Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013

Argo

Το 1979 οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Αμερικής έχουν οξυνθεί υπερβολικά και οδηγούν στην κατάληψη της Αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη. Οι 52 υπάλληλοι της πρεσβείας κρατούνται αιχμάλωτοι και διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο για την ζωή τους, καθώς ο λαός είναι εξαγριωμένος και δεν διστάζει να εκτελεί ανθρώπους στον δρόμο που ήταν πιστοί στον δυνάστη του Ιράν, ο οποίος έχει βρει άσυλο στην Αμερική. Έξι υπάλληλοι της πρεσβείας κατάφεραν να εκμεταλλευτούν τον πανικό και να αποδράσουν από το κτήριό τους και να βρουν ένα άτυπο άσυλο στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Στην Αμερική μια ομάδα προσπαθεί να βρει τρόπο να τους βγάλει από την χώρα, αλλά το καλύτερο πλάνο που μπορούν να βρουν, είναι να στήσουν μια ψεύτικη κινηματογραφική παραγωγή στην οποία θα ενταχθούν οι έξι.
Η νέα ταινία του Ben Affleck, η οποία είναι η τρίτη σκηνοθετική του προσπάθεια, έχει δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες σε σημείο που ακόμα και πριν την προβολή της πολλοί μιλάνε για την ταινία που θα σαρώσει στα Oscar. Η πλοκή της και τα trailer της προϊδεάζουν για ένα κατασκοπευτικό, ιστορικό θρίλερ με γερές δόσεις αγωνίας. Η ταινία τελικά απέχει αρκετά από το hype το οποίο είχε δημιουργηθεί γύρω της. Συγκεκριμένα, το έργο έχει σοβαρό πρόβλημα στο σενάριό του, το οποίο δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να δημιουργήσει κάποια ένταση ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι οι καλύτερες (και ιδιαιτέρως πολλές) σκηνές αυτού του θρίλερ είναι αυτές με τα κωμικά στοιχεία, πράγμα τουλάχιστον οξύμωρο. Τα προβλήματα στο σενάριο συνεχίζονται από την παντελή έλλειψη βάθους των χαρακτήρων, ίσως εκτός του Tony Mendez, του χαρακτήρα του Ben Affleck, και την μεγαλύτερη προβολή των δευτερευόντων ηρώων στην Αμερική, οι οποίοι μοιάζουν βγαλμένοι από ένα soft Συμμορία των 11, παρά στους πραγματικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, δηλαδή τους έξι που προσπαθούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.
Εκεί που η ταινία τα καταφέρνει καλύτερα είναι στην δημιουργία της αισθητικής της εποχής όπως και στο όμορφο soundtrack της. Από τους ηθοποιούς, εκτός του ίδιου του Ben Affleck ο οποίος είναι πολύ καλός, ξεχωρίζουν οι John Goodman και Alan Arkin, οι οποίοι φωτίζουν απροσδόκητα την ταινία. Δίπλα τους εμφανίζονται αρκετοί ακόμα ηθοποιοί, οι οποίοι όμως εύκολα ξεχνιούνται, κυρίως λόγω των κακογραμμένων ρόλων τους, όπως ο Victor Garber, η Clea DuVall και ο Bryan Cranston. Η κατάληξη της αληθινής ιστορίας είναι είτε γνωστή είτε εύκολα προσβάσιμη, αλλά το τελευταίο μισάωρο της ταινίας, στο οποίο εξελίσσεται τελικά αυτό που έπρεπε να βλέπουμε εξαρχής, είναι αρκετά ενδιαφέρον.
Ο Ben Affleck αποδεικνύει πως έχει να δώσει πράγματα ως σκηνοθέτης και με το Argo μοιάζει πως θα κερδίσει τουλάχιστον άλλη μια υποψηφιότητα για Oscar, όσο περίεργο και αν είναι αυτό. Το Argo είναι από τις ταινίες που η προώθησή τους τις ανεβάζει πολύ παραπάνω απόσο αξίζουν. Δεν είναι κακή ταινία, αλλά σίγουρα απέχει από το αριστούργημα της χρονιάς όπως διαφημίζεται.

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Τοξικά Απόβλητα – Ήρθε η Ώρα

Λίγα ελληνικά συγκροτήματα συνθέτουν μουσική με ανιδιοτέλεια και χωρίς να ενδιαφέρονται για το προσωπικό και το οικονομικό συμφέρον. Ένα τρανταχτό παράδειγμα από την εγχώρια μουσική σκηνή είναι οι Ωχρά Σπειροχαίτη, οι οποίοι πλέον δεν υφίστανται ως μπάντα. Πέρα τούτου, όμως, υπάρχουν και άλλα γκρουπ – συνήθως πιο “underground” – όπου παλεύουν ενάντια στην άδικη «μεταχείριση» της μουσικής από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες. Τα Τοξικά Απόβλητα – που ανήκουν σε τέτοιου είδους μπάντες – σχηματίστηκαν κάπου στις αρχές της νέας χιλιετίας και από τότε έχουν κυκλοφορήσει 2 δίσκους, ο πρώτος το 2001 και ο δεύτερος το 2006. Φέτος, ήρθε η στιγμή για το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον τίτλο «Ήρθε η Ώρα».
Τα Τοξικά Απόβλητα συνθέτουν τραγούδια άκρως πολιτικά και κοινωνικά, τα οποία αναφέρονται στους αγώνες κατά του καπιταλισμού και των φασιστικών ιδεών. Ο στίχος είναι ελληνικός πολύ απλά επειδή οι 6 του συγκροτήματος προσπαθούν να γυρίσουν την πλάτη τους στην παγκοσμιοποίηση. Όσον αφορά το μουσικό μέρος, η αθηναϊκή μπάντα παίζει punk και ska αλλά όταν λέμε punk – ska εννοούμε καθαρόαιμες punk μελωδίες. Οι έξυπνοι αλλά και αστείοι στίχοι που αναφέρονται στα χρόνια προβλήματα της κοινωνίας μας σε συνδυασμό με τις δυνατές μουσικές και τα πολύ καλά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας συνθέτουν έναν αρκετά καλό δίσκο. Οι τόνοι δεν πέφτουν καθόλου, μιας και από την αρχή μέχρι το τέλος σε τραβάνε χωρίς να προλάβεις να πάρεις ανάσα τα 11 κομμάτια του άλμπουμ. Να σημειωθεί πως το “I Want to Break Free” είναι κομμάτι των Queen.
Τα Τοξικά Απόβλητα σε βάζουν να σκεφτείς, να αναλογιστείς τις πράξεις του συνόλου αλλά και τις δικές σου. Φυσικά, καταφέρνουν και να σε πωρώσουν με τις μελωδίες τους και τον ξεσηκωτικό ρυθμό που «επιβάλλουν». Το «Ήρθε η Ώρα» αποτελεί έναν μουσικό τυφώνα και αποδεικνύει πως υπάρχουν ελληνικά συγκροτήματα που σέβονται τον εαυτό τους, τον ακροατή αλλά και την σωστή δισκογραφία.

Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013

The Hobbit: An Unexpected Journey

Ο Bilbo ζει μια ήρεμη φυσιολογική ζωή, για Hobbit, στο χωριό του, το Shire. Μια μέρα, ένας παλιός του φίλος, ο μάγος Gandalf, εμφανίζεται στο σπίτι του και μαζί του φέρνει δεκατρείς νάνους. Οι ομάδα των νάνων έχουν βάλει σκοπό την επανάκτηση του παλιού τους βασιλείου, του Erebor, το οποίο έχει καταληφθεί από έναν δράκο αρκετά χρόνια πριν. Ο Gandalf πιστεύει πως η ομάδα δεν είναι πλήρης και πως, ο Bilbo είναι ο κρίκος που της λείπει. Αφού τον πείθουν να κάνει κάτι που ξεφεύγει πολύ από την κουλτούρα των συνηθισμένων Hobbit, να αφήσει την ηρεμία του σπιτιού του, ξεκινάνε όλοι μαζί για ένα ταξίδι που περιλαμβάνει πολλούς κινδύνους αλλά και αναπάντεχες συναντήσεις.
Μετά την κυκλοφορία του τελευταίου μέρους της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών το 2003, όλοι περιμέναμε πότε θα μας δοθεί η ευκαιρία να ξαναταξιδέψουμε στον μαγικό κόσμο της Middle Earth. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά και ύστερα από πολλά προβλήματα και συνεχείς αναποδιές, ο Peter Jackson μας ξανασυστήνει την μυθολογία του J.R.R. Tolkien, αυτή τη φορά με το Hobbit, ένα βιβλίο που εξιστορεί την ζωή του νεαρού Bilbo Baggins και την εύρεση του δαχτυλιδιού, την ιστορία του οποίου βλέπουμε στην τριλογία του Άρχοντα. Η πλοκή και η αισθητική αυτού του prequel είναι ελαφρώς ποιο παιδική από αυτή του Άρχοντα, αλλά αυτό ισχύει κυρίως για το βιβλίο. Η δουλειά του Peter Jackson ξεχωρίζει για την απαράμιλλη ποιότητα και εμμονή στην λεπτομέρεια, αποτέλεσμα της οποίας είναι η δημιουργία μερικών θεαματικών πλάνων και σκηνικών που ξεπερνάνε κάθε φαντασία, φτάνοντας το επίπεδο παραγωγής στα όρια του. Αυτό όμως ο Jackson το έχει ξανακάνει και γι' αυτό αυτή τη φορά βάζει στόχο την κατάρριψη ενός κινηματογραφικού καθεστώτος που κρατάει πάρα πολλά χρόνια, και αυτό είναι ο ρυθμός με τον οποίο εμφανίζονται μπροστά στα μάτια του θεατή οι εικόνες που αποτελούν το κινούμενο βίντεο. Τα συνηθισμένα 24fps γίνονται για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη 48fps, μια τεχνική που επαναπροσδιορίζει το 3D και βάζει τον θεατή κυριολεκτικά μέσα στον κόσμο της ταινίας, κάνοντας την θέαση της πολύ πιο φυσιολογική.
Η ταινία όμως δεν περιορίζεται στα τεχνικά της χαρακτηριστικά, καθώς η τρομερή δουλειά επεκτείνεται και στο cast των ηθοποιών, το οποίο περιλαμβάνει κάποιους παλιούς γνώριμους και κάποιους νέους. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Ian McKellen να επιστρέφει στον ρόλο του Gandalf, τον Richard Armitage στον ρόλο του Thorin και τον μοναδικό και, τώρα πια, ιδεατό για τον ρόλο, Martin Freeman ως Bilbo, με την ερμηνεία του τελευταίου να ξεπερνάει κάθε προσδοκία. Φυσικά το cast περιλαμβάνει ακόμα μια πλειάδα ηθοποιών, μερικοί από τους οποίους είναι ο Hugo Weaving, η Cate Blanchett και ο Andy Serkis. Φυσικά, δεν γίνετε να παραβλέψουμε την μουσική επένδυση της ταινίας, με τον Howard Shore να υπογράφει άλλη μια δουλειά που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως αριστούργημα.
Το Hobbit όμως, δυστυχώς, έχει και ελαττώματα τα οποία προέρχονται από την υπερπροσπάθεια του Peter Jackson να φέρει στην μεγάλη οθόνη όσο περισσότερο από το μεγαλείο της Μέσης Γης μπορεί. Στην προσπάθειά του αυτή, ξεχειλώνει μια ιστορία που δεν είναι το ίδιο επική με αυτή του Άρχοντα και προσθέτει κομμάτια από παράλληλες ιστορίες που δημιουργούν ένα αποτέλεσμα με αρκετά σημεία που θα φανούν αδιάφορα και διάρκεια που σίγουρα θα κουράσει τους λιγότερο φανατικούς. Σίγουρα η σύγκριση με την προηγούμενη τριλογία είναι άδικη, αλλά ταυτοχρόνως είναι και αναπόφευκτη, ειδικά μετά την επιλογή του Peter Jackson να γυρίσει και το Hobbit, χωρίς τελικά να χρειάζεται, σε τρία μέρη. Τα προβλήματα συνεχίζονται, αυτή τη φορά σχεδόν δικαιολογημένα, καθώς μεγάλη μερίδα του κοινού δεν έμεινε απόλυτα ευχαριστημένο από την νέα τεχνολογία του 48FPS, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο μετά από μια τόσο νέα, επαναστατική τεχνική.
Η δουλειά του Peter Jackson αντιστοιχεί σε αυτή ενός πραγματικού φανατικού του μύθου και της φαντασίας των έργων του Tolkien, και αυτό αποτυπώνεται στο τελικό αποτέλεσμα. Μπορεί αυτό να απέχει πολύ από την ταινία που κέρδισε 11 Oscar πριν από σχεδόν μια δεκαετία, αλλά δεν γίνεται να μην μείνεις έκθαμβος από την ποιότητα της παραγωγής και της εμμονής στην πιστότητα και τελειότητα. Το Hobbit μπορεί να μην είναι το αριστούργημα που αναζητούσαμε, αλλά σίγουρα, μαζί με τις 2 επόμενες συνέχειές του, θα καλύψει την ανάγκη, των fans τουλάχιστον, για περισσότερη Μέση Γη.

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2012

Φανταστικοί Ήχοι – Φανταστικοί Ήχοι

Το όνομα του καλλιτέχνη ταιριάζει γάντι για την μουσική που συνθέτει διότι πολύ απλά οι ήχοι που βγάζει είναι φανταστικοί. Ο Άγγελος Μπαλτάς μας έχει συστηθεί εδώ και 7 χρόνια έχοντας κυκλοφορήσει έναν δίσκο, το “Masters of The Universe” to 2006. Προτιμά να «κρύβεται» πίσω από το όνομα Φανταστικοί Ήχοι και να δημιουργεί τις μουσικές του πανδαισίες φέροντας τον συγκεκριμένο τίτλο. Λίγο πριν το φύγει το 2012, κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του με το ομώνυμο όνομα.
Ορχηστρικές συνθέσεις, προερχόμενες από την pop παλιών δεκαετιών και συγκεκριμένα εκείνων των 60’s και 70’s. Ωστόσο, το θέμα έγκειται στο γεγονός πως η pop, που διαλέγει να «πειράξει» ο Άγγελος Μπαλτάς, έχει βάση τις ελληνικές pop μελωδίες που κυριαρχούσαν εκείνα τα χρόνια. Μελωδίες που θυμίζουν αρκετά τον παλιό ελληνικό κινηματόγραφο και τις οποίες οι Φανταστικοί Ήχοι μετατρέπουν σε σύγχρονη μουσική πανδαισία. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 instrumental κομμάτια έτοιμα να σε παρασύρουν σε ένα μακρινό ταξίδι. Το άλμπουμ μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος αναλαμβάνει δράση η pop προ δεκαετιών με στοιχεία και beats που κάνουν τα τραγούδια τρομερά. Στο δεύτερο μέρος, την σκυτάλη παίρνει μια πιο «βρώμικη» μουσική, καθώς εισέρχονται πιο «πειραγμένα» ηλεκτρονικά στοιχεία και κρουστά.
Οι «Φανταστικοί Ήχοι» όντως ειναι φανταστικοί και καταφέρνουν να σε κολλήσουν. Από μια καθαρή pop ως μια ψυχεδελική προσέγγιση, ο δίσκος σε εκπλήσσει θετικά ενώ ο Άγγελος Μπαλτάς δείχνει να κατέχει την σύνθεση από το μηδέν.
Φωτογραφία: Πάνος Μιχαήλ - www.ozonweb.com

Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2012

The Hunt

Ο Lucas είναι ένας δάσκαλος νηπιαγωγείου σε μια μικρή πόλη της Δανίας. Μετά τον χωρισμό τους, η γυναίκα του πήρε την κηδεμονία του γιου τους και ο Lucas κάνει τα πάντα για να καταφέρει να τον φέρει πίσω. Δίπλα του έχει φίλους πολλούς, που τους θεωρεί σχεδόν αδερφούς. Η ζωή του ομορφαίνει όταν γνωρίζει την Nadja ενώ, ο γιος του ζητάει ο ίδιος να μετακομίσει με τον πατέρα του. Στο σημείο όμως που η ζωή του φαίνεται πως γυρνάει προς το καλύτερο, ένα ψέμα ενός από τα παιδιά στο νηπιαγωγείο που δουλεύει θα φέρει στην μικρή κοινωνία μαζική υστερία με μοναδικό στόχο τον Lucas.
Η δυσδιάκριτη πολυπλοκότητα της αλήθεια και των πολλών εκδοχών της είναι το θέμα της νέας ταινίας του Δανού σκηνοθέτη και πρωτοπόρου του Δόγματος του 95', Thomas Vinterberg. Ο Vinterberg, με την απλότητα και τον άκρατο ρεαλισμό που τον χαρακτηρίζει, ακολουθεί την εξάπλωση μιας "αλήθειας" μέσα σε μια κοινωνία και την μετατροπή αυτής από καλοσυνάτη σε ανθρωποφάγα. Η προφανή, μόνο για τον θεατή, παρεξήγηση έρχεται σε αντίθεση με την αντίδραση των ανθρώπων και την απευθείας καταδίκη του παλιού τους φίλου, δημιουργεί όμως και εσωτερικές σκέψεις καθώς, λίγο έως πολύ, η εξέλιξη της ιστορίας είναι απολύτως αληθοφανή και κανείς δεν θα 'θελε να βρεθεί στην θέση, είτε της κοινωνίας είτε του στόχου της.
Το πολύ καλογραμμένο σενάριο συνοδεύει η επιλογή πολύ ταιριαστών ηθοποιών με αποκορύφωμα φυσικά τον Mads Mikkelsen στον ρόλο του Lucas. Ο Mikkelsen δίνει σίγουρα την ερμηνεία της καριέρας του και συγκλονίζει με το εκφραστικό του πρόσωπο και όλα τα συναισθήματα που εμφανίζει σε αυτό. Μεγάλο μέρος του έργου άλλωστε περνά με κοντινά στο πρόσωπο του Lucas, ενός ανθρώπου που πασχίζει να αποδείξει το, για αυτόν, αυτονόητο.
Η καθολική και ταχύτατη εξάπλωση της μαζικής υστερίας, παρά την παντελή απουσία σοβαρών υποψιών ή έστω κάποιας τυχαίας παρεξηγήσεως, μπορεί να φανεί περίεργη στην αρχή. Μετά από λίγη σκέψη όμως, καταλαβαίνει κανείς πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το σενάριο και πως ο Vinterberg προσπάθησε να θίξει ακριβώς αυτό, την ακραία φύση που κρύβουμε μέσα μας και την ευκολία με την οποία την εμφανίζουμε.

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012

Bloc Party – Four

Φέτος κυκλοφορούν τον τέταρτο δίσκο τους και ο τίτλος του οποίου είναι πολύ απλά “Four”. Έφτασαν αισίως στα τέσσερα άλμπουμ από το 2005 όπου πραγματοποιήσαν το πολύ επιτυχημένο ντεμπούτο τους. Μεγάλη επιτυχία γνώρισαν και οι επόμενες δισκογραφικές τους δουλειές με την τελευταία να ήταν το 2008. Τέσσερα χρόνια για τους Bloc Party είναι πολλά και η μεγάλη επιστροφή τους είναι πλέον γεγονός. Η μπάντα από το Λονδίνο παρουσιάζει 12 τραγούδια με το γνώριμο indie – punk ύφος που μας έχει συνηθίσει.
Παραμορφωμένη κιθάρα, δυνατά κρουστά και φωνητικά που πολλές φορές φέρνουν το λαρύγγι στα όριά του συνθέτουν το παζλ του δίσκου. Το άνοιγμα πολύ δυνατό με το “So He Begins to Lie” να δίνει το ρυθμό από την αρχή, όπως και το αμέσως επόμενο “3x3” που ανεβάζει ακόμα περισσότερο το τέμπο. Το “Octopus”, όπου αποτελεί το πρώτο single, μάλλον μου φαίνεται αδιάφορο και «λίγο» για τον δίσκο. Αντίθετα, τραγούδια όπως τα “Real Talk” και “Coliseum” ανεβάζουν κατά πολυ το επίπεδο του άλμπουμ, ιδιαίτερα το τελευταίο με το ξέσπασμά του προς το κλείσιμο. Από κει και πέρα το “Team A” μπορεί κάπως να ξεχωρίσει αλλά δεν αποτελεί κάτι το πολύ αξιοσημείωτο. Για το τέλος του δίσκου, οι Bloc Party επέλεξαν ένα εντελώς άσχετο κομμάτι με τα υπόλοιπα που μόλις ακούσαμε.
Σίγουρα οι προσδοκίες για το “Four” ήταν πολύ μεγαλύτερες. Δυστυχώς, δεν μπορούμε (όσο και να το θέλουμε) να κρατηθούμε από κάποιο σημείο του δίσκου καθώς πάρα πολύ δύσκολα θα βρεις ένα σημείο που θα σε εντυπωσίασει.

Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2012

#Blogovision 2012 – The Black Keys – El Camino (Νο. 1)

Πέρσι στις 6 Δεκεμβρίου κυκλοφόρησε ο δίσκος εν ονόματι “El Camino”. 379 μέρες αργότερα συνεχίζει να παίζει ασταμάτητα, να ηχούν στα αυτιά μου τα κομμάτια του και τελικώς οι Black Keys να γίνονται πολυλατρεμένο συγκρότημα και φυσικά φοβερός πόθος για μια συναυλία στην χώρα μας. Ο δίσκος περιλαμβάνει τραγούδια που όχι σου καρφώνονται στο μυαλό αμέσως αλλά όποτε και να τα ακούσεις θα πορωθείς. Από το απίστευτα ανεβαστικό “Lonely Boy” μέχρι το ξέσπασμα του “Little Black Submarines”, το ντουέτο από το Ohio κατακτά την κορυφή της λίστας με τα καλύτερα άλμπουμ του 2012 χωρίς καμία αμφισβήτηση. Η μόνη λέξη που ταιριάζει στο “El Camino” είναι αριστούργημα!!!



Η λίστα ολοκληρωμένη :

  1) The Black Keys - El Camino
  2) Jack White - Blunderbuss
  3) The Vaccines - Come of Age
  4) Animal Collective - Centipede Hz
  5) Muse - The 2nd Law
  6) Lana del Rey - Born to Die: The Paradise Edition
  7) Tindersticks - The Something Rain
  8) The Asteroids Galaxy Tour - Out Of Frequency   
  9) Tenacious D - The Rize of The Fenix
10) Dr. John - Locked Down
11) Μαριέττα Φαφούτη - Homemade Joy
12) Parov Stelar - The Princess Part I & II
13) Bat for Lashes - The Haunted Man
14) Of Monsters and Men - My Head is An Animal
15) Band of Horses - Mirage Rock
16) Alt-J (Δ) - An Awesome Wave
17) Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος
18) Garbage - Not Your Kind of People
19) Gossip - A Joyful Noise
20) Soundgarden - King Animal

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012

#Blogovision 2012 – Jack White – Blunderbuss (Νο. 2)

Τα λόγια είναι περιττά. Ο κύριος White είναι από τους καλύτερους μουσικούς της γενιάς του, με τα απίστευτα riff-άκια του και τις πολυσύνθετες μελωδίες του. Επί White Stripes δημιουργούσε φοβερά τραγούδια και γι’ αυτό το λόγο αναπολούμε εκείνη την περίοδο της μπάντας. Τώρα που κινείται σε σόλο μονοπάτια, ο Jack White συνεχίζει να συνθέτει τρομερά κομμάτια και εμείς δεν μπορούμε παρά να τον ακολουθούμε. Το “Blunderbuss” είναι ο πρώτος προσωπικός δίσκος για τον Αμερικάνο μουσικό και απλώς είναι ένα καταπληκτικό άλμπουμ. Ηλεκτρισμένη κιθάρα στο φουλ, ανεβαστικές μελωδίες αλλά και blues καταστάσεις συναντάμε στον δίσκο, τον οποίο είναι αδύνατο να μην τον λατρέψεις. Δικαιωματικά το “Blunderbuss” φτάνει ελάχιστα πιο κάτω από την κορυφή της φετινής λίστας.



Η λίστα μέχρι τώρα :

  3) The Vaccines - Come of Age
  4) Animal Collective - Centipede Hz
  5) Muse - The 2nd Law
  6) Lana del Rey - Born to Die: The Paradise Edition
  7) Tindersticks - The Something Rain
  8) The Asteroids Galaxy Tour - Out Of Frequency   
  9) Tenacious D - The Rize of The Fenix
10) Dr. John - Locked Down
11) Μαριέττα Φαφούτη - Homemade Joy
12) Parov Stelar - The Princess Part I & II
13) Bat for Lashes - The Haunted Man
14) Of Monsters and Men - My Head is An Animal
15) Band of Horses - Mirage Rock
16) Alt-J (Δ) - An Awesome Wave
17) Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος
18) Garbage - Not Your Kind of People
19) Gossip - A Joyful Noise
20) Soundgarden - King Animal

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More