Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013

Life of Pi

Ο Pi είναι ένα 16χρονο αγόρι, παιδί ενός ιδιοκτήτη ζωολογικού κήπου στην Ινδία. Μεγαλώνοντας έψαξε, έμαθε και τελικά αποδέχτηκε πολλές και διαφορετικές θρησκείες, βρίσκοντας σε κάθε μια από ένα κομμάτι που τον βοηθούσε να καταλαβαίνει τον κόσμο καλύτερα. Κάποια στιγμή οι γονείς του αποφασίζουν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό και ξεκινάνε ένα υπερατλαντικό ταξίδι με όλα τα ζώα του κήπου τους μέσα στο καράβι. Μια καταιγίδα θα βυθίσει το καράβι και θα αφήσει μοναδικό επιζώντα πάνω σε μια βάρκα τον Pi και μερικά ζώα. Για να καταφέρει να επιζήσει, ο Pi θα στραφεί στην αστείρευτη εσωτερική του δύναμη.
Το ομότιτλο βιβλίο του Yann Martel εκδόθηκε το 2001 και έγινε γρήγορα best seller. Το project για την μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη πέρασε από πολλούς σκηνοθέτες, για να καταλήξει τελικά στον Ang Lee, τον σκηνοθέτη του Brokeback Mountain, του "Τίγρης και Δράκος" αλλά και του Hulk. Η επιλογή αυτή, εκ του αποτελέσματος, κρίνεται εξαιρετικά επιτυχημένη, καθώς η δουλειά του ταλαντούχου Ιάπωνα είναι μοναδική. Με την βοήθεια της σωστής μεταφοράς του σεναρίου, ο Lee περνάει αυτούσια την φιλοσοφία και την συμπαντικότητα που χαρακτηρίζει το ύφος του βιβλίου, μαγεύοντας με αυτή τον θεατή. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην φοβερή φωτογραφία της ταινίας, καθώς με την βοήθεια της τελευταίας τεχνολογίας του CGI, ο Lee έχει ουσιαστικά δημιουργήσει μια συνεχόμενη ροή εικόνων που μαγεύουν το ανθρώπινο μάτι και που σχεδόν σίγουρα, θα του δώσουν και το αντίστοιχο Όσκαρ. Φυσικά, ξεχωρίζει και η απίστευτη δουλειά που έχει γίνει στην 3D έκδοση της ταινίας, αφού μάλλον είναι η καλύτερη του είδους μέχρι στιγμής.
Το Life of Pi είναι μια περιπέτεια επιβίωσης αλλά και φαντασίας που προσπαθεί αλλά και καταφέρνει να σε μαγέψει τόσο με την φιλοσοφία του όσο και με την εικόνα του. Η δουλειά της παραγωγής τρομερού επιπέδου και ο Ang Lee αποδεικνύει για άλλη μια φορά το ταλέντο του. Ο ανταγωνισμός είναι σίγουρα πολύ σκληρός, αλλά αν τελικά ο Pi και η τίγρη του καταφέρουν να κερδίσουν το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, δύσκολα θα παραπονεθεί κανείς.

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

Foxygen – We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic

Είσαι λάτρης της pop των δεκαετιών ’60 και ’70; Τότε που η ηλεκτρική κιθάρα έδινε με τον παραμορφωτικό της ήχο την απαραίτητη και πανέμορφη ψυχεδέλεια στα τραγούδια; Προφανώς οι Foxygen είναι το συγκρότημά σου. Το ντουέτο από την Καλιφόρνια παρουσιάζει όλα τα μουσικά στοιχεία από τις εποχές των Beatles μέχρι και τις πιο πρόσφατες μέρες που ο ηλεκτρονικός ήχος έχει εισβάλει περισσότερο στα τραγούδια. Οι Sam France και Jonathan Rado είναι φίλοι από το σχολείο και μετά από αρκετές προσπάθειες κατάφεραν να φτάσει το πρώτο τους demo στα χέρια του παραγωγού και μουσικού, Richard Swift. Εκείνος ενθουσιάστηκε, ο πρώτος δίσκος ήταν ήδη γεγονός ενώ φέτος ήρθε η σειρά του δεύτερου άλμπουμ, το οποίο αναμένεται με μεγάλες προσδοκίες.
Το “We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic” αποτελεί μια ωδή στις μουσικές παλιών δεκαετιών. Pop, rock ‘n’ roll, πιο σύγχρονοι ήχοι με ηλεκτρονικά στοιχεία. Όλα αυτά πέφτουν ανακατεμένα πάνω στον indie καμβά και συνθέτουν τον καινούριο δίσκο του ντουέτου. Στο άλμπουμ συναντάς ήχους από πολλούς καλλιτέχνες, όπως τους Beatles, τους Rolling Stones και νεότερα μουσικά σχήματα, συνδυάζοντας έτσι εποχές μαζί. Το “No Destruction” θυμίζει αρκετά τον Bob Dylan (Tempest) ενώ πολύ δύσκολα δεν θα κολλήσεις από τις πρώτες μελωδίες. Ο δίσκος δεν είναι μονοεπίπεδος καθώς κάθε τραγούδι φέρνει και από μία αλλαγή στο όλο μουσικό σκηνικό των Foxygen. Με το “On Blue Mountain” το δίδυμο δείχνει την συνθετική του ευφυία αφού στα 5 και κάτι λεπτά που διαρκεί το κομμάτι περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Και έρχεται ένα εκ των – μέχρι τώρα – δυο singles, το εξαιρετικό “San Francisco”, το οποίο αναπληρώνει το indie που μέχρι στιγμής έλειπε από τον δίσκο.

Ακριβώς στην μέση του άλμπουμ αλλάζουμε εποχή πάλι και γυρνάμε κάπου μεταξύ 60’s και 70’s με το γρήγορο τέμπο των κρουστών, την παραμόρφωση της κιθάρας και την ψυχεδελική μελωδία. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single, “Shuggie”, με το εκπληκτικό ρεφρέν που σε μπερδεύει με τις συνεχείς εναλλαγές στις μελωδίες του. Οι Foxygen καταφέρνουν κάτι που λίγα συγκροτήματα μπορούν να κάνουν. Να συνδυάσουν με εκπληκτικό τρόπο μουσικές εποχές διαφορετικές μεταξύ τους και φυσικά να σε πορώνουν. Από τα φωνητικά μέχρι την κιθάρα και τα κρουστά, κάθε μελωδία αντικατοπτρίζει μια παλαιότερη εποχή υπό την σύγχρονη σκοπιά του ντουέτου. Με αυτά τα 9 κομμάτια το συγκρότημα από το Λος Άντζελες ανοίγει τον δρόμο για πολύ μεγάλα μελλοντικά σχέδια. Το “We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic” αποτελεί ίσως το ομορφότερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής μέσα στο 2013 και, αν και είναι νωρίς ακόμα, δεν βλέπω τον λόγο να μην βρίσκεται στις υψηλές θέσεις των προτιμήσεων και στο τέλος της χρονιάς.

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013

The Impossible

Το 2004 συνέβη μία από τις χειρότερες φυσικές καταστροφές στην Ινδονησία. Το τσουνάμι έπνιξε χιλιάδες στρέμματα εκτάσεων, σπίτια και ανθρώπους. Ο Henry και η Maria ταξιδεύουν για τις γιορτές των Χριστούγεννων στην Ινδονησία μαζί με τα τρία τους αγόρια. Την ώρα που η οικογένεια διασκεδάζει σε παραθαλάσσιο, πολυτελές ξενοδοχείο το τσουνάμι πραγματοποιεί την – γιγαντιαία και τρομακτική – εμφάνισή του, παρασύροντας ό,τι βρει στο πέρασμά του. Το αποτέλεσμα του καταστροφικού κύματος ήταν η διάλυση της οικογένειας με την μητέρα και τον μεγάλο γιο να προσπαθούν να βρουν ίχνη του πατέρα και των άλλων δύο παιδιών.
Η (κι όμως) πραγματική ιστορία της ισπανικής οικογένειας που πήγε για διακοπές και βρέθηκε και αυτή στο έλεος του τσουνάμι μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη. Αρκετές από τις φωτογραφίες που προβάλλονται κατά την διάρκεια της ταινίας είναι αληθινές από εκείνη την χρονιά ενώ το λιγότερο που μπορούν να χαρακτηριστούν είναι σοκαριστικές. Το φιλμ ξεκινάει με φοβερό τρόπο, δείχνοντάς σου την στιγμή που σκάει στην στεριά το κύμα και μετά, την ολική καταστροφή που έχει προκαλέσει. Ωστόσο, στην συνέχεια η ταινία εστιάζει στην προσπάθεια των μελών της οικογένειας, που έχουν σπάσει σε δύο ομάδες, να βρεθούν μεταξύ τους. Και αυτό ίσως ειναι το μελανό σημείο διότι για την υπόλοιπη ώρα παρακολουθούμε μητέρα και γιο να περιπλανιούνται και να ζητάνε βοήθεια και με αυτό τον τρόπο η ταινία σε «εκβιάζει» να συγκινηθείς.
Όχι πως λείπουν οι συγκινητικές στιγμές αλλά ένα τέτοιου είδους φιλμ θα έπρεπε να βγάζει αβίαστα συγκίνηση. Βέβαια, όλα αυτά τα διαγράφουμε από την μνήμη μας εξαιτίας της Naomi Watts (J. Edgar, Dream House). Απίστευτη ερμηνεία από μια ηθοποιό που διόλου τυχαία είναι και είναι πολύ φυσικό το να βρίσκεται στις υποψηφιότητες των Oscars για τον Α’ γυναικείο ρόλο. Ο Ewan McGregor (Perfect Sense, Haywire, Salmon Fishing in the Yemen) υποστηρίζει και αυτός πολύ καλά τον ρόλο του πατέρα αλλά έκπληξη αποτελεί ο μεγάλος γιος, Tom Holland, ο οποίος παρουσιάζει εξαιρετικά δείγματα ηθοποιίας για την ηλικία του.
Το “The Impossible” δεν θα σου δείξει τι έγινε κατά την διάρκεια της βιβλικής καταστροφής και μετά. Όμως θα κολλήσεις με την ιστορία της οικογένειας, μια ιστορία που θα σε γεμίσει λύπη, αισιοδοξία, ελπίδα. Και το ότι είναι πραγματικό γεγονός κάνει την ταινία ακόμα πιο δυνατή γροθιά στο στομάχι.

Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013

Παύλος Συνοδινός – Greeklish Babylon

Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως ο κιθαρίστας στην μπάντα του Γιάννη Χαρούλη (Μαγγανείες). Ωστόσο, ο Παύλος Συνοδινός δραστηριοποιείται δισκογραφικά σε προσωπικό επίπεδο από το 2010, όπου κυκλοφόρησε και τον πρώτο του δίσκο «Μικρές Ελπίδες». Στο συγκεκριμένο πόνημα είχαμε ακούσει και τον Χαρούλη και τη Νατάσα Μποφίλιου να ερμηνεύουν ένα και δύο τραγούδια αντίστοιχα. Η δημοτικότητα και των δύο αυτών καλλιτεχνών δίνουν μια πιο εύκολη πρόσβαση προς τις δουλειές του Συνοδινού, αφού αν δεν υπήρχε η παρουσία του στα συγκροτήματά τους λιγότερος κόσμος θα γνώριζε πως ο Παύλος έχει στο πάνθεόν του δύο δίσκους. Έτσι, μετά το δισκογραφικό ντεμπούτο του επιστρέφει με δεύτερο άλμπουμ με τον τίτλο “Greeklish Babylon”.
Αν είσαι φανατικός οπαδός του Χαρούλη τότε να ετοιμαστείς πως αυτά που θα ακούσεις από τον Παύλο Συνοδινό δεν έχουν καμία σχέση με το ύφος του κρητικού ερμηνευτή. Παρουσιάζει αρκετά διαφορετικές μουσικές, μουσικές πιο σκοτεινές και πιο ηλεκτρισμένες. Ο δίσκος αποτελείται από 11 τραγούδια από τα οποία τα δύο είναι ορχηστρικά. Το σημείο που πρέπει να σταθούμε είναι η στιχουργική ικανότητα του Συνοδινού ο οποίος καταπιάνεται και αυτός με τα κοινωνικο-πολιτικά θέματα προσθέτοντας και έναν τόνο αισιοδοξίας σε όλα αυτά. Όμως από άποψης μουσικής δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι «ριζοσπαστικό». Λείπει κάπως η μελωδία ενώ ο ρυθμός πολλών κομματιών είναι ίδιος.

Ενώ βλέπουμε πως η έμπνευση υπάρχει, και πολύ μάλιστα, για τον Παύλο Συνοδινό κάπου το χάνει με την όλη ενορχήστρωση του δίσκου. Τα ομορφότερα τραγούδια από το άλμπουμ είναι τα δύο instrumental, τα “Zeppelin” και “Greeklish Babylon” και το «Άϊντε και ξέχασα», το οποίο διαφέρει κατά πολύ από τα υπόλοιπα κομμάτια αφού στίχοι και ερμηνεία ανήκουν στον Γιάννη Χαρούλη (Μαγγανείες). Το “Greeklish Babylon” δεν αποτελεί τον πολύ καλό δίσκο με τα τραγούδια που θα σου μείνουν, ωστόσο θα σε κάνει να παραδεχτείς πως υπάρχουν στην χώρα μας πολλοί νέοι τραγουδοποιοί που μπορούν να κάνουν μεγάλα πράγματα στον τομέα τους. Ένας από αυτούς είναι σίγουρα ο Παύλος Συνοδινός.

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

My Bloody Valentine – m b v

Από χθες το βράδυ η ιστοσελίδα ενός πολύ αγαπημένου συγκροτήματος έχει πέσει από την τεράστια επισκεψιμότητα που έχει δεχθεί μέσα λίγες ώρες. Λογικό, καθώς οι My Bloody Valentine ανακοίνωσαν πριν κάμποσες ώρες μέσω του site τους την ολοκαίνουρια δισκογραφική κυκλοφορία μετά από 22 χρόνια (!!!) και το τελευταίο άλμπουμ τους, “Loveless”. Ο Kevin Shields είχε προετοιμάσει τους οπαδούς της μπάντας την περασμένη Δευτέρα σε μια συναυλία, λέγοντας πως ο νέος δίσκος θα κυκλοφορήσει άμεσα. Ωστόσο, κανείς δεν περίμενε τόσο άμεσα και φυσικά ουδείς θα περίμενε ότι το άλμπουμ θα βγει χωρίς καμία προώθηση ή την κυκλοφορία ενός single πρώτα. Έτσι, βράδυ Σαββάτου προκλήθηκε ένας ιντερνετικός πανικός και όλοι οι οπαδοί του ιρλανδικού συγκροτήματος έσπευσαν να ακούσουν και να αγοράσουν τον ολοκαίνουριο δίσκο.
Το νέο πόνημα της τετραμελής μπάντας φέρει τον τίτλο “m b v” και αποτελείται από εννιά τραγούδια. Γνωστοί για τα περάσματα από πολλά μουσικά μονοπάτια οι My Bloody Valentine με αυτό το άλμπουμ αποδεικνύουν ότι δίκαια ανήκουν στην εναλλακτική σκηνή της Βρετανίας. Το εναρκτήριο “She Found Now” σε προϊδεάζει για το τί πρόκειται να ακολουθήσει. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να αράξεις αναπαυτικά και να πνιγείς στις παραμορφωμένες pop μελωδίες και την αλτερνατίλα ροκιά που σου προσφέρει η μπάντα. Οι shoegaze μουσικές πέφτουν σύννεφο και στο “Only Tomorrow” με τον συνδυασμό των γυναικείων φωνητικών και της παραμορφωμένης ηλεκτρικής κιθάρας να δίνουν έναν τέλειο τόνο ψυχεδέλειας. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και το “Who Sees You” στο οποίο τα γεμίσματα των κρουστών και το ηλεκτρικό σόλο ανεβάζουν κάπως το τέμπο.
Στην συνέχεια έρχεται το “Is This and Yes” που αλλάζει την ατμόσφαιρα καθώς το ηλεκτρονικό στοιχείο κάνει την εμφάνισή του μοναχό του. Πάλι ακούμε γυναικεία φωνητικά και απαλά τύμπανα, πράγμα που μας πηγαίνει σε πιο ψυχεδελικά μονοπάτια. Το συγκεκριμένο κομμάτι μπορεί να αποτελέσει πρόλογο για το ακριβώς επόμενο “If I Am” όπου εισχωρούν ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς. Μετά από αυτά τα δύο τραγούδια, συναντάμε κάτι πιο ροκ (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο) στο “New You” και στο πολύ καλό “In Another Way”. Το τελευταίο, μάλιστα, μπορεί να θεωρηθεί και το πιο «εξωστρεφές» κομμάτι από τα συνολικά εννιά του δίσκου. Όσο πορχωρούμε προς το κλείσιμο του άλμπουμ, τόσο ο ήχος των My Bloody Valentine γίνεται πιο σκληρός. Το “Nothing Is” πατάει τέρμα το γκάζι, όπως το ίδιο κάνει το τελευταίο “wonder 2”, κλείνοντας έτσι πολύ δυνατά και με τον καλύτερο τρόπο ένα σύνολο τραγουδιών που είχαμε πολύ καιρό να ακούσουμε κάτι ανάλογό του.

Αξίζει να σημειωθεί πως αν παρατηρήσεις όλους τους τίτλους των τραγουδιών του δίσκου θα καταλάβεις και την ευρηματικότητα της μπάντας. Οι My Bloody Valentine έχουν οπαδούς όλων των ηλικιών. Οι νεότεροι χαίρονται που ακούν ένα συγκρότημα με ένδοξο παρελθόν και οι μεγαλύτεροι που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του χαίρονται που το συγκεκριμένο γκρουπ επέστρεψε δισκογραφικά με έναν δίσκο με απίστευτη έμπνευση. Το “m b v” είναι σίγουρα η μεγαλύτερη κυκλοφορία των τελευταίων μηνών και άνετα μπορεί να αντέξει στον χρόνο, όπως άντεξαν τόσα χρόνια και οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των My Bloody Valentine. Τελευταία υποσημείωση, μη νομίζεις πως με μία ακρόαση θα αρκεστείς.

Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2013

The Sessions

Ο Mark O’Brien πάσχει από πολιομυελίτιδα και είναι καθηλωμένος 30 χρόνια μέσα σε θάλαμο υποστήριξης αναπνοής. Το μοναδικό μέρος του σώματός του που μπορεί να κουνήσει είναι το κεφάλι του και αυτό 90 μοίρες. Ωστόσο, μετά από χρόνια έχει τους τρόπους του να επικοινωνεί τηλεφωνικώς αλλά και να γράφει στην γραφομηχανή του σκέψεις, βιβλία και ποιήματα. Ένας άνθρωπος με τέτοιου είδους προβλήματα χάνει τις απλές απολαύσεις της ζωής και έτσι ο 38χρονος αποφασίζει να χάσει την παρθενιά του με την βοήθεια μιας σεξο-θεραπεύτριας. Η σχέση του Mark και της θεραπεύτριας θα είναι ειλικρινής από την αρχή με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μια αυθεντική και σφιχτή και σχέση μεταξύ τους.
Το “The Sessions” είναι ένα δράμα που έχει μια γερή δόση αισιοδοξίας για την ζωή. Ο καθηλωμένος για χρόνια άνθρωπος που έχει «φυλακιστεί» στο σώμα του προσπαθεί να γευτεί μια ανθρώπινη και φυσιολογική ανάγκη ενώ η παντρεμένη θεραπεύτρια δείχνει μεγάλη αυταπάρνηση, προσφέροντας τις συγκεκριμένες συνεδρίες. Ο Ben Lewin πραγματοποιεί την κινηματογραφική του επιστροφή μετά από πάρα πολλά χρόνια με μια αληθινή ιστορία. Η ταινία καταφέρνει να σε αγγίξει αλλά μέχρι εκεί. Δεν είναι ικανή να σε συγκινήσει απίστευτα και για αυτό ίσως φταίει η σκηνοθεσία και τα πολλαπλά ίδια πλάνα από τα οποία λείπει ο συγκινησιακά φορτισμένος διάλογος.
Ωστόσο, ο John Hawkes είναι εκπληκτικός στον ρόλο του καθηλωμένου ανθρώπου που γνωρίζει πως η ζωή του έχει πρόωρη ημερομηνία λήξης και έχει μεγάλη λαχτάρα, αγωνία και χαρά για το «εγχείρημα» που πάει να πραγματοποιήσει σαν άλλος έφηβος. Η Helen Hunt στον ρόλο της σεξο-θεραπεύτριας μάλλον αδιάφορη περνάει ενώ αντιθέτως η Moon Bloodgood καταφέρνει να εντυπωσίασει από την θέση της αποκλειστικής συνοδού του Mark O’Brien. Ο ιερέας William H. Macy αρκετά καλός, όπως μας έχει συνηθίσει κιόλας.
Η ιστορία του “The Sessions” είναι αληθινή και γι’ αυτό το λόγο θα μπορούσε η μεταφορά της στην μεγάλη οθόνη να προκαλούσε μεγαλύτερα ρίγη συγκίνησης, πράγμα που συμβαίνει μονάχα προς το τέλος (και αυτό με το ζόρι). Παρόλο αυτά το μιαμισάωρο της ταινίας περνάει εύκολα χωρίς να σε κουράζει και να κοιτάς συνεχώς το ρολόι σου.

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

Zebra Tracks – Collective Guilt

Ξεκίνησε ως ΕΡ, όμως στην πορεία άλλαξε δρόμο και «μετατράπηκε» σε ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ. Πάλι καλα δηλαδή γιατί με ένα μικρής διάρκειας δίσκο από το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν θα χορταίναμε τίποτα. Οι Zebra Tracks σχηματίστηκαν το 2004, 6 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους ταρακουνώντας αρκετά την εγχώρια indie σκηνή ενώ ο κόσμος στις συναυλίες τους γινόταν ολοένα και περισσότερος. Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια και ο δεύτερος δίσκος της μπάντας είναι γεγονός και τιτλοφορείται “Collective Guilt”.
Οι Αντώνης Καββαδίας (φωνή – κιθάρα), Γιώργος Νίκας (κιθάρα), Κώστας Βαβούσης (μπάσο) και Θοδωρής Βρανάς (κρουστά) παρουσιάζουν εννιά τραγούδια, τα οποία πολύ απλά θα μπορούσαν να μην προέρχονται από κάποιο ελληνικό γκρουπ. Η προηγούμενη δισκογραφική δουλειά τους περιελάμβανε περισσότερο το χορευτικό στοιχείο, χωρίς φυσικά να χάνεται η rock διαθέση. Σε αυτό τον δίσκο έχουμε να κάνουμε με κομμάτια καθαρά κιθαριστικά, πιο δυνατά και σε λίγες στιγμές και σκοτεινά. Η παραμόρφωση των ηλεκτρικών κιθάρων δίνει και παίρνει ενώ το μπάσο διατηρεί ένα γρήγορο τέμπο που δεν σε αφήνει σε ησυχία. Σε γενικές γραμμές η κιθάρα έχει τον πρωταρχικό ρόλο δίνοντας την shoegaze αισθητική στα τραγούδια, όπως έχουν αναφέρει και τα ίδια τα μέλη της μπάντας.

Κατά την ακρόαση του “Collective Guilt” περνάμε από αρκετά μουσικά μονοπάτια. Το “Vampires and Ghouls” που ανοίγει τον χορό των εννιά τραγουδιών εντυπωσιάζει με την alternative rock του, το “Isabelle Creeps” που ξεσπάει με τρόπο – κάπως – χορευτικό στο ρεφρέν του αλλά και το πρώτο single του δίσκου, το πλήρως από ηλεκτρική ενέργεια “Bicycles”, το οποίο αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του. Επίσης, με το “We Found a Reason to Live and We Called it God” οι «ζέβρες» μπορεί να μας θυμίσουν κάτι από παλιούς Placebo (B3, Battle for the Sun) ενώ η τετράδα δεν χάνει την χορευτική αίσθηση, όπως εκείνη μας προσφέρεται στο “Freakshow”.
Γιατί εντυπωσίαζουν οι Zebra Tracks; Ο δεύτερος δίσκος τους είναι εκπληκτικός, ακούγεται ολόκληρος μονορούφι χωρίς να κουράζει και είναι αρκετά μεστός, πηγαίνοντας την μπάντα σίγουρα πολλά βήματα μπροστά. Ένας άλλος λόγος; Μα φυσικά επειδή αυτό που ακούμε είναι κάτι εγχώριο και είναι ό,τι καλύτερο έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες. Αυτό από μόνο του κάνει να εντυπωσιαστούμε περισσότερο με τα τραγούδια και να συμπεριλαμβάνουμε πλέον τους Zebra Tracks στην λιστα με τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες.

Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

Grizzly Bear – Shields

Ήχος του ’70 στα μέσα του 2012. Με εξαιρετικό τρόπο βλέπουν τις μουσικές της τότε εποχής οι Grizzly Bear, οι τέσσερις τύποι από τη Νέα Υόρκη που πλέον αποτελούν ένα μεγάλο όνομα σε Αμερική και Ευρώπη. Από το 2004 βρίσκονται στην δισκογραφία και έχοντας τρεις δίσκους – με τον πολύ καλό τελευταίο δίσκο να τους προσδίδει και την «απαραίτητη» εμπορικότητα – έχουν την άνεση να ηχογραφήσουν πολύ αξιόλογα τραγούδια. Πριν λίγους μήνες επέστρεψαν με τέταρτο άλμπουμ στα χέρια, το “Shields”, το οποίο τους εκτόξευσε ακόμα υψηλότερα στα charts πολλών χωρών ενώ κατέκτησαν και την δεύτερη θέση στην τελική λίστα της φετινής Blogovision.
Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του δίσκου δεν θα σου μείνει κάποιο riffάκι ή ένα ρεφρέν στο μυαλό. Ωστόσο, είσαι πλήρως ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα που άκουσες και είναι αναπόφευκτο το να ακούσεις ξανά όλα τα τραγούδια από την αρχή. Στο “Shields” κυριαρχούν οι κιθάρες μια παλαιότερης εποχής με λίγη παραμόρφωση ενώ σε πολλά σημεία συναντάμε και μια πιο ακουστική εκδοχή προσδίδοντας και το pop στα κομμάτια. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Sleeping Ute” και κάνει την αρχή για την συνέχεια, η οποία είναι εξαιρετική.
Οι Grizzly Bear γνωρίζουν πολύ καλά να «διαχειριστούν» το indie, ένα indie που δεν σε κουράζει ούτε σε ξενερώνει με απλοϊκές και βαρετές μελωδίες. Τραγούδια όπως το “Yet Again”, “A Simple Answer” ή “Sun in Your Eyes” πραγματικά δεν συναντάς εύκολα. Το “Shields” είναι ένας φοβερός δίσκος που πατάει σε αρκετές διαφορετικές δεκαετίες και σε διαφορετικές μουσικές στάσεις. Αν κάνεις το «λάθος» και τον ακούσεις θα κολλήσεις και μετά δεν έχει γυρισμό. Δοκίμασέ το...

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More