Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 16 Μαΐου 2012

Μαριέττα Φαφούτη – Try a little romance

Η Μαριέττα Φαφούτη μας παρουσιάζει το ντεμπούτο της δίσκο με τιτλο “Try a little romance”. Μέσα απο τα τραγούδια της μας παρακινει να δοκιμασουμε λίγο ρομαντισμο στη ζωη μας, πραγμα που εχει λειψει πολυ στις μερες μας. Φτιάχνοντας μουσικη μόνη της, χάριζε τις δημιουργιες της στο σινεμα, σε θεατρικες παραστασεις, διαφημίσεις και τελος, έφτιαξε το soundtrack για την ταινια της Λουκίας Ρικάκη «Κράτησε με». Μέχρι που την ανακάλυψε η δισκογραφικη εταιρεια Inner Ear μέσω του MySpace και δεν άργησε να γίνει η πρόταση και να δημιουργηθει ο πρωτος μουσικος δίσκος της Μαριεττας.
Ιστορίες αγάπης, μελαγχολία, χαρά, όμορφα τοπία, χρώματα συνθέτουν τα τραγούδια του δίσκου. Δυναμικό ξεκίνημα με το “Ouverture” και συνέχεια με το καταπληκτικότερο, κατ’εμέ, τραγούδι του άλμπουμ, το «Don’t Stop”, για το οποίο προσφάτως γυρίστηκε και video clip. Ο δίσκος συνεχίζει στο ίδιο χαρούμενο τέμπο, ενώ στα μέσα γεύεσαι τις μελαγχολικές μελωδίες του “The girl who loved the rain”. Τα “A true romance” και “Lalala” σε κάνουν να αγαπήσεις τη Μαριέττα, επειδη μόνο και μόνο με το ακουσμα τους γίνεσαι χαρούμενος και χαμογελαστός. Ηρεμούμε με τα “If” και “My beautiful girl”, ενω το τελος του δίσκου δεν θα μπορούσε να μην είναι δυναμικό, έχοντας το “Just go on”.
Η Μαριέττα Φαφούτη αποτελει αποδειξη για το οτι η ελληνική ποπ με ξενόγλωσσο στίχο ζει και βασιλεύει. Μπορείς να χαμογελάσεις, να συγκινηθείς, να μελαγχολήσεις, και όλα αυτα μέσα σε αυτά τα 11 τραγούδια. Αναμφισβήτητα θα μας απασχολήσει και τα επόμενα χρόνια, ελπίζοντας για καλύτερα πράγματα, έχοντας ανεβάσει τον πήχη ήδη ψηλά.

Once upon a time in Anatolia

Σε μία μικρή πόλη της Ανατολίας, ένας φόνος έχει φέρει την αναστάτωση στην καθημερινότητα της μικρής κοινωνίας. Ο δράστης έχει συλληφθεί και μαζί με μια ομάδα ξεκινάνε να βρουν το νεκρό πτώμα κάπου στα βάθη της Ανατολής. Ο αστυνομικός, ο γιατρός, ο εισαγγελέας και ο ύποπτος, θα περάσουν ένα βράδυ που θα φέρει στην επιφάνεια πολλά περισσότερα απ' όσα περιμένανε στην αρχή.
Ο γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη Nuri Bilge Ceylan, με το Once upon a time in Anatolia προσθέτει άλλη μια εξαιρετική ταινία στην μεγάλη καριέρα του. Το αρχικό έγκλημα είναι η αρχή για ένα ντόμινο κοινωνικοπολιτικού σχολιασμού για τους ανθρώπους αλλά και για την εσωτερική Τουρκία, που είναι τόσο διαφορετική από την εικόνα της μεσογειακή πλευρά της. Κάθε χαρακτήρας έρχεται με αυτά που αντιπροσωπεύει και κατά την διάρκεια της νύχτας αναγκάζεται να αποκαλύψει τα πραγματικά προβλήματα που κρύβει από πίσω. Η δουλειά του σκηνοθέτη είναι καταπληκτική, με τα τρομερά μονοπλάνα του να μαγεύουν και να καθηλώνουν τον θεατή, παρ' όλη την παντελή έλλειψη δράσης. Σημαντικό κομμάτι της ταινίας είναι και η φανταστική φωτογραφία της, με κύριο στοιχεία τα απέραντα πλάνα από τις περίεργα σαγηνευτικές στέπες της Ανατολής.
Ο Nuri Bilge Ceylan χωρίς φραγμούς σχολιάζει, σατιρίζει και ειρωνεύεται το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα της χώρας του, εμφανίζοντας τα βαθιά προβλήματα που ακόμα αυτό έχει. Ο ρυθμός της ταινίας είναι αργός, μεθυστικός, που ζητάει από τον θεατή να αφεθεί για να τον τραβήξει. Το Once upon a time in Anatolia είναι από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, γυρισμένη μακριά από το Hollywood, και τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, και με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών.

Τρίτη 15 Μαΐου 2012

Gossip – A Joyful Noise

Δραστηριοποιούνται στην δισκογραφία εδώ και 12 χρόνια ενώ σταδιακά αρχίζουν να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση παγκοσμίως. Χρειάστηκαν 6 χρόνια για να κάνουν το μπαμ στο μουσικό στερέωμα με το “Standing in the Way of Control” και 9 χρόνια για να γίνουν πασίγνωστοι με το “Music for Men” στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η Νο1 επιτυχία τους που συνεχίζει να παίζει ασταμάτητα σε ραδιόφωνο και μαγαζιά, “Heavy Gross”. Οι Gossip, λοιπόν, επιστρέφουν φέτος με το πέμπτο τους στούντιο άλμπουμ με τίτλο “A Joyful Noise”.
Η φετινή δισκογραφική δουλειά της αμερικανικής μπάντας είναι περισσότερο προσεγμένη από οποιαδήποτε προηγούμενη. Λογικό, καθώς παραγωγός του δίσκου είναι ο Brian Higgins, ο οποίος έχει αναλάβει την παραγωγή δίσκων των Pet Shop Boys, της Kylie Minogue και πολλών άλλων καλλιτεχνών της ποπ μουσικής. Περισσότερο ποπ οι μελωδίες του “A Joyful Noise” οι οποίες σε συνδυασμό με τα beat-άκια συνθέτουν έναν πλήρως χορευτικό δίσκο. Η τραγουδίστρια του γκρουπ, Beth Ditto, δήλωσε πως για την ηχογράφηση των καινούριων τραγουδιών επηρεάστηκε ακούγοντας μονάχα ABBA. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι του άλμπουμ, “Melody Emergency”, καταλαβαίνεις ότι τα επόμενα 45 λεπτά θα είναι γεμάτα χορευτικές μελωδίες γεμάτα δυνατά beats. Το “Perfect World” δικαίως αποτελεί το πρώτο single με το ρεφραίν να σου μένει απευθείας και τα όμορφα γυρίσματα της frontwoman της μπάντας να κάνουν την διαφορά. Επόμενη στάση έχει στο “Move in the Right Direction” το οποίο ίσως αποτελεί και το πιο ανεβαστικό κομμάτι του δίσκου. Το “Get Lost” σε πηγαίνει αμέσως στη δεκαετία του ’70 δείχνοντας το πόσο έχει επηρεαστεί το γκρουπ από τους ΑΒΒΑ ενώ το “Involved” εντυπωσιάζει και αυτό μετα beat-άκια του.
Ένα κράμα από pop, punk, dance-rock αποτελεί το “A Joyful Noise”. Η ηλεκτρική κιθάρα βέβαια λείπει κατά πολύ σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους αλλά το σύνολο είναι εξαιρετικό. Από την αρχή μέχρι το τέλος, με εξαίρεση 2-3 κομμάτια, ο δίσκος δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις και οι Gossip πλέον να αποτελούν ένα αγαπημένο σου συγκρότημα.

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

J. Edgar

Ο John Edgar Hoover ήταν σε θέση να γνωρίζει τα μυστικά των πάντων στην Αμερική. Όντας διευθυντής του FBI για πάρα πολλά χρόνια, είχε στην κατοχή του πληροφορίες που έκαναν πολλούς να τον φοβούνται, ενώ με τις ριζοσπαστικές μεθόδους του μετέτρεψε το FBI στην σημαντική οργάνωση που είναι σήμερα. Η εικόνα που έδειχνε προς τα έξω όμως, έκρυβε πολλά στοιχεία του εαυτού του που μετά τον θάνατό του άρχισαν να αποκαλύπτονται σιγά σιγά.
Η τελευταία ταινία του Clint Eastwood ασχολείται με έναν από τους σημαντικότερους άντρες τις Αμερικής, το έργο του οποίου, όσο αμφιλεγόμενο και αν ήταν, έχει αφήσει τα σημάδια του μέχρι και σήμερα. Ο J. Edgar ήταν μια αντιφατική προσωπικότητα που εκβίαζε πολιτικούς γνωρίζοντας πολλά μυστικά για αυτούς, ενώ κυνηγούσε τους ομοφυλόφιλους, την ώρα που ο ίδιος διατηρούσε σχέση με τον έμπιστο συνεργάτη του, Clyde Tolson. Η ιστορία της ζωής ενός τόσο ισχυρού άνδρα, στην πραγματικότητα έχει πάρα πολλές διαφορετικές πτυχές, είτε την εξετάσει κανείς από την πολιτική πλευρά είτε από την κοινωνική. Ο Clint Eastwood αποφασίζει να επικεντρωθεί στην σχέση του Edgar με την πιεστική μητέρα του και τον κρυφό δεσμό του, τον Clyde, και στον τρόπο που ο Edgar προσπαθεί να κρύψει τον πραγματικό του εαυτό. Τα πολιτικά στοιχεία της ταινίας είναι πολύ λιγότερα απ' όσα θα έπρεπε, ενώ και το κοινωνικό και ψυχολογικό πρόβλημα στο οποίο εμπλέκεται ο Edgar καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με μελόδραμα. Ο Clint Eastwood φαίνεται πως φοβάται να προκαλέσει και έτσι η ταινία του δεν καταφέρνει να φτάσει την δυναμική που φέρνει μαζί του το όνομα του J. Edgar.
Δυνατότερο στοιχείο της ταινίας αυτής είναι ο πρωταγωνιστής της, Leonardo DiCaprio(Shutter Island, Body of Lies, Inception). Ο DiCaprio ξεχωρίζει για άλλη μια φορά με την ερμηνεία του αυτή, λόγω της οποίας προτάθηκε και για Χρυσή Σφαίρα. Δίπλα του βλέπουμε τον Armie Hammer στον ρόλο του Clyde Tolson και την Naomi Watts (Dream House) στον ρόλο της πιστής γραμματέως, Helen Gandy. Τα προβλήματα της ταινίας όμως εμφανίζονται ξανά, καθώς οι δεύτεροι χαρακτήρες δεν δημιουργούν κανένα ενδιαφέρον ενώ το μακιγιάζ, που χρειάστηκε ο DiCaprio είναι πολύ κακό, ειδικά για μια τέτοια παραγωγή.
Ο Clint Eastwood χρησιμοποιεί ως θέμα στην ταινία του ένα πολύ δυνατό όνομα για να δημιουργήσει αντίστοιχης δυναμικής προσδοκίες. Οι επιλογές του σκηνοθέτη μεταφέρουν το παιχνίδι εξουσίας, δολοπλοκίας αλλά και πρωτοπορίας που χαρακτηρίζει την ζωή του Edgar και προτιμά να αναλωθεί σε ένα μελόδραμα μεταξύ δυο ανθρώπων. Το αποτέλεσμα δεν εκπληρώνει ποτέ τις αρχικές προσδοκίες και αναπόφευκτα αφήνει ανάμικτα συναισθήματα. 

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

Garbage – Not Your Kind of People

Στιγμάτισαν την δεκαετία του ’90 και το πρώτο μισό των ‘00s με δίσκους τρομερούς σε ενορχήστρωση και παραγωγή και τραγούδια που θα μείνουν για πάντα στην ιστορία της ροκ μουσικής σκηνής. Η επιστροφή τους αποτελεί ένα σημαντικό δισκογραφικό γεγονός για το 2012, καθώς είχαν μείνει απόμακροι μουσικά μετά την κυκλοφορία του φοβερού και τρομερού “Bleed Like Me” το 2006. Έτσι, οι πολυλατρεμένοι Garbage επιστρέφουν με ολοκαίνουριο άλμπουμ και πανέτοιμοι να μας θυμίσουν την όμορφη ηλεκτρονική ροκ μουσική.
Το “Not Your Kind of People”, όπως ονομάζεται ο δίσκος, περιέχει 11 κομμάτια που προέρχονται από την παλιά εποχή των Garbage, εκεί όπου η ροκ συναντούσε πιο πολύ τα ηλεκτρονικά μονοπάτια. Αυτό το καταλαβαίνουμε ήδη από το εισαγωγικό τραγούδι του άλμπουμ ενώ στη συνέχεια το “Big Bright World” βάζει στο παιχνίδι και πιο ηλεκτρικά στοιχεία. Ο Butch Vig όπως πάντα είναι έτοιμος να τα σπάσει με τα δυνατά του ντραμς ενώ η Shirley Manson δίνει τα πάντα με τα φωνητικά της. Και φτάνουμε στο καλύτερο σημείο του δίσκου, το οποίο ακούει στο όνομα “Blood For Poppies”. Κλασικό ροκ – αλλά και ραδιοφωνικό - κομμάτι με την ηλεκτρική κιθάρα να σου καρφώνεται στο νου. Ένα πραγματικά υπέροχο τραγούδι. Στο ίδιο ύφος κυμαίνεται και το επόμενο, εξαιρετικό “Control” ενώ το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου ξεχωρίζει για την ποικιλόμορφη ενορχήστρωσή του. Επιπροσθέτως, το “I Hate Love” βάζει φωτιά στα keyboards με τον όμορφο ρυθμό που έχει, τη στιγμή που το “Sugar” αποπνέει την μεγαλύτερη ατμοσφαιρική μουσική του άλμπουμ. Η 4μελής μπάντα μας επιφυλάσσει για το τέλος έναν αρκετά δυνατό αποχαιρετισμό με τα “Battle In Me” και “Man On A Wire” να δίνουν τον καταλληλότερο ροκ τόνο.
Από το “Stupid Girl”, το “Milk”, το “The World Is Not Enough”, που ήταν το soundtrack για τον James Bond, το “Why Do You Love Me” οι Shirley Manson, Butch Vig, Duke Erikson και Steve Marker ξαναέρχονται στην επιφάνεια της δισκογραφίας με ένα αρκετά όμορφο άλμπουμ. Το “Not Your Kind of People” αποτελεί εξαίσιο δίσκο και άνετα κονταροχτυπιέται για την κορυφή του καλύτερου άλμπουμ του συγκροτήματος. Ωστόσο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του γκρουπ δεν θα τους χάσουμε πάλι, αφού ετοιμάζουν άλλο ένα ΕΡ για την ίδια χρονιά με καινούρια τραγούδια που έχουν ηχογραφηθεί.

Παρασκευή 11 Μαΐου 2012

Haywire

Η Mallory Kane είναι μια μυστική πράκτορας στην υπηρεσία μιας ιδιωτικής εταιρείας. Ο Kenneth, αυτός που της δίνει τις αποστολές της, της αναθέτει την διάσωση ενός ομήρου στην Βαρκελώνη, η οποία ολοκληρώνεται με επιτυχία. Όλα φαίνονται κανονικά μέχρι την στιγμή που η Mallory αναλαμβάνει την επόμενη της αποστολή, όπου και θα καταλάβει ότι ο συνεργάτης της Paul έχει εντολή να την σκοτώσει. Από εκεί, ξεκινάει ένα ανθρωποκυνηγητό, όπου θα παλέψει με όλες της τις δυνάμεις για να προστατέψει τον πατέρα της αλλά και να βρει αυτούς που την πρόδωσαν.
Ο Steven Soderbergh επιστρέφει με μια νέα περιπέτεια, σε σενάριο του Lem Dobbs. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί τις τεχνικές που είδαμε στο Contagion και τις αναπροσαρμόζει στο είδος της περιπέτειας, κουβαλώντας τα υπέρ αλλά και τα κατά που είδαμε και στην αμέσως προηγούμενη δουλειά του. Ο Soderbergh επιλέγει να μην δώσει παραπάνω ταχύτητα στα πλάνα του, ούτε καν στις σκηνές δράσης, αφήνοντας την Gina Carano να κάνει αυτό που ξέρει καλά, καταγράφοντας τις κινήσεις της με κάθε λεπτομέρεια. Ο David Holmes επιστρέφει στο πλευρό του Soderbergh με τις 60’ς-70’ς αισθητικής μουσικές του, η οποίες μάλλον όμως δεν κατάφεραν να δώσουν ένα πιο art style στην ταινία.
Η επιλογή της Gina Carano ακολουθεί την πρακτική του Soderbergh να ανακαλύπτει νέα ταλέντα και να παίρνει από αυτά την ακατέργαστη ερμηνεία τους. Η γνωστή από την ενασχόλησή της με τις πολεμικές τέχνες Gina Carano, φαίνεται πως δεν είναι το διαμάντι που περίμενε ο Soderbergh αλλά μένει να την δούμε και στις επόμενες δουλειές της. Το cast όμως περιλαμβάνει και πολλούς γνωστούς ηθοποιούς, οι οποίοι όμως φαίνονται ξεκάθαρα εκτός του ρόλου τους, όπως ο Ewan McGregor (Perfect Sense, The Ghost Writer ) στον ρόλο του Kenneth και ο Michael Fassbender (Shame, A Dangerous Method) στον ρόλο του Paul. Σε μικρότερους ρόλους βλέπουμε τους Michael Douglas και Antonio Banderas (The skin i live in).
Το Haywire μπορεί να θεωρηθεί ως μια μίξη του Contagion με το Bourne Identity σε θηλυκό, μόνο που του λείπει ένα μέτριο προς καλό σενάριο, ώστε να δημιουργηθεί ένα αξιόλογο πακέτο. Οι πειραματισμοί του Soderbergh δεν αρκούν δυστυχώς από μόνοι τους και έτσι, το Haywire αποτυγχάνει τόσο ως περιπέτεια όσο και ως κατασκοπευτικό θρίλερ, όπως προσπάθησε να πλασαριστεί.

Πέμπτη 10 Μαΐου 2012

Keane – Strangeland

Αποτελούν ένα από τα επιτυχημένα συγκροτήματα της Μεγάλης Βρετανίας καθώς εδώ και 15 χρόνια που δραστηριοποιούνται στην δισκογραφία έχουν βγάλει αρκετές επιτυχίες . Το ντεμπούτο τους άλμπουμ ήταν ο καλύτερος οιωνός για το μέλλον της μπάντας αφού θεωρείται ένα εξαιρετικό άλμπουμ ενώ σε πολλές χώρες της βόρειας Ευρώπης έγινε πλατινένιο. Αυτή η κυκλοφορία ήταν το 2004 και από τότε το γκρουπ έχει κυκλοφορήσει άλλους δύο δίσκους με επιτυχία. Φέτος ήρθε η σειρά για την τέταρτη δισκογραφική δουλειά τους, με τον τίτλο “Strangeland”. Ο λόγος φυσικά για τους Keane, οι οποίοι «χρειάστηκαν» τέσσερα χρόνια για την δισκογραφική τους επιστροφή.
Αυτή τη φορά η τριμελής μπάντα παρουσιάζει μια διαφορά. Αυτή η διαφορά είναι πως δεν αποτελείται από τρία πρόσωπα, τους Tom Chaplin (φωνή, κιθάρα), Tim Rice-Oxley (πιάνο) και Richard Hughes (κρουστά), αλλά προστέθηκε και ένα τέταρτο μέλος, ο Jesse Quin (μπάσο). Ο δίσκος δεν διαφέρει από το μουσικό παρελθόν των Keane. Δηλαδή καθαρόαιμες ροκ – ποπ μελωδίες με την απαραίτητη δόση αλτερνατίβας και «φλωριάς» που χρειάζεται για ένα indie συγκρότημα από την Βρετανία. Πρωταγωνιστικό ρόλο στα 12 τραγούδια του δίσκου έχει το πιάνο ενώ το συνοδεύουν τα ρυθμικά ντραμς και η κιθάρα. Τα δύο πρώτα singles του άλμπουμ, “Silenced By Night” και “Disconnected”, πρωτοστατούν καθώς μένουν στο μυαλό σου με τις όμορφες μελωδίες τους. Επόμενη στάση κάνουμε στο ανεβαστικό “On The Road” όπου προσωπικά αποτελεί και την κορυφή του “Strangeland”. Υπέροχη η μπαλάντα “The Starting Line” που καταφέρνει να σου προκαλέσει μια ανατριχίλα με την ερμηνεία του ο Tom Chaplin. Προς το τέλος του άλμπουμ συναντάμε το αρκετά δυνατό και αισιόδοξο “Day Will Come” στο οποίο ακούμε και πιο πολύ την ηλεκτρική κιθάρα. Για τον αποχαιρετισμό οι Keane μας έχουν ένα ήρεμο κομμάτι, το “Sea Fog”, αποτελούμενο μονάχα από το πιάνο και τα υπέροχα φωνητικά.
Το “Strangeland” ενδείκνυται για το αμάξι. Δηλαδή αποτελεί δίσκο για να τον βάλεις σε ένα ταξίδι και να τον ακούσεις. Από κει και πέρα δεν υπάρχει κάποιο σημείο που θα σου μείνει, απλώς θα περάσουν 45 λεπτά με όμορφη βρετανική ποπ – ροκ μουσική. Το σίγουρο είναι πως από τη μία οι Keane κάνουν ένα βήμα μπροστά από το όχι και τόσο καλό προηγούμενο άλμπουμ τους αλλά από την άλλη δεν φαίνεται να μπορούν να αγγίξουν την κορυφή του ντεμπούτου τους δίσκου.

Τετάρτη 9 Μαΐου 2012

The Debt

Η Rachel, ο Stephan και ο David, είναι μια ομάδα Εβραίων πρακτόρων της Μοσάντ, η οποία βρίσκεται σε αποστολή με σκοπό να συλλάβει και να φέρει πίσω στο Ισραήλ τον γιατρό και εγκληματία πολέμου Bernhardt, γνωστό και ως “Χειρούργο του Μπιρκενάου”. Η αποστολή τους είναι δύσκολη και δεν θα τελειώσει χωρίς προβλήματα. Μετά από 30 χρόνια, οι τρεις πράκτορες θα βρεθούν αντιμέτωποι με λογαριασμούς που έχουν αφήσει ανοικτούς από εκείνη την περίοδο.
Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομότιτλο Ισραηλινό έργο, ενώ σκηνοθέτης της είναι ο John Madden. Η δράση εκτυλίσσεται αρχικά στο παρελθόν, όπου παρακολουθούμε τις ενέργειες των πρωταγωνιστών ώστε να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους και να αποδώσουν την πολυπόθητη για τον λαό τους δικαιοσύνη, ενώ παράλληλα διάφοροι συναισθηματικοί δεσμοί δημιουργούνται μέσα στην ομάδα. Όταν η εξέλιξη της ταινίας περνάει στο παρόν, βλέπουμε τα αποτελέσματα των επιλογών που έκανε η ομάδα και την επίδραση που είχαν στην ζωή του καθένα, ενώ τίθενται και ηθικά προβλήματα που καλούνται να λύσουν οι ήρωες ώστε να κλείσουν μια υπόθεση που τους σημάδεψε την ζωή. Η ταινία στο πρώτο της μισό έχει καταπληκτική ατμόσφαιρα ενώ η δράση είναι αυτό ακριβώς που περιμένεις από ένα κατασκοπευτικό θρίλερ. Όταν η αφήγηση περνάει στο παρών, η ένταση και η δυναμική της ταινίας πέφτουν αισθητά, όπως προστάζει όμως και η ροή του σεναρίου.
Το cast της ταινίας είναι ζηλευτό, καθώς περιλαμβάνει πολλά δυνατά ονόματα, είτε με ιστορία είτε ανερχόμενα. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας στο παρελθόν, βλέπουμε τον Marton Csokas (The Tree, Kingdom of Heaven) στον ρόλο του σκληροτράχηλου αρχηγού της ομάδας Stephan, τον Sam Worthington (Avatar, Terminator Salvation) στον ρόλο του ιδεαλιστή David, ενώ την ομάδα συμπληρώνει η για άλλη μια φορά καταπληκτική Jessica Chastain (The Help,  Take Shelter) στον ρόλο της Rachel, μιας γυναίκας αφοσιωμένης στον ιερό σκοπό της που όμως γίνεται και αντικείμενο του πόθου των δύο αντρών. Στην σημερινή εποχή, στους ρόλους αυτούς αντίστοιχα βλέπουμε τους Tom Wilkinson (Valkyrie, RocknRolla), Ciarán Hinds(Munich, The Rite) και Helen Mirren(The Queen, State of Play). Πολύ καλός ήταν επίσης και ο Jesper Christensen (Melancholia) στον ρόλο του ναζί γιατρού.
Το The Debt είναι ένα πολύ δυνατό κατασκοπευτικό θρίλερ που είχε την ατυχία να βρεθεί στην σκιά του εξίσου καταπληκτικού Tinker Tailor Soldier Spy, και έτσι να μην πάρει την προβολή που του άξιζε. Από την μία το δεμένο σενάριο και η σκηνοθεσία του Madden που δημιουργεί αριστουργηματικά την αίσθηση της εποχής, και από την άλλη η τρομερή εμφάνιση της Jessica Chastain, συνθέτουν μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More