The Great Gatsby

1922, Νέα Υόρκη. Ο Nick ταξιδεύει για να πραγματοποιήσει το δικό του αμερικανικό όνειρο και να γίνει συγγραφέας. Προς το παρόν βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας στον κόσμο της Wall Street και του χρηματιστηρίου, το οποίο γιγαντώνεται με γρήγορες ταχύτητες, ενώ μένει σε ένα μικρό σπίτι δίπλα σε ένα μυστηριώδη εκατομμυριούχο. Στην έπαυλη αυτού του ανθρώπου γίνονται κάθε Σάββατο μεγάλα πάρτυ με τον κόσμο της Νέας Υόρκης να πηγαίνει να ξεφαντώνει. Ο Nick τότε θα μπει στον κόσμο του μυστηριώδη τύπου, της ξαδέρφης του, Daisy, και του άντρα της Tom καταγράφοντας την ιστορία τους και την όλη αισθητική εκείνης της εποχής στις σελίδες του, χρόνια αργότερα.

“Romeo + Juliet”, “Moulin Rouge”, “Australia” και φέτος είναι η σειρά ενός ακόμα μεγάλου έργου του σκηνοθέτη Baz Luhrmann. To “The Great Gatsby” άνοιξε το Φεστιβάλ των Καννών και οι πρώτες κριτικές ήταν μοιρασμένες. Ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» μας πηγαίνει σε μια παλιά εποχή όπου η τζαζ μουσική κυριαρχούσε και τα πάρτυ ήταν μια πραγματική γιορτή. Ένα μιούζικαλ αλλά με την διαφορά ότι δεν υπήρχε το τραγούδι, υπήρχε ο χορός. Ένας ξέφρενος χορός και πλάνα που καταφέρνουν να σε στριφογυρίσουν και να σε βάλουν στο κλίμα της γιορτής. Ο Baz Luhrmann έχει αποδείξει εδώ και χρόνια το πόσο εκπληκτικός είναι σε αυτού του είδους τα φιλμ και επομένως οι χορογραφίες και οι μουσικές δεν μπορούσαν παρά να είναι φανταστικές.

Η μουσική επιμέλεια δύσκολα να μην ήταν καλή αφού στο soundtrack του “The Great Gatsby” ακούμε μεγάλα ονόματα καλλιτεχνών και κάποια πολύ όμορφα τραγούδια. Το cast της ταινίας, επίσης, θεωρείται αρκετά δυνατό. Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar) και Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go) είναι εξαιρετικοί, πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα το ξέρεις πριν την προβολή του φιλμ με τον πρώτο να σε εντυπωσίαζει ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό το λόγο, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο της παράστασης κλέβει ο Tobey Maguire στο ρόλο του φίλου του Gatsby αλλά και ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) ως σύζυγος της Carey Mulligan.

Το “The Great Gatsby”, μπορείς να πεις, πως χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι είναι μια κλασική εικόνα του Baz Luhrmann με την κλίση του προς το μιούζικαλ και την πολύ καλή προβολή της τότε εποχής. Στο δεύτερο εκτυλίσσεται η ιστορία του κυρίου Gatsby και της Daisy. Υπάρχει η πλοκή, υπάρχει η αγωνία, υπάρχει το σασπένς. Εκεί φαίνεται και το μεγαλείο των ερμηνειών του καλού cast που υπάρχει. Η φανταστική σκηνοθεσία σε τραβάει από το χέρι και ζεις στο έπακρο την ιστορία του «Υπέροχου Γκάτσμπυ», του οποίου το σενάριο, που ανήκει στον F. Scott Fitzgerald, είναι πολύ καλό.

Έχει ένα όσκαρ στο τσεπάκι; Αρκετά δύσκολο πιστεύω καθώς η φετινή χρονιά φαίνεται να είναι αρκετά «γόνιμη» από πλευράς ταινιών. Το “The Great Gatsby” όμως είναι μια πολύ υψηλή παραγωγή, με υπέροχη φωτογραφία και ένα σκηνοθέτη να κάνει πάλι τα μαγικά του. Αν σου αρέσει να παρακολουθείς τα σκηνικά, τα ρούχα και την αισθητική εκείνης της εποχής και σε συνδυασμό με την μουσική των καλλιτεχνών που βρίσκονται στο προσκήνιο τώρα τότε ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» θα σε συνεπάρει.

Read More

Django Unchained

Δύο χρόνια πριν από τον αμερικανικό εμφύλιο, ο Django, ένας μαύρος σκλάβος, συναντάει έναν Γερμανό πρώην οδοντίατρο και νυν κυνηγό επικηρυγμένων, τον Dr. Schultz, ο οποίος χρειάζεται την βοήθειά του για να βρει και να σκοτώσει τους στόχους του. Στην αποστολή αυτή ο εντελώς ανορθόδοξος, για την εποχή, Schultz θα συμπαθήσει τον Django και θα του ζητήσει να μείνει μαζί του ως συνεργάτης για τις επόμενες αποστολές του, ενώ του υπόσχεται πως θα τον βοηθήσει να βρει και να σώσει την Broomhilda, την γυναίκα του η οποία έχει πουληθεί από τον προηγούμενο αφεντικό τους σε κάποιον άγνωστο.

Ο Tarantino είναι ένας σκηνοθέτης που καταφέρνει με κάθε νέα του ταινία να βρίσκει ένα τρόπο να προκαλέσει περισσότερο από την προηγούμενη, αλλά και να τρελαίνει τους πολλούς θαυμαστές του. Αυτή τη φορά όμως, πατώντας στο μοτίβο που έχτισε με το Inglourious Basterds, η ταινία του προκαλεί όχι μόνο από το χαρακτηριστικό γραφικό ύφος των εικόνων του Tarantino, αλλά και επειδή ασχολείται με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Η δουλεία και τα σκλαβοπάζαρα στην Αμερική είναι ένα ταμπού που μέχρι και τώρα δεν έχει ξεπεραστεί ούτε γίνετε εύκολα συζητήσιμο. Σε αυτή, την όγδοη του ταινία, ο Tarantino δημιουργεί ένα, τόσο δικό του, western με πολύ βία και χιούμορ, αναμειγνύοντάς τα όπως μόνο αυτός ξέρει. Ο Django είναι ένας μαύρος Lucky Luke, ένας ήρωας-τιμωρός που προσπαθεί να βγει νικητής σε μια εποχή που δεν τον “σηκώνει”, ο Calvin Candie αντιπροσωπεύει την τραγική αριστοκρατία της εποχής, ενώ ο King Schultz είναι ο μοναδικός που ανήκει στο ρεύμα της αλλαγής που θα έρθει μερικά χρόνια μετά.

Η σκηνοθεσία του Tarantino δεν χρειάζεται περιγραφή, καθώς είναι γνωστός ο τρόπος που χειρίζεται την κάμερα του, τους ηθοποιούς του και φυσικά, της άπειρες και τραβηγμένες σκηνές βίας, ενώ ξεχωρίζει και το σενάριο του που είναι γεμάτο από τους χαρακτηριστικούς ευφάνταστους διαλόγους με τις μοναδικές ατάκες. Το cast περιλαμβάνει τον αγνώριστο Jamie Foxx στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, τον τρομερό Christoph Waltz, ο οποίος κέρδισε ήδη την Χρυσή Σφαίρα φέτος ενώ έχει προταθεί και για το αντίστοιχο Όσκαρ και τους Leonardo DiCaprio και Samuel L. Jackson. Τέλος, εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στο soundtrack της ταινίας, το οποίο δένει απίστευτα με την ταινία, βοηθάει στην εξέλιξή της και ξαφνιάζει με την ποικιλία του.

Το Django Unchained δίχασε το κοινό, έχοντας πολλούς υποστηρικτές αλλά και αρκετούς που πιστεύουν πως ο Tarantino αυτή την φορά ξεπέρασε τα όρια. Με τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, αλλά περιέργως όχι αυτή για τον καλύτερο σκηνοθέτη, η ιστορία του Django μπαίνει στις καλύτερες του Tarantino και σίγουρα θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του έργου αυτού του ιδιαίτερου σκηνοθέτη.

Read More

J. Edgar

Ο John Edgar Hoover ήταν σε θέση να γνωρίζει τα μυστικά των πάντων στην Αμερική. Όντας διευθυντής του FBI για πάρα πολλά χρόνια, είχε στην κατοχή του πληροφορίες που έκαναν πολλούς να τον φοβούνται, ενώ με τις ριζοσπαστικές μεθόδους του μετέτρεψε το FBI στην σημαντική οργάνωση που είναι σήμερα. Η εικόνα που έδειχνε προς τα έξω όμως, έκρυβε πολλά στοιχεία του εαυτού του που μετά τον θάνατό του άρχισαν να αποκαλύπτονται σιγά σιγά.

Η τελευταία ταινία του Clint Eastwood ασχολείται με έναν από τους σημαντικότερους άντρες τις Αμερικής, το έργο του οποίου, όσο αμφιλεγόμενο και αν ήταν, έχει αφήσει τα σημάδια του μέχρι και σήμερα. Ο J. Edgar ήταν μια αντιφατική προσωπικότητα που εκβίαζε πολιτικούς γνωρίζοντας πολλά μυστικά για αυτούς, ενώ κυνηγούσε τους ομοφυλόφιλους, την ώρα που ο ίδιος διατηρούσε σχέση με τον έμπιστο συνεργάτη του, Clyde Tolson. Η ιστορία της ζωής ενός τόσο ισχυρού άνδρα, στην πραγματικότητα έχει πάρα πολλές διαφορετικές πτυχές, είτε την εξετάσει κανείς από την πολιτική πλευρά είτε από την κοινωνική. Ο Clint Eastwood αποφασίζει να επικεντρωθεί στην σχέση του Edgar με την πιεστική μητέρα του και τον κρυφό δεσμό του, τον Clyde, και στον τρόπο που ο Edgar προσπαθεί να κρύψει τον πραγματικό του εαυτό. Τα πολιτικά στοιχεία της ταινίας είναι πολύ λιγότερα απ' όσα θα έπρεπε, ενώ και το κοινωνικό και ψυχολογικό πρόβλημα στο οποίο εμπλέκεται ο Edgar καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με μελόδραμα. Ο Clint Eastwood φαίνεται πως φοβάται να προκαλέσει και έτσι η ταινία του δεν καταφέρνει να φτάσει την δυναμική που φέρνει μαζί του το όνομα του J. Edgar.

Δυνατότερο στοιχείο της ταινίας αυτής είναι ο πρωταγωνιστής της, Leonardo DiCaprio(Shutter Island, Body of Lies, Inception). Ο DiCaprio ξεχωρίζει για άλλη μια φορά με την ερμηνεία του αυτή, λόγω της οποίας προτάθηκε και για Χρυσή Σφαίρα. Δίπλα του βλέπουμε τον Armie Hammer στον ρόλο του Clyde Tolson και την Naomi Watts (Dream House) στον ρόλο της πιστής γραμματέως, Helen Gandy. Τα προβλήματα της ταινίας όμως εμφανίζονται ξανά, καθώς οι δεύτεροι χαρακτήρες δεν δημιουργούν κανένα ενδιαφέρον ενώ το μακιγιάζ, που χρειάστηκε ο DiCaprio είναι πολύ κακό, ειδικά για μια τέτοια παραγωγή.

Ο Clint Eastwood χρησιμοποιεί ως θέμα στην ταινία του ένα πολύ δυνατό όνομα για να δημιουργήσει αντίστοιχης δυναμικής προσδοκίες. Οι επιλογές του σκηνοθέτη μεταφέρουν το παιχνίδι εξουσίας, δολοπλοκίας αλλά και πρωτοπορίας που χαρακτηρίζει την ζωή του Edgar και προτιμά να αναλωθεί σε ένα μελόδραμα μεταξύ δυο ανθρώπων. Το αποτέλεσμα δεν εκπληρώνει ποτέ τις αρχικές προσδοκίες και αναπόφευκτα αφήνει ανάμικτα συναισθήματα. 

Read More

Shutter Island - Το Νησι Των Καταραμενων

Ο Edward "Teddy" Daniels είναι ένας Αμερικανός αστυνόμος ο οποίος, μαζί με τον συνάδελφό του Chuck Aule, πάει σε ένα απομακρισμένο νησί πάνω στο οποίο βρίσκετε το ψυχιατρίο Άσκλιφ. Εκεί καλείτε να ερευνήσει την μυστίρια εξαφάνηση μιας τροφίμου, της Rachel Solando. Προσπαθώντας να μάθει τι έγινε, θα ανακαλύψει ότι τελικά τα πράγματα στο ψυχιατρίο δεν είναι όπως φαίνονται.
Το δίδυμο Scorsese – DiCaprio φαίνεται πως είναι χρυσό, αν και δεν περιμέναμε αυτήν τους την δουλεία για να το καταλάβουμε. Πραγματικά ο ένας απογειώνει την δουλειά του άλλου. Ο Scorsese είναι άλλη μια φορά τρομερός, περνάει το 50’ feeling στην ταινία απίστευτα και καταφέρνει μέσα από σκηνές τρέλας να αναδείξει την συνείδηση ως την μεγαλύτερη δύναμη που επηρεάζει έναν άνθρωπο. Ο DiCaprio έχει αποδείξει πια ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του με ικανότητα να ανταπεξέλθει σε πραγματικά τεράστια γκάμα ρόλων. Στο Shutter Island λαμβάνει έναν ρόλο σχετικά δύσκολο που απαιτεί μεγάλη εκφραστικότητα και η αλήθεια είναι πως τον απογειώνει. Πέρα από τον DiCaprio ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε και ο Ben Kingsley αλλά ακόμα περισσότερο ο απίστευτα τρομερός στο ρόλο του Mark Ruffalo, ο οποίος πήρε έναν δεύτερο ρόλο και τον έκανε πρώτο.

Πολύς λόγος έγινε για το τέλος της ταινίας και την ανατροπή που υπάρχει. Η αλήθεια είναι πως από την μέση της ταινίας ακόμη, πολλοί μπορεί να υποψιαστούν που θα καταλήξει η ιστορία. Το θέμα είναι πως ο Scorsese, μάλλον, δεν προσπάθησε να το κρύψει ιδιαίτερα καθώς έδωσε παραπάνω σημασία στην αναδείξει της ψυχοσύνθεσης του χαρακτήρα και τελικά την ‘’λύτρωση’’ του και, μέσω αυτού, του κοινού παρά στο ξάφνιασμα που θα μπορούσε να έρθει από μια τέτοια ανατροπή. Η ανατροπή πάντως είναι μια από τις πληρέστερες που υπάρχει σε ταινία χωρίς να αφήνει σεναριακές τρύπες ή αναπάντητα ερωτήματα που τόσες φορές έχουμε δει σε άλλα έργα. Αυτό οφείλετε στο καταπληκτικό κατά πολλούς και πολύ συμπαγές ομότιτλο βιβλίο του Dennis Lehane, το οποίο η ελληνικής καταγωγής Laeta Kalogridis, το όνομα της οποίας εμφανίζετε όλο και πιο συχνά, μετέφερε πιστά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η μουσική επένδυση της ταινίας επήσυς ήταν πολύ καλή, με psycho-στυλ ήχους να δένουν τις σκηνές κατάλληλα.

Καλώς ή κακώς το τέλειο δεν υπάρχει, γιαυτό και το Shutter Island έχει ένα μειονέκτημα που δεν το αφήνει να χαρακτηριστεί αριστούργημα, και αυτό είναι η διάρκειά του. Η ταινία διαρκεί 138 λεπτά αλλά θα έπρεπε να κοπούν τουλάχιστον τα 20 από αυτά καθώς στο τέλος η μεγάλη διάρκεια της ταινίας περισσότερο κουράζει, παρά συνησφέρει στο χτίσιμο της ιστορίας .
Η ταινία είναι ένα από τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ των τελευταίων ετών. Δυστηχώς, το promotion της ταινίας μαζί με τον τραγικό ελληνικό τίτλο δεν το αποσαφηνίζουν αυτό, πλασάρωντας την ως μια ταινία τύπου silent hill. Αν δεν πέσει κανείς σε αυτή την παγίδα, τότε θα απολαύσει σίγουρα ένα πολύ καλό έργο.

Read More

Body Of Lies

Όταν ένα έργο περιέχει τόσο δυνατά ονόματα τότε κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι σίγουρη και η επιτυχία. Το Body of Lies είναι μια κατασκοπική περιπέτεια που θίγει την υπεροψία της Αμερικής και την θέληση της να μπορεί να ελέγχει άλλους λαού προς δικά της συμφέροντα.

Ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο είναι ένας μυστικός πράκτορας της CIA στην Ιορδανία που δουλειά του είναι στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να πιάσει τον “μεγάλο τρομοκράτη”, ενώ ο αδίστακτος ανώτερός του στην υπηρεσία είναι ο Ράσελ Κρόου, ο οποίος με το πάτημα ενός κουμπιού παρακολουθεί όποιον θέλει σε όποιο σημείο της γης θελήσει, πάντα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Πέρα από τον τομέα της υποκριτικής όπου οι παραπάνω αλλά και το υπόλοιπο cast παίρνουν άριστα, η ταινία αναδεικνύεται και από τον σκηνοθετικό τομέα, όπου ο Riddley Scott έκανε πάλι εξαιρετική δουλειά, αναπτύσσοντας τους χαρακτήρες όπως έπρεπε και τραβώντας τις ακραίες σκηνές μέχρι εκεί που χρειαζόταν. Φυσικά για το σενάριο εγγυάται το όνομα William Monahan, ένας άνθρωπος που απότι φαίνεται στις δουλειές του(το πολύ καλό Kingdom of Heaven(Το Βασίλειο των Ουρανών) και το καταπληκτικό The Departed(Ο Πληροφοριοδότης)) έχει μόνο ανοδική πορεία και η επιτυχία έρχεται φυσικά. Μοναδικό μειονέκτημα της ταινίας, αν και αυτό το έχουν πια σχεδόν όλες οι νέες ταινίες, είναι ότι στο έργο η δράση είναι πιο μετρημένη απότι σε κάνει το τρέιλερ να περιμένεις, χωρίς όμως να σε κάνει να βαρεθείς κατά την διάρκειά της.

Η ταινία δεν ξεφεύγει από αυτά που έχουμε δει ξανά σε άλλες ταινίες και δεν εμβαθύνει όσο θα μπορούσε ούτε στον κεντρικό χαρακτήρα του ΝτιΚάπριο ούτε στις καταστάσεις που επικρατούν σε εκείνες της περιοχές, ώστε να μην χάσει την μαζική προσέλευση του κοινού στις αίθουσες. Αυτό όμως δεν μειώνει το σύνολο αφού έστω και σχετικά “επιφανειακά” όλα έγιναν με εξαιρετικό τρόπο.

Read More