Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2011

The Fighter

Ο Ντίκι Έκλαντ (Christian Bale) είναι ένας από του καλύτερους μποξέρ μετρώντας μονάχα νίκες στην καριέρα του και αμέτρητους επαίνους. Φτάνει, όμως, στο σημείο να εθιστεί στις ναρκωτικές ουσίες έχοντας ως στόχο του μονάχα την αναζήτηση τέτοιων ουσιών,με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αρένας. Ο Μίκι Γουόρντ (Mark Wahllberg) είναι ο ετεροθαλής αδελφός του Ντίκι και ασχολείται και αυτός με την πυγμαχία. Ως μάνατζερ έχει τον ίδιο του τον αδελφό και τη μητέρα του, έχοντας αφήσει εξ ολοκλήρου στα χέρια τους την καριέρα του. Ωστόσο, μάνα και αδελφός δεν κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον Μίκι γιατί φοβούνται πως η δική του επιτυχία θα ρίξει στην αφάνεια τον Ντίκι και ολόκληρη την καριέρα του. Μέχρι που θα βρεθεί στο δρόμο του Μίκι μια γοητευτική και δυναμική μπαργουμαν η οποία θα τον βοηθήσει να ορθοποδήσει και να πάρει ο ίδιος την καριέρα του στα χέρια του.
 Ένας, για άλλη μια φορά, καταπληκτικός Christian Bale χάνει πολλα κιλά για τις ανάγκες του ρόλου (το ίδιο πράγμα έχει ξανακάνει και στο “The Mechanist”) και αδιαμφισβήτητα κατακτά το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για τον ναρκωμανή που υποδύεται φοβερά. Ο Mark Wahllberg μπαίνει στο πετσί του ρόλου και ταυτίζεται πλήρως με τον καλό αδελφό και την σχέση πάθους – μίσους μεταξύ των δύο αδελφών. Από την άλλη η Μελίσσα Λέο σε μια αριστουργηματική ερμηνεία έχοντας και εκείνη με τη σειρά της το όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου.
Η σκηνοθεσία του David O’Russell δεν είναι κάτι το τρομερό, χωρίς να λείπουν οι «αμερικάνικες» νίκες του πυγμάχου Μίκι στο τέλος,κάνοντάς τον ήρωα. Πιστεύω πωςκαι μόνο η παρουσία του Bale απογειώνει αυτόματα την ταινία. Το “The Fighter”, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, είναι μια απο τις καλύτερες ταινίες του χειμώνα που μας πέρασε και αξίζει να την δει ένας φίλος του κινηματογράφου.

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011

Doves- Lost Souls

Ήτανε αρχές του 2000, η χρυσή δεκαετία των ‘90s και της Britpop είχε φτάσει στο τέλος της και μία καινούρια μουσική δεκαετία, με νέους ήχους, νέα πρόσωπα και νέα κουλτούρα, περίμενε να κάνει την εμφάνισή της. Οι Doves ετοίμαζαν τον δίσκο “Lost Souls” από το 1996, όμως αυτός ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε το 2000, κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι θα περιείχε ήχους ανάμεσα σε ‘90s και ‘00s. Έτσι και έγινε, η μελωδική και δυναμική μεριά της Britpop συνδυάστηκε με ατμοσφαιρικούς και μελαγχολικούς ήχους, πλούσιους σε εφέ χώρου, χαρακτηριστικό των Doves,  προσφέροντας έναν δίσκο ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελούνταν μόνο από instrumental κομμάτια προσφέροντας χαλαρωτική pop μουσική. Το Firesuite στην εισαγωγή και το Here It Comes αμέσως μετά, μας προδιαθέτει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει μουσικά στο υπόλοιπο του δίσκου. Και πάνω που έχουμε μπεί στο χαλαρωτικό mood, που μας επέβαλαν οι Doves, έρχεται το Catch The Sun να το ανατρέψει και να μας θυμίσει ότι ο δίσκος αυτός γράφτηκε πάνω στο αποκορύφωμα της κιθαριστικής Britpop. Οι Doves θέλησαν να μας παρουσιάσουν τη δικιά τους εκδοχή για το πώς θα μοιάζει η μουσική στο νησί στα ‘00s, ωστόσο δυστυχώς για εμάς δεν έπεσαν μέσα, με τη βρετανική μουσική να ακολουθεί άλλο μονοπάτι.


Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011

Paul

Δύο Βρετανοί, ο Graeme Willy και ο Clive Gollings, ταξιδεύουν στην Αμερική για να επισκεφτούν την Comic on και να περάσουν από όλες τις τοποθεσίες που έχουν σχέση με εξωγήινους, όπως Area51 και Roswell. Στο ταξίδι τους όμως, θα συναντήσουν τον Paul, έναν εξωγήινο που φοράει κοντά παντελόνια, καπνίζει χόρτο και βρίζει μανιωδώς. Ο Paul όμως καταζητείτε από την Αμερικανική κυβέρνηση και έτσι ο Clive και ο Graeme θα τον βοηθήσουν να γυρίσει σπίτι του.
Το Paul είναι η τρίτη ταινία του αχτύπητου δίδυμου των Simon Pegg και Nick Frost (Shaun of the Dead , Hot Fuzz). Οι τρομεροί κωμικοί από την Αγγλία προσπαθούν να ακολουθήσουν τον δρόμο που οι ίδιοι χάραξαν με τις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά η απουσία του τρίτου της ομάδας, του σκηνοθέτη Edgar Wright, και η αντικατάστασή του με τον Αμερικανό Greg Mottola, είναι ιδιαίτερα εμφανής και μάλλον όχι επιτυχημένη, καθώς στο Paul έχει μειωθεί το υπερβολικά καμένο χιούμορ που χαρακτήριζε τους Simon Pegg και Nick Frost και έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους δεύτερους χαρακτήρες, όπως τον αθυρόστομο Paul και την υπερβολικά θρησκευόμενη Ruth. Πέρα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των Simon Pegg και Nick Frost, στην ταινία βλέπουμε και την Kristen Wiig (Bridesmaids), τον John Carroll Lynch (Shutter Island, Gran Torino, Zodiac) αλλά και την Sigourney Weaver (Avatar, The Village, Alien).
Το Paul προσπαθεί να συνεχίσει την πετυχημένη συνταγή των ταινιών των Simon Pegg και Nick Frost, αλλά ταυτόχρονα θέλει να γίνει και ταινία για όλη την οικογένεια, πράγμα που δεν γίνεται και γιαυτό επέρχονται συγκαταβάσεις. Παρόλαυτα, η τρομερή ενέργεια που βγάζει το δίδυμο των πρωταγωνιστών είναι αρκετή για να περάσει κανείς καλά βλέποντας το Paul.

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011

The Raveonettes - Raven In The Grave

Σε λίγο καιρό κλείνουν μια 20-ετία στο μουσικό στερέωμα και αποτελούν από τα λίγα σχήματα που εξακολοθούν να δημιουργούν μέχρι και σήμερα φοβερές μουσικές. Φυσικά μιλάμε για το ντουέτο από τη Δανία, τους Raveonettes. Πιστοί στο ραντεβού τους ανά δύο χρόνια, οι Sune Rose Wagner και Sharin Foo κυκλοφορούν το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο “Raven In The Grave”. Αλλαγή πλεύσης για το γκρουπ, καθώς στο συγκεκριμένο δίσκο αφήνουν τις ηλεκτρικές κιθάρες και μπαίνουν σε πιο σκοτεινά μονοπάτια.
Αρχή με το “Recharge & Revolt”, ένα όμορφο κομμάτι και γρήγορο, με την κιθάρα και τα ντραμςνα δίνουν το δυναμικό τέμπο. Η συνέχεια γίνεται πιο σκοτεινή. Το “War In Heaven” σε καθοδηγεί αμέσως σε πιο dark μελωδίες, οι οποίες μαζί με τα φωνητικά της Sharin σου προκαλούν και μια γεύση μελαγχολίας. Όλος ο δίσκος κυμαίνεται στο ίδιο ύφος. Αξίζει προσοχή το “Apparitions” και το “Ignite”, τα οποία μόνο άσχημα τραγούδια δεν είναι. Γενικά το άλμπουμ είναι μικρής διάρκειας με τα 9 τραγούδια να μην ξεπερνούν τα 40 λεπτά. Βέβαια ένα τόσο σκοτεινό δίσκο δεν θα μπορούσες να τον ακούσεις επί μια ώρα.

Ίσως το “Raven In The Grace” να μην μείνει χαραγμένο στην καρδιά των φαν του ντουέτου,  ωστόσο το μόνο που μπορείς να πεις στους Raveonettes είναι συγχαρητήρια, γιατί δεν ακολουθούν τα σίγουρα μονοπάτια. Σίγουρα δεν θα ακούσεις δίσκο όπως το αριστουργηματικό “Pretty In Black” αλλά γνωρίζεις πως οι Δανοί ξέρουν να σου προσφέρουν όμορφες μελωδίες που θα σε ταξιδέψουν.

Τρίτη 16 Αυγούστου 2011

RED

Ο Frank Moses είναι συνταξιούχος εκτελεστής της CIA και ζει ήρεμα πια, καλώντας καθημερινά την Sarah, τηλεφωνήτρια στο γραφείο συνταξιοδότησής του. Μια μέρα θα δεχθεί επίθεση στο σπίτι του από μια ομάδα εκτελεστών, και αφού απαγάγει, για το δικό της καλό, την Sarah, θα προσπαθήσει να βρει ξανά τα μέλη της παλιάς του ομάδας, για να ανακαλύψει ότι κάποιος τους θέλει όλους νεκρούς. Τα μέλη της ομάδας όμως, είναι συνταξιοδοτημένοι και πολύ επικίνδυνοι.
Το RED (Retired, Extremely Dangerous) βασίζετε στο ομότιτλο graphic novel αλλά το δίδυμο Jon Hoeber και Erich Hoeber έχουν αλλάξει αρκετά την ιστορία και από την σκοτεινή σοβαρή ιστορία του novel φτιάξανε μια καταπληκτική action κωμωδία. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Robert Schwentke (The Time Traveler's Wife, Flightplan) ο οποίος με ένα τρομερά δυνατό cast στα χέρια του δημιούργησε ένα νέο Ocean’s που ίσως και να το ξεπέρασε στο κωμικό στοιχείο τουλάχιστον. Η ταινία προφανώς βασίζετε πάνω στην καταπληκτική δουλεία που έχει γίνει στο casting και στην τρομερή χημεία που έχουν μεταξύ τους οι επίλεκτοι ηθοποιοί. Ο Bruce Willis (Surrogates, Planet Terror, Sin City) υποδύεται τον Frank Moses, έναν χαρακτήρα που ταιριάζει απόλυτα στον πολύ σκληρό για να πεθάνει Bruce, με απίστευτες πολεμικές ικανότητες αλλά και αστείες ποζεράδικες ατάκες. Ο Morgan Freeman (The Dark Knight, The Shawshank Redemption, Se7en) δεν θα πάψει ποτέ να βγάζει σοβαρότητα και σοφία την ίδια ώρα που θα χαμογελάει χαρακτηριστικά και θα αδειάζει γεμιστήρες, στον ρόλο του Joe Matheson, ενώ ο John Malkovich (Being John Malkovich, Burn After Reading, Changeling), είναι ο John Malkovich, καθώς σε κάθε σκηνή του παρανοϊκού Marvin Boggs κλέβει την παράσταση.
Το RED είναι η απόλυτη action comedy ταινία, αφού κρατάει αρκετά καλά την ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την δράση, ενώ η ομάδα των ηθοποιών δίνει ρεσιτάλ. Η ταινία αυτή δημιουργήθηκε για να προσφέρει καθαρή διασκέδαση και το καταφέρνει πανηγυρικά.

Κυριακή 14 Αυγούστου 2011

Ελελεύ – Ελελεύ

Επίθεση χωρίς εχθρικά συναισθήματα ενάντια σε ότι μας «χαλάει». Αυτή την ερμηνεία έχουν δώσει οι Ελελεύ για το όνομά τους. Όλα ξεκίνησαν από τον Βαγγέλη Βέκιο, μέλος των Μουσικών Ταξιαρχών, όπου μαζί με τους Αλέκο Αράπη, Χρήστο Καψαλάκη και Μαρία Πανοσιάν σχημάτισαν το εν λόγω μουσικό συγκρότημα. Το ομώνυμο άλμπουμ του αθηναϊκού γκρουπ έκανε αίσθηση, χωρίς την μεγάλη προώθηση. Οι καλοί δίσκοι δεν είναι δύσκολο να γίνουν και γνωστοί. Έτσι, η τετραμελής μπάντα δημιούργησε την πρώτη της ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της.

Καθαρό ροκ με δυνατές τις παρουσίες της ηλεκτρικής κιθάρας και των ντραμς αλλά και το πάντρεμα με την παραδοσιακή ελληνική μουσική θα βρούμε στον δίσκο. Σε αρκετά σημεία συναντούμε μπουζούκι και μπαγλαμά,με το αποτέλεσμα να είναι πολύ όμορφο. Φυσικά, με την πρώτη ακρόαση θα σου μείνει η καταπληκτική φωνή της Μαρίας Πανοσιάν.
Στο ίδιο ύφος κυλάει ολόκληρο το άλμπουμ με ξεκίνημα με το «Ο κόσμος που έσπαγε». Συνέχεια με το «Έλα» και το «Μη βιαστείς», αλλά και την «Κοκκινοσκουφίτσα», ένα τραγούδι με πολύ έξυπνους στίχους. Το «Δεμένοι» ξεχωρίζει από τον δίσκο,όπως και το «11 Σεπτέμβρη» προς το κλείσιμο του «Ελελεύ».
Ένας δίσκος που αξίζει να κάτσεις να τον ακούσεις. Οι στίχοι που έχουν να σου πουν πράγματα, σε συνδυασμό με την όμορφη και απλή ροκ σχηματίζουν ίσως το καλύτερο ντεμπούτο άλμπουμ για ένα συγκρότημα.

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

Larry Crowne –Η περίπτωση Λάρι Κράουν


Ο Λάρι Κράουν (Τομ Χανκς) είναι ένας 50αρης υπάλληλος ενός καταστήματος, όταν κάποια μέρα εντελώς ξαφνικά του ανακοινώνουν ότι απολύεται. Έχοντας στην πλάτη του πολλά χρέη και μη γνωρίζοντας τι να κάνει, πιστεύει πως ήρθε η κατάλληλη στιγμή για μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή του. Έτσι, αποφασίζει να επιστρέψει στα θρανία και στο πανεπιστήμιο.
Στο πανεπιστήμιο θα κάνει καινούριες παρέες, θα θυμηθεί τα νιάτα του και θα κάνει βόλτες με τη βέσπα. Μέχρι να δει την καθηγήτρια του (Τζούλια Ρόμπερτς), μια σνομπ γυναίκα με μερσεντες, συνεχείς ημικρανίες και έναν κατεστραμένο γάμο. Ο Λάρι Κράουν αρχίζει σιγά σιγά να νιώθει μια έλξη για την καθηγήτρια του, η οποία όμως δεν του δίνει καμία απολύτως σημασία. Ταυτόχρονα, αναγκάζεται να πιάσει δουλειά για να τα βγάλει πέρα. Μέχρι που οι σχέσεις μεταξύ φοιτητή και καθηγητριας γίνονται όλο και πιο καλές και στο τελος καταλήγουν να βρίσκονται μαζί.
Μια ρηχή και απλή ταινία που ούτε για ένα ήσυχο καλοκαιρινό βράδυ δεν είναι. Από την αρχή γνωρίζεις ακριβώς τι θα γίνει. Ωστόσο, το κακό είναι ότι ενώ μπορεί να ξέρεις τι θα συμβεί, η ταινία δεν κάνει αυτό το μιαμισάωρο όμορφο, κάνοντας τον θεατή να πεθάνει από τη βαρεμάρα του. Ο Τομ Χανκς βρίσκεται και στην θέση του σκηνοθέτη,ενώ στο σενάριο το χεράκι της έχει βάλει και η Νία Βαρδάλος (αυτο δεν ξέρω αν είναι καλο...). Τώρα, βέβαια, κάποιος μπορεί να δει μέσα από τη συγκεκριμένη ταινία τη διάθεση για αλληλεγγύη προς το συνάνθρωπο και τον αντικαταναλωτισμό. Και πάλι,δεν πιστεύω πως είναι ταινία που πρέπει να τρέξεις να την δεις.

Τετάρτη 10 Αυγούστου 2011

Lolek – Αχινός



Αλλάζοντας άρδην την μουσική πορεία που άρχισε να χαράζει πέρσι με το αγγλόφωνο  “Alone”, ο Lolek (Γιάννης Αναγνωστάτος) παρουσιάζει τον δεύτερο δίσκο του, με τίτλο «Αχινός». Τα βαλς του πρώτου άλμπουμ δίνουν τη θέση τους στον ηλεκτρισμό και τους λιγότερο αθώους στίχους. Εμπνευσμένος απο μεγάλους  Έλληνες ποιητές, αφήνει τα ξενόγλωσσα στιχάκια και πηγαίνει στα ελληνικά.
 Ο «Αχινός» είναι ένα δεμένο άλμπουμ, από το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο στο «Μείνε Ατάραχος». Με φανταστικές μουσικές και απλούς στίχους, ο Λόλεκ έχει το χάρισμα να κάνει ένα καλό τραγούδι, τρομερά φανταστικό. Η συνέχεια ανήκει στον «Καλλιτέχνη» και στο «Δεν αρκεί». Ηλεκτρικά στοιχεία άψογα δεμένα με ηλεκτρονικές  μελωδίες ενώνονται με την βαριά φωνή του καλλιτέχνη, χαρίζοντας τραγούδια υψηλού επιπέδου. Προς το κλείσιμο του «Αχινού» το ατμοσφαρικό «Κανενός» προετοιμάζει το έδαφος για το φινάλε με τα «Κεριά» του Καβάφη. Πιστεύω πως δεν γινόταν να μην «βουτήξει» ο Λόλεκ σε στίχους του συγκεκριμένου ποιητή.
Βιωματικοί στίχοι, εσωστρεφής μελωδία. Αυτά ολοκληρώνουν το πορτρέτο του «Αχινού». Ένας δίσκος που θα τον λατρέψεις ή θα τον μισήσεις. Θα τον ακούς συνεχώς ή θα τον βαρεθείς απο τη πρώτη στιγμή. Ωστόσο, οι στίχοι δεν πιστεύω να μην σε κάνουν να κολλήσεις. Ελπίζω η έμπνευση το Λόλεκ να συνεχίσει αμείωτα να κάνει τη δουλειά της.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More