Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Cosmopolis

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναμένεται να επισκεφτεί την Νέα Υόρκη, γι' αυτό στους δρόμους της πόλης επικρατεί ένας πανικός που έχει μποτιλιάρει τους περισσότερους δρόμους. Παρόλα τα προβλήματα, ο Eric Parker, ένας νεαρός δισεκατομμυριούχος, αποφασίζει να φτάσει μέχρι την άλλη άκρη της πόλης, για να κουρευτεί από τον κουρέα της επιλογής του. Στην διαδρομή θα συναντήσει τους ανθρώπους αυτούς που χαρακτηρίζουν την ζωή του, μέσα σε αυτούς, την νέα του γυναίκα, την ερωμένη του, τον γιατρό του και την οικονομικό σύμβολο. Η επαφή μαζί τους, ψυχρή, κυνική, απρόσωπη, ακριβώς όπως αντιλαμβάνεται και την ζωή έξω από την πανάκριβη λιμουζίνα του. Η μέρα αυτή θα φέρει την πτώση του Eric Parker, μαζί με το σύστημα που αντιπροσωπεύει.
Το ομότιτλο βιβλίο του DeLillo, με τις πολλαπλές οπτικές και αναγνώσεις και τους πολλούς θαυμαστές, φαινόταν πολύ δύσκολο να περάσει στην μεγάλη οθόνη. Η επιλογή του David Cronenberg είχε εξαρχής μεγάλο ρίσκο, καθώς πολλοί από αυτούς που είχαν διαβάσει το βιβλίο, το χαρακτήριζαν ως unfilmable. Ο Cronenberg αποφάσισε, όπως έκανε πέρυσι και με το A Dangerous Method, να μεταφέρει πιστά την δομή του βιβλίου, σε καταστροφικό για την ταινία βαθμό. Η ψυχρότητα του ήρωα και της αφήγησης του βιβλίου μπορεί να δίνει βήμα στον αναγνώστη για να κάνει τις απαραίτητες αναλογικές σκέψεις, αλλά στην οθόνη δεν το καταφέρνει αυτό, καθώς ο κινηματογράφος έχει διαφορετικές μεθόδους επαγρύπνησης του θεατή. Η ροή της ταινίας γίνεται γρήγορα βαρετή, όπως και οι μακροσκελείς διάλογοι του Parker με τους ανθρώπους που συναντά, οι οποίοι δεν καταφέρνουν να συγκλονίσουν αναδεικνύοντας τις προβληματικές πτυχές του καπιταλισμού, όπως θα έπρεπε. Ο Robert Pattinson στον πρωταγωνιστικό ρόλο φαντάζει ιδανικός, καθώς το παγωμένο και ανέκφραστο πρόσωπό του είναι αυτό που ταιριάζει ακριβώς στον χαρακτήρα του Eric Parker, ενώ στην ταινία, σε πολύ δεύτερους ρόλους, βλέπουμε και τους Paul Giamatti(Rock of Ages), Kevin Durand και Juliette Binoche.
Η ματιά στην ζωή μίας μέρας, της τελευταίας μάλιστα, του Eric Parker, κανονικά θα έπρεπε να μεταφέρει ιδέες και συναισθήματα για την προφητική πτώση του καπιταλισμού. Αντί αυτού, οι λανθασμένες επιλογές του David Cronenberg, τις οποίες επαναλαμβάνει για δεύτερη συνεχόμενη φορά με τα ίδια αποτελέσματα, κάνουν την ταινία τουλάχιστον αδιάφορη και κουραστική. Το εγχείρημα της μεταφοράς ενός τόσο ιδιαίτερου βιβλίου στην οθόνη θεωρείτο από πολλούς εξαρχής δύσκολο και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει.

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012

Compliance

Η διευθύντρια ενός εστιατορίου φαστ φουντ αναμένει πως θα έρθει πάρα πολύς κόσμος το απόγευμα και γι' αυτό ετοιμάζει κατάλληλα τους εργαζομένους της. Ξαφνικά, στην μέση της βάρδιας, ένα απρόοπτο τηλεφώνημα θα μπλέξει μία από τις υπαλλήλους σε μια υπόθεση κλοπής και, η διευθύντρια θα βρεθεί στην δύσκολη θέση να ακολουθήσει τις οδηγίες του άντρα που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής.
Η ευκολία με την οποία δείχνουμε υπακοή μπροστά στην εξουσία, είναι το θέμα της νέας ταινίας του Craig Zobel. Η δύναμη που έχει μια φωνή εξουσίας φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο η διευθύντρια, αλλά και άλλα άτομα, πείθονται να κάνουν πράγματα που αρχικά τους φαίνονται, το λιγότερο, παράλογα. Ο Zobel προσπαθεί να θίξει τις ευθύνες που έχει ο καθένας μας και την ηθική που διατηρεί όταν ενεργεί κάτω από εντολές. Προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα κλειστοφοβικό στοιχείο, ο Zobel παίρνει μερικές έξυπνες λήψεις, αλλά το δημιούργημά του στο τέλος πάσχει από την έλλειψη ρυθμού. Ένα ψυχολογικό θρίλερ απαιτεί έναν κλιμακούμενο ρυθμό που θα καταλήξει σε κάποια κορύφωση, πράγμα που το Compliance αγνοεί παντελώς. Η ευκολία με την οποία γίνονται τα πράγματα μπορεί να φανεί αστεία, αλλά εκεί ακριβώς κρύβεται το τρομακτικό στοιχείο της ταινίας, καθώς το σενάριο της βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στην Αμερική.
Οι κριτικές της ταινίας μιλούσαν για ένα ανεξάρτητο διαμάντι, αλλά η προβολή της στο φετινό Sundance ακολουθήθηκε από έντονη δυσαρέσκεια του κοινού που έφτασε μέχρι και φωνές και αποχωρήσεις από την αίθουσα. Το Compliance στην τελική, αφηγείται μια αληθινή, τρομακτική ιστορία, που δεν καταφέρνει όμως να μεταδώσει την ψυχολογική βία και τα παιχνίδια εξουσίας που διαθέτει.

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

Goran Bregovic –Champagne For Gypsies

Από τους πιο αγαπημένους ξένους καλλιτέχνες στην Ελλάδα είναι ο Goran Bregovic. Ο καλλιτέχνης από το Σαράγεβο έχει τεράτια επιτυχία στην χώρα μας και γι’ αυτό το λόγο έχει βρεθεί αρκετές φορές για συναυλίες, με την τελευταία φορά να ήταν τον περασμένο Ιούνιο. Ο τρόπος σκέψης, η κοσμοθεωρία, οι μουσικές είναι κάποιοι από τους λόγους που ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με τους ήχους τους Bregovic. Η balkan αποτελεί μια πολυλατρεμένεη μουσική για τους μουσικόφιλους Έλληνες, όπως και γενικά για ολόκληρα τα Βαλκάνια. Ο συμπαθέστατος Goran Bregovic δυανύει την έκτη δεκαετία της ζωής του συνεχίζοντας να κυκλοφορεί δίσκους και εμείς να έχουμε χάσει το μέτρημα πλέον.
Από το 1977, που έγινε η δισκογραφική αρχή, ο Βόσνιος συνθέτει μουσική για ταινίες, συνήθως Ευρωπαίων σκηνοθετών όπως ο Emir Kusturica. Το τελευταίο του πόνημα ήταν το 2009 και το καταπληκτικό “Alkohol”, το οποίο συνεχίζει ακόμα να ηχεί στα αυτιά μου. Φέτος είναι η στιγμή για τον καινούριο δίσκο του, με τον τίτλο “Champagne For Gypsies”. Όπως συμβαίνει σε κάθε άλμπουμ του, και εδώ ο Bregovic παρουσιάζει ιστορίες από την ζωή των Τσιγγάνων. Συνεργάζεται με πολλούς Τσιγγάνους από διαφορετικές χώρες, όπως οι Gipsy Kings από την Γαλλία, με μέλη των Gogol Bordello, άλλους από Αμερική, Βραζιλία, Ιρλανδία και όπως πάντα τον ακολουθεί η μπάντα του, η «Ορχήστρα για Γάμους και Κηδείες». Η μουσική του φυσικά δεν διαφέρει σε αυτό τον δίσκο. Τρομπέτες, κλαρινέτο, τρομπόνια, κιθάρες, μπάσο και κρουστά αναμειγνύονται σχηματίζοντας ένα μουσικό κύμα εντελώς πορωτικό. Οι ήχοι του Bregovic ποτέ δεν μας άφηναν αδιάφορο, οπότε και αυτό το άλμπουμ θα σε κάνει να χορέψεις.
Η balkan μουσική είναι από τις μουσικές που έχει την περισσότερη ανεβαστική διάθεση. Ιδιαίτερα ο Goran Bregovic είναι από τους καλύτερους στο είδος του ηχογραφώντας μελωδίες ρυθμικές και άκρως χορευτικές. Έτσι και το “Champagne For Gypsies” ενδείκνυται για φουλ ένταση και ξεσηκωμό. Δύσκολα θα βρεις τραγούδια που κάνουν την διαφορά μέσα από το άλμπουμ, ωστόσο το συνολικό αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012

Cat Power – Sun

Από το 1995 η Cat Power κυκλοφορεί ασταμάτητα τους δίσκους της τοποθετώντας το όνομά της στις βασίλισσες της indie rock και γενικώς της alternative μουσικής. Τέσσερα χρόνια έφτιαχνε τα τραγούδια της για να τα ηχογραφήσει μόνη της σχεδόν και εν τέλει να παρουσιάσει 11 κομμάτια υπό τον τίτλο “Sun”. Το άλμπουμ αυτό αποτελεί το ένατο για την Charlyn Marshall η οποία είναι από τις ελάχιστες τραγουδοποιούς που ξεφεύγουν από το κλασικό καλούπι της indie ατμόσφαιρας.
Από δω και πέρα η μουσική της Cat Power θα συγκαταλέγεται και στην pop. Αν έχεις ακούσεις προηγούμενες δουλειές της θα σου φανεί αμέσως η διαφορά. Το ηλεκτρονικό έχει εισβάλλει για τα καλά στα τραγούδια συγκριτικά με τα παλαιότερα όπου υπήρχε πιάνο και αρκετή κιθάρα. Αυτό δεν το καθιστά αυτομάτως και άσχημο άλμπουμ. Το αντίθετο, καθώς οι 11 συνθέσεις της 40χρονης όχι μόνο ακούγονται αλλά έχουν την ικανότητα να καρφωθούν από μόνες τους πάνω σου και να μην μπορείς να ξεκολλήσεις. Προς αποφυγή παρεξήγησης, αυτό θα συμβεί μετά κόπων και βασάνων. Δηλαδή με την μία ακρόαση οι μελωδίες φαίνονται κάπως «δύσκολες» για το αυτί σου. Αν, όμως, δώσεις χρόνο στον δίσκο και επαναληφθεί τουλάχιστον 2 φορές, τότε να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις καταπληκτικά διαμάντια.
Χωρίς τα τρανταχτά σημεία που θα σε κολλήσουν στον τοίχο αμέσως, το “Sun” καταφέρνει σταδιακά να σε κερδίσει. Όσον αφορά την Cat Power, μας έχει κερδίσει εδώ και καιρό με τις μουσικές της δημιουργίες. Ο φετινός δίσκος της πιστεύω πως μπορεί να ενθουσιάσει από την μία και να «ξενερώσει» από την άλλη.

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Sound of My Voice

Ο Peter Aitken έχει βαρεθεί την μεσοαστή ζωή του και αποφασίζει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ που θα ταρακουνήσει τον κόσμο. Για αυτό τον λόγο, παρεισφρέει σε μια μυστικιστική οργάνωση μαζί με την κοπέλα του Lorna, προσπαθώντας να μαζέψει πληροφορίες για την Maggie, την αρχηγό της οργάνωσης. Η Maggie υποστηρίζει πως έρχεται από το μέλλον και πως σύντομα ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υπάρχει. Αργά αλλά σταθερά αρχίζει να αποκτά οπαδούς που πιστεύουν όσα λέει και φαίνεται να προετοιμάζονται για κάτι. Ο Peter και η Lorna προσπαθούν να αποκαλύψουν την αλήθεια, αλλά όσο ποιο κοντά στην Maggie πάνε, τόσο περισσότερο επηρεάζονται από αυτήν.
Μία από τις ταινίες που ξεχώρισε στο περσινό φεστιβάλ του Sundance ενώ έκανε αίσθηση με την προβολή της και στο φεστιβάλ του SXSW ήταν το Sound of My Voice, του Zal Batmanglij. Ο πρωτάρης σκηνοθέτης, καθώς αυτή είναι μόλις η πρώτη του ταινία, δημιουργεί ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν μοιάζει καθόλου με τα υπόλοιπα του είδους. Αυτό γιατί το έργο είναι αρκετά ιδιαίτερο και η περίληψη πολύ παραπλανητική. Στην πραγματικότητα η ταινία είναι ένα indie sci-fi που προβάλει φιλοσοφικές ανησυχίες για την αναπόφευκτη κατάρρευση της κοινωνίας με την μορφή που την ξέρουμε σήμερα. Η συν-σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια του έργου, Brit Marling (Another Earth), καταφέρνει να μαγέψει το κοινό της, τόσο εντός όσο και εκτός ταινίας, ως Maggie. Η χαρισματική ηθοποιός με το σαγηνευτικό βλέμμα καταφέρνει να δημιουργήσει το απαραίτητο μυστήριο γύρω από τον χαρακτήρα της και να το συντηρήσει μέχρι τέλους.
Η μίξη του κοινωνικού σχολιασμού με το θρίλερ και το sci-fi δημιουργεί μια αναπάντεχα όμορφη ιστορία για τους λάτρεις του indie. Ο Zal Batmanglij κάνει πολύ καλή δουλειά για πρωτάρης ενώ η Brit Marling φωνάζει πως το ταλέντο της, σε σενάριο και ηθοποιία, πρέπει να αποκτήσει την προσοχή μας. Το Sound of My Voice είναι μια ταινία που αν φανείς δεχτικός στην μαγεία της, δεν θα σε αφήσει ανικανοποίητο.

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

Band of Horses – Mirage Rock

Οι Band of Horses σχηματίστηκαν το 2004 και από τότε έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους. Παρόλο που είναι αμερικανικό γκρουπ, το ντεμπούτο άλμπουμ τους είχε περισσότερη ανταπόκριση στην Βρετανία ενώ όσο περνούσαν τα χρόνια γίνονταν και περισσότερο γνωστοί. Το 2007 βγήκε ο δεύτερος δίσκος για να τους ανεβάσει λίγο ακόμα, μέχρι το 2010 όπου με το “Infinite Arms” η μπάντα φιγουράριζε στις υψηλές θέσεις των charts. Μέχρι και πριν 2-3 χρόνια έπρεπε κανείς να τους "ανακαλύψει". Πλέον οι Band of Horses είναι ένα μεγάλο συγκρότημα, με το δικό του κοινό και φέτος ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ τους, με τον τίτλο “Mirage Rock”.
Η μπάντα από το Seattle παρουσιάζει μια country rock που εντυπωσιάζει ενώ στα τραγούδια της δίνει το δικό της στίγμα. Σήμα κατατεθέν για τους Band of Horses είναι ο συνδυασμός της ροκ μουσικής με την κλασική κιθάρα που δημιουργεί μια country rock που εντυπωσίαζει δίνοντας στα τραγούδια το δικό της στίγμα. Το μεγάλο κόλπο στην καινούρια δισκογραφική δουλειά είναι η συνεργασία του συγκροτήματος με τον παραγωγό Glyn Johns, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Beatles, Bob Dylan (Tempest), Rolling Stones, Led Zeppelin, Clash και πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Αυτό αυτομάτως σημαίνει πως το “Mirage Rock” δεν θα είναι ένας πρόχειρος δίσκος, πράγμα που καταλαβαίνεις φυσικά και κατά την ακρόαση. Πιο ώριμοι από ποτέ στην μουσική τους, οι Band of Horses παρουσιάζουν 12 τραγούδια από τα οποία, η αλήθεια είναι, ότι δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο. Με εξαίρεση 3 κομμάτια, ο δίσκος κυμαίνεται περισσότερο σε country μονοπάτια παρά σε ροκ. Την διαφορά κάνει το “Feud” που είναι το πιο δυνατό τραγούδι χωρίς, όμως, να επισκιάζει τα υπόλοιπα.
Με τους τρεις προηγούμενους δίσκους οι Band of Horses απέδειξαν πως η indie σκηνή τους ανήκει. Με το φετινό πόνημά τους μάλλον έθεσαν το όνομά τους για τα καλά στη λίστα με τα πιο ελπιδοφόρα μουσικά σχήματα της Αμερικής. Λέω ελπιδοφόρα, διότι δεν έχει έρθει ακόμα το άλμπουμ που θα κάνει το μπαμ, που θα εκτοξεύσει την μπάντα. Γνωρίζουν, όμως, να προχωρούν με σταθερά βήματα και δεν χωράει αμφισβήτηση ότι οι Band of Horses θα συνεχίσουν να απασχολούν στο μέλλον. Το “Mirage Rock” είναι ο πιο μεστός δίσκος του συγκροτήματος από άποψη ενορχήστρωσης αλλά όχι εκείνος που θα κάνει την διαφορά για το 5μελές γκρουπ. Τα διαμαντάκια του πάντως τα έχει, όπως τα “Knock Knock”, “Dumpster World” και “Electric Music” που αξίζουν προσοχή.

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

Where Do We Go Now?

Στο νεκροταφείο του χωριού, οι τάφοι είναι χωρισμένοι αριστερά και δεξιά του δρόμου. Οι γυναίκες του χωριού πενθούν πατέρες, συζύγους και παιδιά. Άλλες με μαντίλα στο κεφάλι και άλλες με σταυρό στον λαιμό, όλες όμως με εξίσου σημαντικές απώλειες από έναν πόλεμο χωρίς καμία λογική. Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί προσπαθούν να ζήσουν ειρηνικά στο ίδιο χωριό, ξεπερνώντας τις έχθρες των δύο θρησκειών. Όταν όμως ο πόλεμος φτάσει μέχρι το χωριό, οι γυναίκες που έχουν ήδη χάσει πολλά, θα ενωθούν για να προστατέψουν τις οικογένειες τους και το χωριό τους.
Η Nadine Labaki, στην δεύτερη σκηνοθετική της δουλειά, ασχολείται με την διαμάχη μεταξύ δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων που όμως στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Το χωριό της ταινίας θα μπορούσε να είναι μια μικρογραφία του κόσμου. Οι άνθρωποι, αν και δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, μπλέκονται σε μια διαμάχη χωρίς λογική αλλά και χωρίς τέλος. Η σκηνοθεσία της Nadine είναι απλή, όπως αρμόζει στο θέμα της, και μπλέκει ιδανικά το δράμα με την κωμωδία. Η ίδια εκτός από σκηνοθέτης είναι και πρωταγωνίστρια της ταινίας ενώ, βοήθησε και στην συγγραφή του σεναρίου, το οποίο προφανώς δανείζεται στοιχεία από την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη. Το Where do we go now? ήταν η επίσημη επιλογή του Λιβάνου για τα περσινά Όσκαρ, στα οποία τελικά δεν κατάφερε να πάει.

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Sillyboy – Nature of Things

Μας συστήθηκε πριν δυο χρόνια με το πρώτο του άλμπουμ, “Played”, και ενθουσίασε με τα τραγούδια του. Από τότε αποτελεί ένα ισχυρό όνομα για τους «νεοσύστατους» της ελληνικής μουσικής σκηνής, με αποτέλεσμα η κυκλοφορία της δεύτερης δισκογραφικής δουλειάς του να θεωρείται πολυαναμενόμενη. Είναι ο μπασίστας του συγκροτήματος Expert Medicine και ταυτόχρονα ακολουθεί μια προσωπική πορεία στην δισκογραφία. Έτσι, ο Sillyboy, ή ο Μπάμπης Κουρτάρας όπως είναι το ονοματεπώνυμό του, επιστρέφει με το “Nature of Things”. Το ψευδώνυμό του το πήρε από το τραγούδι του David Bowie, “Silly Boy Blue”.
Σε ένα από τα πρώτα πράγματα που στεκόμαστε είναι πως το mastering του δίσκου πραγματοποιήθηκε από τον Stuart Hawkes, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Amy Winehouse, These New Puritans, Prodigy και πως η παραγωγή είναι του ίδιου του Sillyboy. Με το πρώτο άκουσμα των 10 τραγουδιών του άλμπουμ καταλαβαίνεις ότι και αυτός ο καλλιτέχνης βάζει το δικό του πολύτιμο λιθαράκι στην εγχώρια μουσική σκηνή, η οποία τα τελευταία χρόνια ανθίζει για τα καλά τόσο σε αγγλόφωνο όσο και σε ελληνόφωνο επίπεδο. Ο δίσκος έχει τις γρήγορες, έχει και τις ήρεμες στιγμές του, ωστόσο στο κάτι παραπάνω από μισή ώρα που διαρκεί ολόκληρο το άλμπουμ, ο ήχος διέπεται από μια σχετική σταθερότητα. Παραμένει στην ίδια γραμμή, δηλαδή σε αυτό το pop-rock ύφος. Στον προηγούμενο δίσκο, συναντήσαμε περισσότερο ηλεκτρονική μουσική ενώ τώρα ο Sillyboy έχει βάλει στην άκρη τα ηλεκτρονικά του όργανα και δίνει βήμα στην κιθάρα και τα κρουστά.
Ο νέος δίσκος του Sillyboy δεν αποτελεί κάτι το τρομερό ή κάτι που θα σου καρφωθεί στο μυαλό αμέσως. Όμως, το καταπληκτικό είναι πως όσες φορές και να παίξει, δεν θα βαρεθείς καθόλου εύκολα τις μελωδίες των τραγουδιών. Αρκετοί μπορεί να ενθουσιαστούν με το “Nature of Things” μόνο και μόνο επειδή είναι δημιούργημα ελληνικό. Διαφορετικά, είναι ενα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα και που μπορείς να βρεις αρκετά σημεία μέσα που θα σου αρέσουν.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More