Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Τα τελευταία χρόνια, και συγκεκριμένα από το 2007, αποτελεί ενεργός μέλος – μπασίστρια – του γυναικείου πανκ ροκ συγκροτήματος Vivian Girls κυκλοφορώντας τρεις δίσκους αρκετά επιτυχημένους. Κάπου στα μέσα του 2009, όμως, αποφασίζει να στρέψει το ενδιαφέρον της σε πιο ποπ μονοπάτια μέσω ενός δικού της μουσικού project με το όνομα La Sera , με το αποτέλεσμα να είναι το ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ της. Ο λόγος για την Katy Goodman όπου φέτος κυκλοφορεί τις ολοκαίνουριες συνθέσεις της στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο “Sees The Light”.
Το “Love That’s Gone” που κάνει την εισαγωγή στον δίσκο σε βάζει από την πρώτη κιόλας νότα του σε εποχές 50’s με την ήρεμη ηλεκτρική κιθάρα να δίνει τον ρυθμό. Στο αμέσως επόμενο “Please Be My Third Eye”, όμως, το τέμπο ανεβαίνει απότομα δίνοντας έναν πιο πανκ τόνο στις ποπ μελωδίες ενώ το “I Can’t Keep You In My Mind” συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος αλλά πιο χαλαρά, για να έρθει πάλι να μας ξεσηκώσει η δυναμική του “Break My Heart”. Στην συνέχεια, η Katy Goodman περνάει πάνω από τους ώμους της την ακουστική κιθάρα και ερμηνεύει με αυτον τον εξαιρετικό απαλό τρόπο της το ταξιδιάρικο “I’m Alone”. Aπό τα 5 εναπομείναντα κομάτια του άλμπουμ την προσοχή μου τραβάνε το γλυκό “Real Boy” και το – πες το και η παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα μόνο – “How Far We’ve Come Now”.
Το “Sees The Light” σε ταξιδεύει σε παλιές εποχές ποπ κουλτούρας και όμορφων μελωδιών της κιθάρας. Η Katy Goodman και το όλο της μουσικό project La Sera, στο οποίο βοήθησε πολύ ο παραγωγός Brady Hall, αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη, αφού ο συγκεκριμένος δίσκος είναι καλός, δεν κουράζει ενώ σε αρκετές στιγμές ανεβαίνουν οι ρυθμοί πολλοί και η διάθεσή σου ακολουθεί κατά πόδας.
