Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2012

Total Recall

Ο Douglas Quaid είναι ένας απλός εργάτης σε ένα εργοστάσιο που συναρμολογεί ρομπότ και είναι παντρεμένος με τη Lori, μια πανέμορφη γυναίκα που κάνει μια εξίσου απλή ζωή. Στον ύπνο του όμως, βλέπει ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο πως είναι κάποιος άλλος, ένας πράκτορας, και στο πλευρό του δεν έχει την Lori αλλά μια άλλη γυναίκα. Μια εταιρεία, η Rekall, εμφυτεύει στους πελάτες της αναμνήσεις κατά παραγγελία, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ζήσουν κάτι που δεν μπορούν. Όταν ο Douglas θα επισκεφτεί αυτή την εταιρεία, κάτι θα πάει πολύ στραβά και από εκεί θα ξεκινήσει ένα μεγάλο κυνηγητό, καθώς όλοι θα προσπαθούν να τον πιάσουν, εκτός από την γυναίκα που έβλεπε στο όνειρό του. Μπερδεμένος για το τί είναι αληθινό και τί όχι, ο Douglas θα προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτούς που τον κυνηγάνε αλλά και να ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό, ενώ παράλληλα καλείται να σταματήσει τα σχέδια ενός δυνάστη.
Ο Len Wiseman επιστρέφει στον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης μετά από το Die Hard 4 και τα δύο πρώτα μέρη της σειράς Underworld, με ένα remake μιας cult ταινίας του 90’, της Ολικής Επαναφοράς. Το σενάριο της ταινίας είναι, όπως και στην παλιά ταινία, βασισμένο στο διήγημα του Philip K. Dick, “ We Can Remember It for You Wholesale”, με κάποιες αλλαγές που φέρνουν την ιστορία σε ποιο σύγχρονα μοτίβα. Η πλοκή, πέρα από την τρομερή δυνατότητα αγοράς αναμνήσεων, περιλαμβάνει και ένα δυστοπικό μέλλον στο οποίο μόνο δύο μέρη πάνω στον πλανήτη είναι ακόμα κατοικήσιμα, η Αγγλία και η Αυστραλία, με την πρώτη να προσπαθεί να υποδουλώσει την δεύτερη. Το σκηνικό θυμίζει έντονα Bladerunner ενώ η φωτογραφία στην πλευρά της Αυστραλίας είναι καταπληκτική. Ο Wiseman έχει στην διάθεσή του μία ωραία ιστορία που μπορεί να αποκτήσει δυνατό βάθος ειδικά με την διαμάχη των δύο χωρών και τις κοινωνικές προεκτάσεις της, αλλά αποφασίζει να μην την εκμεταλλευτεί. Επικεντρώνεται αποκλειστικά στην δράση και δημιουργεί ένα ξέφρενο κυνηγητό που ξεκινάει κοντά στην αρχή της ταινίας και τελειώνει λίγο πριν τους τίτλους τέλους, χωρίς να αφήσει τον θεατή να πάρει ανάσα, αλλά ούτε και να σκεφτεί πολύ αυτό που βλέπει. Η κάμερα του Wiseman κινείται πολύ γρήγορα και περνά το συναίσθημα της καταδίωξης και στον θεατή, ενώ δεν λείπουν οι μάχες σώμα με σώμα, τα όπλα αλλά και οι εκρήξεις. Η παραγωγή άλλωστε είναι υψηλού επιπέδου, με μοναδικό ίσως μειονέκτημα την έλλειψη ενός, αντίστοιχου με την ποιότητα της εικόνας, μουσικού score.
Στον ρόλο του Douglas Quaid, τον ρόλο που στην παλιά ταινία είχε υποδυθεί ο Arnold Schwarzenegger, βλέπουμε τον Colin Farrell (Fright Night), σε μια πιο “καθημερινή” έκδοση του ήρωα, καθώς ο Colin Farrell δεν μπορεί να βγάλει την τρέλα που είχε ο Arnold. Δίπλα του, η Kate Beckinsale (Underworld) εμφανίζεται στον ρόλο της γυναίκας του Douglas, ένας ρόλος πολύ αλλαγμένος και πολύ πιο ενεργός, καθώς βρίσκεται μέσα στις περισσότερες μάχες, και η εντελώς άχρωμη Jessica Biel στον ρόλο της γυναίκας που έβλεπε στο όνειρό του ο Douglas. Δυστυχώς η παντελής έλλειψη χημείας μεταξύ του cast είναι εύκολα εμφανής, ειδικά στους διαλόγους που προσπαθούν να δώσουν λίγο χιούμορ στην ταινία αλλά τελικά περνάνε εντελώς απαρατήρητοι.
Το Total Recall θα μπορούσε στα χέρια άλλου σκηνοθέτη να γίνει ένα πολύ επιτυχημένο remake, αλλά επιλέγοντας τον Len Wiseman η παραγωγή αποφάσισε να γυρίσει μια εύκολη αλλά όμορφη ταινία. Με ένα πιο δεμένο cast το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο, αλλά ακόμα και με τα ελαττώματά της, η ταινία παραμένει μια δυνατή περιπέτεια που όμως δεν θα αργήσεις να ξεχάσεις.

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

The Vaccines – The Vaccines Come of Age

Περίπτωση από τις ελάχιστες αποτελούν οι Vaccines, οι οποίοι έγιναν πασίγνωστοι αμέσως με τον πρώτο τους δίσκο. Το “What Did You Expect from The Vaccines?” σκαρφάλωσε στις υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών της Ευρώπης «χαρίζοντας» στο συγκρότημα 6 singles και μια αναγνωρισιμότητα που ούτε τα ίδια τα μέλη της μπάντας θα περίμεναν από την πρώτη κυκλοφορία τους. Επομένως, η είδηση πως φέτος ήρθε η στιγμή για το δεύτερο άλμπουμ των Βρετανών μονάχα ευχάριστη μπορεί να θεωρηθεί. Το “The Vaccines Come of Age” μόλις κυκλοφόρησε και είναι έτοιμο να μας βουτίξει μέσα στις πανέμορφες indie μελωδίες των Vaccines.
Η 4μελής μπάντα καταφέρνει τα τραγούδια της να μην σε κουράζουν την στιγμή που από τις πρώτες νότες σε πιάνουν από το χέρι και δεν ξέρεις που σε πηγαίνουν. Για όλα φταίει ο ρυθμός που παραμένει αμείωτος, η πορωτική γραμμή που κρατάει η κιθάρα με την παραμόρφωσή της και τα απίστευτα ρεφρέν που δεν γίνεται να μην τα σιγοτραγουδήσεις. Από τα πρώτα πέντα κομμάτια κολλάς και έχεις σιγουράκι πως ο δίσκος μέχρι το τέλος του θα είναι εξαιρετικός. Η πρώτη ακρόαση φεύγει χωρίς να το καταλάβεις ενώ η δεύτερη φορά είναι πλέον μονόδρομος, από την στιγμή που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αφού μένεις εντυπωσιασμένος από όσα μόλις άκουσες. Παλεύω να βρω το τραγούδι που μπορεί να κάνει την διαφορά αλλά μάταια. Η ροή που ξεκίνησε από το 6λεπτο “No Hope”, που συνεχίζει με το καταπληκτικό “Teenage Icon”, περνάει με βίαιο τρόπο από τον σίφουνα με το όνομα “Bad Mood” και καταλήγει στο κάπως πιο ήρεμο “Lonely World” είναι τρομερή δημιουργώντας μια απίστευτη μουσική εμπειρία. Διότι ο συγκεκριμένος δίσκος είναι μια μουσική εμπειρία και γι’ αυτό το λόγο στους Vaccines αξίζουν πολλά συγχαρητήρια.

Τι να πεις για τους Vaccines; Ότι μετά τον απίστευτο πρώτο δίσκο τους κυκλοφορούν έναν δεύτερο δίσκο, ο οποίος είναι τρόμερός; Κανείς δεν γνωρίζει μέχρι που μπορεί να φτάσει το συγκεκριμένο συγκρότημα αλλά δεν χρειάζεται κιόλας να απασχολεί αυτό το θέμα. Ας απολαύσουμε αυτά τα κομμάτια που βγάζουν τώρα και οι Vaccines θα ξανακάνουν το θαύμα τους. Δεν χωράει αμφισβήτηση πως το “The Vaccines Come of Age” θα συγκαταλέγεται στα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς. Πλέον η μπάντα από το Λονδίνο έχε αφήσει το δικό της στίγμα στην rock σκηνή ενώ το ωραίο ειναι ότι διαφέρει αρκετά από τα υπόλοιπα βρετανικά γκρουπ. Ο δίσκος θα παίξει σίγουρα πολύ μέσα στον επόμενο χρόνο και οι Vaccines μόλις ανέβηκαν μια κατηγορία στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα.

Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012

The Dark Knight Rises

Έχουν περάσει οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του Harvey Dent και, η Gotham έχει ξαναβρεί την γαλήνη μετά από την καταστροφή που άφησε πίσω του Joker. Ο Batman έχει εξαφανιστεί ενώ έχει αναλάβει την ευθύνη για όλες τις δολοφονίες του Two-Face, ώστε να κρατήσει καθαρή την υπόληψη του Harvey. Όλα κυλούν ήρεμα μέχρι που ξαφνικά εμφανίζεται μια καινούρια απειλή για την Gotham, ο Bane. Η αστυνομία θα προσπαθήσει να τον σταματήσει αλλά γρήγορα θα φανεί πως για να σωθεί η Gotham θα χρειαστεί για άλλη μια φορά η βοήθεια του Batman. Έτσι, o Bruce Wayne θα αναγκαστεί να ξαναφορέσει την στολή και να αντιμετωπίσει ίσως τον δυνατότερό του αντίπαλο.
Τέσσερα χρόνια μετά από την, για πολλούς, καλύτερη ταινία με υπερήρωα, ο Nolan επιστρέφει για να τελειώσει την δικιά του τριλογία με πρωταγωνιστή των Batman. Οι προσδοκίες μετά το επικό The Dark Knight είχαν ξεπεράσει κάθε όριο και όλοι περιμένανε από τον Nolan να δώσει ένα εξίσου επικό τέλος στο έργο του, με τον τρόπο προσέγγισης που αυτός μας σύστησε, δηλαδή πιο σκοτεινό και σοβαρό από αυτό που μας είχαν συνηθίσει αυτές οι ταινίες στο παρελθόν. Με budget που αγγίζει τα 250 εκατομμύρια  δολάρια, ο Nolan δημιουργεί μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, αλλά σίγουρα όχι το καλύτερο Batman.
Σε αυτές τις ταινίες, μεγάλο ρόλο για την επιτυχία τους παίζει ο κακός της ιστορίας, και αυτό φάνηκε στο The Dark Knight, όπου ο ρόλος του Joker ήταν σχεδόν πρωταγωνιστικός . Εκεί είχαμε, όχι μόνο την τρομερή ερμηνεία του Heith Ledger, αλλά και έναν πολύ καλογραμμένο χαρακτήρα, που με το εντελώς άναρχο μυαλό του και τις πράξεις του, έσπερνε τον τρόμο. Εδώ, έχουμε τον Bane, μια φασιστική φυσιογνωμία με αναρχικές ιδεολογίες που, παρότι η καταστροφή που προσπαθεί να φέρει είναι πολύ μεγαλύτερη, η προσπάθεια εκλογίκευσης των πράξεών του, του αφαιρεί την μανιακή τρέλα που έκανε τον Joker να ξεχωρίζει. Η ερμηνεία μόνο με τα μάτια του Tom Hardy δεν φτάνει για να εξυψώσει τον Bane, ειδικά αφού στη συνέχεια του έργου η πλοκή τον μειώνει από μόνη της.
Ο “χλιαρός”, πάντα σε σύγκριση με τον “προκάτοχό” του, Bane είναι ένα μειονέκτημα της ταινίας, αλλά δεν είναι το μόνο. Ο Nolan προσπαθεί στο δεύτερο μισό της ταινίας του να χωρέσει γεγονότα πέντε μηνών. Σε εκείνο το σημείο, δύσκολα κάποιος θα καταλάβει το χρονικό διάστημα που χωρίζει τις σκηνές, καθώς φαίνονται αρκετά ασύνδετες μεταξύ τους. Επίσης, κάποιες ευκολίες στην εξέλιξη της πλοκής είναι αρκετά εμφανείς και, ενοχλητικές, για ταινία του Nolan.
Φυσικά, η ταινία έχει και πολλά καλά σημεία. Το επίπεδο της παραγωγής είναι πολύ υψηλό και έτσι υπάρχουν πολλές σκηνές που θα αφήσουν τον θεατή με το στόμα ανοικτό, όπως η διάσημη σκηνή στο γήπεδο. Η τρομερή δουλειά συνεχίζεται στον τομέα του ήχου όπου, για άλλη μια φορά, ο Nolan συνεργάζεται με τον Hans Zimmer και δημιουργούν ένα ηχητικό πανδαιμόνιο αντάξιο του ύφους της ταινίας. Από το cast, εκτός από τον πολύ καλό Tom Hardy (Warrior) και τον πραγματικό πρωταγωνιστή, για πρώτη φορά στην τριλογία, Christian Bale (The Fighter, The Flowers of War ), ξεχωρίζει και ξαφνιάζει με την εμφάνισή της η Anne Hathaway (Passengers), στον ρόλο της Selina, ή αλλιώς Catwoman. Το cast βέβαια περιλαμβάνει και τους Gary Oldman, Morgan Freeman και Michael Caine στους γνωστούς τους ρόλους, ενώ στην ταινία παίζουν ακόμα σε ρόλους κλειδιά η Marion Cotillard (Contagion, Midnight in Paris) και ο Joseph Gordon-Levitt (50/50).
Το The Dark Knight Rises δεν είναι το έργο που όλοι περιμέναμε ως συνέχεια του Σκοτεινού Ιππότη. Ο Nolan κάνει λάθη, αρκετά, και σε ένα βαθμό με τις ενέργειές του ξεφεύγει από το ύφος της “σοβαρής” εκδοχής του και περνάει σε ποιο γνωστά για το είδος μονοπάτια. Οι προσδοκίες για την τελευταία ταινία του Nolan για τον Batman ήταν πολλές, ίσως και χωρίς λόγο, και τελικά δεν απέδωσαν. Το αποτέλεσμα βέβαια, δεν παύει να είναι μια άρτια ταινία που προσφέρει 160 λεπτά διασκέδασης και ένα τέλος σε μία πολύ δυνατή τριλογία που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε της ταινίες με υπερήρωες. 

Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012

Alanis Morissette – Havoc and Bright Lights

Αποτελεί μία από τις πιο επιτυχημένες τραγουδοποιούς των τελευταίων χρόνων. Μετράει πάρα πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της και ό,τι κυκλοφορήσει γίνεται χρυσό και πλατινένιο. Από το 1991 και τον πρώτο της δίσκο μέχρι και φέτος, έχει ηχογραφήσει επτά άλμπουμ, το καθένα από τα οποία έχει γίνει τουλάχιστον χρυσό σε Αμερική και Ευρώπη. Το αποκορύφωμα της δισκογραφικής της καριέρας πραγματοποιήθηκε από το 1995 μέχρι το 2002 με τους τρεις δίσκους της, “Jagged Little Pill” – “Supposed Former Infatuation Junkie” – “Under Rug Swept”, οι οποίοι έγιναν πολυπλατινένιοι σε πολλές χώρες και την ανέβασαν στην κορυφή της alternative μουσικής σκηνής. Ο λόγος για την Alanis Morissette που συνεχίζει ακάθεκτη να κυκλοφορεί όμορφα τραγούδια, όπως και φέτος όπου σειρά έχει το όγδοο στούντιο άλμπουμ της με τον τίτλο “Havoc and Bright Lights”.
Και αυτός ο δίσκος κυμαίνεται στα γνώριμα μουσικά μονοπάτια που μπαίνει κάθε φορά η Alanis Morissette. Δηλαδή γρήγορο τέμπο, ηλεκτρική κιθάρα σε έξαρση και ρεφρέν που σου μένουν αμέσως. Το πρώτο single του άλμπουμ, “Guardian”, ανοίγει και τον χορό των 12 τραγουδιών που παρουσιάζει η 38χρονη τραγουδοποιός. Ένα δυναμικό κομμάτι, το οποίο είναι από εκείνα που προορίζονται εξ αρχής για ραδιοφωνικά hit. Στο αμέσως επόμενο “Woman Down” μπαίνουν και τα πρώτα ηλεκτρονικά στοιχεία στην εισαγωγή για να έρθει αργότερα στο ρεφρέν πάλι η ηλεκτρική κιθάρα μαζί με τα «δυνατά» φωνητικά της Morissette. Φυσικά, τα μπαλαντοειδή κομμάτια δεν λείπουν από τον δίσκο, όπως τα “Til You” και “Havoc”. Και εδώ η Καναδή καλλιτέχνις αποδεικνύει το πόσο όμορφη φωνή διαθέτει και πως μπορεί να σε ανατριχιάσει με μία ερμηνεία της.
Στα 38 της χρόνια η Alanis Morissette έχει καταφέρει πράγματα που πολλοί άλλοι καλλιτέχνες προσπαθούν πάρα πολλά χρόνια. Ένα από αυτά τα πράγματα είναι η μουσική καταξίωση, διότι δεν είναι και εύκολο να σε ακολουθούν πιστά οι φαν σου εδώ και 20 χρόνια. Το “Havoc and Bright Lights” δεν είναι ο δίσκος που θα σημαδέψει την δισκογραφική πορεία της Καναδής, ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα περάσει απαρατήρητος. Περιλαμβάνει τραγούδια που γίνονται άνετα ραδιοφωνικά hit, δεν έχει «δύσπεπτες» μελωδίες ενώ όλο το άλμπουμ κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα.

Τετάρτη 29 Αυγούστου 2012

Headhunters

Ο Roger Brown είναι ένας κυνηγός ταλέντων, δηλαδή δουλειά του είναι να βρίσκει τα κατάλληλα άτομα για τις θέσεις εργασίας που του αναθέτουν. Η ζωή του φαίνεται με την πρώτη ματιά πως είναι τέλεια, καθώς επαγγελματικά θεωρείται επιτυχημένος ενώ είναι παντρεμένος με την πολύ όμορφη Diana. Κανείς δεν ξέρει όμως πως την πολυτελέστατη ζωή που ζει την στηρίζει με παρανομίες, καθώς ο Roger είναι ληστής πολύτιμων πινάκων. Στη δουλειά του, εμφανίζεται ο Clas Greve, ένας πολύ δυνατός υποψήφιος για μια δουλειά που θέλει να κλείσει ο Roger. Αφού μάθει πως ο Clas έχει στην κατοχή του κάποιον διάσημο πίνακα, o Roger θα προσπαθήσει να μπει στο σπίτι του για να τον κλέψει. Εκεί, θα βρει το κινητό της γυναίκας του, πράγμα που θα τον βάλει σε πολλούς μπελάδες, ειδικά αφού θα ξεκινήσει να αντιλαμβάνεται πως ο Clas κρύβει περισσότερα απ' όσα δείχνει.
Το Σκανδιναβικό σινεμά έχει κάνει άλματα τα τελευταία χρόνια και φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Jo Nesbo ενώ την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Morten Tyldum. Η ταινία ξεκινάει δίνοντας την αίσθηση ενός άλλου Ocean’s Eleven, αλλά γρήγορα ο σκηνοθέτης την μετατρέπει σε θρίλερ ενώ όσο η πλοκή προχωράει, όπως όλες οι Σκανδιναβικές ταινίες, δεν φοβάται να δείξει αρκετά ακραίες καταστάσεις που θα ενοχλήσουν αρκετούς ανυποψίαστους. Οι συγκρίσεις με την τριλογία Millenium είναι αναπόφευκτες αλλά, τα δύο έργα είναι αρκετά διαφορετικά, καθώς το Millenium ήταν πιο σκοτεινό και προσπαθούσε να χτίσει ιστορία με βάθος ενώ το Headhunters είναι πολύ ποιο γρήγορο και κάθετο. Η δράση από κάποιο σημείο και μετά γίνεται καταιγιστική ενώ αντίστοιχα γρήγορη είναι και η εξέλιξη της πλοκής. Πολύ καλός στον ρόλο του πρωταγωνιστή ο Aksel Hennie ενώ ξεχωρίζει και ο Nikolaj Coster-Waldau, γνωστός ως Lannister στο Game of Thrones, στον ρόλο του Clas Greve.
Με το Headhunters φαίνεται πως δημιουργείται μια σχολή στο Σκανδιναβικό σινεμά, από την οποία μπορούμε να περιμένουμε πολλά στα επόμενα χρόνια. Ο Morten κάνει τρομερή δουλειά στην σκηνοθεσία και δημιουργεί ένα πολύ δυνατό, σε σημεία σκληρό και σουρεαλιστικό έργο, το οποίο θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τέλος.

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012

Animal Collective – Centipede Hz

Τέσσερις τύποι από την Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών κάπου στα μέσα του 2000 ένωσαν τις μουσικές δυνάμεις τους και σχημάτισαν ένα συγκρότημα ονόματι Animal Collective. Από τότε η μπάντα έχει κυκλοφορήσει μέχρι και σήμερα οκτώ δίσκους ενώ αυτές τις μέρες ήρθε και ο ένατος. Μέσα σε 12 χρόνια τα εννιά άλμπουμ είναι αρκετά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όταν η ποσότητα είναι μεγάλη, η ποιότητα θα είναι χαμηλή. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού το 4μελές γκρουπ ηχογραφεί όλα αυτά τα χρόνια καταπληκτικούς δίσκους και έχει δημιουργήσει εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οπότε η κυκλοφορία ενός καινούριου πονήματος από το αμερικανικό συγκρότημα αποτελεί και μία ευχάριστη μουσική είδηση. Έτσι, το “Centipede Hz” είναι έτοιμο να μας βάλει στον κόσμο των Animal Collective από το 2009 και το προηγούμενο “Merriweather Post Pavilion”, το οποίο κάπως άλλαξε ρότα για την μουσική της μπάντας.
Όπως σχολίασε και ένα μέλος του γκρουπ, ο Brian Weitz, στον συγκεκριμένο δίσκο χρησιμοποιήθηκαν μεγαλύτερη ποικιλία οργάνων. Αυτό πιστεύω πως κάνει τα τραγούδια ομορφότερα δίνοντάς τους κάτι το διαφορετικό σε όλη αυτή την πανδαισία ηλεκτρονικών και ψυχεδελικών μελωδιών. Φυσικά, η χορευτική διάθεση δεν λείπει ενώ σε αρκετές στιγμές ο ρυθμός ανεβαίνει πολύ. Το “Centipede Hz” αποτελείται από 12 κομμάτια και δεν μπορείς να πεις πως κάπου γίνεται κοιλιά. Ήδη από τα πρώτα “Moonjock” και “Today’s Supernatural” εντυπωσιάζεσαι και η φόρα που έχει πάρει το γρήγορο τέμπο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Από την άλλη, επόμενο είναι να υπάρχουν και οι κάπως πιο ατμοσφαιρικές και ήρεμες στιγμές του άλμπουμ, που ακούν στα ονόματα “Rosie Oh”, “Wide Eyed” και “Pulleys”.
Οι Animal Collective αποτελούν ίσως ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα που ξέρουν να συνδυάζουν τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα beat-άκια με ηλεκτρικές κιθάρες, δυνατά κρουστά και, πολλές φορές, άγρια φωνητικά. Όλα αυτά τα στοιχεία αναμειγνύονται και συνθέτουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα ψυχεδελικής και χορευτικής μουσικής. Μπορεί ο προηγούμενος δίσκος να μην άρεσε σε πολλούς φαν της μπάντας, ωστόσο οι David Portner, Noah Lennox, Josh Dibb και Brian Weitz επιστρέφουν στο σημείο όπου έπρεπε να επιστρέψουν. Δηλαδή, στην κορυφή. Το “Centipede Hz” είναι εξαιρετικό άλμπουμ και δεν γίνεται να μην το ακούσεις τουλάχιστον 3-4 φορές, μονάχα επειδή το αξίζουν πολύ τα κομμάτια που περιλαμβάνει.

Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

Bernie

Ο Bernie είναι ένας ήρεμος άνθρωπος που δουλεύει σε ένα γραφείο κηδειών. Η πραγματική φροντίδα που δείχνει στους συγγενείς των νεκρών τον έχουν κάνει ιδιαίτερα αγαπητό σε όλη την κοινότητα και όλοι έχουν να πουν έναν καλό λόγο για αυτόν. Ο Bernie θα έρθει πολύ κοντά με μια χήρα, την Marjorie, η οποία εκτός από απίστευτα κακή και περίεργη, είναι και πάρα πολύ πλούσια. Όταν αυτή η φιλία γίνει φυλακή για τον Bernie, θα αναγκαστεί να την σκοτώσει και μετά, θα προσπαθήσει να κάνει ότι μπορεί για να μην καταλάβει κανένας τι έγινε.
Ο σκηνοθέτης του The School of Rock, Richard Linklater, ξανασυνεργάζεται με τον Jack Black (Rize of The Fenix), αυτή τη φορά δημιουργώντας ένα περίεργο μίγμα ντοκιμαντέρ και μαύρης κωμωδίας, βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία. Άλλωστε, σεναριογράφος της ταινίας είναι ένας δημοσιογράφος που ήταν υπεύθυνος για το θέμα αυτό. Η ταινία ακολουθεί παράλληλα μονοπάτια, με συνεντεύξεις από τους κατοίκους της περιοχής να διηγούνται την ιστορία με την δικιά τους ματιά και, με τον Bernie να περνάει από τα σημεία που θα τον οδηγήσουν στον φόνο και την μεγάλη του προσπάθεια να κρύψει την πράξη του αυτή. Αυτή η εναλλαγή κάνει την ταινία δύσκολη στην παρακολούθηση, κυρίως γιατί το ενδιαφέρον για τον Bernie αργεί πάρα πολύ να χτιστεί ενώ και το μαύρο χιούμορ της είναι πολύ ιδιαίτερο, και αρκετά λίγο. Ειδικά μέχρι την μέση της ταινίας, η, σχεδόν αδιάφορη, πλοκή εξελίσσετε πολύ αργά χωρίς να δημιουργεί προσδοκίες για κάτι καλύτερο στην συνέχεια, αν και προς το τέλος η ταινία αποκτά ένα κάποιο ενδιαφέρον, αλλά είναι πολύ αργά. Ο χαρακτήρας του Bernie θα ήταν απίστευτα βαρετός αν δεν τον υποδυόταν ο Jack Black, ο οποίος ξεχωρίζει άλλη μια φορά με το ιδιαίτερο στυλ του. Δίπλα του, εκπλήσσουν ευχάριστα ο Matthew McConaughey και η Shirley MacLaine.
Το Bernie είναι μια ταινία που βασίζεται σε μία περίεργη, αληθινή ιστορία αλλά ο Linklater διαλέγει έναν εντελώς λάθος τρόπο για να την πει. Κανένα στοιχείο της ταινίας δεν είναι αρκετά δυνατό για να διατηρήσει το ενδιαφέρον του θεατή, καθώς τόσο το δραματικό όσο και το κωμικό στοιχείο δεν καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Το μόνο άξιο κομμάτι του αποτελέσματος είναι το ωραίο cast, το οποίο όμως δεν μπορεί να κάνει από μόνο του θαύματα.

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

Blue Foundation – In My Mind I Am Free

Ξεκίνησαν το 2000 και μέχρι τώρα έχουν περάσει από το συγκρότημα πάνω από δέκα άτομα για να φτάσουμε στο σημερινό σχήμα των δύο ατόμων. Η μουσική που παίζουν δεν είναι και τόσο διαδεδομένη αλλά όλα αυτά τα χρόνια και με τα τρία, πολύ καλά, άλμπουμ που έχουν στο ενεργητικό τους έχουν χτίσει ένα σημαντικό όνομα στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής. Οι Blue Foundation έγιναν ευρέως γνωστοί από το τραγούδι “Eyes On Fire”, το οποίο αποτέλεσε μέρος του soundtrack της ταινίας “Twilight Saga”. Φέτος, ήρθε η στιγμή για τον τέταρτο δίσκο της μπάντας που τιτλοφορείται “In My Mind I Am Free” και όπως και οι προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές, έτσι και αυτή μας οδηγεί σε ένα μεγάλο μείγμα ηλεκτρονικής μουσικής, θορυβώδης ποπ και κάποιων indie στοιχείων.
Οι Tobias Wilner και Bo Rande, λοιπόν, παρουσιάζουν το “In My Mind I Am Free”, το οποίο περιλαμβάνει 11 κομμάτια. Το ξεκίνημα γίνεται με αρκετά ατμοσφαιρικό τρόπο καθώς το “Just A Hand” ανοίγει τον δίσκο με ήρεμο τρόπο ενώ το επόμενο “Dressed In Black” εισάγει τα beat αλλά και το βιολί που κάνει την πρεμιέρα του στην αρχή του τραγουδιού. Στα περισσότερα κομμάτια συναντάμε φωνητικά να μπαινοβγαίνουν στις μελωδίες ενώ άλλα είναι ορχηστρικά. Δυστυχώς, κάποια τραγούδια μοιάζουν κάπως μεταξύ τους ή πολύ απλά ο δίσκος σε κάνει να βαριέσαι. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως εκείνες των “Fundamental” και “Ground Control” όπου το τέμπο είναι ανεβαστικό, στην υπόλοιπη διάρκεια του άλμπουμ δεν θα βρεις κάτι που να σου τραβήξει την προσοχή. Όχι πως τα τραγούδια των Blue Foundation που κρατούν μια πιο ήρεμη νότα είναι και άσχημα αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Με τους προηγούμενους δίσκους το συγκρότημα από την Δανία είχε προετοιμάσει το έδαφος και τους θαυμαστές του για το μέλλον. Κάποιος που θεωρείται φανατικός φαν της μπάντας, ,με λίγη ελαστικότητα μπορεί να πει πως ο καινούριος δίσκος δεν είναι κακός. Για κάποιον που έχει ακούσει και που του αρέσουν οι Blue Foundation, πιστεύω πως βλέπει το συγκεκριμένο άλμπουμ κάτω του μετρίου. Όπως και να ‘χει, το “In My Mind I Am Free” δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More