Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 24 Μαΐου 2013

The Call

Πολλές ζωές σώζονται σε καθημερινή βάση δια τηλεφώνου χάρη στις συμβουλές των τηλεφωνητών του 911. Ως τηλεφωνήτρια στο νούμερο έκτακτης ανάγκης εργάζεται πολλά χρόνια η Jordan. Ένα τηλεφώνημα από μια κοπέλα που κυνηγιέται από έναν άγνωστο καταλήγει σε τραγικό αποτέλεσμα και τον θάνατο της γυναίκας. Έκτοτε, η Jordan σκέφτεται να σταματήσει να εργάζεται ως τηλεφωνήτρια έκτακτης ανάγκης καθώς νιώθει υπεύθυνη για το αποτέλεσμα. Ωστόσο, αποφασίζει να συνεχίσει και μετά από λίγο καιρό βρίσκεται απέναντι σε μια δύσκολη υπόθεση. Η έφηβη Casey απαγάγεται από έναν άγνωστο και βρίσκεται κλεισμένη σε ένα πορτ-μπαγκάζ. Τότε, η τηλεφωνήτρια αποφασίζει να σώσει την κοπέλα και να αντιμετώπισει τον απαγωγέα.
Το “The Call” δεν είναι κάτι καινούριο που θα δεις. Ένα θρίλερ που η δράση του ξεκινάει από τις πρώτες σκηνές του και συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο. Ίσως, αυτό να είναι και η μοναδική καλή πλευρά της ταινίας καθώς τα γρήγορα πλάνα και το σασπένς υπάρχουν καθ’ όλη την διάρκεια. Πέρα τούτου, όμως, η ταινία δεν προσφέρει κάτι παραπάνω. Η πλοκή είναι πάνω κάτω προβλέψιμη ενώ προς το τέλος το σενάριο φαντάζει ολοένα και πιο βαρετό.
H Halle Berry (Cloud Atlas) στέκεται πολύ καλά στον ρόλο της τηλεφωνήτριας που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον φόβο, τον συναισθηματισμό και το θάρρος να σώζει ανθρώπινες ζωές. Από την άλλη, η Abigail Breslin απλώς μπορείς να πεις πως έχει μια αδιάφορη παρουσία ως το θύμα της απαγωγής ενώ περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εμφάνιση του ο Michael Eklund στον ρόλο του παρανοϊκού απαγωγέα. Σε γενικές γραμμές, το “The Call” είναι μια συνηθισμένη ταινία, η οποία προσπαθεί να σε κρατήσει αλλά οι πιθανότητες για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι πολύ λίγες.

Πέμπτη 23 Μαΐου 2013

Zaz – Recto Verso

Μπήκε απότομα και για τα καλά στα γνωστά μονοπάτια της δισκογραφίας με την επιτυχία “Je veux”. Το τραγούδι παίζει ακόμα πολύ στα ραδιόφωνα και σε μαγαζιά ενώ έκανε το όνομά της πασίγνωστο ανά την υφήλιο. Η μουσική της είναι άκρως ανεβαστική ενώ η ίδια είχε έρθει πέρσυ στη χώρα μας για συναυλία και εντυπωσίασε με την άνεσή της και την χαρούμενη παρουσία της. Η Zaz με τον πρώτο της ομώνυμο δίσκο ενθουσίασε, έβγαλε αρκετές επιτυχίες και γενικά ένα άλμπουμ πολύ καλό. Φέτος, ήρθε η στιγμή για την δεύτερη δισκογραφική δουλειά της Γαλλίδας ερμηνεύτριας με τον τίτλο “Recto Verso” και φαίνεται πανέτοιμη να μας ξεσηκώσει με τις μελωδίες της.
Ο δίσκος περιλαμβάνει 14 τραγούδια και ο συνολικός χρόνος του είναι περίπου 40 λεπτά. Μικρής διάρκειας κομμάτια αλλά ικανά να τραβήξουν το ενδιαφέρον σου. Το “On Ira” έχει ξεπηδήξει ήδη και έχει γίνει γνωστό. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και τώρα η Zaz με χαρούμενες και εθιστικές μελωδίες. Γρήγορη κιθάρα, «χαρμόσυνο» πιάνο, πιασάρικοι ήχοι και μια γλυκιά φωνή που την ερωτεύεσαι (σε αυτό βοηθάει και η γαλλική γλώσσα μάλλον που ενώ δεν τη γνωρίζω, ηχεί στα αυτιά μου γλυκά). Η αλήθεια είναι πως η ώρα κυλάει ευχάριστα αλλά όχι οτι θα εντυπωσιαστείς αρκετά. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα στήσεις το αυτί σου για να τα προσέξεις αλλα σε γενικές γραμμές αυτό που θα ακούσεις είναι μια ανάλαφρη pop μουσική. Η γλυκιά και ανεβαστική διάθεση είναι τα στοιχεία που σώζουν την παρτίδα και έτσι το “Recto Verso” ακούγεται με ευχαρίστηση.

Τετάρτη 22 Μαΐου 2013

Stand Up Guys

Ο Val αποφυλακίζεται μετά απο 28 χρόνια και ο κολλητός του φίλος, Doc, τον περιμένει για να τον καλοσωρίσει στη νέα του ζωή. Οι δυο τους αρχίζουν να αναπολούν τις παλιές εποχές όπου προκαλούσαν παντού χάος μαζί. Αφού πηγαίνουν πρώτα και παίρνουν τον τρίτο της συμμορίας, ξεκινούν ένα βράδυ γεμάτο περιπέτεια για να θυμηθούν τις μέρες που και οι τρεις έσπερναν τον πανικό παντού. Η διαφορά τώρα είναι πως ο Doc βρίσκεται υπό τις οδηγίες ενός μαφιόζου και έχει την εντολή να σκοτώσει τον Val μέχρι το επόμενο πρωί.
Με τις καλύτερες περγαμηνές ξεκινάει το “Stand Up Guys” πριν καν την προβολή του. Και αυτό διότι τα ονόματα των τριών πρωταγωνιστών έχουν τόσο «βάρος» όσο έχουν όλοι οι νέοι ηθοποιοί μαζί. Al Pacino, Christopher Walken (Seven Psychopaths) και Alan Arkin (Argo) ενώνουν τις υποκριτικές δυνάμεις τους με αποτέλεσμα το ενδιαφέρον να γίνεται πολύ μεγάλο. Ο πρώτος με την χαρακτηριστική άνεση που τον έχουμε συνηθίσει κυμαίνεται στα υψηλά επίπεδα όλων αυτών των χρόνων. Ο Alan Arkin δεν εμφανίζεται για πολλή ώρα, ωστόσο καταφέρνει να γοητεύσει και αυτός με την παρουσία του. Τέλος, ο Christopher Walken είναι εκείνος που εντυπωσίαζει περισσότερο απο τους τρεις.
Τα τρία Όσκαρ, όμως, που παίζουν δεν μπορούν από μόνα τους να ανεβάσουν την ταινία. Το σενάριο είναι αρκετά ρηχό ενώ η σκηνοθεσία δεν είναι και η καλύτερη που μπορείς να φανταστείς για μια τέτοιου είδους ταινία. Προσωπικά, θα προτιμούσα περισσότερο πιστόλι και δράση. Το φιλμ το πάει προς το μαύρο χιούμορ αλλά εντελώς αποτυχημένα. Και στο τέλος σου μένει η ηθοποία των τριών και η μουσική επιμέλεια που είναι αρκετά καλή.

Τρίτη 21 Μαΐου 2013

Κόρε. Ύδρο. – Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό

Φέτος κλείνουν μια δεκαετία στην δισκογραφία κυκλοφορώντας τον πέμπτο δίσκο τους. Είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα που «επιβιώνουν» εκτός Αθήνας, ηχογραφούν στην Κέρκυρα, εμφανίζονται στο μουσικό προσκήνιο και παίρνουν τον δρόμο για την πρωτεύουσα μόνο όταν έχουν κάτι καινούριο να παρουσιάσουν. Κάθε πόνημά τους είναι και ένα βαθυστόχαστο ταξίδι στην ελληνική – αλλά και παγκόσμια – πραγματικότητα. Ο λόγος για τους Κόρε. Ύδρο., οι οποίοι επιστρέφουν με 13 καινούρια τραγούδια και καταπιάνονται πάλι με κοινωνικοπολιτικά θέματα εν μέσω κρίσης.
Αφού βουτήξαμε στην «Φτηνή ποπ για την Ελίτ» και μάθαμε όλα όσα έπρεπε για τα «Παιδιά του ‘78» κάνουμε τώρα «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό» παρέα με τους Κόρε. Ύδρο. για μία ώρα περίπου. Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης, αν έχεις ακούσει προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές της ελληνικής μπάντας, η μουσική θα σου φαίνεται παρόμοια. Οι "Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες" δεν αλλάζουν αρκετά τον ήχο τους, μόνο ίσως μπορούμε να πούμε πως κάνουν το βήμα να τον εξελίξουν. Το πιάνο έχει τον κυρίαρχο ρόλο και απο κει και πέρα ηλεκτρικά στοιχεία και κρουστά δίνουν την δυναμική. Στιχουργικά το 5μελές συγκρότημα κυμαίνεται πάλι σε υψηλά επίπεδα με στιχάκια που θα σε σκαλώσουν, θα σε κάνουν να σκεφτείς και θα χτυπήσουν άμεσα τον σφυγμό της εποχής μας.

Σε μέρες που μια άψυχη λαϊκο-ποπ αισθητική ζει και βασιλεύει, οι Κόρε. Ύδρο. παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο και γεμάτο δίσκο με κομμάτια ζωντανά και με εξαιρετικό τρόπο ενορχηστρωμένα. Μελωδίες που θυμίζουν το πολύ καλό παρόν του The Boy (Ηλιοθεραπεία, Before) αλλά και το παρελθόν με τζαζιές παλαιότερων δεκαετιών. Όλα αυτά με τη φωνή του Παντελή Δημητριάδη, η οποία ποτέ δεν μου ταίριαξε με το μουσικό φόντο των Κόρε. Ύδρο. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία μπροστά σε όλα εκείνα που ακούς στις «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό». Ένα άλμπουμ που θα ακουστεί / συζητηθεί / κριθεί ποικιλομόρφως. Ό,τι κι αν γίνει, το κερκυραϊκό συγκρότημα κατάφερε για μια ακόμη φορά να τραβήξει τα μουσικά αυτιά με μια, κατά τα άλλα, εξαιρετική δισκογραφική δουλειά.

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

Clandestine Childhood

Οι Daniel και Cristina εξορίζονται στην Κούβα το 1979 καθώς παραστρατιωτικές οργανώσεις της Αργεντινής, μετά τον θάνατο του προέδρου Περόν, ξεκινούν τις διώξεις και τα πυρά κατά των αγωνιστών. Το ζευγάρι έχοντας δύο παιδιά, τον Ernesto και ένα κορίτσι ενός χρόνου, επιστρέφει στην πατρίδα του με πλαστές ταυτότητες για να συνεχίσει τον αγώνα κατά του φασιστικού συστήματος. Μένουν όλοι μαζί στο σπίτι του αδερφού του Daniel, Beto, και από κει συντονίζουν τις προσπάθειές τους για τον αγώνα. Ο μικρός Ernesto όμως γνωρίζει την Maria και ταυτόχρονα τον έρωτα, πράγμα που θα φέρει συγκρούσεις στην οικογένεια.
To “Clandestine Childhood” βασίζεται σε αληθινά γεγονότα του 1979, μια μαύρη περίοδο για την Αργεντινή. Παρακολουθούμε τον αγώνα μιας οικογένειας κατά του συστήματος και την πίστη που διάθετει και δεν σβήνει στιγμή. Μαζί και ο γιος ο οποίος γοητεύεται από όλο αυτό το «ρομαντικό». Μέχρι να γνωρίσει τον γυναικείο έρωτα όπου θα βρεθεί στο δίλημμα να ακολουθήσει τους γονείς του, οι οποίοι λόγω της κατάστασης δεν έχουν σταθερή στέγη, ή τα συναισθήματά του για το κορίτσι που του αρέσει και επομένως μια διαφορετική – συστημική – ζωή.
Οι λίγες σκηνές δράσης που υπάρχουν παρουσιάζονται με τη μορφή του κόμικ. Αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη, Benjamin Avila, αποσκοπεί ίσως στο να φέρει πιο «γλυκά» την ταινία καθώς περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του μικρού Ernesto. Αν θέλεις συνεχή πλοκή και ένα κουβάρι να ξετυλίγεται ασταμάτητα με δράση, και κρυφτό μεταξύ αγωνιστών και στρατιωτικών τότε θα χάσεις. Το “Clandestine Childhood” είναι μια ταινία που θα σε βάλει στο κλίμα εκείνης της δύσκολης εποχής για τη χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά δεν θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σου εντελώς. Τέλος, θυμάστε κάποια Natalia Oreiro τότε που μεσουρανούσαν τα "βραζιλιάνικα" και την πετυχαίναμε σε καθημερινή βάση στην τηλεόραση; Την πήραν και αυτή τα χρόνια. 

Σάββατο 18 Μαΐου 2013

Daft Punk – Random Access Memories

Πάρτυ, χορός, beats είναι κάποιες από τις δεκάδες λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς τις λέξεις Daft Punk ή όταν ακούς την μουσική των Daft Punk. Το ντουέτο που επηρέασε την μουσική των clubs, που έκανε και τους πιο πιστούς εχθρούς της ηλεκτρονικής μουσικής να την ακούσουν και να την χορέψουν επιστρέφουν μετά από πολλά χρόνια με ολοκαίνουριο υλικό. Πάντα οι Daft Punk εξαφανίζονταν μιας και από το 1997 έχουν κυκλοφορήσει μόλις τρία άλμπουμ, τα οποία βέβαια στάθηκαν ικανά να αλλάξουν ολόκληρο το σκηνικό της beatατης μουσικής. Μπορεί, λοιπόν, οι Γάλλοι να αργούν κάθε φορά να εμφανιστούν αλλά όταν το κάνουν έρχονται κρατώντας στα χέρια τους αριστουργήματα.
Αριστούργημα είναι και το “Random Access Memories”, ο τέταρτος δίσκος που μόλις κυκλοφόρησε. Guy-Manuel de Homem-Christo και Thomas Bangalter βρίσκονται πίσω από τις κονσόλες και τα υπόλοιπα τεχνολογικά μαραφέτια τους και δημιουργούν κάτι το μαγικό. Ήχοι από άλλο πλανήτη, μελωδίες που μπαίνουν μέσα σου και ταρακουνούν όλο σου το σώμα, χορευτική διάθεση στο φουλ και ταυτόχρονα κάτι το ψαγμένο που σε κάνει να σκέφτεσαι την ώρα που ακούς και όχι να χορεύεις ασυναίσθητα. Το “Get Lucky” που έσκασε σαν βόμβα πριν λίγο καιρό ως το πρώτο single του δίσκου, είναι μια καλή αρχή για τη συνέχεια πυ ακολουθεί. 13 τραγούδια όπου πατάς το play και αφήνεις να παίζουν ασταμάτητα με τη σειρά.

Κομμάτια που τα ακούς στο δρόμο, στο περπάτημα, στο σπίτι και πάντα σε φουλ ένταση. Το “Give Life Back to Music” αποτελεί το έναυσμα για την επόμενη μία ώρα, η οποία είναι γεμάτη από beats, ηλεκτρονικούς και ντίσκο ήχους. Ένα mix από τρεις δεκαετίες βρίσκεται μπροστά σου και εσύ που δεν ήσουν ποτέ φαντικός λάτρης της house μουσικής γίνεσαι έρμαιο των Daft Punk. Τα highlights είναι σίγουρα τα “Doin’ it Right”, “Contact” και “Get Lucky” αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι φανταστικό. Πολύ απλά βάζεις τον δίσκο να παίζει από την αρχή και τα υπόλοιπα τα κανονίζουν οι Daft Punk με τις ανεβαστικές μελωδίες τους.

Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

The Great Gatsby

1922, Νέα Υόρκη. Ο Nick ταξιδεύει για να πραγματοποιήσει το δικό του αμερικανικό όνειρο και να γίνει συγγραφέας. Προς το παρόν βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας στον κόσμο της Wall Street και του χρηματιστηρίου, το οποίο γιγαντώνεται με γρήγορες ταχύτητες, ενώ μένει σε ένα μικρό σπίτι δίπλα σε ένα μυστηριώδη εκατομμυριούχο. Στην έπαυλη αυτού του ανθρώπου γίνονται κάθε Σάββατο μεγάλα πάρτυ με τον κόσμο της Νέας Υόρκης να πηγαίνει να ξεφαντώνει. Ο Nick τότε θα μπει στον κόσμο του μυστηριώδη τύπου, της ξαδέρφης του, Daisy, και του άντρα της Tom καταγράφοντας την ιστορία τους και την όλη αισθητική εκείνης της εποχής στις σελίδες του, χρόνια αργότερα.
“Romeo + Juliet”, “Moulin Rouge”, “Australia” και φέτος είναι η σειρά ενός ακόμα μεγάλου έργου του σκηνοθέτη Baz Luhrmann. To “The Great Gatsby” άνοιξε το Φεστιβάλ των Καννών και οι πρώτες κριτικές ήταν μοιρασμένες. Ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» μας πηγαίνει σε μια παλιά εποχή όπου η τζαζ μουσική κυριαρχούσε και τα πάρτυ ήταν μια πραγματική γιορτή. Ένα μιούζικαλ αλλά με την διαφορά ότι δεν υπήρχε το τραγούδι, υπήρχε ο χορός. Ένας ξέφρενος χορός και πλάνα που καταφέρνουν να σε στριφογυρίσουν και να σε βάλουν στο κλίμα της γιορτής. Ο Baz Luhrmann έχει αποδείξει εδώ και χρόνια το πόσο εκπληκτικός είναι σε αυτού του είδους τα φιλμ και επομένως οι χορογραφίες και οι μουσικές δεν μπορούσαν παρά να είναι φανταστικές.
Η μουσική επιμέλεια δύσκολα να μην ήταν καλή αφού στο soundtrack του “The Great Gatsby” ακούμε μεγάλα ονόματα καλλιτεχνών και κάποια πολύ όμορφα τραγούδια. Το cast της ταινίας, επίσης, θεωρείται αρκετά δυνατό. Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar) και Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go) είναι εξαιρετικοί, πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα το ξέρεις πριν την προβολή του φιλμ με τον πρώτο να σε εντυπωσίαζει ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό το λόγο, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο της παράστασης κλέβει ο Tobey Maguire στο ρόλο του φίλου του Gatsby αλλά και ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) ως σύζυγος της Carey Mulligan.
Το “The Great Gatsby”, μπορείς να πεις, πως χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι είναι μια κλασική εικόνα του Baz Luhrmann με την κλίση του προς το μιούζικαλ και την πολύ καλή προβολή της τότε εποχής. Στο δεύτερο εκτυλίσσεται η ιστορία του κυρίου Gatsby και της Daisy. Υπάρχει η πλοκή, υπάρχει η αγωνία, υπάρχει το σασπένς. Εκεί φαίνεται και το μεγαλείο των ερμηνειών του καλού cast που υπάρχει. Η φανταστική σκηνοθεσία σε τραβάει από το χέρι και ζεις στο έπακρο την ιστορία του «Υπέροχου Γκάτσμπυ», του οποίου το σενάριο, που ανήκει στον F. Scott Fitzgerald, είναι πολύ καλό.
Έχει ένα όσκαρ στο τσεπάκι; Αρκετά δύσκολο πιστεύω καθώς η φετινή χρονιά φαίνεται να είναι αρκετά «γόνιμη» από πλευράς ταινιών. Το “The Great Gatsby” όμως είναι μια πολύ υψηλή παραγωγή, με υπέροχη φωτογραφία και ένα σκηνοθέτη να κάνει πάλι τα μαγικά του. Αν σου αρέσει να παρακολουθείς τα σκηνικά, τα ρούχα και την αισθητική εκείνης της εποχής και σε συνδυασμό με την μουσική των καλλιτεχνών που βρίσκονται στο προσκήνιο τώρα τότε ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» θα σε συνεπάρει.

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

The National – Trouble Will Find Me

Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να γνωρίσω τους National, μια μπάντα από το Ohio της Αμερικής. Η πρώτη ακουστική επαφή ήρθε κάπου στα μέσα του 2010 όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πέμπτο του δίσκο, “High Violet”, ο οποίος ήταν από τα καλύτερα πράγματα που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Οι National υφίστανται από τις αρχές των 00’s και έκτοτε το παλμαρέ τους γίνεται ολοένα και πιο πλούσιο με τραγούδια που παίζουν μετά από χρόνια ακόμα. Φέτος, έφτασε η μεγάλη στιγμή για την επιστροφή τους και το έκτο πόνημά τους που φέρει το όνομα “Trouble Will Find Me”.
Αυτό που σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τους National είναι πως πρόκειται για ένα σοβαρό συγκρότημα που συνθέτει έτσι όπως αισθάνεται και δεν το ενδιαφέρει να βγάλει κάποια επιτυχία ή ένα single. Το ίδιο σκέφτομαι και τώρα που ακούω το νέο τους δίσκο. Είναι στιβαρός, άρτια δομημένος και μελωδίες που δεν θα ακούσεις έυκολα (και δεν μιλάμε για «ψαγμενιές»). Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι να πάρεις από μια ολόκληρη indie σκηνή. Γρήγορο τέμπο, τρομπόνι, ηλεκτρικές κιθάρες που άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε σε ηρεμούν και ένας Matt Berninger που ασκεί καψόνι στις φωνητικές του χορδές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν πως μπορούν να περνούν με χαρακτηριστική άνεση από όλα τα μουσικά μονοπάτια.

Οι μελανές στιγμές του δίσκου είναι ελάχιστες καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών δεν σου επιτρέπει να ξενερώσεις με κάτι. Ξεκινάς με το εκπληκτικό “I Should Live in Salt” και συνεχίζεις με το ακόμα καλύτερο “Demons”. Ακάθεκτος φτάνεις στο “Don’t Swallow The Cap” με το πιάνο να δημιουργεί το ατμοσφαιρικό φόντο. Υπάρχουν οι ήρεμες στιγμές, υπάρχουν και οι πιο γρήγορες και έτσι δεν υπάρχει χώρος για βαρεμάρα. Οι παραπάνω τίτλοι είναι κάποιοι από εκείνους που ξεχωρίζουν, ωστόσο στο σύνολό του ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Οι National παρουσιάζουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ, χωρίς τις υπερβολές, με εξαιρετική ενορχήστρωση και έτσι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος των National ενώ ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More