Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012

Pink – The Truth About Love

Ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία το 2000 με το πρώτο της άλμπουμ και από τότε έχει κυκλοφορήσει πέντε δίσκους, οι οποίοι όλοι έχουν γίνει πλατινένιοι σε πολλές χώρες και έχουν βγάλει αμέτρητες επιτυχίες για την Alecia Beth Moore (όπως είναι το κανονικό όνομά της). Οι στίχοι της πολλές φορές έχουν προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, όπως το ίδιο συνέβαινε και με την εξωτερική της εμφάνιση καθώς τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει κάνει στροφή προς το «σοβαρό» της πρόσωπο μετά την εγκυμοσύνη της. Η Pink – έτσι όπως είναι γνωστή παγκοσμίως – αποτελεί μία από τις καλύτερες στην pop rock μουσική και φέτος επιστρέφει με την έκτη δισκογραφική δουλειά της για να μας εξηγήσει όλη την αλήθεια γύρω από την αγάπη.
Το “The Truth About Love” περιλαμβάνει 13 τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία έχει γράψει η Pink. Και σε αυτό τον δίσκο, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις δεν ξεφεύγει από το γνωστό μουσικό ύφος της με τα κομμάτια να αποτελούνται από δυνατά beats και ηλεκτρικά στοιχεία. Στη μεγαλύτερη διάρκειά του, το άλμπουμ σε σφυροκοπάει από παντού με ρυθμικές μελωδίες και τεράστια χορευτική διάθεση. Μέχρι το ένατο κομμάτι, το “Beam Me Up” που είναι μπαλάντα, η Pink ξεχνάει να πατήσει φρένο στην ξέφρενη πορεία που έχει βάλει και το τέμπο είναι τουλάχιστον ανεβαστικό. Στιχουργικά, η 33χρονη περιστρέφεται γύρω από αγάπες, χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Επιπλέον, στον δίσκο συναντάμε και τρεις συνεργασίες στα “Just Give Me A Reason”, “True Love” και “Here Comes The Weekend” με τον Nate Ruess (τραγουδιστή των Format και των Fun), την Lily Allen και τον Eminem αντίστοιχα.
Η Pink δεν θα μπορούσε να βγάλει άλμπουμ χωρίς πιασάρικα τραγούδια. Σχεδόν όλα τα κομμάτια σου αφήνουν κάτι. Αυτό το κάτι έιναι σίγουρα ο ρυθμός που μένει μετά το πέρας των τραγουδιών. Το “The Truth About Love” είναι δυνατό, σε αγγίζει, είναι χορευτικό, είναι ένα αρκετά καλό άλμπουμ.

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Placebo – B3

Έχει γίνει πλέον αυστηρό πρόγραμμα για τους Placebo να εμφανίζονται δισκογραφικά ανά τρία χρόνια. Εδώ και καιρό δουλεύουν πάνω στο έβδομο άλμπουμ τους, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2013. Όμως το Λονδρέζικο τρίο δεν μπορούσε να αφήσει τους ανυπόμονους οπαδούς του έτσι και γι’ αυτό το λόγο μόλις έβγαλαν ένα ΕΡ με ολοκαίνουρια τραγούδια. Έτσι, μετά το εξαιρετικό “Battle for the Sun” οι Placebo επιστρέφουν με πέντε κομμάτια υπό τον τίτλο «Β3».
Δεν μπορούμε να πούμε πως το βρετανικό συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει κάποιον άσχημο δίσκο. Πολλοί μιλούν για ίδια ηλεκτρική κιθάρα σε πολλά τραγούδια, πράγμα που προσωπικά δεν το ακούω. Ο Brian Molko είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά αυτά που θέλει να πει και γενικά αυτά που θέλει να βγάλει μέσα σε ένα άλμπουμ. Επίσης, οι Placebo είναι γνωστοί και για τους στίχους τους, οι οποίοι σχεδόν πάντα μιλούν για τον έρωτα (συνήθως ομοφυλοφίλων) και για τα ναρκωτικά. Όσον αφορά το καινούριο τους ΕΡ, δεν αποτελεί κάτι το τρομερό. Η μπάντα κυμαίνεται στο γνωστό της ύφος ενώ λείπουν τα δυνατά κρουστά και γενικά η δυναμική που μας έχουν συνηθίσει οι Placebo στα τραγούδια τους. Τα “B3” και “I Know You Want to Stop” κρατούν κάπως τα προσχήματα με την γνωστή, πορωτική γραμμή κιθάρας και ντραμς.
Μακάρι το «Β3» να μην αποτελεί τον πρόλογο του καινούριου τους δίσκου. Εντάξει, τα πέντε κομμάτια δεν είναι αίσχος αλλά δεν είναι αυτό που περίμενα από τους Placebo. Με εξαίρεση το ομώνυμο τραγούδι, τα υπόλοιπα με κρατούν σε μια ουδέτερη – ή αδιάφορη – στάση. Και ναι... μας έχει λείψει η παρουσία τους στην χώρα μας (μετά από αμέτρητες συναυλίες που έχουν κάνει στην Ελλάδα).

Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

Bat for Lashes – The Haunted Man

Η συγκεκριμένη κυκλοφορία άλμπουμ είναι ίσως η μεγαλύτερη για το μήνα του Οκτωβρίου, καθώς μια αγαπημένη καλλιτέχνις της indie σκηνής επιστρέφει δισκογραφικά. Η Natasha Khan κυκλοφορεί τον τρίτο της δίσκο μετά από απουσία τριών χρόνων. Ωστόσο, το ονοματεπώνυμο της Αγγλίδας είναι παντελώς άγνωστο αφού είναι γνωστή με το (καλλιτεχνικό) ψευδώνυμο Bat for Lashes. Η Bat for Lashes, λοιπόν, έχει προταθεί δις για το βραβείο Mercury Prize, το 2007 για το ντεμπούτο της “Fur and Gold” και δυο χρόνια μετά για το “Two Suns”, πράγμα που έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής μονάχα οι Arctic Monkeys (Suck It and See). Το “The Haunted Man” μόλις κυκλοφόρησε και οι απανταχού indie οπαδοί μπορούν πλέον να χαρούν.
Βασικό χαρακτηριστικό των τραγουδιών της Bat for Lashes είναι ότι πολύ απλά περιλαμβάνουν μελωδίες που θα τραβήξουν μονομιάς το ενδιαφέρον σου. Σίγουρα δεν είναι απλές, σίγουρα δεν είναι συνηθισμένες, σίγουρα δεν είναι βαρετές. Τα κομμάτια της δεν χαρακτηρίζονται από μεγάλο αριθμό οργάνων αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία, διότι αυτό το ξεχνάς αμέσως μόλις ακούσεις τις ανατριχιαστικές εκτελέσεις με μόνο πιάνο, όπως το “Laura”. Από την άλλη, το ”Winter Fields” αποδεικνύει περίτρανα πως η Bat for Lashes μπορεί να θεωρηθεί μια μουσική ιδιοφυϊα. Η έμπνευσή της που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα τραγούδια είναι αστείρευτη. Συνθεσάϊζερ, άρπα, ξυλόφωνο είναι μερικοί από τους συνοδηγούς της 32χρονης συνθέτριας, με τους οποίους δημιουργεί μια φανταστική μουσική, λιτή και ουσιώδη. Επιπλέον, το καθαρά pop στοιχείο δεν λείπει από τον δίσκο, με τα (ήρεμα) beat-άκια να ξεπετάγονται που και που δίνοντας στο γενικό πλαίσιο του άλμπουμ ένα πιο ηλεκτρονικό τόνο.
Πολλοί μουσικόφιλοι μπορεί να μην γνωρίζουν καν την Natasha Khan. Αρκετοί φίλοι της indie σκηνής περίμεναν πως και πως αυτή την κυκλοφορία. Όπως και να έχει, είναι μια μεγάλης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσουν πολλοί την Bat for Lashes γιατί πολύ απλά έκανε το μουσικό της θαύμα. Το “ The Haunted Man” είναι ένας δίσκος αποτελούμενος από ολοκληρωμένες, μεστές και τραβηχτικές μελωδίες. Με τις δύο προηγούμενες δουλειές της είχε ενθουσιάσει πολύ. Με το φετινό της άλμπουμ η Bat for Lashes μπαίνει για τα καλά στον χάρτη της παγκόσμιας indie pop, baroque σκηνής και προφανώς δικαίως.

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Cosmopolis

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναμένεται να επισκεφτεί την Νέα Υόρκη, γι' αυτό στους δρόμους της πόλης επικρατεί ένας πανικός που έχει μποτιλιάρει τους περισσότερους δρόμους. Παρόλα τα προβλήματα, ο Eric Parker, ένας νεαρός δισεκατομμυριούχος, αποφασίζει να φτάσει μέχρι την άλλη άκρη της πόλης, για να κουρευτεί από τον κουρέα της επιλογής του. Στην διαδρομή θα συναντήσει τους ανθρώπους αυτούς που χαρακτηρίζουν την ζωή του, μέσα σε αυτούς, την νέα του γυναίκα, την ερωμένη του, τον γιατρό του και την οικονομικό σύμβολο. Η επαφή μαζί τους, ψυχρή, κυνική, απρόσωπη, ακριβώς όπως αντιλαμβάνεται και την ζωή έξω από την πανάκριβη λιμουζίνα του. Η μέρα αυτή θα φέρει την πτώση του Eric Parker, μαζί με το σύστημα που αντιπροσωπεύει.
Το ομότιτλο βιβλίο του DeLillo, με τις πολλαπλές οπτικές και αναγνώσεις και τους πολλούς θαυμαστές, φαινόταν πολύ δύσκολο να περάσει στην μεγάλη οθόνη. Η επιλογή του David Cronenberg είχε εξαρχής μεγάλο ρίσκο, καθώς πολλοί από αυτούς που είχαν διαβάσει το βιβλίο, το χαρακτήριζαν ως unfilmable. Ο Cronenberg αποφάσισε, όπως έκανε πέρυσι και με το A Dangerous Method, να μεταφέρει πιστά την δομή του βιβλίου, σε καταστροφικό για την ταινία βαθμό. Η ψυχρότητα του ήρωα και της αφήγησης του βιβλίου μπορεί να δίνει βήμα στον αναγνώστη για να κάνει τις απαραίτητες αναλογικές σκέψεις, αλλά στην οθόνη δεν το καταφέρνει αυτό, καθώς ο κινηματογράφος έχει διαφορετικές μεθόδους επαγρύπνησης του θεατή. Η ροή της ταινίας γίνεται γρήγορα βαρετή, όπως και οι μακροσκελείς διάλογοι του Parker με τους ανθρώπους που συναντά, οι οποίοι δεν καταφέρνουν να συγκλονίσουν αναδεικνύοντας τις προβληματικές πτυχές του καπιταλισμού, όπως θα έπρεπε. Ο Robert Pattinson στον πρωταγωνιστικό ρόλο φαντάζει ιδανικός, καθώς το παγωμένο και ανέκφραστο πρόσωπό του είναι αυτό που ταιριάζει ακριβώς στον χαρακτήρα του Eric Parker, ενώ στην ταινία, σε πολύ δεύτερους ρόλους, βλέπουμε και τους Paul Giamatti(Rock of Ages), Kevin Durand και Juliette Binoche.
Η ματιά στην ζωή μίας μέρας, της τελευταίας μάλιστα, του Eric Parker, κανονικά θα έπρεπε να μεταφέρει ιδέες και συναισθήματα για την προφητική πτώση του καπιταλισμού. Αντί αυτού, οι λανθασμένες επιλογές του David Cronenberg, τις οποίες επαναλαμβάνει για δεύτερη συνεχόμενη φορά με τα ίδια αποτελέσματα, κάνουν την ταινία τουλάχιστον αδιάφορη και κουραστική. Το εγχείρημα της μεταφοράς ενός τόσο ιδιαίτερου βιβλίου στην οθόνη θεωρείτο από πολλούς εξαρχής δύσκολο και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει.

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012

Compliance

Η διευθύντρια ενός εστιατορίου φαστ φουντ αναμένει πως θα έρθει πάρα πολύς κόσμος το απόγευμα και γι' αυτό ετοιμάζει κατάλληλα τους εργαζομένους της. Ξαφνικά, στην μέση της βάρδιας, ένα απρόοπτο τηλεφώνημα θα μπλέξει μία από τις υπαλλήλους σε μια υπόθεση κλοπής και, η διευθύντρια θα βρεθεί στην δύσκολη θέση να ακολουθήσει τις οδηγίες του άντρα που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής.
Η ευκολία με την οποία δείχνουμε υπακοή μπροστά στην εξουσία, είναι το θέμα της νέας ταινίας του Craig Zobel. Η δύναμη που έχει μια φωνή εξουσίας φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο η διευθύντρια, αλλά και άλλα άτομα, πείθονται να κάνουν πράγματα που αρχικά τους φαίνονται, το λιγότερο, παράλογα. Ο Zobel προσπαθεί να θίξει τις ευθύνες που έχει ο καθένας μας και την ηθική που διατηρεί όταν ενεργεί κάτω από εντολές. Προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα κλειστοφοβικό στοιχείο, ο Zobel παίρνει μερικές έξυπνες λήψεις, αλλά το δημιούργημά του στο τέλος πάσχει από την έλλειψη ρυθμού. Ένα ψυχολογικό θρίλερ απαιτεί έναν κλιμακούμενο ρυθμό που θα καταλήξει σε κάποια κορύφωση, πράγμα που το Compliance αγνοεί παντελώς. Η ευκολία με την οποία γίνονται τα πράγματα μπορεί να φανεί αστεία, αλλά εκεί ακριβώς κρύβεται το τρομακτικό στοιχείο της ταινίας, καθώς το σενάριο της βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στην Αμερική.
Οι κριτικές της ταινίας μιλούσαν για ένα ανεξάρτητο διαμάντι, αλλά η προβολή της στο φετινό Sundance ακολουθήθηκε από έντονη δυσαρέσκεια του κοινού που έφτασε μέχρι και φωνές και αποχωρήσεις από την αίθουσα. Το Compliance στην τελική, αφηγείται μια αληθινή, τρομακτική ιστορία, που δεν καταφέρνει όμως να μεταδώσει την ψυχολογική βία και τα παιχνίδια εξουσίας που διαθέτει.

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

Goran Bregovic –Champagne For Gypsies

Από τους πιο αγαπημένους ξένους καλλιτέχνες στην Ελλάδα είναι ο Goran Bregovic. Ο καλλιτέχνης από το Σαράγεβο έχει τεράτια επιτυχία στην χώρα μας και γι’ αυτό το λόγο έχει βρεθεί αρκετές φορές για συναυλίες, με την τελευταία φορά να ήταν τον περασμένο Ιούνιο. Ο τρόπος σκέψης, η κοσμοθεωρία, οι μουσικές είναι κάποιοι από τους λόγους που ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με τους ήχους τους Bregovic. Η balkan αποτελεί μια πολυλατρεμένεη μουσική για τους μουσικόφιλους Έλληνες, όπως και γενικά για ολόκληρα τα Βαλκάνια. Ο συμπαθέστατος Goran Bregovic δυανύει την έκτη δεκαετία της ζωής του συνεχίζοντας να κυκλοφορεί δίσκους και εμείς να έχουμε χάσει το μέτρημα πλέον.
Από το 1977, που έγινε η δισκογραφική αρχή, ο Βόσνιος συνθέτει μουσική για ταινίες, συνήθως Ευρωπαίων σκηνοθετών όπως ο Emir Kusturica. Το τελευταίο του πόνημα ήταν το 2009 και το καταπληκτικό “Alkohol”, το οποίο συνεχίζει ακόμα να ηχεί στα αυτιά μου. Φέτος είναι η στιγμή για τον καινούριο δίσκο του, με τον τίτλο “Champagne For Gypsies”. Όπως συμβαίνει σε κάθε άλμπουμ του, και εδώ ο Bregovic παρουσιάζει ιστορίες από την ζωή των Τσιγγάνων. Συνεργάζεται με πολλούς Τσιγγάνους από διαφορετικές χώρες, όπως οι Gipsy Kings από την Γαλλία, με μέλη των Gogol Bordello, άλλους από Αμερική, Βραζιλία, Ιρλανδία και όπως πάντα τον ακολουθεί η μπάντα του, η «Ορχήστρα για Γάμους και Κηδείες». Η μουσική του φυσικά δεν διαφέρει σε αυτό τον δίσκο. Τρομπέτες, κλαρινέτο, τρομπόνια, κιθάρες, μπάσο και κρουστά αναμειγνύονται σχηματίζοντας ένα μουσικό κύμα εντελώς πορωτικό. Οι ήχοι του Bregovic ποτέ δεν μας άφηναν αδιάφορο, οπότε και αυτό το άλμπουμ θα σε κάνει να χορέψεις.
Η balkan μουσική είναι από τις μουσικές που έχει την περισσότερη ανεβαστική διάθεση. Ιδιαίτερα ο Goran Bregovic είναι από τους καλύτερους στο είδος του ηχογραφώντας μελωδίες ρυθμικές και άκρως χορευτικές. Έτσι και το “Champagne For Gypsies” ενδείκνυται για φουλ ένταση και ξεσηκωμό. Δύσκολα θα βρεις τραγούδια που κάνουν την διαφορά μέσα από το άλμπουμ, ωστόσο το συνολικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012

Cat Power – Sun

Από το 1995 η Cat Power κυκλοφορεί ασταμάτητα τους δίσκους της τοποθετώντας το όνομά της στις βασίλισσες της indie rock και γενικώς της alternative μουσικής. Τέσσερα χρόνια έφτιαχνε τα τραγούδια της για να τα ηχογραφήσει μόνη της σχεδόν και εν τέλει να παρουσιάσει 11 κομμάτια υπό τον τίτλο “Sun”. Το άλμπουμ αυτό αποτελεί το ένατο για την Charlyn Marshall η οποία είναι από τις ελάχιστες τραγουδοποιούς που ξεφεύγουν από το κλασικό καλούπι της indie ατμόσφαιρας.
Από δω και πέρα η μουσική της Cat Power θα συγκαταλέγεται και στην pop. Αν έχεις ακούσεις προηγούμενες δουλειές της θα σου φανεί αμέσως η διαφορά. Το ηλεκτρονικό έχει εισβάλλει για τα καλά στα τραγούδια συγκριτικά με τα παλαιότερα όπου υπήρχε πιάνο και αρκετή κιθάρα. Αυτό δεν το καθιστά αυτομάτως και άσχημο άλμπουμ. Το αντίθετο, καθώς οι 11 συνθέσεις της 40χρονης όχι μόνο ακούγονται αλλά έχουν την ικανότητα να καρφωθούν από μόνες τους πάνω σου και να μην μπορείς να ξεκολλήσεις. Προς αποφυγή παρεξήγησης, αυτό θα συμβεί μετά κόπων και βασάνων. Δηλαδή με την μία ακρόαση οι μελωδίες φαίνονται κάπως «δύσκολες» για το αυτί σου. Αν, όμως, δώσεις χρόνο στον δίσκο και επαναληφθεί τουλάχιστον 2 φορές, τότε να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις καταπληκτικά διαμάντια.
Χωρίς τα τρανταχτά σημεία που θα σε κολλήσουν στον τοίχο αμέσως, το “Sun” καταφέρνει σταδιακά να σε κερδίσει. Όσον αφορά την Cat Power, μας έχει κερδίσει εδώ και καιρό με τις μουσικές της δημιουργίες. Ο φετινός δίσκος της πιστεύω πως μπορεί να ενθουσιάσει από την μία και να «ξενερώσει» από την άλλη.

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Sound of My Voice

Ο Peter Aitken έχει βαρεθεί την μεσοαστή ζωή του και αποφασίζει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ που θα ταρακουνήσει τον κόσμο. Για αυτό τον λόγο, παρεισφρέει σε μια μυστικιστική οργάνωση μαζί με την κοπέλα του Lorna, προσπαθώντας να μαζέψει πληροφορίες για την Maggie, την αρχηγό της οργάνωσης. Η Maggie υποστηρίζει πως έρχεται από το μέλλον και πως σύντομα ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υπάρχει. Αργά αλλά σταθερά αρχίζει να αποκτά οπαδούς που πιστεύουν όσα λέει και φαίνεται να προετοιμάζονται για κάτι. Ο Peter και η Lorna προσπαθούν να αποκαλύψουν την αλήθεια, αλλά όσο ποιο κοντά στην Maggie πάνε, τόσο περισσότερο επηρεάζονται από αυτήν.
Μία από τις ταινίες που ξεχώρισε στο περσινό φεστιβάλ του Sundance ενώ έκανε αίσθηση με την προβολή της και στο φεστιβάλ του SXSW ήταν το Sound of My Voice, του Zal Batmanglij. Ο πρωτάρης σκηνοθέτης, καθώς αυτή είναι μόλις η πρώτη του ταινία, δημιουργεί ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν μοιάζει καθόλου με τα υπόλοιπα του είδους. Αυτό γιατί το έργο είναι αρκετά ιδιαίτερο και η περίληψη πολύ παραπλανητική. Στην πραγματικότητα η ταινία είναι ένα indie sci-fi που προβάλει φιλοσοφικές ανησυχίες για την αναπόφευκτη κατάρρευση της κοινωνίας με την μορφή που την ξέρουμε σήμερα. Η συν-σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια του έργου, Brit Marling (Another Earth), καταφέρνει να μαγέψει το κοινό της, τόσο εντός όσο και εκτός ταινίας, ως Maggie. Η χαρισματική ηθοποιός με το σαγηνευτικό βλέμμα καταφέρνει να δημιουργήσει το απαραίτητο μυστήριο γύρω από τον χαρακτήρα της και να το συντηρήσει μέχρι τέλους.
Η μίξη του κοινωνικού σχολιασμού με το θρίλερ και το sci-fi δημιουργεί μια αναπάντεχα όμορφη ιστορία για τους λάτρεις του indie. Ο Zal Batmanglij κάνει πολύ καλή δουλειά για πρωτάρης ενώ η Brit Marling φωνάζει πως το ταλέντο της, σε σενάριο και ηθοποιία, πρέπει να αποκτήσει την προσοχή μας. Το Sound of My Voice είναι μια ταινία που αν φανείς δεχτικός στην μαγεία της, δεν θα σε αφήσει ανικανοποίητο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More