Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013

Παύλος Συνοδινός – Greeklish Babylon

Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως ο κιθαρίστας στην μπάντα του Γιάννη Χαρούλη (Μαγγανείες). Ωστόσο, ο Παύλος Συνοδινός δραστηριοποιείται δισκογραφικά σε προσωπικό επίπεδο από το 2010, όπου κυκλοφόρησε και τον πρώτο του δίσκο «Μικρές Ελπίδες». Στο συγκεκριμένο πόνημα είχαμε ακούσει και τον Χαρούλη και τη Νατάσα Μποφίλιου να ερμηνεύουν ένα και δύο τραγούδια αντίστοιχα. Η δημοτικότητα και των δύο αυτών καλλιτεχνών δίνουν μια πιο εύκολη πρόσβαση προς τις δουλειές του Συνοδινού, αφού αν δεν υπήρχε η παρουσία του στα συγκροτήματά τους λιγότερος κόσμος θα γνώριζε πως ο Παύλος έχει στο πάνθεόν του δύο δίσκους. Έτσι, μετά το δισκογραφικό ντεμπούτο του επιστρέφει με δεύτερο άλμπουμ με τον τίτλο “Greeklish Babylon”.
Αν είσαι φανατικός οπαδός του Χαρούλη τότε να ετοιμαστείς πως αυτά που θα ακούσεις από τον Παύλο Συνοδινό δεν έχουν καμία σχέση με το ύφος του κρητικού ερμηνευτή. Παρουσιάζει αρκετά διαφορετικές μουσικές, μουσικές πιο σκοτεινές και πιο ηλεκτρισμένες. Ο δίσκος αποτελείται από 11 τραγούδια από τα οποία τα δύο είναι ορχηστρικά. Το σημείο που πρέπει να σταθούμε είναι η στιχουργική ικανότητα του Συνοδινού ο οποίος καταπιάνεται και αυτός με τα κοινωνικο-πολιτικά θέματα προσθέτοντας και έναν τόνο αισιοδοξίας σε όλα αυτά. Όμως από άποψης μουσικής δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι «ριζοσπαστικό». Λείπει κάπως η μελωδία ενώ ο ρυθμός πολλών κομματιών είναι ίδιος.

Ενώ βλέπουμε πως η έμπνευση υπάρχει, και πολύ μάλιστα, για τον Παύλο Συνοδινό κάπου το χάνει με την όλη ενορχήστρωση του δίσκου. Τα ομορφότερα τραγούδια από το άλμπουμ είναι τα δύο instrumental, τα “Zeppelin” και “Greeklish Babylon” και το «Άϊντε και ξέχασα», το οποίο διαφέρει κατά πολύ από τα υπόλοιπα κομμάτια αφού στίχοι και ερμηνεία ανήκουν στον Γιάννη Χαρούλη (Μαγγανείες). Το “Greeklish Babylon” δεν αποτελεί τον πολύ καλό δίσκο με τα τραγούδια που θα σου μείνουν, ωστόσο θα σε κάνει να παραδεχτείς πως υπάρχουν στην χώρα μας πολλοί νέοι τραγουδοποιοί που μπορούν να κάνουν μεγάλα πράγματα στον τομέα τους. Ένας από αυτούς είναι σίγουρα ο Παύλος Συνοδινός.

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

My Bloody Valentine – m b v

Από χθες το βράδυ η ιστοσελίδα ενός πολύ αγαπημένου συγκροτήματος έχει πέσει από την τεράστια επισκεψιμότητα που έχει δεχθεί μέσα λίγες ώρες. Λογικό, καθώς οι My Bloody Valentine ανακοίνωσαν πριν κάμποσες ώρες μέσω του site τους την ολοκαίνουρια δισκογραφική κυκλοφορία μετά από 22 χρόνια (!!!) και το τελευταίο άλμπουμ τους, “Loveless”. Ο Kevin Shields είχε προετοιμάσει τους οπαδούς της μπάντας την περασμένη Δευτέρα σε μια συναυλία, λέγοντας πως ο νέος δίσκος θα κυκλοφορήσει άμεσα. Ωστόσο, κανείς δεν περίμενε τόσο άμεσα και φυσικά ουδείς θα περίμενε ότι το άλμπουμ θα βγει χωρίς καμία προώθηση ή την κυκλοφορία ενός single πρώτα. Έτσι, βράδυ Σαββάτου προκλήθηκε ένας ιντερνετικός πανικός και όλοι οι οπαδοί του ιρλανδικού συγκροτήματος έσπευσαν να ακούσουν και να αγοράσουν τον ολοκαίνουριο δίσκο.
Το νέο πόνημα της τετραμελής μπάντας φέρει τον τίτλο “m b v” και αποτελείται από εννιά τραγούδια. Γνωστοί για τα περάσματα από πολλά μουσικά μονοπάτια οι My Bloody Valentine με αυτό το άλμπουμ αποδεικνύουν ότι δίκαια ανήκουν στην εναλλακτική σκηνή της Βρετανίας. Το εναρκτήριο “She Found Now” σε προϊδεάζει για το τί πρόκειται να ακολουθήσει. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να αράξεις αναπαυτικά και να πνιγείς στις παραμορφωμένες pop μελωδίες και την αλτερνατίλα ροκιά που σου προσφέρει η μπάντα. Οι shoegaze μουσικές πέφτουν σύννεφο και στο “Only Tomorrow” με τον συνδυασμό των γυναικείων φωνητικών και της παραμορφωμένης ηλεκτρικής κιθάρας να δίνουν έναν τέλειο τόνο ψυχεδέλειας. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και το “Who Sees You” στο οποίο τα γεμίσματα των κρουστών και το ηλεκτρικό σόλο ανεβάζουν κάπως το τέμπο.
Στην συνέχεια έρχεται το “Is This and Yes” που αλλάζει την ατμόσφαιρα καθώς το ηλεκτρονικό στοιχείο κάνει την εμφάνισή του μοναχό του. Πάλι ακούμε γυναικεία φωνητικά και απαλά τύμπανα, πράγμα που μας πηγαίνει σε πιο ψυχεδελικά μονοπάτια. Το συγκεκριμένο κομμάτι μπορεί να αποτελέσει πρόλογο για το ακριβώς επόμενο “If I Am” όπου εισχωρούν ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς. Μετά από αυτά τα δύο τραγούδια, συναντάμε κάτι πιο ροκ (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο) στο “New You” και στο πολύ καλό “In Another Way”. Το τελευταίο, μάλιστα, μπορεί να θεωρηθεί και το πιο «εξωστρεφές» κομμάτι από τα συνολικά εννιά του δίσκου. Όσο πορχωρούμε προς το κλείσιμο του άλμπουμ, τόσο ο ήχος των My Bloody Valentine γίνεται πιο σκληρός. Το “Nothing Is” πατάει τέρμα το γκάζι, όπως το ίδιο κάνει το τελευταίο “wonder 2”, κλείνοντας έτσι πολύ δυνατά και με τον καλύτερο τρόπο ένα σύνολο τραγουδιών που είχαμε πολύ καιρό να ακούσουμε κάτι ανάλογό του.

Αξίζει να σημειωθεί πως αν παρατηρήσεις όλους τους τίτλους των τραγουδιών του δίσκου θα καταλάβεις και την ευρηματικότητα της μπάντας. Οι My Bloody Valentine έχουν οπαδούς όλων των ηλικιών. Οι νεότεροι χαίρονται που ακούν ένα συγκρότημα με ένδοξο παρελθόν και οι μεγαλύτεροι που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του χαίρονται που το συγκεκριμένο γκρουπ επέστρεψε δισκογραφικά με έναν δίσκο με απίστευτη έμπνευση. Το “m b v” είναι σίγουρα η μεγαλύτερη κυκλοφορία των τελευταίων μηνών και άνετα μπορεί να αντέξει στον χρόνο, όπως άντεξαν τόσα χρόνια και οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των My Bloody Valentine. Τελευταία υποσημείωση, μη νομίζεις πως με μία ακρόαση θα αρκεστείς.

Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2013

The Sessions

Ο Mark O’Brien πάσχει από πολιομυελίτιδα και είναι καθηλωμένος 30 χρόνια μέσα σε θάλαμο υποστήριξης αναπνοής. Το μοναδικό μέρος του σώματός του που μπορεί να κουνήσει είναι το κεφάλι του και αυτό 90 μοίρες. Ωστόσο, μετά από χρόνια έχει τους τρόπους του να επικοινωνεί τηλεφωνικώς αλλά και να γράφει στην γραφομηχανή του σκέψεις, βιβλία και ποιήματα. Ένας άνθρωπος με τέτοιου είδους προβλήματα χάνει τις απλές απολαύσεις της ζωής και έτσι ο 38χρονος αποφασίζει να χάσει την παρθενιά του με την βοήθεια μιας σεξο-θεραπεύτριας. Η σχέση του Mark και της θεραπεύτριας θα είναι ειλικρινής από την αρχή με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μια αυθεντική και σφιχτή και σχέση μεταξύ τους.
Το “The Sessions” είναι ένα δράμα που έχει μια γερή δόση αισιοδοξίας για την ζωή. Ο καθηλωμένος για χρόνια άνθρωπος που έχει «φυλακιστεί» στο σώμα του προσπαθεί να γευτεί μια ανθρώπινη και φυσιολογική ανάγκη ενώ η παντρεμένη θεραπεύτρια δείχνει μεγάλη αυταπάρνηση, προσφέροντας τις συγκεκριμένες συνεδρίες. Ο Ben Lewin πραγματοποιεί την κινηματογραφική του επιστροφή μετά από πάρα πολλά χρόνια με μια αληθινή ιστορία. Η ταινία καταφέρνει να σε αγγίξει αλλά μέχρι εκεί. Δεν είναι ικανή να σε συγκινήσει απίστευτα και για αυτό ίσως φταίει η σκηνοθεσία και τα πολλαπλά ίδια πλάνα από τα οποία λείπει ο συγκινησιακά φορτισμένος διάλογος.
Ωστόσο, ο John Hawkes είναι εκπληκτικός στον ρόλο του καθηλωμένου ανθρώπου που γνωρίζει πως η ζωή του έχει πρόωρη ημερομηνία λήξης και έχει μεγάλη λαχτάρα, αγωνία και χαρά για το «εγχείρημα» που πάει να πραγματοποιήσει σαν άλλος έφηβος. Η Helen Hunt στον ρόλο της σεξο-θεραπεύτριας μάλλον αδιάφορη περνάει ενώ αντιθέτως η Moon Bloodgood καταφέρνει να εντυπωσίασει από την θέση της αποκλειστικής συνοδού του Mark O’Brien. Ο ιερέας William H. Macy αρκετά καλός, όπως μας έχει συνηθίσει κιόλας.
Η ιστορία του “The Sessions” είναι αληθινή και γι’ αυτό το λόγο θα μπορούσε η μεταφορά της στην μεγάλη οθόνη να προκαλούσε μεγαλύτερα ρίγη συγκίνησης, πράγμα που συμβαίνει μονάχα προς το τέλος (και αυτό με το ζόρι). Παρόλο αυτά το μιαμισάωρο της ταινίας περνάει εύκολα χωρίς να σε κουράζει και να κοιτάς συνεχώς το ρολόι σου.

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

Zebra Tracks – Collective Guilt

Ξεκίνησε ως ΕΡ, όμως στην πορεία άλλαξε δρόμο και «μετατράπηκε» σε ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ. Πάλι καλα δηλαδή γιατί με ένα μικρής διάρκειας δίσκο από το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν θα χορταίναμε τίποτα. Οι Zebra Tracks σχηματίστηκαν το 2004, 6 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους ταρακουνώντας αρκετά την εγχώρια indie σκηνή ενώ ο κόσμος στις συναυλίες τους γινόταν ολοένα και περισσότερος. Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια και ο δεύτερος δίσκος της μπάντας είναι γεγονός και τιτλοφορείται “Collective Guilt”.
Οι Αντώνης Καββαδίας (φωνή – κιθάρα), Γιώργος Νίκας (κιθάρα), Κώστας Βαβούσης (μπάσο) και Θοδωρής Βρανάς (κρουστά) παρουσιάζουν εννιά τραγούδια, τα οποία πολύ απλά θα μπορούσαν να μην προέρχονται από κάποιο ελληνικό γκρουπ. Η προηγούμενη δισκογραφική δουλειά τους περιελάμβανε περισσότερο το χορευτικό στοιχείο, χωρίς φυσικά να χάνεται η rock διαθέση. Σε αυτό τον δίσκο έχουμε να κάνουμε με κομμάτια καθαρά κιθαριστικά, πιο δυνατά και σε λίγες στιγμές και σκοτεινά. Η παραμόρφωση των ηλεκτρικών κιθάρων δίνει και παίρνει ενώ το μπάσο διατηρεί ένα γρήγορο τέμπο που δεν σε αφήνει σε ησυχία. Σε γενικές γραμμές η κιθάρα έχει τον πρωταρχικό ρόλο δίνοντας την shoegaze αισθητική στα τραγούδια, όπως έχουν αναφέρει και τα ίδια τα μέλη της μπάντας.

Κατά την ακρόαση του “Collective Guilt” περνάμε από αρκετά μουσικά μονοπάτια. Το “Vampires and Ghouls” που ανοίγει τον χορό των εννιά τραγουδιών εντυπωσιάζει με την alternative rock του, το “Isabelle Creeps” που ξεσπάει με τρόπο – κάπως – χορευτικό στο ρεφρέν του αλλά και το πρώτο single του δίσκου, το πλήρως από ηλεκτρική ενέργεια “Bicycles”, το οποίο αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του. Επίσης, με το “We Found a Reason to Live and We Called it God” οι «ζέβρες» μπορεί να μας θυμίσουν κάτι από παλιούς Placebo (B3, Battle for the Sun) ενώ η τετράδα δεν χάνει την χορευτική αίσθηση, όπως εκείνη μας προσφέρεται στο “Freakshow”.
Γιατί εντυπωσίαζουν οι Zebra Tracks; Ο δεύτερος δίσκος τους είναι εκπληκτικός, ακούγεται ολόκληρος μονορούφι χωρίς να κουράζει και είναι αρκετά μεστός, πηγαίνοντας την μπάντα σίγουρα πολλά βήματα μπροστά. Ένας άλλος λόγος; Μα φυσικά επειδή αυτό που ακούμε είναι κάτι εγχώριο και είναι ό,τι καλύτερο έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες. Αυτό από μόνο του κάνει να εντυπωσιαστούμε περισσότερο με τα τραγούδια και να συμπεριλαμβάνουμε πλέον τους Zebra Tracks στην λιστα με τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες.

Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

Grizzly Bear – Shields

Ήχος του ’70 στα μέσα του 2012. Με εξαιρετικό τρόπο βλέπουν τις μουσικές της τότε εποχής οι Grizzly Bear, οι τέσσερις τύποι από τη Νέα Υόρκη που πλέον αποτελούν ένα μεγάλο όνομα σε Αμερική και Ευρώπη. Από το 2004 βρίσκονται στην δισκογραφία και έχοντας τρεις δίσκους – με τον πολύ καλό τελευταίο δίσκο να τους προσδίδει και την «απαραίτητη» εμπορικότητα – έχουν την άνεση να ηχογραφήσουν πολύ αξιόλογα τραγούδια. Πριν λίγους μήνες επέστρεψαν με τέταρτο άλμπουμ στα χέρια, το “Shields”, το οποίο τους εκτόξευσε ακόμα υψηλότερα στα charts πολλών χωρών ενώ κατέκτησαν και την δεύτερη θέση στην τελική λίστα της φετινής Blogovision.
Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του δίσκου δεν θα σου μείνει κάποιο riffάκι ή ένα ρεφρέν στο μυαλό. Ωστόσο, είσαι πλήρως ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα που άκουσες και είναι αναπόφευκτο το να ακούσεις ξανά όλα τα τραγούδια από την αρχή. Στο “Shields” κυριαρχούν οι κιθάρες μια παλαιότερης εποχής με λίγη παραμόρφωση ενώ σε πολλά σημεία συναντάμε και μια πιο ακουστική εκδοχή προσδίδοντας και το pop στα κομμάτια. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Sleeping Ute” και κάνει την αρχή για την συνέχεια, η οποία είναι εξαιρετική.
Οι Grizzly Bear γνωρίζουν πολύ καλά να «διαχειριστούν» το indie, ένα indie που δεν σε κουράζει ούτε σε ξενερώνει με απλοϊκές και βαρετές μελωδίες. Τραγούδια όπως το “Yet Again”, “A Simple Answer” ή “Sun in Your Eyes” πραγματικά δεν συναντάς εύκολα. Το “Shields” είναι ένας φοβερός δίσκος που πατάει σε αρκετές διαφορετικές δεκαετίες και σε διαφορετικές μουσικές στάσεις. Αν κάνεις το «λάθος» και τον ακούσεις θα κολλήσεις και μετά δεν έχει γυρισμό. Δοκίμασέ το...

Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Silver Linings Playbook

Ο Pat Solitano παίρνει εξιτήριο από το ψυχιατρικό ίδρυμα στο οποίο έχει περάσει τους τελευταίους οχτώ μήνες της ζωής του, και επιστρέφει στο σπίτι των γωνιών του. Οι γονείς του προσπαθούν να τον βοηθήσουν να σταθεί πάλι στα πόδια του και να ξεπεράσει τα προβλήματά του, στόχος αυτού όμως είναι να ανακτήσει την παλιά του ζωή και κυρίως την γυναίκα του, η οποία δεν θέλει να τον ξαναδεί. Η ζωή του θα αρχίσει να γίνεται καλύτερη από την στιγμή που θα γνωρίσει την Tiffany, μια κοπέλα με τα προβλήματα που παλεύει με τον δικό της τρόπο να τα ξεπεράσει. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένα δέσιμο που θα φέρει μια μοναδική αισιοδοξία στην ζωή και των δύο.
Ο σκηνοθέτης του The Fighter, David O. Russell , επιστρέφει με μια ταινία αφιερωμένη στην ζωή και στην αισιοδοξία με την οποία πρέπει να την βλέπουμε. Η ιστορία της ταινίας, που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο, μιλάει για τα προβλήματα που έχει ο κάθε άνθρωπος αλλά με την βοήθεια των συνανθρώπων του μπορεί να τα προσπεράσει. Ο πρωταγωνιστής Solitano είναι με μια πρώτη ματιά ο πιο τραγικός χαρακτήρας της ταινίας, αλλά στη συνέχεια γίνεται φανερό πως ο κάθε ήρωας έχει το δικό του ιδιαίτερο πρόβλημα. Η επιτυχία της ταινίας είναι η μίξη του δράματος με το κωμικό και το ρομαντικό στοιχείο που φτιάχνει ένα όμορφο αποτέλεσμα που “μιλάει” σε όλους.
Μοναδικές επιλογές είναι αυτές του cast, καθώς όλοι οι ηθοποιοί είναι πολύ ταιριαστοί και βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό. Την παράσταση όμως, εκτός του πρωταγωνιστικού διδύμου, κλέβει ο μεγάλος Robert De Niro (Red Lights, Being Flynn) στον ρόλο του πατέρα που αποζητά το δέσιμο με τον γιο του. Στον ρόλο του Solitano βρίσκεται ο, αναπάντεχα καλός, Bradley Cooper ενώ από τον ρόλο της Tiffany ξεχωρίζει με την τρομερή της ερμηνεία η Jennifer Lawrence (The Hunger Games, House at the End of the Street), που δείχνει πως έχει την δυνατότητα να ξεκινήσει μια δυνατή καριέρα.
Το Silver Linings Playbook είναι μια όμορφη ταινία που καταφέρνει να απευθύνεται σε πολύ μεγάλου εύρους κοινό και να περνάει μια πραγματική αύρα αισιοδοξίας. Η πραγματική επιτυχία έρχεται από το εύστοχο χιούμορ και τις πολύ καλές ερμηνείες του cast. Το σύνολο είναι τόσο καλό που τελικά προτάθηκε για οχτώ Όσκαρ, με σοβαρές ελπίδες να κερδίσει κάποια από αυτά.

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

Monika – Primal

Αποτελεί ίσως το πιο «καυτό» όνομα τώρα στην εγχώρια μουσική σκηνή. Ανερχόμενο αστέρι δεν την λες διότι εδώ και πέντε χρόνια έχει κάνει αίσθηση και όλοι μιλούν για εκείνη. Το 2008 πραγματοποιεί το δισκογραφικό της ξεκίνημα με το “Avatar”, το οποίο εντυπωσίασε και έκανε την Μόνικα Χριστοδούλου γνωστή στο ευρύ κοινό. Το τραγούδι “Over The Hill” παίζεται ακόμα φανατικά στα ραδιόφωνα ενώ για όσους ήταν δύσπιστοι η 28χρονη καλλιτέχνις επέστρεψε με τον δεύτερο δίσκο της, “Exit”, ο οποίος ήταν μακράν καλύτερος σε παραγωγή και ενορχήστρωση και ανέβασε την Monika αρκετά σκαλοπάτια ψηλότερα. Φέτος, και με τις ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποιεί στην Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών – για τις οποίες όλοι όσοι έχουν πάει μιλούν με τα καλύτερα λόγια – η τραγουδοποιός, ενώ ετοιμάζει το τρίτο της άλμπουμ, κυκλοφορεί ένα ΕΡ.
Το ΕΡ περιλαμβάνει έξι ολοκαίνουρια τραγούδια και τιτλοφορείται “Primal”. Το στοίχημα είναι αν μπορέσει η Monika να κρατηθεί εκεί που έχει φτάσει διότι ο πήχης είναι ήδη ψηλά για εκείνη. Ο δίσκος ανοίγει με το ερωτικό “Birds” όπου επισημαίνει και την πιο λιτή μουσική της Ελληνίδας τραγουδοποιού. Όχι ότι είναι κάτι φτωχό σε ενορχήστρωση αλλά δεν συναντούμε τα πολυάριθμα πνευστά και έγχορδα. Αντιθέτως βλέπουμε να κάνει την εμφάνισή της η ηλεκτρική κιθάρα που δεν πολυεμφανιζόταν παλαιότερα. Στην συνέχεια, έρχεται το “Hand in Hand” που κάνει την διαφορά ανάμεσα στα έξι κομμάτια ενώ το “Make Me Fly” που ακολουθεί αποτελεί και το πιο «εξωστρεφές» τραγούδι του ΕΡ με το ηλεκτρονικό στοιχείο και τα πνευστά να κάνουν την εμφάνισή τους.

Τέταρτο κομμάτι είναι το “Moonlight” με το οποίο η τραγουδοποιός κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδά της χωρίς να ξεφεύγει μουσικά ενώ το "Forever Yours", που και αυτό δεν διαφέρει αρκετά, είναι ίσως το κορυφαίο μεταξύ των έξι. Ο δίσκος κλείνει με ένα τραγούδι για τα Χριστούγεννα και με αυτό η Monika μας προετοιμάζει για το τρίτο της επερχόμενο άλμπουμ. Λογικό οι προσδοκίες να είναι μεγάλες καθώς οι μέχρι τώρα αποδείξεις της μαρτυρούν πως η συγκεκριμένη κοπέλα είναι για μεγάλα πράγματα. Ωστόσο, η ελαφρότητα των τραγουδιών της δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Στιχουργικά δεν είναι σε υψηλό σημείο ασχέτως ότι η παραγωγή και οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ καλές (πράγματα που βοηθιούνται από την εμπορικότητα). Δυστυχώς, το “Primal” φανερώνει πως η Monika δεν μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της μπροστά στις προηγούμενες δουλειές της και ότι επαναπαύεται σε συνθέσεις που που την ανέδειξαν.
 

Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013

Dredd

Μεγάλα μέρη του πλανήτη έχουν καταστραφεί πια μετά από πολλούς πολέμους και οι εναπομείναντες άνθρωποι, για να προστατευτούν από την ραδιενέργεια, έχουν μαζευτεί στις μεγαλουπόλεις. Αυτές εκτείνονται σε πολύ μεγάλες αποστάσεις και κατοικούνται από τεράστιους πληθυσμούς. Για την αστυνόμευση αυτού του κόσμου μέσα στις πόλεις έχει δημιουργηθεί το σώμα των Δικαστών, οι οποίοι είναι αστυνομικοί που όμως μπορούν να δικάσουν και να εκτελέσουν επί τόπου όποιον κρίνουν ένοχο. Στην Mega-City One, ο Δικαστής Dredd προσπαθεί να σταματήσει την Ma-Ma, αρχηγό μιας παράνομης εγκληματικής οργάνωσης που είναι υπεύθυνη για την πώληση ενός νέου ναρκωτικού, του Slo-Mo.
Ο χαρακτήρας από το διάσημο κόμικ “2000 ΑD” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, μετά την cult μεταφορά του 1995 με τον Sylvester Stallone. Αυτή τη φορά στην τύχη του αναλαμβάνει ο σκηνοθέτης Pete Travis ( Vantage Point ) και ο σεναριογράφος Alex Garland (Sunshine , 28 Days Later , Never Let Me Go). Η ταινία θυμίζει σε ύφος το The Raid μεταφερόμενο στο μέλλον, καθώς η συνεχόμενη δράση εξελίσσεται μέσα σε μια φουτουριστική πολυκατοικία στην οποία βέβαια κατοικούν χιλιάδες άνθρωποι. Η φωτογραφία είναι πολύ καλή και μεταφέρει τέλεια το δυστοπικό περιβάλλον, όπως και τα ειδικά εφέ στα οποία φαίνεται πως έχει δοθεί εξαιρετική σημασία, ειδικά στην super slow-motion τεχνική η οποία προσθέτει δόσεις ψυχεδέλειας στην ταινία.
Το παράξενο στο Dredd είναι πως ενώ φαίνεται από το ύψος της παραγωγής πως η ταινία είχε υψηλούς στόχους, το σενάριό της είναι τόσο απλοϊκό που θυμίζει επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, μακριά φυσικά από τα διαμάντια που μας έχει δώσει ο Alex Garland στο παρελθόν. Αυτό έρχεται σε ακόμα μεγαλύτερη αντιπαράθεση με τις δηλώσεις του σεναριογράφου για δημιουργία franchise γύρω από τον χαρακτήρα του Dredd. Το cast περιλαμβάνει τον Karl Urban ( Priest ) στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ δίπλα του βλέπουμε την Olivia Thirlby ως νεαρή δικαστίνα και την Lena Headey στον ρόλο της Ma-Ma.
Το trailer του Dredd είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες στις οποίες τελικά η ταινία δεν ανταποκρίθηκε, όπως συμβαίνει δυστυχώς συχνά πια. Στην περίπτωση του Dredd, η δράση είναι καταιγιστική και ευτυχώς, ενήλικη αλλά, η προχειρότητα του σεναρίου καταστρέφει το τελικό αποτέλεσμα. Η ταινία μπορεί να βρει μερικούς υποστηρικτές, αλλά σίγουρα οι περισσότεροι θεατές θα την ξεχάσουν λίγο μετά τους τίτλους τέλους.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More