Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013

Quartet

Η Cissy, o Wilf και ο Reginald ζουν εδώ και λίγα χρόνια σε ένα γηροκομείο για συνταξιούχους μουσικούς της όπερας και τενόρους. Έχοντας ένα λαμπρό παρελθόν με εμφανίσεις στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου και με τραγούδια που άφησαν εποχή, οι τρεις τους ζουν την καθημερινότητά τους μαζί με άλλους ηλικιωμένους της όπερας υπό την στέγη του γηροκομείου. Κάποια μέρα καταφτάνει στο μεγάλο σπίτι η Jean, μια επίσης μεγάλη τραγουδίστρια, η οποία όμως δεν έχει ξεχάσει τις κακές της συνήθειες συνεχίζοντας να συμπεριφέρεται ακόμα σαν ντίβα. Ο ερχομός της θα αναταράξει την τριάδα και ιδιαίτερα τον Reginald με τον οποίο είχε ένα παρελθόν.
Το “Quartet” είναι η πρώτη ταινία του Dustin Hoffman στην οποία αποτυπώνει την αγάπη και την γλυκύτητα που παρουσιάζουν οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. Ωστόσο, το σενάριο δεν είναι ικανό ώστε να σε κρατήσει ενώ γνωρίζεις από την αρχή το τέλος και την έκβαση της ιστορίας. Γι’ αυτό το λόγο, παραμένουμε στην γλυκιά ιστορία του φιλμ χωρίς να υπάρχει κάτι αλλο που να χρειάζεται να κρατήσουμε. Maggie Smith, Tom Courtenay, Bolli Connolly και Pauline Collins χωρίς κάτι το ξεχωριστό αλλά με ό,τι χρειάζεται απαρτίζουν με όμορφο τρόπο την πρωταγωνιστική τετράδα.
Μια απλή ιστορία αγάπης με κάποιες ατάκες γέλιου και χιούμορ είναι το “Quartet”. Ίσως να σε κάνει να βαρεθείς γιατί πολύ απλά δεν έχει απολύτως τίποτα να σε κρατήσει αλλά υπάρχει η «αγαπησιαρικη» ατμόσφαιρα μεταξύ των ηλικιωμένων οπότε κάπως σώζεται η παρτίδα και η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Dustin Hoffman.

Τρίτη 18 Ιουνίου 2013

Marsheaux – Inhale

Σε λίγους μήνες κλείνουν μια δεκαετία ζωής, έφτασαν αισίως στον τέταρτο δίσκο και συνεχίζουν να αποτελούν ένα προϊόν εξαγωγής της ελληνικής μουσικής. Οι Marsheaux είναι από εκείνα τα μουσικά σχήματα που δεν έμειναν σε ένα πρόωρο «μπαμ» αλλά συνέχισαν – και συνεχίζουν – να δημιουργούν τις μουσικές που ένιωθαν. Το ηλεκτρονικό ντουέτο από την Αθήνα έχοντας στο πάνθεόν του τρία πολύ αξιόλογα άλμπουμ και πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό επιστρέφουν φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Inhale”.
Η Μαριάνθη και η Σοφία μπορεί να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό από ότι στο εσωτερικό καθώς το ελληνικό κοινό, όπως λένε και οι ίδιες, δεν «αποδέχονται» τόσο εύκολα το συγκεκριμένο είδος μουσικής αλλά όσοι τις ακούν κολλάνε με τους ήχους τους. Και πώς να μην κολλήσουν όταν οι Marsheaux συνθέτουν ένα κράμα από κομμάτια επηρεασμένα από τις παλιές εποχές των Depeche Mode (Delta Machine, Sounds of the Universe) και του Moby (Destroyed). Στο “Inhale” ακούμε τις δύο κοπέλες από την Θεσσαλονίκη να έχουν προχωρήσει τον ήχο τους διατηρώντας ωστόσο το κλασικό ύφος με το οποίο μας έχουν συνηθίσει.
Ο δίσκος ανοίγει αμέσως με ανεβαστικό ρυθμό ο οποίος διατηρείται και στην συνέχεια. Αν ανήκεις στην μερίδα των μουσικόφιλων της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής το άλμπουμ των Marsheaux θα το βάλεις πολύ γρήγορα στα αγαπημένα της φετινής χρονιάς. “Come On Now”, “Inhale”, “Self Control” είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το επίπεδο του δίσκου το οποίο ομολογουμένως είναι αρκετά υψηλό. Μια synthpop που δεν συναντάς εύκολα στα μέρη μας, ωστόσο οι Marsheaux έχουν τον τρόπο, την έμπνευση και την διάθεση να μας χαρίσουν εκπληκτικές συνθέσεις. Μετά από τρία χρόνια το ελληνικό, γυναικείο ντουέτο επιστρέφει με το “Inhale”, έναν τουλάχιστον εκπληκτικό και πολύ ανεβαστικό δίσκο.

Δευτέρα 17 Ιουνίου 2013

The Hangover Part III

Ο Phil, o Stu, o Alan και ο Doug συνεχίζουν την «αγέλη των λύκων» που δημιούργησαν πριν τρία χρόνια όπου επισκέφτηκαν το Λας Βέγκας για το μπάτσελορ πάρτυ του τελεταίου. Μετά από όλες τις περιπέτειες που πέρασαν όλοι τους έχουν φτιάξει μια ήρεμη ζωή που την περνούν με τις οικογένειές τους. Εκτός από τον Alan ο οποίος σταμάτησε να παίρνει τα φάρμακά του ενώ τον τελευταίο καιρό η συμπεριφορά του ανησυχεί τους συγγενείς και τους φίλους του. Γι’ αυτό το λόγο, η υπόλοιπη τριάδα αποφασίζει να πάρει μέτρα για το καλό του Alan. Από εκείνο το σημείο και μετά οι περιπέτειες και τα ευτράπελα για την παρέα θα ξαναρχίσουν.
Το τέλος της τριλογίας του “Hangover” έφτασε με το τρίτο μέρος. Η παρέα που έκανε κόσμο και κόσμο να γελάσει επιστρέφει με νέες περιπέτειες και ανατροπές. Στεκόμαστε στην λέξη «περιπέτεια» διότι αυτό στην ουσία παρακολουθούμε στην οθόνη. Μια περιπέτεια και τους τέσσερις τύπους να προσπαθούν να σώσουν το τομάρι τους από διάφορα "υπολείμματα" που άφησαν με τις πράξεις τους τα προηγούμενα χρόνια. Οι σκηνές που προκαλούν γέλιο είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και αυτές είναι τουλάχιστον «κρύες» ενώ το σπασπένς που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βγάλει το φιλμ δεν υπάρχει πουθενά με αποτέλεσμα να βαρεθείς πολύ γρήγορα. Επιπλέον, βγάλτε από τον τίτλο το “Hangover” γιατί ούτε μια τζούρα ποτό δεν κυλάει κατά την διάρκεια της μιάμισης ώρας της ταινίας.
Το τελευταίο μέρος του “Hangover” στηρίζεται εξ ολοκλήρου στον χαρακτήρα που αγαπήθηκε περισσότερο στα δύο προηγούμενα μέρη. Από τον Zach Galifianakis περνούν οι αστείες ατάκες και οι ελάχιστες σκηνές που μπορούν να προσφέρουν γέλιο. Οι Bradley Cooper (The Place Beyond The Pines, Silver Linings Playbook) και Ed Helms απαρτίζουν την παρέα και περνούν τις περιπέτειες χωρίς όμως να αφήνουν κάτι από το πέρασμά τους. Το “Hangover Part III” είναι πολύ κατώτερο των προσδοκιών και αποτελεί ένα πολύ κακό τέλος για μια τριλογία που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Με λίγα λόγια μην περιμένεις κανένα hangover και κανένα γέλιο.

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013

Pillowfight – Pillowfight

Pillowfight = Emily Wells και Dan the Automator. Η πρώτη δραστηριοποιείται στην δισκογραφία από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και ο δεύτερος από τα μέσα των 80’s. Η Emily Wells παίζει βιολί, πιάνο, κρουστά, κιθάρα και γενικότερα ό,τι θέλεις. Ο Dan the Automator παίζει και αυτός μια ντουζίνα μουσικά όργανα ενώ είναι παραγωγός πολλών μεγάλων συγκροτημάτων, όπως οι Gorillaz, Kasabian, Depeche Mode, Miles Kane. Πέρσυ πραγματοποιήθηκε η μουσική συνάντηση αυτών των δυο ατόμων και το αποτέλεσμα ήταν οι Pillowfight, όπως ονόμασαν το συγκεκριμένο project τους.
Ο ομώνυμος δίσκος των Pillowfight περιλαμβάνει 12 τραγούδια τα οποία είναι ένα κράμα από hip hop, ηλεκτρονική μουσική και folk rock στοιχεία. Με λίγα λόγια, δηλαδή, το άλμπουμ τα έχει όλα. Και διάθεση έχει, και έμπνευση έχει, και εξαιρετική ενοχρήστρωση έχει. Κάποιες στιγμές η μουσική θυμίζει κάτι από Portishead ενώ δεν γίνεται να μην σου μείνει η φωνή της Emily Wells, η οποία δένει καλά με την μουσική αισθητική του Dan του Automator. Επίσης, η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή με μια ενορχήστρωση καταπληκτική. Εκτός από τις λούπες ηλεκτρονικών χτύπων θα ακούσεις ακόμα πνευστά και έγχορδα, όπως βιόλες. Ο δίσκος ακούγεται με χαρακτηριστική άνεση και δεν καταλαβαίνεις πως πέρασαν 45 λεπτά ενώ δύσκολα θα ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι με διαφορά από τα υπόλοιπα. Emily Wells και Dan the Automator δημιούργησαν ένα εκπληκτικό άλμπουμ που θα σε κολλήσει με τις μελωδίες του και το αποτέλεσμα μετά την πρώτη ακρόαση έχει το όνομα repeat.

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

Sigur Ros – Kveikur

Ήταν τέσσερις, έμειναν τρεις. Έχουν μαζί τους όμως χιλιάδες φανατικούς οπαδούς που σταδιακά έγιναν εκατομμύρια. Οι μουσικές τους πέρασαν πολύ γρήγορα τα σύνορα της Ισλανδίας, άγγιξαν αμέσως την υπόλοιπη Ευρώπη και έφτασαν με χαρακτηριστική άνεση στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Και αυτό διότι τα τραγούδια τους έχουν την ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργούν συναισθήματα κάθε είδους. Ο λόγος για τους Sigur Ros οι οποίοι έφτασαν αισίως στον έβδομο δίσκο τους με τον τίτλο “Kveikur” ακριβώς ένα μόλις χρόνο μετά το “Valtari”, το οποίο δεν απέσπασε και τα καλύτερα σχόλια.
Ένας πρόλογος είχε γίνει πριν δυο μήνες περίπου όπου το συγκρότημα από την Ισλανδία είχε κυκλοφορήσει ένα ΕΡ τριών κομματιών υπό το όνομα “Brennisteinn”. Το ομώνυμο τραγούδι αυτού του μικρής διάρκειας δίσκου κάνει την αρχή και για το ολοκληρωμένο πόνημα των Sigur Ros. Πολύ καλό ξεκίνημα για τους Ισλανδούς με την απαραίτητη ένταση και την εναλλαγή της με την απίστευτα ήρεμη φωνή του Birgisson. Τα πορωτικά κρουστά και η ηλεκτρική κιθάρα – την οποία τιθασεύει ο Birgisson με το δοξάρι του – σε προειδοποιούν πως αυτά που θα ακούσεις έχουν σχέση με Sigur Ros και δεν έχει καμία σχέση με το τελευταίο τους άλμπουμ, το “Valtari”.
Γενικότερα το “Kveikur” κινείται στα συνηθισμένα και αγαπημένα μονοπάτια στα οποία μας έχει συνηθίσει το – πλέον – τρίο (το μέλος - keyboard αποχώρησε πέρσυ). Και τα εννιά κομμάτια του δίσκου έχουν την χαρακτηριστική δυναμική των μουσικών των Sigur Ros με ίσως μεγαλύτερη ένταση από ότι τους έχουμε ακούσει σε προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους. Τραγούδια, όπως τα “Isjaki” και “Kveikur”, σε κολλάνε πραγματικά. Η ενορχήστρωση είναι φανταστική και η μπάντα παρουσιάζει ένα δίσκο πολύ προσεγμένο. Το “Kveikur” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, οι μελωδίες είναι ταξιδιάρικες και είναι αυτό που περιμέναμε από τους Sigur Ros, οι οποίοι συνεχίζουν να γράφουν στίχους στα ισλανδικά και εμείς αναγκαστικά να απολαμβάνουμε το μουσικό μέρος (δεν έχουμε όμως παράπονο από αυτό).

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2013

Beady Eye – BE

Beady Eye ή αλλιώς Oasis χωρίς τον Noel Gallagher. Το σίριαλ των αδερφών Gallagher καλά κρατεί με κατηγορίες εκατέροθεν. Και οι δυο προχωρούν στην δισκογραφία ξεχωριστά με τον Liam Gallagher να σχηματίζει μαζί με τρία μέλη των Oasis και τον πρώην κιθαρίστα των Kasabian τους Beady Eye. Το πρώτο άλμπουμ αυτού του νέου μουσικού σχήματος, το “Different Gear, Still Speeding”, ήρθε στις αρχές του 2011 δέχοντας αρκετά καλές κριτικές. Φυσικά δεν γινόταν να αλλάξει το μουσικό ύφος και έτσι και σε αυτό το πόνημα η βρετανική rock κυριαρχούσε. Η φετινή χρονιά φέρνει την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου για τους Beady Eye με τον τίτλο «ΒΕ».
Επόμενο είναι, λοιπόν, ο ήχος των Beady Eye να είναι κοντά σε αυτό των Oasis. O Liam Gallagher και η παρέα του συνεχίζει ακάθεκτος την παραδοσιακή μουσική του Manchester, δηλαδή την γνωστή σε όλους britpop και rock. Βέβαια μετά την ακρόαση του «ΒΕ» θα ακούσεις και νέα στοιχεία τα οποία δεν θυμίζουν δεκαετία ’90. Τα πνευστά έχουν μπει για τα καλά στα τραγούδια του δίσκου ενώ η κιθαριστική διάθεση υπάρχει και εδώ. Μόνο που το τελικό αποτέλεσμα δεν σε εντυπωσιάζει. Για την ακρίβεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ρηχά νερά καθώς δεν υπάρχει καν το single – χιτάκι κομμάτι που θα ξεχωρίσει. Στην πλειοψηφία τους τα τραγούδια δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον ενώ αυτό που βγαίνει μετα την ακρόαση των 11 κομματιών είναι πως λείπει η αμεσότητα που έβγαζε παλιά ο Gallagher στις συνθέσεις του. Δυστυχώς, το rock ‘n’ roll που περιμένεις από τους Beady Eye δεν έρχεται ποτέ και το «ΒΕ» στο τέλος της ημέρας καταλήγει μια αποτυχία.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013

Black Sabbath – 13

Ίσως αποτελεί την μεγαλύτερη επανένωση συγκροτήματος των τελευταίων ετών. Μια από τις σημαντικότερες μουσικές παρέες της metal μουσικής σκηνής ενώνει ξανά τις δυνάμεις της για να επιστρέψει – και ταυτόχρονα να μας γυρίσει και εμάς – σε εποχές που τα τραγούδια τα οποία έβγαζαν ήταν τομή για την τότε δισκογραφία. Το όνομά τους αποτέλεσε επιρροή για πάρα πολλούς καλλιτέχνες ενώ θεωρούνται οι πρωτεργάτες της heavy metal. Και να μην είσαι οπαδός του συγκεκριμένου είδους μουσικής, το όνομα Black Sabbath το γνωρίζεις. Ozzy Osbourne, Tony Iommy και Geezer Butler επέστρεψαν και είναι εδώ με ολοκαίνουριο υλικό από το 1978 όπου η παλιοπαρέα είχε κυκλοφορήσει το “Never Say Die!”.
Πριν δυο χρόνια ανακοίνωσαν την επανένωσή τους και μια σειρά από συναυλίες ανά την Ευρώπη. Ωστόσο, το λέμφωμα που διαγνώστηκε στον κιθαρίστα Tony Iommy στάθηκε προσωρινό εμπόδιο στις ηχογραφήσεις των νέων κομματιών ενώ η ευρωπαϊκή περιοδεία ακυρώθηκε (συμπεριλαμβανομένου και της Ελλάδας). Επόμενο εμπόδιο αποτέλεσε η αποχώρηση του ντραμίστα Bill Ward που στην θέση του ήρθε ο Brad Wilk των Rage Against the Machine. O Tony Iommy άρχισε να αισθάνεται καλύτερα και η ηχογράφηση του καινούριου δίσκου ήταν γεγονός. Όλα τα παραπάνω είναι ένας πρόλογος – θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί – για την μεγαλύτερη (ίσως) κυκλοφορία της φετινής χρονιάς.
Πολλοί ξενέρωσαν με τον τίτλο του δίσκου ο οποίος είναι «13» για τον λόγο του ότι είναι κάτι απλό. Όπως και να έχει, το εξώφυλλο του άλμπουμ μας προϊδεάζει για σκληρό ήχο και πάνω απ’ όλα αυθεντικό ήχο Black Sabbath. Και ευτυχώς αυτό ακριβώς συμβαίνει με το πρώτο κιόλας κομμάτι που κάνει την αρχή για τα συνολικά 8 του δίσκου. Το “End of the Beginning” είναι αυτό που θέλεις να ακούσεις από τους Black Sabbath. Βαρύς ήχος, η ηλεκτρική κιθάρα του Iommy που μπαίνει αμέσως στο κόλπο και ένα πολύ καλό ξεκίνημα για το «13». Το “God Is Dead?” ήταν πρώτο δείγμα – single που βγήκε στην δημοσιότητα και η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα. Μετά από τρεις ακροάσεις, όμως, τείνει να αποτελέσει ένα από τα ωραιότερα σημεία του άλμπουμ με την dark αισθητική που έχει και την πολυεπίπεδη μουσική του. Η συνέχεια ανήκει στο “Loner” όπου ακούμε πιο ρυθμικά riffακια, όμορφα γεμίσματα από τον Brad Wilk και η πόρωση καλά κρατεί.

Ένα περίεργο πράγμα που αυτά που ακούς δεν είναι το εξεζητημένο αλλά αρκούν για να κολλήσεις και να κρεμαστείς από κάθε μελωδία και στίχο του γερόληκου Osbourne του οποίου η φωνή παραμένει χαρακτηριστική (όχι όμως αναλλοίωτη) και αυτό φαίνεται στο “Zeitgeist” που κατεβάζει τους ρυθμούς βάζοντάς μας σε πιο blues μονοπάτια. Εκπληκτικό σημείο αποτελεί το “Age of Reason” με τους Iommy και Butler να δίνουν το έναυσμα για έναν ακόμα δυνατό ρυθμό και η κιθάρα να καρφώνεται απευθείας στο μυαλό σου. Η τέχνη εξάλλου δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα, ειδικά αν σε λένε Tony Iommy. Το αμέσως επόμενο “Live Forever” κυμαίνεται και αυτό στο ίδιο μήκος κύματος χωρίς να κρατάς κάτι και έτσι προχωράς προς το κλείσιμο του δίσκου όπου σε περιμένουν τα “Damaged Soul” και “Dear Father”. Από το πρώτο μένει η εξαιρετική γραμμή του μπάσου του Butler ενώ το τελευταίο κομμάτι του «13» σου υπενθυμίζει πως οι Black Sabbath όποτε και να κυκλοφορήσουν κάτι αυτό θα είναι αριστουργηματικό. Δεν μπορείς να ζητάς κάτι το φρέσκο, κάτι το καινούριο αλλά αυτό που ήθελα το πήρα από τον δίσκο. Το μεγαλείο αυτής της μπάντας και έναν επίλογο που ταιριάζει γάντι για αυτό το τεράστιο συγκρότημα.

Γιατί είναι χαρά η ακρόαση του «13»; Επειδή πολύ απλά αυτό που ακούμε είναι Black Sabbath. Αυθεντικοί ήχοι από τους τύπους που έβαλαν τις βάσεις στην ουσία για το heavy metal. Ο δίσκος είναι αληθινός και πολύ δυνατός, όπως ακριβώς έπρεπε να είναι για το συγκρότημα από την Αγγλία. Ο Ozzy Osbourne (αφού ζει ακόμα σε αυτή την ηλικία και με όλες τις καταχρήσεις που έχει παραδεχθεί πως κάνει) στέκεται επάξια στην θέση του αγαπημένου μας frontman, ο Tony Iommy παρά το άσχημο παιχνίδι που του παίζει τώρα η ζωή παραμένει μια από τις καλύτερες ηλεκτρικές κιθάρες με τα riffs του να ενθουσιάζουν κάθε φορά που τα ακούμε, τον Geezer Butlerαπλώς τον αγαπάμε για το εκπληκτικό μπάσο του και τέλος ο Brad Wilk κάνει αυτό που γνωρίζει, να γαλουχεί τα τύμπανα. Ίσως το άλμπουμ θεωρηθεί σίγουρο πάτημα καθώς η γραμμή των Sabbath παραμένει η ίδια με προηγούμενες δουλειές τους. Αυτό, όμως, θέλουν και οι οπαδοί της μπάντας διότι ο ήχος των Black Sabbath μας έλειψε και το «13» μας προσφέρει όλα εκείνα που θέλαμε να ακούσουμε από το μεγαλύτερο heavy metal συγκρότημα όλων των εποχών.

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

She & Him – Volume 3

Κάπου στα μέσα του 2006 και κάπου ανάμεσα στα γυρίσματα της ταινίας “The Go – Getter” Zooey Deschanel και Matthew Ward γνωρίστηκαν. Το επόμενο βήμα ήταν ο σχηματισμός ενός μουσικού σχήματος με το όνομα She & Him και οι κυκλοφορίες τριών δίσκων. Ήδη από το ντεμπούτο τους, “Volume One”, είχαν ενθουσιάσει με τις μουσικές τους με αποτέλεσμα η συνέχεια της δισκογραφικής πορείας του συγκροτήματος να θεωρείται μονόδρομος. Στη συνέχεια, ήρθε το “Volume Two” που συνέχισε την καλή, μουσική παρουσία του ντουέτου ενώ πέρσυ κυκλοφόρησε και μια χριστουγεννιάτικη συλλογή. Φέτος την άνοιξη έφτασε η στιγμή για τον τρίτο δίσκο των She & Him που κατά πάσα πιθανότητα θα κλείσει την σειρά της μουσικής τριλογίας ενώ ο τίτλος του είναι πολύ απλά ”Volume 3”.
Όσο απλοί είναι οι τίτλοι των δίσκων τόσο εξαιρετική είναι η μουσική που παρουσιάζουν Deschanel και Ward. Οι δυο τους δείχνουν ένα πολύ δεμένο ζευγάρι καθώς η πρώτη διαθέτει πολύ γλυκιά φωνή και ιδανική για indie, folk και pop μελωδίες ενώ ο δεύτερος είναι ένας καλός μουσικός παραγωγός, πράγμα που μπορείς να συμπαιράνεις από το πάνθεόν του. Η χημεία, λοιπόν, αυτών των δυο ανθρώπων είναι καλή και αυτό φαίνεται και από το ολοκαίνουριο άλμπουμ που μόλις κυκλοφορήσαν. Το θαυματουργικό αποτέλεσμα της ακρόασης του συγκεκριμένου δίσκου είναι η ηρεμία και η ξεκούραση. Μια ηρεμία που έρχεται από τις πολύ γλυκές μελωδίες και τα απαλά φωνητικά της Zooey Deschanel.

Οι στίχοι κινούνται σε συνηθισμένες ιστορίες έρωτα, αγάπης και χωρισμού. Μουσικά, όμως, το νούμερο 3 των She & Him είναι εξαιρετικό. Ναι, δεν αποτελεί κάποια επανάσταση ή κάτι το ιδιαίτερο συγκριτικά με το “Volume Two” αλλά το ντουέτο παρουσιάζει έναν πολύ καλά ενορχηστρωμένο δίσκο με τόση indie δόση όση δεν είχες πάρει ποτέ. Ό,τι θες από indie αισθητική θα το βρεις στα 14 κομμάτια του άλμπουμ από τα οποία τα τρία είναι διασκευές. Μια αισθητική που θα σε γυρίσει σε παλαιότερη εποχή - εκείνη των 60's - και έχει την ικανότητα να σε μυήσει σε μια καθαρά pop κουλτούρα. Αυτά που κρατάω από το “Volume 3” είναι τα “I Could’ve Been Your Girl”, “I’ve Got Your Number, Son” και “Snow Queen” και φυσικά την γλυκιά – εξαιρετική φωνή της Zooey Deschanel.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More