Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013

The Lone Ranger

Η συμμορία του Butch Cavendish σπέρνει τον τρόμο και τον φόβο και γι’ αυτό το λόγο πέντε αστυνομικοί προσπαθούν να την πιάσουν. Ωστόσο, αντί για αυτό η ομάδα των αστυνομικών σκοτώνεται από την «παρέα» του αρχιληστή εκτός από έναν μονάχα, τον John Reid, εξαιτίας του Tonto ενός Ινδιάνου που τον σώζει. Έκτοτε, ο επιζώντας θα βάλει ως στόχο την σύλληψη και την τιμωρία της συμμορίας παρέα με το άσπρο άλογό του, την μαύρη μάσκα του πάντα στο πρόσωπό του και φυσικά τον Ινδιάνο.
Ο Silver, το άλογο του «μοναχικού καβαλάρη», πηδάει γκρεμούς, τρέχει πάνω σε τρένα, πηδάει ανάμεσα σε βαγόνια. Αυτά θα παρακολουθήσεις στο πολυαναμενόμενο “Lone Ranger”. Όχι, όμως, μόνο αυτά καθώς η ταινία έχει περιπέτεια και το κυριότερο γέλιο. Από εκείνα τα γέλια που δεν εκβιάζουν το χαμόγελο από το πρόσωπό σου αλλά είναι υπεύθυνα για να σωθεί μια φαινομενικά (χαμένη) παρτίδα. Και αυτό, διότι το “Lone Ranger” πλατιάζει, κουράζει, το τραβάει από τα μαλλιά. Βέβαια το χιούμορ και ο τύπος κινούμενου σχεδίου που έχει το φιλμ σε κρατάνε αν και οι δυομιση ώρες είναι υπερβολή.
Για τον «μοναχικό καβαλάρη» δεν θα μπορούσαν άλλοι να βρίσκονταν από πίσω. Η τριάδα των Ted Elliott, Terry Rossio και Gore Verbinski είναι η καταλληλότερη, πράγμα που φυσικά έχει αποδειχθεί πολλάκις λόγω των «Πειρατών της Καραϊβικής». Πίσω αυτοί οι άνθρωποι και μπροστά στον φακό ο Johnny Depp (Dark Shadows, The Rum Diary) που για μια ακόμη φορά είναι καταπληκτικός, φοβερός, κάνει την διαφορά και συνέχισε εσύ τα υπόλοιπα κοσμικά επίθετα. Ο Armie Hammer στον πρωταγωνιστικό ρόλο του τελευταίου ranger είναι άκυρος και δεν κολλάει με το υπόλοιπο cast, το οποίο απαρτίζεται από τον πολύ καλό William Fichtner (Drive Angry), την «κινούμαι σε ρηχά νερά» Ruth Wilson και την απλώς καλή Helena Bonham Carter (Dark Shadows).
Από το “Lone Ranger” κρατάμε την εκπληκτική φωτογραφία και το γέλιο που προσφέρει, αν και η αλήθεια είναι πως σε αρκετές σκηνές είναι πλεονασμός οι αστείες ατάκες. Θα δεις ένα καλό γουέστερν με όλα εκείνα τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα γουέστερν. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις τελευταίες σκηνές της περιπέτειας οι οποίες είναι ντυμένες με το μουσικό θέμα του lone ranger από τον Gioachino Rossini. Σε γενικές γραμμές, ο «μονχαικός καβαλάρης» δεν ενθουσιάζει με δυομιση ώρες να περνούν κάπως αργά.

Σάββατο 6 Ιουλίου 2013

M83 – Oblivion Soundtrack

Στις 18 Απριλίου βγήκε στους κινηματογράφους η πολυαναμενόμενη ταινία “Oblivion” η οποία εκτυλίσσεται το 2073 και στην οποία πρωταγωνιστεί ο Tom Cruise. Το φιλμ δεν γνώρισε και τις καλύτερες κριτικές αφού για πολλούς ήταν μια sci fi βαρεμάρα. Όμως, η ταινία έχει ένα καλό και αυτό είναι η μουσική επιμέλειά της. Υπεύθυνος για αυτό είναι ο Anthony Gonzalez ή αλλιώς Μ83, όπως ονομάζεται το μουσικό project που έχει στήσει. Οι Μ83 ήθελαν μια γεμάτη δεκαετία για να αποκτήσουν μια κάποια διασημότητα και αυτό συνέβη με το τελευταίο τους άλμπουμ, “Hurry Up, We’re Dreaming”, το οποίο ήταν πολύ καλό και σκαρφάλωσε στις υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών.
Αν είσαι γνώστης της μουσικής των Μ83 τότε γνωρίζεις πολύ καλά πως μόνο εκείνοι είναι ικανοί για να «ντύσουν» μια ταινία όπως το “Oblivion”. Χρησιμοποιώντας περισσότερο τα ηλεκτρονικά που έχουν στην διάθεσή τους, οι Μ83 παρουσιάζουν μια άκρως ατμοσφαιρικό περιβάλλον με αρκετά ξεσπάσματα από ηλεκτρικές κιθάρες και κρουστά. Χαρακτηριστικό του soundtrack είναι πως ο Anthony Gonzalez και η παρέα του σου δημιουργούν μια προσμονή καθώς ακούς τα τραγούδια. Είναι σα να παρακολουθείς την ταινία και να περιμένεις πως κάτι θα συμβεί. Μπορεί η αρχή του δίσκου να είναι κάπως νωχελική, ωστόσο στην συνέχεια η ένταση ανεβαίνει. Τα περισσότερα κομμάτια παρουσιάζουν έναν «ήρεμο» πρόλογο ενώ προς το τέλος τους γίνεται πάντα μια μουσική έκρηξη. Όλα τα τραγούδια είναι ορχηστρικά εκτός του τελευταίου στο οποίο τραγουδάει η Susanne Sundfor και πραγματικά είναι ένα κολλητικό κομμάτι. Το soundtrack του “Oblivion” είναι αρκετά καλό με τους ηλεκτρονικούς ήχους να μπλέκονται με ψυχεδελικές πινελιές και τους Μ83 να δείχνουν πως είναι ένα πολύ μεγάλο ηλεκτρονικό συγκρότημα.

Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

Flight

Ο Whip Whitaker είναι ένας πιλότος επιβατικών αεροπλάνων με σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού. Σε μία πτήση αναγκάζεται να εκτελέσει μία μοναδική προσγείωση που θα σώσει τις ζωές των επιβατών του αλλά και κατοίκων της γύρω περιοχής. Η κίνησή του αυτή τον αναγάγει σε ήρωα και ρίχνει όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, πράγμα που δεν θα αργήσει φέρει στην επιφάνεια το καλά κρυμμένο πρόβλημά του που μπορεί να τον καταστρέψει.
Τελευταία live action ταινία του οσκαρικού σκηνοθέτη Robert Zemekis ήταν πριν από 12 χρόνια το Cast Away, αφού από τότε έχει ασχοληθεί μόνο με animation. Η επιστροφή του στο live action γίνεται με το Flight, ένα δράμα γύρω από έναν άνθρωπο που παλεύει με τις αδυναμίες του εαυτού του. Το σενάριο είναι γραμμένο από τον John Gatins (Real Steel), η δουλειά του οποίου είναι πολύ καλή. Σημαντικότερο στοιχείο της ταινίας όμως είναι η μοναδική ερμηνεία που καταθέτει ο Denzel Washington (Safe House) στον ρόλο του Whitaker. Από την στιγμή που η αφήγηση της ταινίας είναι ξεκάθαρα προσωποκεντρική με μοναδική εστίαση τον χαρακτήρα του Whitaker, η επιλογή του κατάλληλου ηθοποιού θα έκρινε την ποιότητα του αποτελέσματος. Τελικά, η επιλογή του Denzel βγάζει απόλυτα επιτυχημένο το casting καθώς είναι μοναδικός και απίστευτα εκφραστικός. Δίπλα του, σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε την Kelly Reilly (Sherlock Holmes: A Game of Shadows), τον πάντα απολαυστικό John Goodman (Argo) και τον Don Cheadle (Iron Man 3).
Το Flight είναι μια δυνατή ταινία που πραγματικά ανεβαίνει επίπεδο λόγο του πρωταγωνιστή της, η ερμηνεία του οποίου αποτελεί από μόνη της λόγο για να την δει κανείς. Αυτό αποτυπώθηκε και στα φετινά βραβεία Όσκαρ, στα οποία προτάθηκαν στις αντίστοιχες κατηγορίες τόσο ο Denzel Washington όσο και ο σεναριογράφος John Gatins.

Πέμπτη 4 Ιουλίου 2013

The Flaming Lips – The Terror

Ένα μεγάλο συγκρότημα, μια ακόμα μεγαλύτερη ιστορία και 13 δίσκοι πλέον. Οι Flaming Lips είχαν βαλθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να ξετινάξουν την έννοια της ροκ και να δημιουργήσουν ένα εκπληκτικό συνοθύλευμα από ψυχεδελική ροκ, κάτι από ambient, κάτι άλλο από post rock και γενικά να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που έσκαγαν στην επικαιρότητα με νέο άλμπουμ στα χέρια. Η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας από την Οκλαχόμα ήταν το 2009 με το “Embryonic” για το οποίο πρέπει να χαραμίσεις πάρα πολλά κολακευτικά επίθετα για να δείξεις το πόσο μεγάλο άλμπουμ ήταν. Οι Flaming Lips μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με νέο μουσικό υλικό, νέα τραγούδια, νέες αφορμές για να τους λατρέψουμε ακόμα περισσότερο.
Ο τίτλος όλων αυτών των αφορμών που θα σε κάνουν να υποκλιθείς στους Flaming Lips είναι “The Terror”. Το 5μελές συγκρότημα, λοιπόν, σπέρνει τον «τρόμο» με τον καινούριο του δίσκο. Καταρχάς, μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του άλμπουμ αμφιταλαντεύεσαι με την παράνοια. Η ψυχεδέλεια στα καλύτερά της με άλλα λόγια. Μετά το τέλος της δεύτερης ακρόασης πάλι θα παίξεις με την παράνοια και θα έχεις συνειδητοποιήσει πως ο καινούριος δίσκος των Flaming Lips δεν είναι καθόλου «εύπεπτος». Θα δυσκολευτώ να δεχτώ με ανοιχτές αγκάλες τα εννέα τραγούδια του άλμπουμ τα οποία δημιουργούν ένα όχι και τόσο «ευκολοφόρετο» σκηνικό. Δεν θα βρεις κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει καθώς η ροή των τραγουδιών κυλάει από την αρχή μέχρι το τέλος στο ίδιο τέμπο. Οι Flaming Lips παρουσιάζονται πιο ψυχεδελικοί από ποτέ και το “The Terror” είναι ένας δίσκος που ή θα αγαπήσεις ή που θα μισήσεις. Προσωπική γνώμη είναι πως οι Αμερικάνοι ηχογράφησαν έναν καταπληκτικό, «εξωπραγματικό» δίσκο που σε μαγεύει.

Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013

Deadfall

Ο Addison μαζί με την αδερφή του Liza, μετά από μια ληστεία ενός καζίνο, βρίσκονται κυνηγημένοι από την αστυνομία. Στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα του Καναδά και να διαφύγουν, αναγκάζονται να χωριστούν για να μπορέσουν να βρουν ευκολότερα τρόπους διαφυγής. Ο Jay είναι ένας μποξέρ που μετά από καιρό, αποφυλακίζεται και επιστρέφει στην οικογένειά του για να περάσει την γιορτή των Ευχαριστιών μαζί τους. Η συνάντηση τους δεν θα αργήσει να γίνει και τότε όλες οι ισορροπίες θα διαταραχθούν.
Το Deadfall είναι η μεταφορά του σκηνοθέτη της Stefan Ruzowitzky, δημιουργού του οσκαρικού The Counterfeiters, στην Αμερικάνική αγορά. Το σενάριο το έχει γράψει ο πρωτάρης, πράγμα που φαίνεται εύκολα, Zach Dean. Η ταινία είναι ένα δραματικό θρίλερ που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα γουέστερν στα χιόνια. Το σημείο που ξεχωρίζει είναι σίγουρα η φωτογραφία της ταινίας, καθώς τα λευκά τοπία με τα πανύψηλα δέντρα χαρίζουν μερικά πολύ όμορφα πλάνα. Από την άλλη, μειονέκτημα της ταινίας είναι ο κακογραμμένος χαρακτήρας του κακού της ιστορίας, όπως και η λάθος επιλογή casting για αυτόν, καθώς ο Eric Bana (Hanna, Munich) κινείται σε πολύ ρηχά νερά και προφανώς δεν του ταιριάζει ο ρόλος ενός ψυχρού και διαταραγμένου εκτελεστή. Αντιθέτως, ο Charlie Hunnam (Children of Men) στον ρόλο του Jay είναι αρκετά καλός ενώ την παράσταση την κλέβει εύκολα η Olivia Wilde (TRON: Legacy , In Time) στον ρόλο της Liza.
Ο Ruzowitzky προσπαθεί να δημιουργήσει μια ταινία με αρκετό πιστολίδι και σκοτωμούς που όμως να έχει και ένα δραματικό υπόβαθρο που να ασχολείται με τις οικογενειακές σχέσεις και τα προβλήματά τους. Όμορφο πλάνο το οποίο δεν απέδωσε κατά κύριο λόγο εξαιτίας του κακογραμμένου σεναρίου του. Στην τελική, το Deadfall προτείνεται μόνο για στιγμές που οι απαιτήσεις είναι μικρές και κυρίως χρειάζεται κάτι για να γεμίσει ένα μιαμισάωρο.

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

Editors – The Weight of Your Love

Επιστροφή για τους Editors μετά από τέσσερα χρόνια δισκογραφικής απουσίας με αρκετές αλλαγές. Πρώτα από όλα, ο ερχομός δυο νέων μελών στο συγκρότημα καθώς ο Chris Urbanowicz αποχώρησε πέρσυ και έτσι, Justin Lockey και Elliott Williams παίρνουν θέση βολής στο βρετανικό συγκρότημα. Άλλη αλλαγή που φέρνει ο καινούριος δίσκος των Editors είναι μουσική αλλαγή. Το άλμπουμ ονομάζεται “The Weight of Your Love” και έχει παραγωγό τον Jacquire King ο οποίος εκτός των άλλων έχει υπάρξει υπεύθυνος παραγωγής για την Norah Jones (Little Broken Hearts), τον Tom Waits (Bad As Me), τους Of Monsters And Men (My Head Is An Animal) και άλλους μεγάλους καλλιτέχνες.
Οι Editors είναι αγαπημένη μπάντα και στην Ελλάδα. Αυτό αποδεικνύεται και από τις sold out εμφανίσεις τους και πως σε κάθε περιοδεία τους θα συμπεριλάβουν στις στάσεις τους και την χώρα μας (ευχή μας να συμβεί και φέτος αυτό). Έτσι, μετά από τρία άλμπουμ – τα δύο τελευταία έπιασαν και το Νο1 των βρετανικών charts – το 5μελές γκρουπ από την Αγγλία κυκλοφορεί το “The Weight of Your Love”, το οποίο αλλάζει κατά πολύ την μουσική ρότα με την οποία μας είχε συνηθίσει η μπάντα τόσα χρόνια. Ελάχιστα σημεία του καινούριου δίσκου θυμίζουν το παρελθόν των Editors. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο και απαράλλαχτο είναι η φωνή του Tom Smith που ακόμα έχει τον απόλυτο έλεγχο για να σε ανατριχιάσει. Παλαιότερα, οι Editors μας παρουσίαζαν τραγούδια με μεγαλύτερη ένταση. Όχι ότι λείπει τώρα αυτή η ένταση, αντιθέτως, υπάρχει σε μεγάλη συχνότητα αλλά η διαφορά έγκειται στο γεγονός πως τα φετινά κομμάτια είναι πολύ πιο άμεσα. Γενικότερα, το “The Weight of Your Love” παρουσιάζει μια alternative rock πιο «σκοτεινή» και ατμοσφαιρική.

Ήδη από το εναρκτήριο “The Weight” το καταλαβαίνεις αυτό και η αλήθεια είναι πως εντυπωσίαζεσαι αμέσως καθώς προχωράς στο “Sugar” που και αυτό με την σειρά του δείχνει τον καινούριο μουσικό δρόμο που έχουν πάρει οι Editors μετά την αποχώρηση του ιδρυτικού μέλους Chris Urbanowicz. Πολυ καλό ξεκίνημα του δίσκου για να πέσουμε πάνω στο πρώτο single, “A Ton of Love”, το οποίο αποτελεί ένα από τα ελάχιστα τραγούδια που σε γυρνούν σε κάτι παλαιότερο της μπάντας. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ίσως και η χειρότερη στιγμή του άλμπουμ οπότε συνεχίζουμε παρακάτω, εκεί όπου θα συναντήσουμε αριστουργηματικά κομμάτια, όπως το “Honesty” και το “Hyena”. Η ηλεκτρική κιθάρα παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος σχεδόν κρατώντας τον γρήγορο ρυθμό ενώ τα ηλεκτρονικά όργανα μπαίνουν εμμέσως στο παιχνίδι. Οι Editors με το “The Weight of Your Love” κάνουν κάτι παραπάνω από ένα μεγάλο βήμα στην μουσική τους πορεία. Ο δίσκος είναι εκπληκτικός με τους Βρετανούς ταυτόχρονα να προάγουν τις μουσικές τους. Τέλος, οι Editors έχουν ανεβάσει στην ιστοσελίδα τους και ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με την ηχογράφηση του δίσκου και συνέντευξή τους.

Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013

World War Z

Ο Gerry Lane είναι ένας πρώην υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών που παράτησε την δουλειά του για να ζήσει κοντά στην οικογένειά του. Φαίνεται χαρούμενος με την ροή της ζωής του, μέχρι που ένα πρωί μια θανατηφόρα πανδημία ξεκινάει και μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Για να βρεθεί έστω και μια μικρή ελπίδα αποφυγής του αφανισμού της ανθρωπότητας, αλλά και για να προστατέψει την οικογένειά του, ο Gerry πρέπει να επιστρέψει στην παλιά του δουλειά και να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο.
Το ομότιτλο βιβλίο στο οποίο βασίζεται η ταινία είναι γραμμένο από τον Max Brooks, ο οποίος έχει επίσης γράψει ένα υπεραναλυτικό εγχειρίδιο επιβίωσης για την επικείμενη αποκάλυψη των ζόμπι, οπότε μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν ειδικός. Η μαγεία του βιβλίου, η οποία είναι και το μόνο πράγμα που πέρασε στην ταινία, εκτός του ονόματος φυσικά, είναι πως ασχολείται με την αποκάλυψη από μια παγκόσμια οπτική, και όχι όπως συνηθίζεται μέσα από τα γεγονότα ενός οικισμού ή το πολύ μιας πόλης. Ο σκηνοθέτης Marc Forster (Machine Gun Preacher , Quantum of Solace ) μαζί με τους σεναριογράφους Drew Goddard (The Cabin in the Woods , Cloverfield ) και Matthew Michael Carnahan (State of Play ) δημιουργούν μία φρενήρη περιπέτεια που μεταφέρει πρωταγωνιστή και θεατή από χώρα σε χώρα και από καταστροφή σε καταστροφή.
Η ταινία θα μπορούσε να χωριστεί σε τρία διακριτά μέρη, στο πρώτο και καλύτερο, συγκλονιστικό ξέσπασμα του ιού στην Φιλαδέλφεια και στην προσπάθεια του Gerry Lane και της οικογένειάς του για επιβίωση, στο δεύτερο όπου ο Gerry περνάει από καταστροφή σε καταστροφή με την δράση να μην σταματάει ούτε για ένα λεπτό και, στο τρίτο κομμάτι στο οποίο ο ρυθμός πέφτει απότομα και η ταινία αλλάζει ολοκληρωτικά στυλ, μέχρι το, τουλάχιστον απότομο και εμφανώς κουτσουρεμένο φινάλε. Αυτό είναι και το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς ενώ επί μιάμιση ώρα έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό ασταμάτητης δράσης και ατελείωτης αδρεναλίνης, ξαφνικά η τελευταία μισή ώρα προσπαθεί να δημιουργήσει έναν πιο αργό ρυθμό ενώ μέχρι και το σκηνικό περνάει στους κλειστούς χώρους ενός εργαστηρίου. Η σκηνή αυτή δεν είναι κακή, αλλά σίγουρα δεν κολλάει με την υπόλοιπη ταινία. Επίσης, το τέλος έρχεται πολύ απότομα, χωρίς να υπάρξει κάποια κλιμάκωση την οποία και αναγκαστικά περιμένεις, με τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στα γυρίσματα να φαίνονται έντονα, καθώς το τελευταίο κομμάτι της ταινίας γυρίστηκε δύο φορές μέχρι να επιτευχθεί ένα επιθυμητό αποτέλεσμα.
Το cast ξεκινάει και τελειώνει στον Brad Pitt (Moneyball), ο οποίος είναι και παραγωγός της ταινίας και, ανταποκρίνεται αρκετά καλά, όπως μας έχει συνηθίσει, στον ρόλο του Gerry Lane. Αυτό είναι το δεύτερο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς κανένας από τους υπόλοιπους χαρακτήρες δεν αποκτά το κατάλληλο ενδιαφέρον. Μέχρι και η γυναίκα του Gerry, την οποία υποδύεται η Mireille Enos, μετά το πρώτο κομμάτι της ταινίας ουσιαστικά ξεχνιέται. Εκεί που η ταινία όμως ξεχωρίζει, είναι στο ύψος της παραγωγής καθώς όλη η ταινία είναι πολύ καλοφτιαγμένη ενώ και το 3D κομμάτι κρίνεται τουλάχιστον όμορφο.
Το World War Z σαν βιβλίο είναι δύσκολο, έτσι αναγκαστικά θα ήταν δύσκολο να περαστεί και στην μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό, αλλά σίγουρα είναι πολύ μακριά από το πρωτότυπο ενώ η, αναγκαία βέβαια, εμμονή στο PG13 θα ξενίσει πολλούς λάτρεις του είδους. Παρόλα τα μειονεκτήματά του όμως, η ταινία ανταποκρίνεται πλήρως στον όρο blockbuster και προσφέρει αρκετές καλές στιγμές που σίγουρα αποκλείεται να αφήσουν τον θεατή να μετανιώσει για την επιλογή του. Με την εμπορική επιτυχία ήδη εξασφαλισμένη, το sequel του φυσικά έχει ήδη ανακοινωθεί.

Σάββατο 29 Ιουνίου 2013

The Burger Project – Φτηνά Χαρέμια

Πριν δυο χρόνια παρουσίασαν την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά η οποία δέχτηκε πολλές διθυραμβικές κριτικές. Το “We Live in Athens” περιελάμβανε διασκευές από παραδοσιακά τραγούδια σε πιο funk και jazz εκτελέσεις. Από τότε οι Burger Project απόκτησαν μεγάλο όνομα μαζεύοντας ολοένα και περισσότερο κόσμο στις συναυλίες τους. Το αθηναϊκό συγκρότημα συνεχίζει στον ίδιο δρόμο με τις διασκευές και φέτος κυκλοφορεί ένα καινούριο ΕΡ με γνωστά κομμάτια της παλιάς ελληνικής σκηνής και αυτά εκτελεσμένα με τον μοναδικό τρόπο των Burger Project. Πιστή συνοδοιπόρος της τετραμελής μπάντας είναι η Ματούλα Ζαμάνη (Verligali) η οποία ερμηνεύει δυο κομμάτια του δίσκου ενώ σχεδόν σε κάθε live των Burger Project κάνει την εμφάνισή της.
Το νέο, μικρής διάρκειας, άλμπουμ φέρει τον τίτλο «Φτηνά Χαρέμια» και έχει πέντε τραγούδια τα οποία «προλογίζει» μια γνωστή φωνή ψυχαγωγικής εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης (το ακούς και μαντεύεις ποια είναι – α ναι, δεν υπάρχει κρατική τηλεόραση πλέον στην Ελλάδα). Πρώτο κομμάτι που αρχίζει τον χορό είναι το «Βαπόρι από την Περσία» που σε ξεσηκώνει αμέσως με τον γρήγορο ρυθμό του. Οι διασκευές των Burger Project είναι πολύ καλές ενώ αν δεν υπήρχαν οι στίχοι θα πάλευες αρκετή ώρα για να βρεις ποιό κομμάτι είναι το καθένα. Στην συνέχεια πέφτουμε στην διάσημη πλέον εκτέλεση της «Τσιγγάνας» με την Ζαμάνη να τα δίνει όλα. Αναμφισβήτητα ένα κομμάτι που δεν μπορείς να το παραβλέψεις εύκολα.
Η συνέχεια ανήκει στον Βασίλη Τσιτσάνη και το «Μπαξέ Τσιφλίκι» του 1948. Οι Burger Project έβαλαν το χεράκι τους και σε αυτό το ρεμπέτικο δίνοντάς του ό,τι δεν μπορείς να φανταστείς. Το ανεβαστικό τέμπο και η gupsy κιθάρα που πηγαινοέρχεται σαν τρελή τουλάχιστον θα σε ενθουσιάσουν. Ο «Μαχαραγιάς», ένα παραδοσιακό από τα Ζαγοροχώρια, αποτελεί το τέταρτο κομμάτι στο οποίο η ένταση πέφτει κάπως με την φωνή της Ματούλας Ζαμάνη να δίνει απίστευτο συναίσθημα ενώ το τέλος κάνει ένα remix του «Μπαξέ». Τα «Φτηνά Χαρέμια» αποδεικνύουν πως οι Burger Project είναι μια εκπληκτική μπάντα όσον αφορά τις διασκευές διότι πολύ απλά αλλάζουν τα φώτα σε κάθε κομμάτι βάζοντας τα δικά τους ηλεκτρονικα – ηλεκτρικά στοιχεία.
 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More