Και το όνομα αυτού, “The 2nd Law”! Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς είναι πλέον γεγονός. Οι τρεις τους αποτελούν ίσως την κορυφαία μπάντα της Μεγάλης Βρετανίας αυτή τη στιγμή και μία από τις πιο δημοφιλείς παγκοσμίως. Από το 2000, που δραστηριοποιούνται δισκογραφικά, έχουν κυκλοφορήσει πέντε δίσκους και πραγματικά ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλον. Με ανοδική πορεία και με τον συνεχή πειραματισμό στις μουσικές τους αποδεικνύουν το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι. Οι περισσότεροι τους μάθαμε μέσα από το “Black Holes and Revelations” που βγήκε το 2006 και τους έκανε να γεμίζουν στάδια σε κάθε συναυλία τους, όπως έγινε φυσικά και το 2007 στην Ελλάδα. Ο λόγος για τους Muse, που φέτος πραγματοποιούν την μεγάλη επιστροφή τους στην δισκογραφία, ύστερα από τρία χρόνια και το “Resistance”, με το οποίο μπήκαν σε διαφορετικούς μουσικούς δρόμους από ότι μας είχαν συνηθίσει όλη την προηγούμενη δεκαετία.
Καταρχάς, δεν γίνεται να αρκεστείς στην μία ακρόαση του δίσκου. Κυριολεκτικά κολλάς στις τρομερές μελωδίες των τραγουδιών και θες να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή τα κομμάτια με την σειρά για να συνηδειτοποιήσεις πως όσα ακούς είναι τρομερά και αριστουργηματικά. Αυτό το καταλαβαίνεις από το “Supremacy” που κάνει εξαιρετική αρχή για το άλμπουμ, με τα απίστευτα δυνατά riffάκια του Matthew Bellamy. Δεύτερο στην σειρά βρίσκεται το ένα εκ των δύο πρώτων singles, το “Madness”, για το οποίο έχουν ειπωθεί πολλά. Από την μία ότι αποτελεί το τραγούδι της χρονιάς και από την άλλη ότι είναι μια μίμηση των Queen ή ακόμα και του Prince. Το ότι έχουν επηρεαστεί από την μουσική των Queen το ακούμε σε ολόκληρο τον δίσκο, ωστόσο οι Muse δεν φτάνουν στα όρια της μίμησης. Όπως και να έχει, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι φανταστικό και αποτελεί ένα ακόμα βήμα του συγκροτήματος στον γενικό πειραματισμό που κάνουν.
Αν το “Madness” μοιάζει με Queen, τότε το “Panic Station” είναι σα να βγήκε από δίσκο του Freddie Mercury. Στην συνέχεια, το μονόλεπτο “Prelude” κάνει την εισαγωγή για το “Survival”, το πρώτο τραγούδι που έφεραν στην δημοσιότητα οι Muse από νωρίς. Πρόκειται για το επίσημο τραγούδι των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου και αποτελεί κλασική σύνθεση της βρετανικής μπάντας, δηλαδή ξέσπασμα στο ρεφρέν και όμορφο κιθαριστικό σόλο. Μία από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι το “Follow Me”. Πορωτική μελωδία και παιχνίδια ηλεκτρονικών στοιχείων και beats με την ηλεκτρική κιθάρα και τα κρουστά, για να μπούμε μετά σε ήρεμες καταστάσεις με τρία κομμάτια που ρίχνουν κάπως τους τόνους αλλά δεν σε ξενερώνουν καθόλου. Και εδώ οι Muse προσφέρουν λίγο από την ικανότητά τους στην σύνθεση. Προς το κλείσιμο του δίσκου ο ρυθμός παίρνει και πάλι τα πάνω του με το γρήγορο “Liquid State” αλλά και το απίστευτο “The 2nd Law: Unsustainable” που αν δεν γνώριζα ότι αυτό που ακούω είναι Muse, θα στοιχημάτιζα ότι ακούω ένα τραγούδι του Skrillex.
Το “The 2nd Law” τα έχει όλα. Έχει τα εκπληκτικά riffάκια του Bellamy, τα εξαιρετικά ηλεκτρονικά στοιχεία - πλήκτρα, φωνητικά ξεσπάσματα που σε πορώνουν, ακόμη και dubstep. Πολύ δύσκολα θα βρούμε μελανά σημεία στον δίσκο αφού οι Muse έκαναν για μία ακόμη φορά το θαύμα τους. Βέβαια με αυτο το άλμπουμ σίγουρα έχουν χάσει πολλούς οπαδούς τους (αν αυτό δεν έχει συμβεί ήδη από το “Resistance”) που παραμένουν στις αξεπέραστες μελωδίες του “Absolution”. Matthew Bellamy, Christopher Wolstenholme και Dominic Howard ένωσαν τις δυνάμεις τους και μας παρουσιάζουν έναν τρομερά υψηλής παραγωγής δίσκο. Ίσως η συγκεκριμένη μπάντα είναι από τις ελάχιστες που πειραματίζονται αρκετά και αυτό που ηχογραφούν στο τέλος είναι κάτι το αριστουργηματικό. Αναμφισβήτητα το “The 2nd Law” είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου