Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009

Magic De Spell - Ok πατέρα

Σε λίγο καιρό οι Magic De Spell φτάνουν τις 3 δεκαετίες στο μουσικό ελληνικό στερέωμα και δικαίως αποτελούν ένα από τα καλύτερα ροκ σχήματα όλων των εποχών στην Ελλάδα. Φέτος, έκαναν την μεγάλη επιστροφή μετά το 2005 και τον τελευταίο τους δίσκο "Ο Τελευταίος Επιζών". Όλα αυτά τα χρόνια μας προσφέρουν μεγάλες επιτυχίες και αυτό το αποδεικνύουν και με την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο "Οκ πατέρα". Οι Magic De Spell ξέρουν πολύ καλά πως να εξωτερικεύσουν αυτά που αισθάνονται και ταυτόχρονα να πορώνουν όλους εμάς που τους ακούμε.Σε αυτό το άλμπουμ το συγκρότημα μελοποίησε δύο ποιήματα, το "Στη ζώνη του πυρός" της Ελευθερίας Αναγνωστάκη και "Τα χελιδόνια πενθούν στην αγκαλιά σου" του Πάμπου Φιλίππου. Υπάρχει, επίσης, και η διασκευή του "Κυρ- Παντελή" του Πάνου Τζαβέλα. Απρόσμενη συνεργασία στον δίσκο αποτελεί αναμφισβήτητα αυτή με την Στέλλα Κονιτοπούλου στη ροκ διασκευή του νησιώτικου "Το δύο", ενώ στο cd προστίθεται και σαν bonus track η μεγάλη επιτυχία από τον δίσκο του 1993 "Διακοπές στο Sarajevo", το αντιπολεμικό "Sarajevo (Φώναξε)". Το cd είναι αυθεντικό ελληνικό ροκ με ωραίους στίχους. Από την άλλη, δεν αποτελεί το άλμπουμ - έκπληξη από τους Magic De Spell. Ωστόσο, το "Οκ πατέρα" παίρνει μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους δίσκους του ελληνικού ροκ των τελευταίων 2 χρόνων.
To Track List του "Οκ πατέρα" :
"Χαμένο αστέρι"
"Στη ζώνη του πυρός"
"Τα χελιδόνια πενθούν στην αγκαλιά σου"
"Ο κλόουν"
"The trap ... η παγίδα"
"Μαύρη γάτα"
"Ένα λουλούδι"
"DOG-GOD"
"Κυρ-Παντελής"
"Ok πατέρα..."
Bonus tracks :
"Sarajevo"
"Το δύο (δεν μπορεί ποτέ να γίνει ένα)" (συμμετέχει η Στέλλα Κονιτοπούλου)

Σάββατο 30 Μαΐου 2009

PJ Harvey - A Woman A Man Walked By

H Αγγλίδα Polly Jean Harvey αναμφισβήτητα ανήκει στις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και μέχρι τώρα προσφέρει τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή και συνεργασίες με καλλιτέχνες, όπως οι Nick Cave, Josh Homme, Marianne Faithfull. Το Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το δέκατο άλμπουμ της με τίτλο "A Woman A Man Walked By". Η PJ επέστρεψε στον παλιό, θορυβώδη ήχο της μετά την <<παρένθεσή>> της με τον δίσκο "White Chalk", o οποίος περιελάμβανε κομμάτια με κύριο όργανο το πιάνο. Με την καινούρια δισκογραφική της δουλειά, μας υπενθύμισε πως δεν έχει ξεχάσει τι θα πει ροκ. Τα κομμάτια του δίσκου, εκτός από τον κυρίαρχο τόνο της ηλεκτρικής κιθάρας, εμπεριέχουν και στοιχεία folk. Η Βρετανίδα μουσικός - στιχουργός - ερμηνεύτρια δεν ξεφεύγει από τα μουσικά μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή διατηρεί τον σκληρό ήχο αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και ήρεμα κομμάτια.
To άλμπουμ ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο, ο οποίος ονομάζεται "Black Hearted Love". Το τραγούδι αποτελεί αν όχι το ομορφότερο, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του δίσκου. Επίσης, το "Chair" μπορεί να θεωρηθεί η συνέχεια των <<επιτυχιών>> του άλμπουμ. Από την άλλη, τραγούδια, όπως το April και το Pointless μόνο μια φορά μπορεί να αντέξει κάποιος να τα ακούσει. Η PJ επιδυκνύει το μουσικό της χάρισμα και μας θυμίζει το αριστουργηματικό "Τo Bring You Μy Love" του 1995, που μέχρι και σήμερα ακούγονται τα τραγούδια του και ανήκει στους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του '90. Το "A Woman A Man Walked By" αποτελεί ένα από τους καλούς (τουλάχιστον) δίσκους της χρονιάς, όχι όμως ότι είναι και αυτό που περίμεναν οι φαν της Polly Jean Harvey.

Παρασκευή 29 Μαΐου 2009

Depeche Mode - Sounds of the Universe

Εμφανώς με περισσότερα ροκ στοιχεία στα τραγούδια τους, οι Depeche Mode επιστρέφουν μετά το 2005 και τον δίσκο "Playing the Angel". Οι Dave Gahan, Martin Gore και Andrew Fletcher συνεχίζουν να πειραματίζονται πάνω στη ηλεκτρονική μουσική και να συνδυάζουν ροκ-ποπ-electro καταστάσεις. Το "Sounds of the Universe" αποδεικνύει πως το συγκρότημα από το Έσσεξ δεν έχασε τη μουσική του φαντασία, ωστόσο δεν είναι πλέον σε θέση να εκπλήξει και τον πιο φανατικό οπαδό του. Ο δίσκος αυτός είναι ο 12ος για τους Depeche και κάθε φαν του γκρουπ θα κάτσει να τον ακούσει με ευχαρίστηση. Δεν μπορεί να συγκριθεί με το αριστουργηματικό Violator του 1990, όπως και κανένας άλλος δίσκος δεν μπορεί. Ο ήχος του άλμπουμ είναι σκοτεινά ατμοσφαιρικός και πολλές φορές σκληρός, μπορεί, βέβαια, να θεωρηθεί ξεπερασμένος για την εποχή.
Αυτό όμως δεν μας πειράζει γιατί η ταυτότητα του συγκροτήματος έχει οριστεί εδώ και δεκαετίες. Το "Sounds of the Universe" ακούστηκε το 2009 αλλά το 2010 δεν θα το θυμόμαστε καν. Ίσως αποτελέσει την αρχή της παρακμής των DM γιατί πολλές φορές μαζί με την ηλικία γερνάει και η μουσική. Ωστόσο, μας χαροποιεί η επιστροφή των Depeche Mode (και φυσικά όχι η συναυλία τους που ακυρώθηκε τελευταία στιγμή) γιατί η παρουσία μιας μπάντας στο προσκήνιο για 3 δεκαετίες είναι πολύ δύσκολο πράγμα.
Το tracklist του "Sounds of the Universe":
"In Chains"
"Hole to Feed"
"Wrong"
"Fragile Tension"
"Little Soul"
"In Sympathy"
"Peace"
"Come Back"
"Spacewalker"
"Perfect"
"Miles Away/The Truth Is"
"Jezebel"
"Corrupt"

Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

Tim "Ripper" Owens - Play My Game



Πρώτα προσπάθησε να γεμίσει το κενό μιας μορφής του Heavy Metal ήχου, του Rob Halford στους Judas Priest. Μετά προσπάθησε να αντικαταστήσει τον Jon Schaffer στους θρυλικούς Iced Earth. Δυστυχώς ή ευτυχώς και στις δύο περιπτώσεις επιβεβαιώθηκε η γνωστή ρήση πως ο παλιός είναι αλλιώς...

Aπότι φαίνεται έμαθε το μάθημα του ο Tim "Ripper" Owens και μετά από τα δύο μεγάλα γκρουπ που προσπάθησε να ενταχθεί χωρίς να τα καταφέρει ξεκινά την solo καριέρα του με τον νέο του δίσκο Play My Game. Ο Tim Ripper μάζεψε μια ομάδα από ταλαντούχους και καταξιωμένους μουσικούς όπως ο Doug Aldrich των Whitesnake και ο Vinny Appice των Black Sabbath/Heaven and Hell και έβγαλε τον πρώτο του δίσκο. Ο ήχος είναι καθαρό heavy metal και χαρακτηρίζετε από τα καταπληκτικά και, ελαφρώς υποτιμημένα από τις λάθος επιλογές του τα προηγούμενα χρόνια, φωνητικά του Tim Ripper ενώ έχει και κάποια πολλοί ωραία riffs. Ίσως το μόνο κακό είναι ότι όλα τα κομμάτια κυμαίνονται σε περίπου ίδιο επίπεδο και δεν ξεχωρίζει κανένα ιδιαίτερα. Με τόσα χρόνια εμπειρίας που έχει ο Ripper δεν ξέρω πόσο αυστηρά πρέπει να τον κρίνουμε αλλά εγώ πάντως έμεινα αρκετά ικανοποιημένος και περιμένω τις επόμενες δουλειές του.
Track Listing
02. Believe
03. The Cover Up
04. Pick Yourself Up
05. It Is Me
06. No Good Goodbyes
07. The World is Blind
08. To Live Again
09. The Light
10. Play My Game
11. Death Race
12. The Shadows Are Alive

Τρίτη 19 Μαΐου 2009

Angels and Demons : Οι Πεφωτισμένοι



Το Illuminati ή αλλιώς Angels and Demons είναι ένα βιβλίο από τον γνωστό συγγραφέα του Κώδικα DaVinci, Dan Brown. Μπορεί να μην έχει κάνει το ίδιο χαμό σαν βιβλίο με τον Κώδικα, παρότι κυκλοφόρησε πρώτο(στην ταινία το παρουσιάζουν σαν sequel), αλλά κατά τη δική μου γνώμη είναι πολύ καλύτερο βιβλίο από αυτό.
Η ταινία πίστευα ότι θα ήταν πολύ καλή και είχα μεγάλες προσδοκίες πριν πάω να την δω. Το καλό, μέχρι να μπω στη αίθουσα, ήταν πως δεν θυμόμουν τίποτα από το βιβλίο παρά μόνο το τέλος του. Περιέργως μέσα στα πρώτα 10 λεπτά της ταινίας θυμήθηκα απέξω όλο το βιβλίο...

Αυτό δεν με δυσκόλεψε να ευχαριστηθώ την ταινία στην συνέχεια αν και τελικά αποδείχθηκε κατώτερη των προσδοκιών μου. Σίγουρα τα λάθη που γίνανε στον Κώδικα διορθωθήκανε αλλά η ταινία δεν καταφέρνει ούτε κατά διάνυα να μεταφέρει την δράση και την αγωνία που έχει το βιβλίο. Όλο το έργο είναι μια ασταμάτητη σκηνή δράσης που δεν σταματάει σχεδόν καθόλου ενώ περίεργες και βαρύγδουπες λέξεις σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον συνέχεια με τις επεξηγήσεις για τους διάφορους "περίεργους" όρους να "αναλύονται" έξυπνα ώστε να είναι εύκολη η παρακολούθησή τους. Η ροή του έργου είναι πολύ γρήγορη με αποτέλεσμα να μην σε κάνει να βαρεθείς ούτε για δευτερόλεπτο αλλά παράλληλα να καταστρέφει το μυστήριο της "εύρεσης του μονοπατιού" και του λυσίματος των γρίφων, αφού αυτά περνάνε πολύ γρήγορα και απλοποιημένα.
Ο Tom Hanks ενσαρκώνει για δεύτερη φορά τον επιστήμονα Robert Langdon με σχετική επιτυχία ενώ η Vittoria Vetra, φυσικό/βιολόγο που δημιούργησε την αντιύλη στο CERN και βοηθάει τον Robert στο κυνήγι του κλεμμένου φιαλιδίου είναι η Ayelet Zurer. Οι υπόλοιποι ρόλοι δεν αφήνουν κάποια αίσθηση, καλή ή κακή αφού το έργο επικεντρώνεται σε αυτούς τους δύο, ίσως και στον πάτερ Patrick McKenna(Ewan McGregor) που έχει όμως και μια από τις πιο άξιες συζήτησης (όχι καλής) σκηνής στην ταινία.

Σκηνοθετικά η ταινία έχει να δώσει τις πολλές σκηνές μνημείων και αρχιτεκτονημάτων, πολλά εκ των οποίων όμως δεν είναι αληθινά αφού το Βατικανό δεν επέτρεψε στην ταινία να γυρίσει τις σκηνές στις πραγματικές τοποθεσίες. Μετά την κινηματογραφική αποτυχία του Κώδικα Νταβίντσι περίμενα πως το Illuminati θα γίνει υπερπαραγωγή. Τελικά απογοητεύτηκα λίγο κυρίως γιατί θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που τελικά είδαμε.

Κυριακή 17 Μαΐου 2009

X-Men Origins: Wolverine



Το concept του Xmen origins ήθελε να έχει την ιστορία του κάθε μέλους της ομάδας των υπερηρώων ξεχωριστά και φυσικά αυτό το prequel-francshise δεν μπορούσε να ξεκινήσει αλλιώς παρά με τον πιο δημοφιλή ήρωα, τον Wolverine. Η ταινία φυσικά ανέπτυξε ένα τρομερό hype και όλοι το περιμέναμε για blockbuster της χρονιάς. Από εισιτήρια είμαι πεπεισμένος ότι θα πάει καλά, αλλά δυστυχώς μόνο από αυτά, και αυτό γιατί η ταινία τελικά βγήκε πολύ μικρότερη των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί αλλά και του ονόματος που κουβαλάει ο Wolverine και μαζί και οι Xmen.
Στα υπέρ της ταινίας η έλλειψη "κενών" κομματιών αφού η διάρκεια της ταινίας ίσα που ξεπερνάει τα 100 λεπτά και η καταιγιστική δράση καθόλη την διάρκεια του έργου με κάποιες σκηνές που θα λατρέψουν και οι πιο απαιτητικοί φίλοι της εφετζίδικης και hi-tech δράσης. Φυσικά στα υπέρ και ο Χιου Τζάκμαν ο οποίος κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πάει το έργο όσο πιο ψηλά γίνεται, χωρίς όμως και το υπόλοιπο cast να πηγαίνει πίσω και ειδικά ο Liev Schreiber που παίζει τον αδερφό του Wolverine τον Sabretooth, ενώ οι σκηνές δράσης μεταξύ τους είναι από τις καλύτερες της ταινίας.
Δυστυχώς, το τεράστιο αρνητικό τις ταινίας είναι η παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας στο σενάριο σε βαθμό να μπορείς να μαντέψεις την κάθε σκηνή και να σε φτάνει σε σημείο να μην σε ενδιαφέρει τι θα γίνει παρακάτω παρά μόνο να δεις την μάχη. Επίσης το ότι λείπει η αίσθηση της ομάδας που έχουν οι Xmen είναι μεγάλο μίον και αφού δεν κατάφερε να το αντιμετωπίσει αυτό ο Wolverine δεν ξέρω πως θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει κάποιος από τους υπόλοιπους. Ίσως χρειαζότανε να δείξουν λίγο παραπάνω από κάποιους από τους κύριους ήρωες των Xmen.

Τελευταία στον χώρο του κινηματογράφου έχουν χάσει εντελώς το μέτρο με τις προσδοκίες που δημιουργούν στο κοινό. Όταν μια κακή ταινία στην πλασάρουν για αριστούργημα είναι πολύ κακό γιατί στο τέλος θα χάσεις 2 ώρες και φυσική κάποια χρήματα, αλλά όταν μια μέτρια προς καλή ταινία στην παρουσιάζουν για την ταινία της χρονιάς τότε αυτό είναι ακόμα χειρότερο, γιατί εκτός από τα λεφτά και τις 2 ώρες χάνεις και ένα έργο που υπό άλλες συνθήκες ίσως και να το έβλεπες μέχρι και ευχάριστα.

Σάββατο 16 Μαΐου 2009

The Reader



Το The Reader είναι ένα έργο που θίγει ταυτόχρονα 2 θέματα, από τη μία των εσωτερικό πόλεμο μεταξύ του θέλω και του πρέπει μέσα από έναν "απαγορευμένο" έρωτα ενός 16χρονου με μια 36χρονη και από την άλλη οι ευθύνες που αποδίδονται σωστά ή μη για τον ποιο αιματηρό πόλεμο στην ιστορία.
Η Hanna Schmitz είναι μια απλή εισπράκτορας εισιτηρίων μέχρι που γνωρίζει τον Michael και χάνει τον έλεγχο μαζί του. Και οι δύο καταλαβαίνουν πόσο διαφορετικοί είναι αλλά δε θέλουν να χάσουν αυτό που έχουν, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και αναγνώσεις στην Hanna από τον Michael πολλών λογοτεχνικών βιβλίων. Η Hanna όπως καταλαβαίνουμε είναι αναλφάβητη και ντρέπεται για αυτό και λόγω αυτού θα "αναγκαστεί" να ενταχθεί στα Ες-Ες και να εξαφανιστεί από τη ζωή του Michael. Κάπου εκεί η ταινία αλλάζει εντελώς και μας πάει κάποια χρόνια μετά όπου ο Michael σαν φοιτητής της Νομικής θα βρεθεί στην δική της Hanna για τα εγκλήματα που έπραξε κατά τη διάρκεια του πολέμου και θα δει πόσο άδικα πολλές φορές αποδίδονται ευθύνες. Η Hanna πήγε στη φυλακή και ο Michael μεγάλωσε αλλά ποτέ δεν την ξεπέρασε. "Ανεκπλήρωτες αγάπες" όμως ζητούν την δικιά τους εξιλέωση και θα την ψάχνουν μέχρι το τέλος.
Το cast πιστεύω πως ήταν τρομερό, με τον David Kross να εκπέμπει όλη την αθωότητα και δίψα για ζωή του μικρού Michael και τον Ralph Fiennes να προσδίδει αυτό το συννεφιασμένο και ανεκπλήρωτο, σα να ψάχνεις κάτι που έχεις χάσει από παλιά και τίποτα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει, ύφος του μεγάλου Michael. Φυσικά και για την πρωταγωνίστρια Hanna δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερη από την ακόμα τόσο ερωτική Kate Winslet η οποία επάξια κέρδισε και το χρυσό αγαλματίδιο για τον ρόλο αυτό.
Ο Stephen Daldry κάνει μια αρτιότατη δουλειά ως σκηνοθέτης και μεταφέρει πολύ καλά το βιβλίο του Bernhard Schlink στην μεγάλη οθόνη. Συνολικά το έργο είναι αρτιότατο και πολύ καλό, ίσως στο τέλος μόνο να σου αφήσει την απορία αν χρειαζόταν λίγο περισσότερο ανάλυση στο κομμάτι των Ες-Ες για να εκτιναχθεί το έργο σε αριστούργημα ή μήπως αυτό θα ήταν υπερβολικό και πιθανόν να χάλαγε τον συναισθηματισμό της υπόλοιπης ταινίας.

Παρασκευή 15 Μαΐου 2009

The Alphabet Killer



Ένας δολοφόνος διαλέγει τα θύματα του με βάση το ονοματεπώνυμο τους και συγκεκριμένα αν έχουν τα ίδια αρχικά. Η μόνη που έχει την "ενόραση" να το καταλάβει αυτό είναι η ντέντεκτιβ Megan Paige η οποία όμως αφού της έγινε εμμονή η σύλληψη του χρειάστηκε να κλειστεί σε ψυχιατρική κλινική γιατί διαγνώστηκε πως έπασχε από σχιζοφρένεια. Μετά από λίγο καιρό και αφού "θεραπεύτηκε" η ντέντεκτιβ ξανάπιασε δουλειά στο αστυνομικό τμήμα όπου μέσα από διάφορα στοιχεία κατάλαβε ότι ο δολοφόνος συνεχίζει τους φόνους με την ίδια μέθοδο.
Το σενάριο, το οποίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία, δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι τρομερό αλλά θα μπορούσε να αναπτυχθεί αρκετά καλά. Δυστυχώς η σκηνοθεσία είναι που ήρθε και το σκότωσε αφού ήταν από μέτρια έως κακή, χωρίς να δίνει να καταλάβεις ποιο ήταν το βασικό πλάνο του σκηνοθέτη που κινούταν ανάμεσα στην σχιζοφρένεια και το παραφυσικό χωρίς να "σιγουρεύει" ούτε το ένα ούτε το άλλο και απλά στο τέλος να αφήνει ένα τρανταχτό υπονοούμενο για sequel.
Μάλλον το μεγάλο στοίχημα της παραγωγής ήταν το cast αφού όλοι οι ηθοποιοί είναι γνωστοί από κάπου, είτε άλλες ταινίες είτε τηλεοπτικές σειρές. Το στοίχημα αυτό πάντως μάλλον το χάσανε γιατί η πρωταγωνίστρια, Eliza Dushku, πραγματικά πιστεύω πως δεν θα μπορέσει ποτέ να εξελιχθεί σαν ηθοποιός και μένει πάντα σε πολύ μέτρια επίπεδα όπως μας έχει συνηθίσει στο Tue Calling και στο φετινό Dollhouse. Οι σκηνές που "προσπαθούσε" να εκφράσει την σχιζοφρένειά της με τους σπασμούς και τα λοιπά κόλπα ήταν τουλάχιστον τραγικές και πραγματικά δεν πιστεύω πως έπεισαν κανέναν.
Μία μέτρια συνολικά ταινία που όμως αξίζει μέχρι και ενοικίαση αλλά τίποτα παραπάνω.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More