Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα post rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα post rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 4 Ιουλίου 2013

The Flaming Lips – The Terror

Ένα μεγάλο συγκρότημα, μια ακόμα μεγαλύτερη ιστορία και 13 δίσκοι πλέον. Οι Flaming Lips είχαν βαλθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να ξετινάξουν την έννοια της ροκ και να δημιουργήσουν ένα εκπληκτικό συνοθύλευμα από ψυχεδελική ροκ, κάτι από ambient, κάτι άλλο από post rock και γενικά να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που έσκαγαν στην επικαιρότητα με νέο άλμπουμ στα χέρια. Η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας από την Οκλαχόμα ήταν το 2009 με το “Embryonic” για το οποίο πρέπει να χαραμίσεις πάρα πολλά κολακευτικά επίθετα για να δείξεις το πόσο μεγάλο άλμπουμ ήταν. Οι Flaming Lips μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με νέο μουσικό υλικό, νέα τραγούδια, νέες αφορμές για να τους λατρέψουμε ακόμα περισσότερο.
Ο τίτλος όλων αυτών των αφορμών που θα σε κάνουν να υποκλιθείς στους Flaming Lips είναι “The Terror”. Το 5μελές συγκρότημα, λοιπόν, σπέρνει τον «τρόμο» με τον καινούριο του δίσκο. Καταρχάς, μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του άλμπουμ αμφιταλαντεύεσαι με την παράνοια. Η ψυχεδέλεια στα καλύτερά της με άλλα λόγια. Μετά το τέλος της δεύτερης ακρόασης πάλι θα παίξεις με την παράνοια και θα έχεις συνειδητοποιήσει πως ο καινούριος δίσκος των Flaming Lips δεν είναι καθόλου «εύπεπτος». Θα δυσκολευτώ να δεχτώ με ανοιχτές αγκάλες τα εννέα τραγούδια του άλμπουμ τα οποία δημιουργούν ένα όχι και τόσο «ευκολοφόρετο» σκηνικό. Δεν θα βρεις κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει καθώς η ροή των τραγουδιών κυλάει από την αρχή μέχρι το τέλος στο ίδιο τέμπο. Οι Flaming Lips παρουσιάζονται πιο ψυχεδελικοί από ποτέ και το “The Terror” είναι ένας δίσκος που ή θα αγαπήσεις ή που θα μισήσεις. Προσωπική γνώμη είναι πως οι Αμερικάνοι ηχογράφησαν έναν καταπληκτικό, «εξωπραγματικό» δίσκο που σε μαγεύει.

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

Sigur Ros – Kveikur

Ήταν τέσσερις, έμειναν τρεις. Έχουν μαζί τους όμως χιλιάδες φανατικούς οπαδούς που σταδιακά έγιναν εκατομμύρια. Οι μουσικές τους πέρασαν πολύ γρήγορα τα σύνορα της Ισλανδίας, άγγιξαν αμέσως την υπόλοιπη Ευρώπη και έφτασαν με χαρακτηριστική άνεση στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Και αυτό διότι τα τραγούδια τους έχουν την ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργούν συναισθήματα κάθε είδους. Ο λόγος για τους Sigur Ros οι οποίοι έφτασαν αισίως στον έβδομο δίσκο τους με τον τίτλο “Kveikur” ακριβώς ένα μόλις χρόνο μετά το “Valtari”, το οποίο δεν απέσπασε και τα καλύτερα σχόλια.
Ένας πρόλογος είχε γίνει πριν δυο μήνες περίπου όπου το συγκρότημα από την Ισλανδία είχε κυκλοφορήσει ένα ΕΡ τριών κομματιών υπό το όνομα “Brennisteinn”. Το ομώνυμο τραγούδι αυτού του μικρής διάρκειας δίσκου κάνει την αρχή και για το ολοκληρωμένο πόνημα των Sigur Ros. Πολύ καλό ξεκίνημα για τους Ισλανδούς με την απαραίτητη ένταση και την εναλλαγή της με την απίστευτα ήρεμη φωνή του Birgisson. Τα πορωτικά κρουστά και η ηλεκτρική κιθάρα – την οποία τιθασεύει ο Birgisson με το δοξάρι του – σε προειδοποιούν πως αυτά που θα ακούσεις έχουν σχέση με Sigur Ros και δεν έχει καμία σχέση με το τελευταίο τους άλμπουμ, το “Valtari”.
Γενικότερα το “Kveikur” κινείται στα συνηθισμένα και αγαπημένα μονοπάτια στα οποία μας έχει συνηθίσει το – πλέον – τρίο (το μέλος - keyboard αποχώρησε πέρσυ). Και τα εννιά κομμάτια του δίσκου έχουν την χαρακτηριστική δυναμική των μουσικών των Sigur Ros με ίσως μεγαλύτερη ένταση από ότι τους έχουμε ακούσει σε προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους. Τραγούδια, όπως τα “Isjaki” και “Kveikur”, σε κολλάνε πραγματικά. Η ενορχήστρωση είναι φανταστική και η μπάντα παρουσιάζει ένα δίσκο πολύ προσεγμένο. Το “Kveikur” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, οι μελωδίες είναι ταξιδιάρικες και είναι αυτό που περιμέναμε από τους Sigur Ros, οι οποίοι συνεχίζουν να γράφουν στίχους στα ισλανδικά και εμείς αναγκαστικά να απολαμβάνουμε το μουσικό μέρος (δεν έχουμε όμως παράπονο από αυτό).

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

The National – Trouble Will Find Me

Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να γνωρίσω τους National, μια μπάντα από το Ohio της Αμερικής. Η πρώτη ακουστική επαφή ήρθε κάπου στα μέσα του 2010 όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πέμπτο του δίσκο, “High Violet”, ο οποίος ήταν από τα καλύτερα πράγματα που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Οι National υφίστανται από τις αρχές των 00’s και έκτοτε το παλμαρέ τους γίνεται ολοένα και πιο πλούσιο με τραγούδια που παίζουν μετά από χρόνια ακόμα. Φέτος, έφτασε η μεγάλη στιγμή για την επιστροφή τους και το έκτο πόνημά τους που φέρει το όνομα “Trouble Will Find Me”.
Αυτό που σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τους National είναι πως πρόκειται για ένα σοβαρό συγκρότημα που συνθέτει έτσι όπως αισθάνεται και δεν το ενδιαφέρει να βγάλει κάποια επιτυχία ή ένα single. Το ίδιο σκέφτομαι και τώρα που ακούω το νέο τους δίσκο. Είναι στιβαρός, άρτια δομημένος και μελωδίες που δεν θα ακούσεις έυκολα (και δεν μιλάμε για «ψαγμενιές»). Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι να πάρεις από μια ολόκληρη indie σκηνή. Γρήγορο τέμπο, τρομπόνι, ηλεκτρικές κιθάρες που άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε σε ηρεμούν και ένας Matt Berninger που ασκεί καψόνι στις φωνητικές του χορδές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν πως μπορούν να περνούν με χαρακτηριστική άνεση από όλα τα μουσικά μονοπάτια.

Οι μελανές στιγμές του δίσκου είναι ελάχιστες καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών δεν σου επιτρέπει να ξενερώσεις με κάτι. Ξεκινάς με το εκπληκτικό “I Should Live in Salt” και συνεχίζεις με το ακόμα καλύτερο “Demons”. Ακάθεκτος φτάνεις στο “Don’t Swallow The Cap” με το πιάνο να δημιουργεί το ατμοσφαιρικό φόντο. Υπάρχουν οι ήρεμες στιγμές, υπάρχουν και οι πιο γρήγορες και έτσι δεν υπάρχει χώρος για βαρεμάρα. Οι παραπάνω τίτλοι είναι κάποιοι από εκείνους που ξεχωρίζουν, ωστόσο στο σύνολό του ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Οι National παρουσιάζουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ, χωρίς τις υπερβολές, με εξαιρετική ενορχήστρωση και έτσι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος των National ενώ ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις.

Δευτέρα 22 Απριλίου 2013

Sigur Ros – Brennisteinn

Άπλωσαν τον ισλανδικό στίχο σε ολόκληρη την Ευρώπη και αργότερα τον έφτασαν και στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Πρωτεργάτες μιας ambient μουσικής που είναι άκρως ατμοσφαιρική και σε ταξιδεύει. Έξι είναι οι δίσκοι που έχουν στο πάνθεόν τους από το 1997 μέχρι και πέρσυ που κυκλοφόρησαν το “Valtari”. Ο λόγος για τους Sigur Ros – το πλέον γνωστότερο συγκρότημα της Ισλανδίας – οι οποίοι ακριβώς ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του έκτου τους άλμπουμ, επιστρέφουν με καινούριο πόνημα και συγκεκριμένα στις 17 Ιουνίου. Μέχρι να έρθει, όμως, εκείνη η στιγμή είπαν να δώσουν μια πρώτη γεύση στους οπαδούς τους με ένα ΕΡ με τον τίτλο “Brennisteinn”.
Ο μικρής διάρκειας δίσκος έχει τρία κομμάτια από τα οποία το πρώτο και ομώνυμο αποτελεί το single του νέου άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει σε δύο μήνες και που θα φέρει το όνομα “Kveikur”. Αυτο το καινούριο υλικό αποτελεί και την πρώτη δουλειά του συγκροτήματος μετά την αποχώρηση του μπασίστα Kjartan Sveinsson, με αποτέλεσμα οι Sigur Ros να προχωρούν πλέον ως τρίο. Πριν την κυκλοφορία του ΕΡ, η ισλανδική μπάντα είχε ενημερώσει πως ο νέος ήχος του γκρουπ θα είναι πιο «επιθετικός». Όπως είπαν έτσι και έπραξαν. Ακούγοντας το “Brennisteinn” έρχονται στο μυαλό μας πιο παλιοί Sigur Ros, των οποίων τα τραγούδια είχαν περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και αρκετά πιο δυνατά κρουστά.
Εκτός του τραγουδιού που θα περιλαμβάνεται στην καινούρια δουλειά του ερχόμενου καλοκαιριού, το ΕΡ έχει και άλλα δύο κομμάτια. Τα “Hryggjarsula” και “Ofbirta” είναι ορχηστρικά με το δεύτερο να είναι περισσότερο εξωστρεφές σε σχέση με το πρώτο. Αυτό το πρώτο δείγμα για το τί πρέπει να περιμένουμε από το αναμενόμενο “Kveikur” είναι αρκετά καλό. Πέρσυ με το “Valtari”, η ισλανδική μπάντα μας έβαλε σε πολύ πιο σκοτεινά μονοπάτια. Φέτος, όμως, οι Sigur Ros φαίνονται να επιστρέφουν στα παλιά δυναμικά κομμάτια που σου καρφώνονται αμέσως στο μυαλό. Εν αναμονή, λοιπόν, του νέου δίσκου τους μπορούμε να «λιώσουμε» το “Brennisteinn” και να ταξιδέψουμε σε ένα άλλο κόσμο.

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

Zebra Tracks – Collective Guilt

Ξεκίνησε ως ΕΡ, όμως στην πορεία άλλαξε δρόμο και «μετατράπηκε» σε ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ. Πάλι καλα δηλαδή γιατί με ένα μικρής διάρκειας δίσκο από το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν θα χορταίναμε τίποτα. Οι Zebra Tracks σχηματίστηκαν το 2004, 6 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους ταρακουνώντας αρκετά την εγχώρια indie σκηνή ενώ ο κόσμος στις συναυλίες τους γινόταν ολοένα και περισσότερος. Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια και ο δεύτερος δίσκος της μπάντας είναι γεγονός και τιτλοφορείται “Collective Guilt”.
Οι Αντώνης Καββαδίας (φωνή – κιθάρα), Γιώργος Νίκας (κιθάρα), Κώστας Βαβούσης (μπάσο) και Θοδωρής Βρανάς (κρουστά) παρουσιάζουν εννιά τραγούδια, τα οποία πολύ απλά θα μπορούσαν να μην προέρχονται από κάποιο ελληνικό γκρουπ. Η προηγούμενη δισκογραφική δουλειά τους περιελάμβανε περισσότερο το χορευτικό στοιχείο, χωρίς φυσικά να χάνεται η rock διαθέση. Σε αυτό τον δίσκο έχουμε να κάνουμε με κομμάτια καθαρά κιθαριστικά, πιο δυνατά και σε λίγες στιγμές και σκοτεινά. Η παραμόρφωση των ηλεκτρικών κιθάρων δίνει και παίρνει ενώ το μπάσο διατηρεί ένα γρήγορο τέμπο που δεν σε αφήνει σε ησυχία. Σε γενικές γραμμές η κιθάρα έχει τον πρωταρχικό ρόλο δίνοντας την shoegaze αισθητική στα τραγούδια, όπως έχουν αναφέρει και τα ίδια τα μέλη της μπάντας.

Κατά την ακρόαση του “Collective Guilt” περνάμε από αρκετά μουσικά μονοπάτια. Το “Vampires and Ghouls” που ανοίγει τον χορό των εννιά τραγουδιών εντυπωσιάζει με την alternative rock του, το “Isabelle Creeps” που ξεσπάει με τρόπο – κάπως – χορευτικό στο ρεφρέν του αλλά και το πρώτο single του δίσκου, το πλήρως από ηλεκτρική ενέργεια “Bicycles”, το οποίο αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του. Επίσης, με το “We Found a Reason to Live and We Called it God” οι «ζέβρες» μπορεί να μας θυμίσουν κάτι από παλιούς Placebo (B3, Battle for the Sun) ενώ η τετράδα δεν χάνει την χορευτική αίσθηση, όπως εκείνη μας προσφέρεται στο “Freakshow”.
Γιατί εντυπωσίαζουν οι Zebra Tracks; Ο δεύτερος δίσκος τους είναι εκπληκτικός, ακούγεται ολόκληρος μονορούφι χωρίς να κουράζει και είναι αρκετά μεστός, πηγαίνοντας την μπάντα σίγουρα πολλά βήματα μπροστά. Ένας άλλος λόγος; Μα φυσικά επειδή αυτό που ακούμε είναι κάτι εγχώριο και είναι ό,τι καλύτερο έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες. Αυτό από μόνο του κάνει να εντυπωσιαστούμε περισσότερο με τα τραγούδια και να συμπεριλαμβάνουμε πλέον τους Zebra Tracks στην λιστα με τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες.

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Adolf Plays The Jazz – Form Follows Function

Κατεβάζεις το άλμπουμ τους (γιατί οι ίδιοι αποφασίζουν να το προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα) και ξεκινάς την ακρόαση. Δεν έχεις ψάξει την προέλευση του συγκροτήματος και από τις πρώτες μελωδίες ο νους σου πηγαίνει σε χώρες που το post-rock βρίσκεται στην κορυφή. Σε λίγο μαθαίνεις πως αυτά που ακούς, και που σου έχουν τραβήξει αμέσως την προσοχή, είναι ελληνικής προέλευσης και κάνεις σκέψεις ότι η εγχώρια μουσική σκηνή βασιλεύει για τα καλά. Όχι ότι δεν το ξέρεις, αφού πλέον ολοένα και περισσότερα σχήματα και καλλιτέχνες σκάνε από το πουθενά με μουσικές γεμάτες συναίσθημα και αυθεντικότητα. Οι Adolf Plays The Jazz, όμως, αποτελούν μια ξεχωριστή περίπτωση – προσωπικά – από τώρα και στο εξής. Και αυτό διότι ο καινούριος του δίσκος με τον τίτλο “Form Follows Function” είναι πραγματικά ένα μουσικό στολίδι για την «εναλλακτική» μουσική σκηνής της χώρας μας.
Η μουσική των Adolf Plays The Jazz περνάει από μια κινηματογραφική σκοπιά, καθώς τα άλμπουμ τους θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν soundtracks για ταινίες. Ορχηστρικά κομμάτια γεμάτα ηλεκτρικές κιθάρες, κρουστά που εντυπωσίαζουν και δεν ακολουθούν απλώς τον ρυθμό και το ηλεκτρονικό στοιχείο που πολλές φορές εισχωρεί και δημιουργεί ένα εξαιρετικό μείγμα μαζί με το ηλεκτρικό. Κάποιες φορές συναντάμε όργανα όπως το βιολί που δίνει την «απαραίτητη» ηρεμία ενώ σε άλλα σημεία το τέμπο ανεβαίνει πορωτικά. Σύμφωνα με την μπάντα, το “Form Follows Function” παραπέμπει στις μεγαλουπόλεις και στο πώς εκείνες επιδρούν στον ψυχισμό του ανθρώπου. Ο ήχος είναι καθαρά post-rock ο οποίος σε συνδυασμό με την ταξιδιάρικη προσέγγιση του συγκροτήματος δημιουργεί μια ιδιαίτερα όμορφη μουσική.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσεις τα τραγούδια να παίζουν και να σε παρασύρουν σε μακρινά ταξίδια, τα οποία μπορεί να είναι και μέσα σε μια μεγαλούπολη. Οι Αθηναίοι Adolf Plays The Jazz σχηματίστηκαν το 1998 και έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους και μαζί με τον φετινό πιστεύω πως μπαίνουν αναμφισβήτητα στα καλύτερα συγκροτήματα της ελληνικής «εναλλακτικής» σκηνής. Σημειωτέον, η μπάντα προσφέρει όλες τις δισκογραφικές της δουλειές προς δωρεάν κατέβασμα.

Τρίτη 22 Μαΐου 2012

Sigur Ros – Valtari

Βρίσκονται στην δισκογραφία εδώ και 15 χρόνια. Ποτέ δεν αναζήτησαν την δημοσιότητα, ποτέ δεν διαφημίστηκαν άσκοπα, ποτέ δεν προσπάθησαν να συνθέσουν κάτι για να εντυπωσιάσουν. Πλέον έχουν γίνει γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο μονάχα με την μουσική τους. Το κατάφεραν με την «αλήθεια» που κρύβει η μουσική τους αλλά και με την αυθεντικότητα που έχουν οι ίδιοι. Αποτελούν μουσικό πρότυπο για πολλές μπάντες από αρκετές χώρες ενώ τον δρόμο που χάραξαν ακολουθούν με επιτυχημένο τρόπο οι Rokkuro που έχουν ήδη αποκτήσει το δικό τους φανατικό κοινό. Ο λόγος για τους Ισλανδούς Sigur Ros που πλέον έχουν γράψει την δική τους ιστορία στην παγκόσμια μουσική σκηνή και συνεχίζουν να συνθέτουν μελωδίες από έναν άλλον πλανήτη, τον δικό τους.
Τέσσερα χρόνια μετά το “Með suð í eyrum við spilum endalaust” (μακάρι να μπορούσα και να το προφέρω) η 4μελής μπάντα από την πρωτεύουσα της Ισλανδίας επιστρέφει με οκτώ καινούρια τραγούδια, στον δίσκο με τον τίτλο “Valtari”. Μας είχαν «προειδοποιήσει» πριν λίγους μήνες, με το live άλμπουμ “Inni” που είχαν κυκλοφορήσει, πως φέτος είναι η χρονιά της δισκογραφικής τους επιστροφής. Οι ατμοσφαιρικές μελωδίες δεν γινόταν να μην υπάρχουν και σε αυτή τη δουλειά του συγκροτήματος, με το ηλεκτρονικό στοιχείο να ξεπηδά από το πουθενά ακόμη περισσότερο από τα προηγούμενα άλμπουμ, όπως είχε «διαπιστώσει» μετά την ηχοφράφηση και ο ίδιος ο frontman, Jonsi. Το “Eg Anda” κάνει το ξεκίνημα του δίσκου με την μακροσκελή μελωδική εισαγωγή του η οποία σταδιακά πιάνει έναν ρυθμό με την ηλεκτρική κιθάρα και με τα λόγια που μπαίνουν. Όμορφη στιγμή του δίσκου αποτελεί το “Varuo” το οποίο προς το τέλος του μπλέκει στις απαλές νότες τα ρυθμικά κρουστά, πράγμα που το κάνει δυναμικά όμορφο. Με τον ίδιο τρόπο ενορχηστρώνεται και το επόμενο κομμάτι, “Rembihnutur”, ενώ από κει και πέρα επικρατεί η συνηθισμένη Sigur Ros ηρεμία. Μια μουσική ηρεμία απίστευτη, με τα φωνητικά να σου χαϊδεύουν το τύμπανο και τις ατμοσφαρικές μελωδίες να σε ταξιδεύουν.
Στο “Valtari” είναι εμφανής η απουσία των δυνατών κρουστών και του μπάσου, όργανα τα οποία έδιναν μια δυναμική στα κομμάτια των Ισλανδών. Μπορεί με τα Ισλανδικά να μην καταλαβαινούμε οι περισσότεροι απολύτως τίποτα, ωστόσο η απαλότητα των τραγουδιών και η αρμονία με τις γλυκές μελωδίες κάνουν τα λόγια οικεία στο άκουσμα. Πλέον για να ακούσεις Sigur Ros δεν χρειάζονται ενδοιασμοί. Ξέρεις πως το υλικό που ηχογραφούν είναι άρτια προσεγμένο και σε μεγάλο βάθος εμπνευσμένο. Μπορεί το “Valtari” να μην αποτελέσει τον δίσκο ορόσημο για το συγκρότημα και να μην εντυπωσιάσει πλήρως τους οπαδούς του, ωστόσο είναι ένας πολύ καλός δίσκος.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More