Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 30 Ιουλίου 2011

The Boy In The Striped Pyjamas

Ο πατέρας του οκτάχρονου Bruno είναι στρατιωτικός στην ναζιστική Γερμανία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν αυτός παίρνει προαγωγή, η οικογένεια αναγκάζετε να μετακομίσει κοντά σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί, ο μικρός Bruno δεν θα καταλαβαίνει αυτά που βλέπει, όπως γιατί οι άνθρωπο στην “φάρμα” φοράνε “πυτζάμες”, ή γιατί όλοι οι Εβραίοι είναι κακοί. Σε μια εξόρμησή του θα βρεθεί στον φράχτη του στρατοπέδου όπου θα συναντήσει τον Shmuel, ένα συνομήλικό του παιδί το οποίο όμως δεν του επιτρέπετε να φύγει από την άλλη πλευρά του φράχτη και φοράει ένα νούμερο για “παιχνίδι”. Μια φιλία θα δημιουργηθεί ανάμεσα στον Bruno και τον Shmuel που μέσα από τα αθώα μάτια τους δεν βλέπουν τις βιαιότητες των μεγάλων.
Το έργο βασίζετε στο ομότιτλο βιβλίο του Ιρλανδού συγγραφέα John Boyne και υπεύθυνος για την μεταφορά του σεναρίου και την σκηνοθεσία της ταινίας είναι ο Mark Herman. Ο Herman δίνει την αίσθηση κατά την διάρκεια της ταινίας πως ήθελε να φτιάξει μια ταινία με αντιπολεμικό μήνυμα που θα μπορούσε να δει όλη η οικογένεια, μακριά από βάναυσες πολεμικές σκηνές αλλά με τρομερά ειρωνικές σκηνές που δημιουργούνται από την αδυναμία του μικρού Bruno να κατανοήσει αυτά που γίνονται γύρω του. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι γυρισμένο στον φράχτη του στρατοπέδου και στο σπίτι της γερμανικής οικογένειας και το βάρος του δράματος πέφτει αφενός στις ερμηνείες των δύο παιδιών, αφετέρου στην τρομερή ερμηνεία της αντιφρονούντας μάνας, που προσπαθεί να προστατέψει το παιδί της από την κόλαση στην οποία μεγαλώνει, και την υποδύεται η Vera Farmiga (Source Code, Up in the Air, Orphan).
Το The Boy In The Striped Pyjamas είναι μια ταινία που θα συγκινήσει και με το τραγικό της τέλος θα σοκάρει. Μια καλή δουλειά με ένα θέμα πολυπαιγμένο που δεν πρέπει να ξεχαστεί όμως ποτέ.

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011

Παύλος Παυλίδης – Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει

Βρισκόμαστε στο 1986, όπου ένας νεαρός κιθαρίστας ενσωματώνεται στα Μωρά στη Φωτιά για να ροκάρει μαζί με τον Στέλιο «Σαλβαδόρ» Παπαϊωάννου και την παρέα του, μέχρι το 1988. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή, καθώς ξεκινάει η μεγάλη περίοδος των Ξύλινων Σπαθιών και ο Παύλος Παυλίδης γίνεται ευρέως γνωστός, ενώ το γκρουπ απο τη Θεσσαλονίκη κατακτά τη ροκ σκηνή. Το ταξίδι κράτησε μέχρι το 2003. Από κει και πέρα πορεύεται μόνος του, έχοντας μια μπάντα να τον ακολουθεί, τους B-Movies. Το 2010 κυκλοφορεί ο τρίτος προσωπικός δίσκος, με τίτλο «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει».
Γνωστός για τα «ταξιδιάρικα» τραγούδια του, έτσι και αυτό το άλμπουμ σε πηγαίνει σε πολλούς διαφορετικούς τόπους της φαντασίας σου. Δυνατό ξεκίνημα με το «Αυτό» και την «Ανάμνηση της ευτυχίας», ενώ η συνέχεια γίνεται καλύτερη με την «Λευκή καταιγίδα», όπου παίζει αρκετά στο ραδιόφωνο.
Το «Ράδιο lollipop» δεν θα το ξεχάσεις λόγω της υπέροχης μελωδίας του και το «Αντικαταπληκτικά» λόγω των στίχων του. Κορυφή αποτελεί το «Νοσφερατού» προς το κλείσιμο του δίσκου, ενώ αν θέλεις να μάθεις τους λόγους της διάλυσης των Ξύλινων Σπαθιών, άκουσε το «Όλα όσα αγάπησα», όπως έχει πει ο ίδιος ο τραγουδοποιός απο τη Βέροια.
Με παρεϊστικη διάθεση, ο Παύλος Παυλίδης μας χαρίζει εικόνες από καλοκαίρι. Ένας αρκετά πιο φωτεινός δίσκος χωρίς τις παλαιότερες μελαγχολίες, με περισσότερα ποπ στοιχεία και εύκολος στην ακρόαση. Ο Παύλος συνεχίζει να κρατάει τις δισκογραφικές του δουλειές σε υψηλό επίπεδο, γι’ αυτό το λόγο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τους καλύτερους ροκ τραγουδοποιούς της γενιάς του.

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Shutter Island - Το Νησι Των Καταραμενων

Ο Edward "Teddy" Daniels είναι ένας Αμερικανός αστυνόμος ο οποίος, μαζί με τον συνάδελφό του Chuck Aule, πάει σε ένα απομακρισμένο νησί πάνω στο οποίο βρίσκετε το ψυχιατρίο Άσκλιφ. Εκεί καλείτε να ερευνήσει την μυστίρια εξαφάνηση μιας τροφίμου, της Rachel Solando. Προσπαθώντας να μάθει τι έγινε, θα ανακαλύψει ότι τελικά τα πράγματα στο ψυχιατρίο δεν είναι όπως φαίνονται.
Το δίδυμο Scorsese – DiCaprio φαίνεται πως είναι χρυσό, αν και δεν περιμέναμε αυτήν τους την δουλεία για να το καταλάβουμε. Πραγματικά ο ένας απογειώνει την δουλειά του άλλου. Ο Scorsese είναι άλλη μια φορά τρομερός, περνάει το 50’ feeling στην ταινία απίστευτα και καταφέρνει μέσα από σκηνές τρέλας να αναδείξει την συνείδηση ως την μεγαλύτερη δύναμη που επηρεάζει έναν άνθρωπο. Ο DiCaprio έχει αποδείξει πια ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του με ικανότητα να ανταπεξέλθει σε πραγματικά τεράστια γκάμα ρόλων. Στο Shutter Island λαμβάνει έναν ρόλο σχετικά δύσκολο που απαιτεί μεγάλη εκφραστικότητα και η αλήθεια είναι πως τον απογειώνει. Πέρα από τον DiCaprio ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε και ο Ben Kingsley αλλά ακόμα περισσότερο ο απίστευτα τρομερός στο ρόλο του Mark Ruffalo, ο οποίος πήρε έναν δεύτερο ρόλο και τον έκανε πρώτο.
Πολύς λόγος έγινε για το τέλος της ταινίας και την ανατροπή που υπάρχει. Η αλήθεια είναι πως από την μέση της ταινίας ακόμη, πολλοί μπορεί να υποψιαστούν που θα καταλήξει η ιστορία. Το θέμα είναι πως ο Scorsese, μάλλον, δεν προσπάθησε να το κρύψει ιδιαίτερα καθώς έδωσε παραπάνω σημασία στην αναδείξει της ψυχοσύνθεσης του χαρακτήρα και τελικά την ‘’λύτρωση’’ του και, μέσω αυτού, του κοινού παρά στο ξάφνιασμα που θα μπορούσε να έρθει από μια τέτοια ανατροπή. Η ανατροπή πάντως είναι μια από τις πληρέστερες που υπάρχει σε ταινία χωρίς να αφήνει σεναριακές τρύπες ή αναπάντητα ερωτήματα που τόσες φορές έχουμε δει σε άλλα έργα. Αυτό οφείλετε στο καταπληκτικό κατά πολλούς και πολύ συμπαγές ομότιτλο βιβλίο του Dennis Lehane, το οποίο η ελληνικής καταγωγής Laeta Kalogridis, το όνομα της οποίας εμφανίζετε όλο και πιο συχνά, μετέφερε πιστά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η μουσική επένδυση της ταινίας επήσυς ήταν πολύ καλή, με psycho-στυλ ήχους να δένουν τις σκηνές κατάλληλα.
Καλώς ή κακώς το τέλειο δεν υπάρχει, γιαυτό και το Shutter Island έχει ένα μειονέκτημα που δεν το αφήνει να χαρακτηριστεί αριστούργημα, και αυτό είναι η διάρκειά του. Η ταινία διαρκεί 138 λεπτά αλλά θα έπρεπε να κοπούν τουλάχιστον τα 20 από αυτά καθώς στο τέλος η μεγάλη διάρκεια της ταινίας περισσότερο κουράζει, παρά συνησφέρει στο χτίσιμο της ιστορίας .
Η ταινία είναι ένα από τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ των τελευταίων ετών. Δυστηχώς, το promotion της ταινίας μαζί με τον τραγικό ελληνικό τίτλο δεν το αποσαφηνίζουν αυτό, πλασάρωντας την ως μια ταινία τύπου silent hill. Αν δεν πέσει κανείς σε αυτή την παγίδα, τότε θα απολαύσει σίγουρα ένα πολύ καλό έργο.

Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011

Berlin Brides – Modern Celibacy

Τα τελευταία χρόνια η εγχώρια μουσική σκηνή γίνεται όλο και καλύτερη. Νέοι καλλιτέχνες δείχνουν ότι μπορούν να δημιουργούν μελωδίες φρέσκες και να εξάγουν τη μουσική τους στο εξωτερικό, ενώ ήδη στο εσωτερικό να έχουν κάνει πάταγο. Τι πιο ελπιδοφόρο μήνυμα γα την ελληνική μουσική σκηνή αυτοί οι καλλιτέχνες. Σε αυτούς ανήκει και το ντουέτο των Νατάσα Γιανναράκη και Μαριλένα Ορφανού με το όνομα “Berlin Brides”. “Modern Celibacy” ονομάζεται το πρώτο τους άλμπουμ, παρουσιάζοντας στοιχεία από garage, punk και electro.
Απανωτά χτυπήματα δεχόμαστε κατά τη διάρκεια των 12 τραγουδιών του δίσκου απο το synthesizer, τα φωνητικά της Νατάσας και τα κρουστά. Δυνατά ανοίγει το άλμπουμ με το φανταστικό “Ballad for the Touch-Deprived”, για το οποίο γυρίστηκε το πρώτο video clip του συγκροτήματος. Το “Hit and Run” σε συνδυασμό με το “Paralyzed”, αλλά και το “Failure to Wank” δίνουν την απόλυτη δύναμη και απογείωση στον δίσκο. Υπάρχει, βέβαια, και το ήρεμο σημείο (όχι όμως και άσχημο) στο “Rubberize”, ενώ προς το τέλος συναντούμε ένα γαλλο-ισπανόφωνο κομμάτι, το “Ete Athenien”.
Οι «νύφες του Βερολίνου» μας συστήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Δίνοντάς μας απλόχερα το ταλέντο τους. Με πολύ ωραίες και ανεβαστικές μελωδίες και αυτοβιογραφικά στοιχεία δύσκολα κάποιος να μην λατρέψει τη μουσική τους. Ήδη έχουν παίξει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού (με σημαντικότερη παρουσία στο Artrocker του Λονδίνου) και του εσωτερικού και αναμένουμε και άλλες όμορφες μελωδίες αναμειγνυόμενες με ροκ και electro στοιχεια.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

The Adjustment Bureau - Οι Ρυθμιστές

Τελικά πόσο ελεύθεροι είμαστε? Οι επιλογές μας είναι δικές μας ή χειραγωγούμαστε από άλλους ώστε οι κινήσεις μας να βοηθούν ένα μεγαλύτερο σχέδιο? Την πραγματική απάντηση σε αυτό το ερώτημα ανακάλυψε κατά λάθος ο βουλευτής Ντέιβιντ Νόρις, αφού μια μέρα που, δεν άργησε όπως θα έπρεπε, να πάει στο γραφείο του, θα δει τους Ρυθμιστές, μια ομάδα η οποία μπορεί να ελέγχει και να επεμβαίνει στις επιλογές των ανθρώπων ώστε αυτές να εναρμονίζονται με το “πλάνο”.
Ο Philip K. Dick είναι ένας μεγάλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, σε έργα του οποίου έχουν βασιστεί πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως τα Blade Runner, Total Recall και Minority Report. Το The Adjustment Bureau βασίζετε πάνω στην ιστορία του Philip K. Dick, Adjustment Team, όμως δεν καταφέρνει να συνεχίσει αυτή την παράδοση καλών μεταφορών.
Ο George Nolfi είναι υπεύθυνος για την μεταφορά από το βιβλίο στο σενάριο του αρκετά καλού The Bourne Ultimatum, αλλά και των κακών Timeline και The sentinel, καθώς και για την συγγραφή του μόνου πρωτότυπου σεναρίου του, στο Ocean's Twelve. Στο The Adjustment Bureau πέρα από την συγγραφή του σεναρίου αναλαμβάνει και την σκηνοθεσία για πρώτη φορά στην καριέρα του. Δυστυχώς ο Nolfi αποτυγχάνει να μεταφέρει την αίσθηση της πραγματικής ιστορίας, μπλέκει μέσα πολύ το ρομάντζο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών και τελικά χάνετε σε ένα ανελέητο κυνηγητό ανάμεσα σε ορόφους και μέσα από πόρτες που κάθε φορά ανοίγουν όπου θες.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Matt Damon και την Emily Blunt. Η τρομερή χημεία που είχε το δίδυμο αυτό είναι το μόνο που κρατάει την ταινία σε κάποιο επίπεδο και σε κάνει τελικά να θες να την δεις μέχρι το τέλος, γιατί κατά τάλλα η όποια δράση της ταινίας είναι ανούσια και τα σεναριακά κενά της είναι τόσα πολλά που στο τέλος δεν ξέρεις τελικά τι ήταν αυτό που είδες.

Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

Cults – Cults

Επιστροφή στη δεκαετία του ’60, στην indie pop, την χορευτική pop, στα πικ απ και τα βινύλια. Δεν μιλάμε για κάποιο συγκρότημα παλιάς εποχής, αλλά για του Cults του 2010. Οι Νεοϋρκέζοι κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ και μας κάνουν να νιώθουμε σε παλιές εποχές, ακόμη κι αν δεν έχουμε ζήσει σε αυτές. Η Madeline Follin και ο Brian Oblivion, μαθητές στο New York University, ξεκίνησαν να δημιουργούν μουσική από χόμπι, μέχρι που έφτασαν στο καταπληκτικό αποτέλεσμα των 11 τραγουδιών, που ονομάζεται “Cults”.
Τραγούδια που ενδείκνυται για καλοκαίρι, για να τα ακούς στο αμάξι, όπου και αν πηγαίνεις. Ο δίσκος δεν είναι μεγάλης διάρκειας και κυλάει εύκολα και γρήγορα. Υπάρχει το ενδεχόμενο να μην καταλάβεις κιόλας πότε αλλάζει τραγούδι,καθώς μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Πράγμα που μπορεί να το βαρεθείς και να «χαντακώσεις» το άλμπουμ, αν και αποτελεί μία από τις καλύτερες δουλείες του 2010. Κορυφαίες στιγμές αποτελούν τα “Oh my God”, “Never Saw the Point”, “Bumper” και το “Rave On”. Τα γλυκά φωνητικά της Madeline θα σε τρελάνουν, ενώ τα κιθαριστικά του Brian είναι πολύ όμορφα και προσεγμένα στο ύφος που θέλει να πλασάρει το ντουέτο.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που ένας καλλιτέχνης/συγκρότημα κυκλοφορεί ένα καταπληκτικό ντεμπούτο δίσκο, ανεβάζοντας πολύ τον πήχη. Στους καλλιτέχνες αυτούς ανήκουν οι Cults. Ωστόσο, για το αν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τον πήχη, που οι ίδιοι έβαλαν, δεν το γνωρίζω. Βέβαια, δεν είναι δύσκολο, αν αναλογιστούμε τί «καλούδια» έφτιαξαν για πρώτης τους δουλειά. Αναμένουμε καινούρια τραγούδια απο το νεοϋρκέζικο ντουέτο, φυσικά στο ίδιο ύφος, για να μας πηγαίνουν σε εποχές άγνωστες για μας, αλλά αγαπημένες από μουσικής άποψης.

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Persepolis

Η Marjane Satrapi μας εξιστορεί την ιστορία της ζωής της και την πολιτική ιστορία της πατρίδας της, Ιράν. Ασπρόμαυρη εικόνα και ένα animation διαφορετικό απο τα άλλα, με όμορφα μινιμαλ σκίτσα, αποτελεί ίσως την καλύτερη ταινία στην κατηγορία της.
Η μικρή Marjane μεγαλώνει στην Τεχεράνη του 1978 και ζει τους αγώνες του ιρανικού λαού για ελευθερία και απαλλαγή από το καθεστώς του Παχλεβι. Οι γονείς και η γιαγιά της είναι αριστεροί και παλέυουν για την πτώση του διεφθαρμένου Σαχη, ενώ ταυτόχρονα μεταδίδουν στην κόρη τους την αγάπη για ειρήνη και ελευθέρια και την διεκδήκηση των δικαιωμάτων της. Η πτώση του καθεστώτος του Σαχη είναι πραγματικότητα, ωστόσο η συνέχεια δεν είναι και η καλυτερη, αφού οι φρουροί της επανάστασης επιβάλλουν τη δική τους δικτατορία στο λαό. Μεγαλώνοντας η Merjane συνηδητοποιεί τον φαλλοκρατισμό, την καταπίεση και την απομόνωση που ασκούνταν στον λαό του Ιράν και αρχίζει να αντιδρά, βάζοντας σε κίνδυνο την ακεραιότητα της και τους γονείς της, μιας και οι εκτελέσεις των αντικαθεστωτικών είναι καθημερινή «συνήθεια». Έτσι, οι γονείς της αποφασίζουν να την στείλουν στην Αυστρία.
Εκεί γνωρίζει νέες παρέες, γνωρίζει καινούρια πράγματα και προσπαθεί να ενταχθεί στον δυτικό κόσμο. Ωστόσο, αυτό ειναι αρκετά δύσκολο αφού η Marjane έχει μάθει να μιλάει «εξω απο τα δόντια» και αυτό της στοιχίζει. Απογοητευμένη απο αυτή την κατάσταση, έρχεται να την ρίξει εντελώς ψυχολογικά μια ερωτική απογοήτευση. Όλα αυτά συμβάλλουν στο να γυρίσει στην πατρίδα της.
Το σκηνικό που θα συναντήσει στην Τεχεράνη είναι πολύ χειρότερο από ότι το είχε αφήσει. Το καθεστώς που επικρατεί βυθίζει ολοένα και περισσότερο το Ιράν και εκείνη παραδομένη πέφτει στα ψυχοφάρμακα και παντεύεται απο υποχρέωση. Κάπου εκεί, όμως, στον λύθαργο της Marjane, έρχεται η γιαγιά της για να την αφυπνίσει. Να της πει πως χωρίς αξιοπρέπεια δεν υπάρχει αληθινή ζωη. Και τότε εμφανίζεται το Παρίσι, όπου θα γίνει η νέα πατρίδα της.
Κινούμενα σχέδια για μεγάλους και εντελώς διαφορετικά – και προσωπικά, πολύ καλύτερα - από εκείνα του Walt Disney. Κινούμενα σχέδια που μας κάνουν να σκεφτούμε πως η κοινωνία αλλάζει μόνο με δικαιοσύνη και με σωστή «τακτοποίηση» του εσωτερικού μας κόσμου. Ταινία που ένας φίλος της 7ης τέχνης πρέπει να την δει σίγουρα.

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

Φοίβος Δεληβοριάς – Ο αόρατος άνθρωπος

Τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο στούντιο άλμπουμ («Έξω»), ο Φοίβος Δεληβοριάς δείχνει εντελώς απελευθερωμένος, παρουσιάζοντάς μας το «Ο Αόρατος Άνθρωπος». Η αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας του έλυσε τα χερια και δημιουργεί έναν από τους καλύτερους δίσκους του. Δίνοντας έμφαση στην μουσική, ο Αθηναίος τραγουδοποιός μας παρουσιάζει την απώλεια, την στενοχώρια, τη νοσταλγία για μια σχέση, για κάτι που χάθηκε στο χρόνο.
Δύσκολα να βρω το ζενίθ και το ναδίρ του δίσκου, καθώς αρχίζοντας με το “Bolero”, όπου σου καρφώνεται στο μυαλό η μελωδία του theremin, τα κομμάτια δένουν μεταξύ τους και κυλάει όμορφα το άλμπουμ. Συναντάμε την Αρλέτα στο «Ωροσκόπιο», το οποίο βασίζεται στη μελωδία του “St James infirmary blues” των The White Stripes, ενώ το «Σκοτάδι των δύο» αποτελεί το πιο μελωδικό τραγούδι, με την ερμηνεια της Ρένας Μόρφη. «Γίνε εκείνο που σου μοιάζει και για μένα μην σκεφτείς» μας λέει στο εξαιρετικό «Χωρίς», ένα απο τα καλύτερα τραγούδια του Φοίβου γενικώς.
Περίεργο στίχο θα βρούμε στο «Μηδέν εισερχόμενα», ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση δεν σταματώ να το ακούω. «Ο Αόρατος Άνθρωπος» κλείνει με το «Καταφύγιο», στο οποίο «δεν χτυπάει του χρόνου το μαστίγιο». Το συγκεκριμένο τραγούδι αποδεικνοιει, πώς μονάχα μια κιθάρα απογειώνει όμορφους στίχους.
Ο έκτος δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά είναι πολύ πιο ώριμος, εσωστρεφής και μελαγχολικός. Για άλλη μια φορά καταφέρνει αυτό που λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να κάνουν, να μας κάνει να πατήσουμε repeat και να ξεχαστούμε στις μελωδίες και τους στίχους του. Αξίζει τουλάχιστον δύο ακροάσεις ο «Αόρατος Άνθρωπος», γιατί πολύ απλά είναι δισκάρα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More