Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2012

Hope Springs

Ο Arnold και η Kay είναι παντρεμένοι 30 χρόνια, ωστόσο μετά από τόσα χρόνια ο γάμος τους έχει ρουτινιάσει. Η καθημερινότητα του ζευγαριού είναι κάτι περισσότερο από βαρετή ενώ πολλές φορές αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ζευγάρι να καυγαδίζει. Γι’ αυτό το λόγο, η Kay παίρνει την απόφαση να επισκεφθεί για μια εβδομάδα έναν ψυχολόγο για να αναθερμάνει την συζυγική αλλά και την ερωτική σχέση του ζεύγους. Στις συνεδρείες θα την ακολουθήσει και ο σύζυγός της, ο οποίος παρά τις προσπάθειές του, δεν μπορεί να ανακτήσει την ερωτική επιθυμία του για την γυναίκα του.
Το “Hope Springs” διαρκεί κάτι λιγότερο από δύο ώρες αλλά στην ουσία για σένα έχει διάρκεια ενός 20λεπτου. Πολύ προβλέψιμη ταινία, με σενάριο που μπορεί να πατάει πάνω στα προβλήματα της τρίτης ηλικίας, αν και αμφιβάλλω πως το πρόβλημα ενός ηλικιωμένου ζεύγους είναι το σεξ. Το φιλμ αποτελεί άλλη μια κλασική αμερικανική ταινία που θέλει να θίξει ένα κοινωνικό πρόβλημα αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να σε κάνει να βαρεθείς.
Το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι το cast. Η, όπως πάντα, φοβερή Meryl Streep προσφέρει μια εξαιρετική ερμηνεία ενώ στο πλευρό της βρίσκεται ένας άλλος μεγάλος ηθοποιός, ο Tommy Lee Jones (Men in Black 3). Όλη η ταινία είναι αυτοί οι δύο ηθοποιοί και πιστεύω πως χωρίς αυτούς, το 2ωρο θα ήταν απελπιστικά βαρετό. Ο τρίτος της παρέας, Steve Carell, εμφανίζεται κάπως βαριεστημένος στον ρόλο του ψυχολόγου, χωρίς να έχει να δώσει κάτι στην ταινία.
Ένα από τα προβλήματα μιας μακροχρόνιας σχέσης μπορεί να είναι ο έρωτας και το σεξ, ωστόσο το “Hope Springs” θα σε κάνει να βαρεθείς πάρα πολύ. Αν δεν θες να κλαις τα χρήματά σου, τότε απέφυγέ να την δεις σεκινηματογράφο.

Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

The Boy – Before

Ατέλειωτη μηχανή παραγωγής που δεν σταματάει στιγμή να «λειτουργεί». Κάπως έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τον Αλέξανδρο Βούλγαρη – δηλαδή τον γνωστό και ως The Boy – ο οποίος δημιουργεί συνεχώς καινούρια τραγούδια ενώ η νέα μεγάλου μήκους ταινία του, «Χιγκίτα», είναι ολοκληρωμένη και ήδη έχει κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο The Boy εμπνέεται από τον κοινωνικό ιστό, τα σημερινά γεγονότα και συνθέτει μελωδίες που πολλές φορές είναι «δύσπεπτες» αλλά που οι στίχοι αγγίζουν αμέσως την πραγματικότητα.
Πέρσυ είχε κυκλοφορήσει την «Ηλιοθεραπεία», έναν δίσκο από τους καλύτερους της περσινής χρονιάς, με μουσικές που δύσκολα θα ακούσεις σε άλλο άλμπουμ και στίχους τρομερά δυνατούς. Λίγους μήνες αργότερα, τον ίδιο χρόνο έρχεται ένας δεύτερος δίσκος για τον Βούλγαρη,το “When You Grow Up Your Heart Dies”, με το οποίο ο νεαρός δημιουργός στρέφεται σε πιο ηλεκτρονικές καταστάσεις και στον αγγλικό στίχο. Ένα χρόνο αργότερα, ο The Boy επιστρέφει με ολοκαίνουριο δίσκο που κυκλοφόρησε τώρα στο ίντερνετ για δωρεάν download. Ενώ ο δίσκος θα βγει σε λίγο καιρό σε κανονική μορφή, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης φαίνεται να γνωρίζει από ανιδιοτέλεια και να μην τον ενδιαφέρει μονάχα η οικονομική πλευρά του συγκεκριμένου εγχειρήματος.
Το “Before” είναι εμπνευσμένο από την ταινία “Before Sunrise” του Richard Linklater, η οποία αποτελεί μία από τις καλύτερες ρομαντικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Στην ουσία, ο The Boy συνθέτει δέκα τραγούδια δημιουργώντας ένα soundtrack για το αγαπημένο του αυτό φιλμ. Οι στίχοι των κομματιών είναι δημιούργημα λέξεων του Βούλγαρη και λέξεων παρμένες από το σενάριο της ταινίας ενώ μουσικά στρέφεται αρκετά προς το πιάνο. Πλέον και η φωνή του The Boy είναι χαρακτηριστική από το πρώτο άκουσμά της. Το “Listening Booth” είναι διασκευή στο κομμάτι “Come Here” της Kath Bloom, σπουδαίας folk φωνής την δεκαετία του ’70. Το “Before” είναι πολύ καλός δίσκος, το repeat είναι μονόδρομος ενώ πρέπει να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε εγχώριους καλλιτέχνες σαν τον Boy.

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

L

Ένας άντρας μεταφέρει μέλι στο αφεντικό του με το αυτοκίνητό του, το οποίο αποτελεί και σπίτι για εκείνον. Βλέπει την γυναίκα του και τα παιδιά του συγκεκριμένες μέρες και ώρες όπου τον επισκέπτονται στο αμάξι. Μια μέρα το αφεντικό του θα του ανακοινώσει την απόλυσή του και πως στην θέση του θα πάρει έναν άλλο οδηγό, ικανότερο και γρηγορότερο. Τότε ο άνδρας μη μπορώντας να αποδεχτεί ότι χάνει την δουλειά από κάποιον άλλον, θα αρχίσει να παίρνει αποφάσεις για την ζωή του.
Ο Μπάμπης Μακρίδης σκηνοθετεί το L και ταυτόχρονα την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Η ταινία πραγματεύεται τον σύγχρονο τρόπο ζωής και την κοινωνική μοναξιά του ανθρώπου, ο οποίος όταν βρεθεί σε αδιέξοδο παίρνει αποφάσεις που μπορεί να του επιφέρουν ριζικές αλλαγές. Το «κύμα» του Λάνθιμου (Άλπεις, Κυνόδοντας) που διατηρήθηκε από την Τσαγγάρη (Attenberg) συνεχίζεται και από τον Μακρίδη. Μεγάλης διάρκειας πλάνα, «αυτιστικοί» διάλογοι και το αφηρημένο συνθέτουν την ταινία. Αν και η σύγκριση με τους προαναφερθέντες σκηνοθέτες είναι αναπόφευκτη, εντούτοις προφανώς δεν έχει κάποια αξία.
Δυνατό χαρτί στο cast είναι ο Άρης Σερβετάλης, του οποίου το όνομα μπορεί να θεωρηθεί έστω και λίγο βαρύ. Αρκετά καλός στο παίξιμό του και απλός, όπως προστάζει και η σκηνοθεσία του Μακρίδη. Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου στον ρόλο του αφεντικού που θέλει το μέλι, είναι κάπως «άχαρος» λόγω ίσως του ότι δεν τον έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες ηθοποιίες.
Το “L” είναι από τις ταινίες που χρειάζονται να αποκρυπτογραφήσεις πολλές έννοιες και σημεία. Αν σου αρέσει η «σχολή» του Λάνθιμου, τότε θα σου αρέσει και η συγκεκριμένη ταινία, αν και της λείπει η σχετική δράση. Αν πάλι ανήκεις στην αντίθετη πλευρά και βαριέσαι τέτοιου είδους ταινίες, το “L” θα σου φανεί τουλάχιστον ανιαρό.

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Μέντα – ΜΕΝΤΑ

Ένα από τα γνωστότερα ελληνικά pop συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι οι Μέντα. Ίσως η φήμη της μπάντας να έχει γίνει μεγαλύτερη σε χώρες του εξωτερικού παρά στο εγχώριο κοινό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως το συγκρότημα δεν έχει τους Έλληνες οπαδούς του, πράγμα που φαίνεται κιόλας από την ανταπόκριση που έχει κάθε καινούριος δίσκος και συναυλία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους Μέντα διότι είναι από τις ελάχιστες ελληνόφωνες μπάντες που είναι συνεπείς στην καθαρόαιμη, κιθαριστική pop των 90’s. Το 2010 είχαν επιστρέψει με το «Ποπ» ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορούν τον πέμπτο δίσκο τους με τον τίτλο «ΜΕΝΤΑ».
Το ομώνυμο άλμπουμ των Μέντα καταφέρνει να εκπλήξει (όπως συνήθως γίνεται σε κάθε δισκογραφική δουλειά). Ηλεκτρισμένη κιθάρα περασμένη από το κόσκινο της παραμόρφωσης, γρήγορο τέμπο από τα δυνατά κρουστά και φυσικά ένα συνθεσάϊζερ σε φωτιά. Τα πλήκτρα είναι σήμα κατατεθέν για την μουσική που παίζουν οι Μέντα εδώ και χρόνια, κάνοντας τα τραγούδια πολύ πορωτικά. Επίσης, ο συνδυασμός των φωνητικών του πληκτρά Δημήτρη Λαϊνά και του κιθαρίστα Κώστα Βλάχα δίνει έναν «ερωτικό» τόνο στα κομμάτια. Το ομώνυμο άλμπουμ, λοιπόν, είναι ένας ατέλειωτος χορός σε ένα ξέφρενο πάρτυ που καλούν όλους οι Μέντα.

Ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά με το «Δεν Είμαι Εδώ», ένα πολύ δυνατό και γρήγορο τραγούδι ενώ αμέσως μετά έρχεται με την ίδια φόρα το «Με Μισό Εαυτό» που ξεχωρίζει για τα λίγα πνευστά που πετάει αλλά και τον «ανώμαλο» ρυθμό που έχει. Ο ξέφρενος ρυθμός δεν χάνεται σε κανένα απολύτως σημείο του δίσκου και οι Μέντα δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν σε αυτό το δίχως τελειωμό πάρτυ. Στην συνέχεια, ξεχωρίζει το «Η φθορά» που και αυτό αποτελεί έναν ύμνο στην παλιά pop με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να δίνουν και να παίρνουν. Αν θέλεις να ξεσηκωθείς οι Μέντα είναι εδώ και παρουσιάζουν έναν άκρως χορευτικό δίσκο και αποδεικνύουν γιατί είναι μία από τις καλύτερες ελληνόφωνες pop μπάντες εδώ και πολλά χρόνια.

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Holy Motors

Ο Monsieur Oscar περιπλανιέται στους δρόμους του Παρισιού στο πίσω κάθισμα μιας τεράστιας λιμουζίνας. Η οδηγός του, Céline, τον μεταφέρει μέσα στη μέρα από το ένα επαγγελματικό ραντεβού στο άλλο, στα οποία ο Oscar κάθε φορά πρέπει να μεταμφιέζεται και να υποδύεται έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Από επιτυχημένος οικογενειάρχης σε ζητιάνος και από δολοφόνος σε τέρας, ο Oscar αναγκάζεται να ζήσει πολλές ζωές, χωρίς να είναι ευδιάκριτο ποια είναι η αληθινά δική του.
Ο Leos Carax μετά την αποτυχία της προηγούμενης ταινίας του, Pola X, εξαφανίστηκε από τον χώρο του cinema για 13 χρόνια. Τώρα επιστρέφει με το Holy Motors, με το οποίο διαγωνίστηκε και στο φεστιβάλ των Καννών. Η νέα του ταινία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο με μερικές λέξεις, αλλά αν χρειαστεί, ο χαρακτηρισμός μοναδική είναι αυτός που της αξίζει περισσότερο. Με πολλές αναφορές στην ιστορία του cinema, στην ζωή και το έργο του δημιουργού αλλά και στην τέχνη του ηθοποιού, ο Leos Carax δημιουργεί ένα σουρεαλιστικό ταξίδι που θα μας μεταφέρει μέσα στις μορφές του κινηματογράφου και θα μας συναρπάσει με την περιέργεια του, την τρέλα του, την εντελώς ανορθόδοξη αφήγησή του. Ο χαρακτήρας που μας οδηγεί σε αυτό το ταξίδι είναι ο M. Oscar τον οποίο, μαζί με τους υπόλοιπους 10 υπο-χαρακτήρες του, ενσαρκώνει καθηλωτικά ο Denis Lavant. Η Edith Scob είναι η οδηγός της λιμουζίνας ενώ ο Michel Piccoli κάνει μια σύντομη εμφάνιση ως εργοδότης του Oscar. Το cast συμπληρώνεται με τις Eva Mendes και Kylie Minogue.
Το Holy Motors είναι ένα πολύ ιδιαίτερο έργο, ενός εξίσου ιδιαίτερου δημιουργού, που απαιτεί και ένα πολύ ανοιχτόμυαλο κοινό. Είναι ακριβώς το είδος της ταινίας που θα αποκτήσει διθυραμβικές κριτικές αλλά θα κάνει πολλούς να φύγουν από την προβολή πριν το τέλος της, που θα δημιουργήσει διαμάχες, αλλά που σίγουρα δεν θα αφήσει κανέναν αδιάφορο. Για πολλούς το καλύτερο φιλμ της χρονιάς, σίγουρα όμως ένα από τα καλύτερα art film, το Holy Motors είναι μια ταινία-όνειρο, που προσπαθεί να αποδείξει πως το cinema έχει ξεχάσει πως δεν χρειάζεται να είναι πάντα σοβαρό.

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Alt-J (Δ) - An Awesome Wave

Πήραν το όνομά τους από το Δ, το σύμβολο που παρουσιάζεται στους υπολογιστές Mac όταν πατήσεις Alt-J. Άρα, το ολοκληρωμένο όνομα είναι Alt-J (Δ) και έρχονται από το Cambridge. Όταν ακούς για συγκρότημα από πόλη της Μεγάλης Βρετανίας το μυαλό πηγαίνει αμέσως σε indie rock και pop μελωδίες. Που να ακούσεις κιόλας τα τραγούδια των Alt-J (Δ). Όλη η indieλα μαζεμένη σε τέσσερις τύπους, οι οποίοι φέτος πραγματοποίησαν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με το άλμπουμ "An Awesome Wave". Αμέσως "ταρακούνησαν" την βρετανική μουσική σκηνή, ήρθαν οι καλές κριτικές ενώ η αποκορύφωση ήταν όταν έφτασε και το βραβείο Mercury Prize, το οποίο διόλου τυχαίο βραβείο δεν είναι.
Από τις πρώτες μελωδίες δύο πράγματα παίζουν. Ή να βαρεθείς αμέσως τα τραγούδια ή να κολλήσεις. Φυσικά αυτό εξαρτάται και από το πόσο indie - alternative μουσική γουστάρεις. Όπως και να έχει, οι Alt-J (Δ) παρουσιάζουν έναν πολύ καλό δίσκο για πρώτη απόπειρα. Μπορεί κάλλιστα οι τέσσερίς τους να χαρακτηριστούν ως οι νέοι Radiohead (The King of Limbs) αφού οι μουσικές των δύο συγκροτημάτων μοιάζουν αρκετά. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ευρύ μουσικό μοτίβο. Οι Alt-J (Δ) εκτός από folk και indie βάζουν στα κομμάτια τους και ambient στοιχεία, με το αποτέλεσμα να είναι ένα ευχάριστο indie rock ταξίδι από την μία και μια άκρως ψυχεδελική "εξόρμηση" από την άλλη. Βέβαια η σύγκριση στην φωνή του frontman, Joe Newman, με αυτή του Thom Yorke (Eraser) είναι αναπόφευκτη αλλά δεν στεκόμαστε εκεί.
 
Αρχικά, το "An Awesome Wave" φεύγει χωρίς να το έχεις καταλάβει. Στο συνολική του διάρκεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ήρεμες - ψυχεδελικές μελωδίες με μία εξάιρεση. Αυτή η εξαίρεση είναι το πρώτο single του δίσκου, "Breezeblocks", που δίνει μια πιο "ευχάριστη" νότα στο όλο μουντό τοπίο των Alt-J (Δ). Αν δεν υπήρχαν ορισμένες νοχελικές στιγμές, θα μιλούσαμε τώρα για έναν αριστουργηματικό δίσκο, ωστόσο το "An Awesome Wave" δεν λέει να σταματήσει να ηχεί στα αυτιά μου. Το repeat είναι μάλλον αναπόφευκτο και απλώς αφήνεσαι στα μακρινά μουσικά ταξίδια που σχεδιάζει το γκρουπ από το Cambridge. Κάπου στην μέση συναντάμε και το "Matilda" το οποίο αναφέρεται στην Mathilda, τον ρόλο που ενσαρκώνει η Natalie Portman (Thor) στο "Leon The Professional", μια από τις αγαπημένες ταινίες του συγκροτήματος.
Ο δίσκος κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με την ενορχήστρωση να είναι εξαιρετική και τα τραγούδια να σου μένουν με την πρώτη ακρόαση. Οι Alt-J (Δ) έχουν όλα τα φόντα μετά από το επιτυχημένο ντεμπούτο τους για ένα άλμπουμ ακόμα καλύτερο που θα τους εκτοξεύσει στην κορυφή.
Για το Νίκο που βρίσκεται στο Άμστερνταμ...

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Foxes - Warrior

Ξεκίνησε από το Σαουθάμπτον με προορισμό το Λονδίνο για να ακολουθήσει το ταλέντο της στην σύνθεση. Η 22χρονη Louisa Rose Allen κυκλοφόρησε πέρσυ το πρώτο της ΕΡ με το όνομα "Youth" και οι καλές κριτικές για τα τραγούδια της δεν άργησαν να εμφανιστούν. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να αποτελεί θέμα χρόνου η επόμενη δισκογραφική δουλειά της Foxes (όπως είναι το καλλιτεχνικό της όνομα). Έτσι, πριν λίγους μήνες βγήκε ένα δεύτερο ΕΡ με το οποίο το όνομα της Foxes έγινε γνωστό όχι μόνο στο βρετανικό κοινό αλλά πήρε διάσταση και εκτός βρετανικών συνόρων. Το "Warrior" έχει δεχθεί διθυραμβικά σχόλια ενώ η νεαρή τραγουδοποιός αποτελεί σιγά σιγά το επόμενο μεγάλο όνομα στην indie και pop σκηνή.
Το "Warrior" φτάνει μόλις τα 20 λεπτά συνολικής διάρκειας αλλά είναι ικανό να σε συνεπάρει. Ήδη από το ομώνυμο τραγούδι που κάνει την αρχή καταλαβαίνεις πως κάτι καλό υπάρχει σε αυτό το ΕΡ. Ο ηλεκτρονικός παλμός, το δυνατό τέμπο στο ρεφρέν και η "κολλητική" φωνή της Foxes ενθουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Δεν έχεις συνέλθει καλά καλά από το πρώτο εξαιρετικό κομμάτι και έρχεται με φόρα το "White Coats" το οποίο έχει πάει ένα βήμα παραπέρα την Βρετανή καλλιτέχνιδα. Τα τραγούδια του ΕΡ βγάζουν χαρά, μελαγχολία, φόβο αλλά και αισιοδοξία.

Δεν γίνεται να μην παρασυρθείς από αυτή την "σοβαρή" γλυκύτητα που έχουν τα τραγούδια της Foxes. Στην μέση του δίσκου βρίσκεται μια απαλή παράνοια που βγαίνει από το "In Her Arms" με το οποίο ο ήχος της νεαρής τραγουδοποιού μεταφέρεται και σε μονοπάτια της ambient. Στην συνέχεια, το "Let Go For Tonight" θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδιέται από την Florence Welch (Ceremonials) αφού τα δυνατά φωνητικά της Foxes μας την θυμίζουν αρκετά.
Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το καινούριο single της η Foxes με τον τίτλο "Echo". Το "Warrior" αποτελεί ένα απίστευτο ΕΡ ενώ από ότι φαίνεται έχει έρθει η στιγμή για την 22χρονη να ηχογραφήσει και ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ, αφού τα δύο προηγούμενα ΕΡ της είναι καταπληκτικά.

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

Dark Shadows

Το 1752 η οικογένεια Collins μετακομίζει από το Λίβερπουλ της Αγγλίας στην Αμερική. Εκεί χτίζουν μια επιχείρηση που θα ζωντανέψει μια ολόκληρη πόλη και γρήγορα θα τους κάνει τους άρχοντες όλης της εκεί κοινωνίας. Ο γιός της οικογένειας, Barnabas, μπορεί να έχει όποια γυναίκα θέλει, αλλά αυτός έχει μάτια μόνο για μία. Η Angelique Bouchard, μια μάγισσα που ο Barnabas έκανε το λάθος να της ραγίσει την καρδιά, αποφασίζει πως αφού δεν τον έχει αυτή, τότε θα τον καταστρέψει. Με μία δικιά της κατάρα, ο Barnabas μετατρέπεται σε βαμπίρ και θάβεται ζωντανός, καταδικασμένος να ζήσει για πάντα κάτω από το χώμα. Αρκετά χρόνια αργότερα, ένα λάθος θα τον φέρει πάλι στην επιφάνεια, μόνο που βλέπει πως τα πάντα έχουν αλλάξει στον κόσμο.
Ο Tim Burton επιλέγει μία από τις πιο cult σειρές της τηλεόρασης και την μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη, μένοντας πιστός στο σκοτεινό, gothic αλλά παράλληλα διασκεδαστικό ύφος που τον χαρακτηρίζει. Ο γνωστός σκηνοθέτης όμως αυτή τη φορά δεν καταφέρνει να ενώσει αρμονικά το κωμικό με το horror στοιχείο της ταινίας. Οι αστείες σκηνές της ταινίας είναι μετρημένες και έρχονται κυρίως λόγο του ταλέντου του Johnny Depp (The Rum Diary), που για άλλη μια φορά πρωταγωνιστεί σε ταινία του Burton. Γενικά στην διάρκεια του φιλμ υπάρχει η αίσθηση πως πολλά πράγματα “τραβήχτηκαν” πολύ περισσότερο απ' όσο έπρεπε και κατέστρεψαν το όποιο δέσιμο της ταινίας, αίσθηση η οποία κορυφώνεται και στο φινάλε το οποίο είναι φορτωμένο σε κουραστικό βαθμό. Δίπλα στον Johnny Depp, του οποίου η ερμηνεία αν και καλή δεν ξεφεύγει από αυτό όσα έχουμε ξαναδεί από αυτόν, βλέπουμε τις Michelle Pfeiffer, Helena Bonham Carter και την Eva Green (Perfect Sense).
Το Dark Shadows είναι μια ταινία που φωνάζει από μακριά πως ταιριάζει στο γνωστό στυλ του Tim Burdon. Αν και το project φαίνεται πως έχει όλα τα στοιχεία για να γίνει μια διασκεδαστική ταινία, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει λίγο βαρετό και σίγουρα αρκετά ανέμπνευστο, καθώς η δουλειά του Tim Burdon έχει αρχίσει να γίνεται πολύ επαναλαμβανόμενη και χωρίς φαντασία.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More