Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

#Blogovision 2012 - Garbage - Not Your Kind of People (No. 18)

Είχαν να εμφανιστούν 6 ολόκληρα χρόνια και αποφάσισαν να το κάνουν φέτος. Όποτε και να γινόταν αυτό, θα αποτελούσε πάντα μια σημαντική επιστροφή. Οι Garbage κυκλοφόρησαν την άνοιξη του 2012 καινούρια δισκογραφική δουλειά, χαροποιώντας μόνο με την επιστροφή τους τα εκατομμύρια των οπαδών τους. Το "Not Your Kind of People", όμως, δεν είναι ένας δίσκος για να δικαιολογήσει την παρουσία της μπάντας. Περιλαμβάνει τραγούδια γεμάτα ενέργεια και rock τόνους, όπως μας έχουν συνηθίσει. Οι Garbage δείχνουν να μην έχουν ξεχάσει να ροκάρουν, οπότε άκου το "Not Your Kind of People" με τέρμα τα γκάζια.


Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

#Blogovision 2012 - Gossip - A Joyful Noise (No. 19)

Ένα από τα καλύτερα χορευτικά άλμπουμ της χρονιάς. Οι Gossip αρχίζουν να γίνονται ένα μεγάλο συγκρότημα, με σκοπό να μας κάνουν να χορεύουμε μέχρι τελικής πτώσης. Το "A Joyful Noise" περιέχει δυνατού και γρήγορου τέμπου τραγούδια που δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Από τον δίσκο δεν μπορείς να ξεχωρίσεις συγκεκριμένα κάποια κομμάτια. Πολύ απλά τον ακούς από την αρχή και η διάθεση για χορό και πάρτυ εύκολα γεννιέται από το πουθενά. "A Joyful Noise" και χορεύουμε ασταμάτητα!

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2012

#Blogovision 2012 - Soundgarden - King Animal (No. 20)

Μεγάλη επιστροφή από ένα μεγάλο συγκρότημα. Όποιος αγαπάει ακόμα την γνήσια grunge rock μουσική δεκαετίας '90, τότε δεν γίνεται να μην βρίσκονται στα αγαπημένα του συγκροτήματα οι Soundgarden. Όλοι οπαδοί της μπάντας περίμεναν πως και πως την καινούρια κυκλοφορία μετά από 16 χρόνια. Ο Chris Cornell και η παρέα του επέστρεψαν για τα καλά με μοναδικό σκοπό να μας χαρίσουν ήχους που έλειπαν τα τελευταία χρόνια. Δυνατά κρουστά, φουλ ηλεκτρισμένη κιθάρα και η αναλλοίωτη φωνή του Cornell συνθέτουν το πολύ καλό και πορωτικό "King Animal". Ένα τέτοιο άλμπουμ από ένα αγαπημένο συγκρότημα δεν θα μπορούσε να λείπει από την λίστα με τους καλύτερους δίσκους της φετινής χρονιάς.

Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

Rust and Bone / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Alain καλείται ξαφνικά να προσέχει και να μεγαλώσει τον 5χρονο γιο του, τον Sam, τον οποίο τον ξέρει ελάχιστα. Μοναδική του βοήθεια, η αδερφή του, που αν και έχει να την δει πολλά χρόνια, τον δέχεται στο σπίτι της και προσπαθεί να τον βοηθήσει να ξαναφτιάξει την ζωή του. Ο Alain προσλαμβάνεται ως μπράβος σε ένα μπαρ, και μια νύχτα, εντελώς αναπάντεχα, θα γνωρίσει την Stephanie, μια κοπέλα πολύ διαφορετική από αυτόν. Θα τις αφήσει το νούμερο του χωρίς να περιμένει πολλά. Ένα ατύχημα στην δουλειά της Stephanie θα την καθηλώσει σε αναπηρική καρέκλα και η ζωή της θα αλλάξει εντελώς. Ένα τηλεφώνημα θα ξαναενώσει τον Alain και την Stephanie, δύο ανθρώπους που πρέπει να μάθουν να ζουν από την αρχή.
Ο Jacques Audiard επιστρέφει μετά το Un prophète του 2009, το οποίο τον είχε στείλει μέχρι τα Oscar. Η νέα του ταινία μιλάει για μια ιστορία αγάπης, που όμως δημιουργείται μέσα από τις τραγωδίες των δύο ανθρώπων. Ο Audiard δεν φοβάται να αντιμετωπίσει ένα σκληρό θέμα με απόλυτο και ωμό ρεαλισμό, και αυτό κρατάει τον θεατή συγκλονισμένο συνεχώς. Κρατώντας γερές ισορροπίες, ο Audiard αναμιγνύει αριστουργηματικά το τραγικό στοιχείο, με το μελό, το δράμα αλλά και το αναγκαίο χιούμορ. Πρωταγωνιστική ιδέα στο σενάριο της ταινίας, το οποίο βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Craig Davidson, είναι η αισιοδοξία και η ελπίδα και πως μέσα από την αγάπη, μπορούν να λυθούν πολύ δύσκολα προβλήματα. Η παραγωγή της ταινίας είναι πολύ υψηλού επιπέδου, ενώ ξεχωρίζει και το soundtrack της.
Πραγματικά συγκλονιστικές είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών της ταινίας, καθώς και οι δύο κλέβουν την παράσταση με το βλέμμα τους και την χημεία τους. Η Marion Cotillard (The Dark Knight Rises, Contagion, Midnight in Paris), στον καλύτερο φετινό της ρόλο, είναι μοναδική και συναρπάζει τόσο στις σκληρές σκηνές όσο και στις μελό. Ο Matthias Schoenaerts, σε έναν ρόλο που μοιάζει λίγο με αυτόν που τον έκανε ευρέως γνωστό στο Bullhead, κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή με την πραγματικά ωμή φυσιογνωμία του που ταιριάζει απίστευτα στο προφίλ του χαρακτήρα.
Οι δύο ήρωες είναι, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, ανάπηροι, και πρέπει να βρουν έναν τρόπο να το ξεπεράσουν. Μαζί θα προσπαθήσουν να αλλάξουν τις ζωές τους. Το Rust and Bones είναι ένα μελόδραμα με μία feel-good κεντρική ιδέα αλλά με ρεαλισμό που σπάει κόκκαλα. Ο Audiard κάνει εξαίσια δουλειά στην σκηνοθεσία και μαζί με τις τρομερές ερμηνείες, φτιάχνουν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα που δεν γίνεται να αφήσει ασυγκίνητο τον θεατή.

Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012

Nervisequin – Astronauts

Τρεις τύποι από την Θεσσαλονίκη συναντήθηκαν κάπου στα μέσα του 2008 και αποφάσισαν να σχηματίσουν μια μπάντα. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησαν ένα demo ΕΡ με τέσσερα τραγούδια, το οποίο δέχθηκε καλές κριτικές με αποτέλεσμα να ανοίγουν δρόμοι σιγά σιγά για το συγκρότημα. Έτσι, οι Nervisequin προχωρούν με τέρμα τα γκάζια και ηχογραφούν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο με τον τίτλο “Astronauts”.
Οι πρώτες μελωδίες δεν σου φέρνουν κάτι το ελληνικό καθώς πιστεύεις ότι αυτό που ακούς προέρχεται από κάποιο συγκρότημα της αμερικανικής δύσης. Alternative metal, με πορωτικά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας και αρκετές διακυμάνσεις στα φωνητικά. Όταν ακούσεις όλα αυτά θα σου έρθει στο μυαλό η μουσική ενός μεγάλου συγκρότηματος που πλέον δεν υφίσταται (μακάρι, βέβαια, να κυκλοφορήσουν κάποτε κάτι καινούριο πάλι). Το “Astronauts” ακούγεται με μεγάλη ευχαρίστηση ενώ δεν μπορείς να βρεις κάποια μεγάλη κοιλιά να γίνεται κατά την διάρκειά του. Επίσης, οι στίχοι είναι πολύ έξυπνοι και δείχνουν πως οι Nervisequin γνωρίζουν πολύ καλά το τί παίζουν και ηχογραφούν.
Στον δίσκο θα βρεις αρκετά διαμαντάκια, τα οποία δεν δύσκολα θα βαρεθείς να ακούς. Συγκεκριμένα στέκομαι στο εναρκτήριο “Tender”, το απίστευτα κιθαριστικό “Clint” και το δυνατό ομώνυμο κομμάτι. Φυσικά, η μπάντα από την Θεσσαλονίκη κουβαλάει αρκετή τρέλα και θα το καταλάβεις στο παλαβό – πλην όμως φοβερό – “Geraldo”. Αν το όνειρο τους είναι να γίνουν αστροναύτες, τότε οι Nervisequin μπορούν να το πετύχουν (μουσικά πάντα) αν συνεχίσουν με αυτό τον τρόπο. Ναι, με τους System of a Down τους παρομοίωσα.

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Cloud Atlas

Στο πλοίο ενός νεαρού δικηγόρου, τον 19ο αιώνα, εμφανίζεται ένας λαθρεπιβάτης ενώ μια φουρτούνα φέρνει προβλήματα στο ταξίδι τους. Δεκαετίες μετά, ένας μουσικός παλεύει να αποδείξει την αξία του μετά την κατακραυγή από την οικογένειά του και την φυγή του από το πανεπιστήμιο. Κάπου στα 70’s μια δημοσιογράφος προσπαθεί να ξεσκεπάσει μία πολύ καλά στημένη πλεκτάνη. Ένας εκδότης στην σημερινή εποχή αποκτά απρόσμενα κέρδη αλλά μπλέκεται και σε μία κωμικοτραγική κατάσταση. Λίγα χρόνια μετά, στη φουτουριστική Κορέα, μια κοπέλα ξεκινά να αψηφά όσα γνωρίζει. Πολλούς αιώνες μετά το τέλος του πολιτισμού, ένας βοσκός προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και τους φόβους του.
Το μυθιστόρημα του David Mitchell κυκλοφόρησε το 2004 και αμέσως απέκτησε τεράστιο κοινό ενώ, διακρίθηκε αποκτώντας ή όντας στις επιλογές για σημαντικά βραβεία λογοτεχνίας. Από τότε, το θέμα και η δομή του βιβλίου είχανε δημιουργήσει πως η μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη θα ήταν σχεδόν αδύνατη. Οι έξι πολύ διαφορετικές ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε εντελώς διαφορετικές περιόδους συνδυάζονται με έναν μαγικό τρόπο που δείχνει πως οι πράξεις του κάθε ανθρώπου επηρεάζουν με μοναδικό τρόπο το σύμπαν και ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι άρρηκτα δεμένα. Για το δύσκολο αυτό έργο επιστρατεύτηκαν τρεις(!) σκηνοθέτες, γνωστοί για την out-of-the-box οπτική τους. Ο Tom Tykwer ( Run Lola Run , Perfume : The story of a Murdered ) και τα αδέρφια, Andy και Lana Wachowski ( Matrix , V for Vendetta ) βρίσκονται πίσω τόσο από την σκηνοθεσία όσο και από την μεταφορά του βιβλίου σε σενάριο.
Το σκηνοθετικό τρίο μετέτρεψε την δομή του βιβλίου, όπου η κάθε ιστορία είναι κομμένη σε δύο κομμάτια, σε μια πιο συναρπαστική, κινηματογραφική φόρμα, όπου η κάθε ιστορία κατακερματίζεται και κάθε μικρό της κομμάτι αποτελεί από μία σκηνή της ταινίας. Έτσι, κάθε αλλαγή σκηνής επιφέρει και αλλαγή στην ιστορία που παρακολουθεί ο θεατής, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, βοηθώντας όμως έτσι την κατανόηση της μεγαλύτερης, ολοκληρωμένης ιστορίας, και τις επιπτώσεις που έχουν οι πράξεις των ηρώων στο μέλλον. Αυτή η ιδιαιτερότητα ζητάει λίγη υπομονή στην αρχή από το κοινό, μέχρι να καταλάβει τον τρόπο λειτουργίας της ταινίας, αλλά παρόλη την τεράστια διάρκεια του φιλμ, συντηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος, με την βοήθεια των συνεχών εναλλαγών ανάμεσα σε ερωτικό δράμα, περιπέτεια, κωμωδία, μυστήριο και επιστημονική φαντασία.
Η υψηλής ποιότητας δουλειά που έχει γίνει στην ταινία φαίνεται και στην τρομερή φωτογραφία, ειδικά στις δύο τελευταίες χρονικά ιστορίες, και στο καταπληκτικό μοντάζ, τόσο εικόνας όσο και ήχου, ο οποίος λειτουργεί ως σύνδεσμος ανάμεσα στις ιστορίες. Ανάμεσα στις ιστορίες υπάρχει άλλος ένας συνδετικός κρίκος, και αυτός είναι το cast της ταινίας, καθώς κάθε ηθοποιός αναλαμβάνει παραπάνω από έναν ρόλο, βοηθώντας έτσι και την κατανόηση της εξέλιξης της ιστορίας. Μερικοί από αυτούς είναι ο Tom Hanks (Extremely Loud & Incredibly Close ), η Halle Berry, ο Jim Broadbent (Another Year ), ο Hugo Weaving ( Matrix, Lord of the Rings ), o Jim Sturgess ( The Way Back ), o Ben Whishaw ( Skyfall ) και η Doona Bae. Φανταστική δουλειά έχει γίνει και στο μακιγιάζ, καθώς οι μεταμορφώσεις των ηθοποιών είναι τόσο τρομερές που μερικές φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτοί.
Το Cloud Atlas, παρά τον χαρακτηρισμό του unfilmable, χάρη στην ευφυΐα των σκηνοθετών του, όχι μόνο μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη αλλά συγκαταλέγεται και στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η επιστροφή των Wachowski στον κινηματογράφο έρχεται με μια ταινία αντίστοιχη των προηγούμενων δουλειών τους. Ακόμα και αν κάποιος δεν ενστερνίζεται την φιλοσοφία που προωθεί η ταινία, το Cloud Atlas είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, τόσο λόγω της σκηνοθετικής πρωτοπορίας της όσο και του φοβερού οπτικοακουστικού θεάματος.

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Nalyssa Green – The Seed

Θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα και να είχε το ονοματεπώνυμο Nalyssa Green. Όμως, η Βιολέτα είναι θρέμα των δυτικών προαστίων του λεκανοπεδίου ενώ το Nalyssa είναι το πολλών χρόνων ψευδώνυμό της και το Green απλώς προέρχεται από το αγαπημένο χρώμα της που δεν είναι άλλο από το πράσινο. Έκανε την έπληξη με το δισκογραφικό ντεμπούτο της, “Barock”, το οποίο ενθουσίασε και έκανε πολλούς να γίνουν φανατικοί φαν της Green. Έτσι, η Nalyssa ορμόμενη από την αγάπη που της δείχνει ο κόσμος και φυσικά την έμπνευσή της, κυκλοφορεί φέτος τον πλέον πολυαναμενόμενο δεύτερο δίσκο της με τον τίτλο “The Seed”.
Από τους πρώτους στίχους καταλαβαίνεις ότι η Nalyssa νιώθει πολύ καλά αυτό που κάνει και πως αυτά που λέει βγαίνουν από το κατώτερο στρώμα της εσωτερικότηττάς της. Το κόλλημα έρχεται από το εναρκτήριο “The Island” με τις folk μελωδίες της Ελληνίδας τραγουδοποιού ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Με το “A Seed” κάνουν την είσοδό τους τα ηλεκτρικά στοιχεία με την κιθάρα και τα κρουστά να δίνουν ένα δυνατό ρεφρέν. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Windy” που θα μπορούσε κάλλιστα να προέρχεται από άλμπουμ της PJ Harvey (Let England Shake, A Woman A Man Walked By). Στην συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει πολύ με το γρήγορο “Eat Me Up” ενώ αργότερα πέφτουμε ξανά σε «ψυχεδελικό ύπνο».
Αναμφισβήτητα η Nalyssa Green με τον δεύτερο δίσκο της εδραιώνεται στην indie μουσική σκηνή της Ελλάδας. Το “Barock” ήταν ευχάριστη έκπληξη, το “The Seed” είναι απλώς ένας εξαιρετικός δίσκος και ναι, προέρχεται από Ελληνίδα καλλιτέχνιδα.

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2012

Hope Springs

Ο Arnold και η Kay είναι παντρεμένοι 30 χρόνια, ωστόσο μετά από τόσα χρόνια ο γάμος τους έχει ρουτινιάσει. Η καθημερινότητα του ζευγαριού είναι κάτι περισσότερο από βαρετή ενώ πολλές φορές αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ζευγάρι να καυγαδίζει. Γι’ αυτό το λόγο, η Kay παίρνει την απόφαση να επισκεφθεί για μια εβδομάδα έναν ψυχολόγο για να αναθερμάνει την συζυγική αλλά και την ερωτική σχέση του ζεύγους. Στις συνεδρείες θα την ακολουθήσει και ο σύζυγός της, ο οποίος παρά τις προσπάθειές του, δεν μπορεί να ανακτήσει την ερωτική επιθυμία του για την γυναίκα του.
Το “Hope Springs” διαρκεί κάτι λιγότερο από δύο ώρες αλλά στην ουσία για σένα έχει διάρκεια ενός 20λεπτου. Πολύ προβλέψιμη ταινία, με σενάριο που μπορεί να πατάει πάνω στα προβλήματα της τρίτης ηλικίας, αν και αμφιβάλλω πως το πρόβλημα ενός ηλικιωμένου ζεύγους είναι το σεξ. Το φιλμ αποτελεί άλλη μια κλασική αμερικανική ταινία που θέλει να θίξει ένα κοινωνικό πρόβλημα αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να σε κάνει να βαρεθείς.
Το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι το cast. Η, όπως πάντα, φοβερή Meryl Streep προσφέρει μια εξαιρετική ερμηνεία ενώ στο πλευρό της βρίσκεται ένας άλλος μεγάλος ηθοποιός, ο Tommy Lee Jones (Men in Black 3). Όλη η ταινία είναι αυτοί οι δύο ηθοποιοί και πιστεύω πως χωρίς αυτούς, το 2ωρο θα ήταν απελπιστικά βαρετό. Ο τρίτος της παρέας, Steve Carell, εμφανίζεται κάπως βαριεστημένος στον ρόλο του ψυχολόγου, χωρίς να έχει να δώσει κάτι στην ταινία.
Ένα από τα προβλήματα μιας μακροχρόνιας σχέσης μπορεί να είναι ο έρωτας και το σεξ, ωστόσο το “Hope Springs” θα σε κάνει να βαρεθείς πάρα πολύ. Αν δεν θες να κλαις τα χρήματά σου, τότε απέφυγέ να την δεις σεκινηματογράφο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More