Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Camera Obscura – Desire Lines

Δεν τους γνωρίζεις, ακούς τραγούδια τους τώρα και αυτό που ακούς είναι μια indie pop μουσική, τους ψάχνεις στο διαδίκτυο, μαθαίνεις για αυτούς και εκπλήσσεσαι με το ότι φέτος οι Camera Obscura κλείνουν 17 χρόνια ζωής. Από τις αρχές των 00’s ξεκίνησε η δισκογραφική πορεία τους φτάνοντας αισίως στον πέμπτο δίσκο και χτίζοντας μια εξαιρετική indie σκηνή γύρω από το όνομά τους. Η μπάντα από την Γλασκώβη επέστρεψε. Και επέστρεψε με το “Desire Lines” το οποίο κυκλοφορεί την καλύτερη χρονικά στιγμή που θα μπορούσε. Camera Obscura και καλοκαίρι πάνε μαζί και εσύ δεν έχεις παρά να αφεθείς στις γλυκές μελωδίες του 6μελούς συγκροτήματος.
Τί είναι αυτό που θα ακούσεις; Μόνο indie μελωδίες, μόνο pop ήχους, μόνο «ήρεμες» κιθάρες να συνοδεύουν την γλυκιά φωνή της Tracyanne Campbell. Όλα αυτά τα «μόνο» μην σε τρομαζουν. Οι Camera Obscura δεν θα σου βάλουν όρια, θα σου παρουσιάσουν έναν ολοκληρωμένο δίσκο με διαθέση ό,τι πρέπει για το επερχόμενο καλοκαίρι. Δεν θα βρεις κορυφές στο άλμπουμ γιατί πολύ απλά τα τραγούδια έχουν μια συνεχή ροή το ένα μετά το άλλο δημιουργώντας μια εξαιρετική συνολική εικόνα. Δεν θα σε χαλάσει μεν, δεν θα σε ενθουσιάσει δε. Με βαθιές επιρροές από τα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’60 οι Camera Obscura τείνουν να γίνουν μια από τις αγαπημένες μπάντες για το επόμενο διάστημα. Τραγούδια όπως το “Do It Again” ή το “This Is Love” θα σε συνοδεύουν στις καλοκαιρινές σου περιπλανήσεις ενώ η indie αισθητική που διατηρείς μέσα σου διογκώνεται συνεχώς. Με το “Desire Lines” οι Camera Obscura παίρνουν άνετα τα ηνία της indie μουσικής σκηνής της Σκωτίας ενώ εμείς δεν έχουμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

Miles Kane – Don’t Forget Who You Are

Οπαδός – λάτρης – συνεχιστής της βρετανικής rock-pop μουσικής με (κλασικό) είδωλο τον John Lennon. Ίδιο σινάφι με εκείνο των Oasis και γενικότερα της ηλεκτρικής κιθαριστικής μελωδίας που βασιλεύει στην Μεγάλη Βρετανία. Τον γνωρίσαμε από τους Last Shadow Puppets. Ο Miles Kane έδειχνε, από την εποχή που συνεργαζόταν με τον Alex Turner των Arctic Monkeys (Suck It And See), πως διαθέτει την έμπνευση και το μεράκι. Πριν δυο χρόνια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο “Colour of the Trap”, το οποίο ήταν αρκετά καλό. Φέτος, επιστρέφει με δεύτερο δίσκο και 11 καινούρια τραγούδια.
Το “Don’t Forget Who You Are” αναμενόταν πολύ από τους οπαδούς της αγγλικής σχολής. Εξ αρχής γνωρίζεις πως αυτό που θα ακούσεις είναι ένας αμιγώς βρετανικός rock-pop ήχος. Ο δίσκος ανοίγει με πολύ γρήγορο ρυθμό και την κιθάρα του Kane να παίρνει αμέσως φωτιά στο εναρκτήριο “Taking Over”. Η συνέχεια όχι μόνο παραμένει ίδια αλλά το τέμπο ανεβαίνει ολοένα και συνεχώς. Το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ θα σου μείνει αμέσως με το πιασάρικο ρεφρέν του ενώ ο 27χρονος Βρετανός συνεχίζει να κυμαίνεται στους κλασικούς δρόμους που τον έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή, το “Out of Control” δείχνει περίτρανα την επιρροή που έχει ο Miles Kane από τις μπαλάντες των Oasis ή των Arctic Monkeys.

Ο δίσκος στο σύνολό του ακούγεται ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να συμπαθείς την εν λόγω μουσική σκηνή θα ζοριστείς να αγαπήσεις ολόκληρο το άλμπουμ. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα σε τραβήξουν από το πρώτο άκουσμα αλλά ο Miles Kane δεν κάνει το επόμενο βήμα με την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του. Παραμένει επαναπαυμενος στα ίδια επίπεδα του προηγούμενου "Colour of the Trap".  Συμπαθητικά riffακια και τραγούδια που έχουν τα φόντα να γίνουν μικρές επιτυχίες αλλά μέχρι εκεί. Το “Don’t Forget Who You Are” είναι πιασάρικο, έχει κομμάτια που θα ακούσεις αρκετές φορές αλλά δεν είναι κάτι το διαφορετικό. Καλύτερα Last Shadow Puppets παρά solo καριέρα για έναν Miles Kane, όμως, που κινείται σε καλά και ενδιαφέρουσα μουσικά μονοπάτια.

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

Sightseers

Οι Chris και Tina διατηρούν εδώ και τρεις μήνες σχέση και αποφασίζουν να πάνε διακοπές με τροχόσπιτο για μια εβδομάδα. Και οι δυο τους δεν είναι συνηθισμένα άτομα. Από την μια, ο Chris αρχίζει να φανερώνει σταδιακά κρυφές πτυχές της ζωής του με αποκορύφωμα την μανιακή δολοφονική τάση που έχει. Από την άλλη, η Tina ζει στον απόλυτο βαθμό την «ελευθερία» της από την πίεση που της ασκεί σε όλη της την ζωή η μητέρα της. Το tour που κάνει το ζευγάρι στις επαρχίες της Αγγλίας είναι ένα τεστ για τον έρωτά τους και μια αντιμετώπιση των δυσκολιών που συναντούν.
Το “Sightseers” είναι μια κλασική μαύρη κωμωδία που – δυστυχώς – το χιούμορ είναι βρετανικής προέλευσης. Πιστεύω πως αν η ταινία ερχόταν από οποιαδήποτε άλλη χώρα τότε θα μιλούσαμε για μια πραγματικά καλή μαύρη κωμωδία. Ωστόσο, υπάρχουν οι σκηνές που θα σε κάνουν να γελάσεις με όλα τα ευτράπελα που συμβαίνουν και που το ζευγάρι αναγκάζεται να «δολοφονήσει» ώστε να νιώσει καλύτερα και να συνεχίσει ήρεμα και καλά τις διακοπές του. Επίσης, η φωτογραφία της ταινίας είανι φανταστική ενώ τα μέρη της Αγγλίας που επιλέχτηκαν για τα εξωτερικά γυρίσματα είναι πανέμορφα.
Alice Lowe και Steve Oram ενσαρκώνουν με πολύ καλό τρόπο αυτούς τους ιδιαίτερους χαρακτήρες. Η ταινία παρουσιάζει, ακόμα, κάποια κοινωνικά προβλήματα που υπάρχουν ενώ ο σκηνοθέτης μας πασάρει το ζευγάρι ως δυο επαρχιώτες που προσπαθούν για το καλό της κοινωνίας και ως εκ τούτου δεν μπορείς να μην πας με το μέρος τους. Το φιλμ έχει μια πολύ γερή δόση αγγλικού, μαύρου χιούμορ και αν είσαι από εκείνους που γουστάρεις μια τέτοια φάση, τότε το “Sightseers” είναι σίγουρα η ταινία σου.

Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Νίκος Μαστοράκης – Κύρβα

«Τόπος λατρείας» και ταυτόχρονα η αρχαία Ιεράπετρα σημαίνει η λέξη «Κύρβα». Εκτός τούτου, το όνομα αυτό αποτελεί τον τίτλο για την καινούρια δισκογραφική δουλειά ενός νέου και πολύ ταλαντούχου Κρητικού συνθέτη, του Νίκου Μαστοράκη. Στο άκουσμα της κυκλοφορίας ενός άλμπουμ από τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, χαίρονται οι πιστοί οπαδοί της παραδοσιακής μουσικής η οποία συνδυάζεται με τους σύγχρονους ήχους. Η αλήθεια είναι πως αν δεν υπήρχαν ονόματα, όπως εκείνα του Σωκράτη Μάλαμα (Πέρασμα), του Ψαραντώνη (Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος) και της Μαρίνας Δακανάλη, ο δίσκος να μην γινόταν τόσο γνωστός. Ωστόσο, εκείνοι που ακολουθούν πιστά την ελληνική μουσική πιστεύω πως θα το άκουγαν με την ίδια λαχτάρα που θα άκουγαν και ένα άλμπουμ του Μάλαμα ή του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Η παραγωγή του δίσκου είναι του Σωκράτη Μάλαμα, ο οποίος ερμηνεύει αρκετά κομμάτια. Έτσι, ξεκινάει η σειρά των 13 τραγουδιών με το «Μυστικό Αμόνι» να μας βάζει αμέσως σε κρητικούς ρυθμούς υπό το άκουσμα του λαούτου. Τα κομμάτια που τραγουδάει ο Μάλαμας τα κάνει δικά του εξ ολοκλήρου και δεν ξέρω αν ο ίδιος ό,τι πιάνει το χρυσό ή αν ο Νίκος Μαστοράκης έφτιαξε στιχάκια και μουσικές για τον γνωστό τραγουδοποιό. Όπως και να έχει, η αρχή για τον δίσκο είναι εξαιρετική με ανεβαστικό ρυθμό, πράγμα που κάνει και το «Όταν». Η συνέχεια ανήκει στον καλλιτεχνικά τεράστιο Ψαραντώνη με το ακόμα πιο εντυπωσιακό «Ουρλιαχτό». Απλώς υποκλινόμαστε στην μαγεία της άγριας φωνής του Κρητικού και της λύρας του. Πολύ καλή είναι και η Μαρίνα Δακανάλη της οποίας η φωνή ταιριάζει απίστευτα με το σκηνικό που έχει φτιάξει ο Νίκος Μαστοράκης. Η «Κύρβα» είναι ένας αρκετά καλός δίσκος, με κομμάτια που θα τα σιγοτραγουδήσεις, με μελωδίες άλλοτε ξεσηκωτικές και άλλοτε συγκινητικές και τέσσερις καλλιτέχνες που ενώνουν τις μουσικές τους δυνάμεις για ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.
Η φωτογραφία περιέχεται στο βιβλιαράκι του δίσκου και απεικονίζει τους μουσικούς συντελεστές των τραγουδιών.

Πέμπτη 30 Μαΐου 2013

Primal Scream – More Light

Έφτασαν αισίως τους δέκα δίσκους, αρκετές επιτυχίες και ένα όνομα σημαντικό πλέον για την βρετανική μουσική σκηνή. Οι Primal Scream διανύουν την τέταρτη δεκαετία τους και συνεχίζουν ακάθεκτα να συνθέτουν μουσικές. Στις αρχές των 90’s το “Screamadelica” ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ εκείνης της εποχής και το συγκρότημα από την Σκωτία αποκτούσε παγκόσμια αναγνώριση. Η alternative rock που έπαιζε ήταν ενθουσιώδης και σκέτη επιρροή για μετέπειτα ενώ οι καλές κυκλοφορίες συνεχίστηκαν και αργότερα για να φτάσουμε μετά από πολλά χρόνια στην δέκατη δισκογραφική δουλειά των Primal Scream. Με μεγάλη μας χαρά πριν λίγους μήνες έγινε γνωστό πως καινούριος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει και ότι ο τίτλος του θα είναι “More Light”.
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια οι Primal Scream δεν έχουν ενθουσίασει πολύ με κάποιο άλμπουμ με αποτέλεσμα οι προσδοκίες που υπάρχουν για το φετινό πόνημα να μην ξεφεύγουν και πολύ. Αυτά, όμως, τα ξεχνάς μόλις βάλεις να ακούσεις τον δίσκο διότι το “2013” ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο την σειρά των 13 τραγουδιών. 9 ολόκληρα λεπτά γεμάτα από χορευτικές μελωδίες ντυμένες πλήρως στα πνευστά. Η συνέχεια είναι εξίσου καλή καθώς τα “River of Pain” και “Culturecide” ανεβάζουν τον ρυθμό. Από την μέση και μετά μπαίνουμε σε περισσότερο ηλεκτρικά μονοπάτια με τα “Sideman” και “Turn Each Other Inside Out” να διατηρούν τις ήδη γρήγορες ταχύτητες.
Φυσικά, υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως το “Goodbye Johnny” με το σαξόφωνό του το οποίο είναι λίγο άσχετο με το όλο κλίμα των υπολοίπων κομματιών που είναι δημιουργημένο. Το “More Light” είναι ένας καλός δίσκος. Έχει τα πιασάρικα τραγούδια του αλλά το μειονέκτημά του είναι η διάρκεια. Μεγάλης διάρκειας κομμάτια και αυτό σε κουράζει. Για να γίνει το αντίθετο τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι πραγματικά αριστουργήματα, πράγμα δύσκολο όπως φαίνεται για τους Primal Scream.

Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

After Lucia

Η Alejandra μαζί με τον πατέρα της αλλάζουν πόλη μετά το θανατηφόρο τροχαίο που είχε η μητέρα της με σκοπό να αλλάξουν και παραστάσεις. Η έφηβη προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα της γειτονιά ενώ η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι ενθαρρυντική καθώς οι καινούριοι συμμαθητές της την υποδέχονται με χαρά. Σταδιακά, όμως, η παρέα της θα αποδειχθεί κακιά και η συμπεριφορά των παιδιών απέναντί της θα χαρακτηριστεί τουλάχιστον απάνθρωπη. Ο πατέρας βρίσκεται αντιμέτωπος σε μια περίεργη συμπεριφορά της κόρης του αφού η Alejandra πνίγει μέσα της όλα εκείνα που της συμβαίνουν.
Βραβείο «Ένα Κάποιο Βλέμμα» στο περσινό Φεστιβάλ των Καννών για το “After Lucia” που έρχεται από το Μεξικό. Ένα δράμα που μιλάει για την ψυχολογική και σωματική βία που δέχεται ένα άτομο το οποίο προσπαθεί να μπει σε μια, ξένη για εκείνο, κοινωνική ομάδα. Το μιαμισάωρο της ταινίας είναι ό,τι πρέπει καθώς οι κίνδυνοι να βαρεθείς παραμονεύουν σε κάθε γωνία ενώ η ιστορία δεν ξεδυπλώνεται με «άνεση» που θα σε κρατήσει. Πρέπει να περάσει μία ώρα και κάτι για να αρχίσει το φιλμ να σε τραβάει και η πλοκή να εμφανίζει μια ένταση.
Ωστόσο, ο ωμός ρεαλισμός που παρουσιάζεται είναι πολύ δυνατός και ταυτόχρονα συμβαίνουν γεγονότα τα οποία δεν έχουν καμία υπερβολή. Αντιθέτως, παρακολουθείς μια αντιμετώπιση παιδιού που – δυστυχώς – δεν σου κάνει κάποια τρομερή εντύπωση. Το “After Lucia” είναι μια αργή ταινία αλλά ικανή να σου μείνει για πολύ καιρό μετά.

Τρίτη 28 Μαΐου 2013

Κωνσταντίνος Βήτα – Αντήχηση

«Η Αντήχηση μοιάζει με ένα γράμμα, ένα e-mail που στέλνεις σε ένα φίλο σου προσπαθώντας να του εξηγήσεις πώς περνάς αυτό τον καιρό. Είναι ένα ημερολόγιο με σκόρπιες σκέψεις, φευγαλέες εικόνες που μεταφέρουν τον απόηχο των πραγμάτων σήμερα». Αυτά είναι τα λόγια του Κωνσταντίνου Βήτα για το καινούριο του δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε. Ένα χρόνο μετά την «Χρυσαλλίδα» ο Κωνσταντίνος Βήτα επιστρέφει με ολοκαίνουριο υλικό αποδεικνύοντας πως είναι μια αστείρευτη μηχανή σύνθεσης. Δημιουργεί συνεχώς νέες μελωδίες και τραγούδια ικανά να σε συντροφεύουν. Το ιδρυτικό μέλος των Στέρεο Νόβα φτάνει αισίως φέτος στο 8ο προσωπικό του πόνημα σχηματίζοντας μια μεγάλη και πολύ αξιόλογη δισκογραφία.
Η «Αντήχηση», όπως είναι ο τίτλος του δίσκου, αγγίζει πολλές μουσικές. Η αρχή που γίνεται με τον ορχηστρικό – ψυχεδελικό «Πρωτέα» σου δείχνει τον δρόμο για την επερχόμενη καλή συνέχεια. «Εκεί που Χάθηκαν Όλα τα Αντίο» μας λέει στη συνέχεια ο Βήτα βάζοντάς μας στον χαρακτηριστικό ήχο του. Ένα από τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει ήδη είναι η «Ένδεια», η οποία είναι ένα αμιγώς hip hop τραγούδι ενώ περισσότερο μπορείς να σταθείς στους στίχους. Στον δίσκο θα ακούσεις μελαγχολικά και χαρούμενα τραγούδια, στιχάκια που μιλούν για την σημερινή κοινωνία και για τα συναισθήματα που μπορεί να σου βγάλει ένα βράδυ με την παρέα ή μια μοναχική στιγμή. Ο Κωνσταντίνος Βήτα περπατάει στα συνηθισμένα μονοπάτια του χωρίς να ξεφεύγει από το μοτίβο που τον έχουμε μάθει. Κάποιες μουσικές στιγμές θα σου θυμίσουν την χρυσή εποχή των Στέρεο Νόβα, ωστόσο η «Αντήχηση» δεν είναι αυτό το λυτρωτικό που περίμενες. Απουσιάζει το δυνατό στοιχείο που θα κάνει την διαφορά, που θα αποτελέσει το χαρακτηριστικό του άλμπουμ. Εγώ θα παραμείνω στην περσινή «Χρυσαλλίδα» που είναι πιο εξωστρεφής και χορευτική.

Δευτέρα 27 Μαΐου 2013

Oz : The Great and Powerful

O Oscar είναι ταχυδακτυλουργός και γυρίζει μαζί με ένα θίασο πόλεις μαγεύοντας το κοινό με τα κόλπα του. Οι ηθικές αξίες του δεν είναι και οι καλύτερες και γι’ αυτό το λόγο η μοίρα του επιφυλάσσει μια έκπληξη. Βρίσκεται ξαφνικά στην χώρα του Oz, όπου τα πάντα είναι μαγικά. Εκεί οι κάτοικοι πείθουν τον Oscar να πολεμήσει την Κακιά Μάγισσα για να ξανα έρθει η ειρήνη στην χώρα. Έτσι, θα έχει την ευκαιρία να γίνει ένας ειλικρινής μάγος μακριά από τα ψέμματα που συνήθιζε να λέει παλαιότερα.
Η Disney παρουσιάζει μια ταινία για όλες τις ηλικίες. Οι μεγαλύτεροι, βέβαια, θα βρουν τον «Μεγάλο και Παντοδύναμο Οζ» κάπως βαρετό συγκριτικά με άλλες ταινίες της μεγάλης κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η ιστορία βασίζεται στο μυθιστόρημα του 1900 “The Wonderful Wizard of Oz” και ο Sam Raimi στήνει μια αρκετά γλυκιά ταινία. Σεναριακά δεν μπορείς να αξιολογήσεις το φιλμ ψηλά και γι’ αυτό το λόγο στέκεσαι στην σκηνοθεσία και στην εκπληκτική φωτογραφία. Δεν θα δεις κάτι διαφορετικό ενώ αν είσαι πιστός οπαδός του Tim Burton (Dark Shadows, Frankenweenie) ίσως να απογοητευτείς από το τελικό αποτέλεσμα.
Η παραγωγή είναι υψηλή και έτσι δεν βουλιάζει τόσο η ταινία. Επίσης, τα πολύ καλά και μεγάλα ονόματα που παρελαύνουν είναι ένα ακόμη θετικό στοιχείο. James Franco, Michelle Williams (Take This Waltz, My Week With Marilyn), Mila Kunis (Ted) και Rachel Weisz (Dream House, The Whistleblower) ανεβάζουν τον πήχη αλλά μέχρι εκεί. Στο τέλος αυτό που κατά πάσα πιθανότητα θα σου μείνει είναι μια γλυκιά – συνηθισμένη όμως – ιστορία και τα πολύ καλά εφέ της ταινίας. Η αλήθεια είναι πως ένα χασμουριτό μάλλον δεν θα το γλυτώσεις κατά την διάρκεια του “Oz”. 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More