Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Eu Cand Vreau sa Fluier, Fluier – Όταν Θέλω να Σφυρίξω, Σφυρίζω

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος νους; Μπορεί ο άνθρωπος να κυριαρχήσει των συναισθημάτων του και της σκέψης του; Ίσως δεν χρειάζεται κάποιες φορές να φτάνουμε στα άκρα, εκεί όπου μπορεί να φτάσει ο εγκέφαλός μας. Στα άκρα για τα οποία μπορούμε να θυσιάσουμε και την ίδια μας την ελευθερία.
Ο 18χρονος Σίλβιου (George Pistereanu) βρίσκεται φυλακισμένος επί 4 χρόνια στις φυλακές Ανηλίκων και του έχουν μείνει πέντε μέρες για την αποφυλάκισή του. Χωρίς να έχει προκαλέσει ούτε μια φορά φασαρία στην φυλακή, ο Σίλβιου είναι ένας από τους πιο φιλήσυχους φυλακισμένους. Μέχρι που κάποια μέρα δέχεται μια επίσκεψη από τη μητέρα του, η οποία δεν τον είχε επισκεφθεί μέχρι στιγμής καμιά φορά. Τότε, η μητέρα του ανακοίνωσε στον γιο της ότι θα φύγει για Ιταλία μαζί με τον μικρό του αδερφό. Αυτή η είδηση εξοργίζει τον Σίλβιου, μιας και ο ίδιος έχει μεγαλώσει τον μικρό του αδερφό, αφού η μητέρα τους δεν ενδιαφερόταν για εκείνους.
Εκείνες τις μέρες, οι οποίες ήταν και οι τελευταίες του Σίλβιου στη φυλακή, έρχεται μια ομάδα κοινωνικών λειτουργών για να συζητήσει με τους φυλακισμένους. Εκεί ο 18χρονος γνωρίζει την Άννα (Ada Condeescu), για την οποία θα δημιουργηθούν κάποια αισθήματα από μέρους του. Η νεαρή κοινωνική λειτουργός θα ξαναέρθει με αποτέλεσμα τα αισθήματα να κατκλύσουν τον Σίλβιου. Κάπου εκεί, όμως, ο χρόνος θα σταματήσει και το μυαλό του φυλακισμένου θα «γυρίσει».
Το «Όταν Θέλω να Σφυρίξω, Σφυρίζω» αποτελεί ένα διαμάντι για τον ρουμανικό κινηματογράφο. Ο σκηνοθέτης, Florin Serban, παρουσιάζει την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, με επιτυχία. Το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γκρεμίσει τα πάντα – ειδικά την ελευθερία - σε μια στιγμή, λόγω των συναισθημάτων του.

Κυριακή 28 Αυγούστου 2011

Zagar – Cannot Walk Fly Instead

Οι Zagar είναι μια πενταμελής μπάντα από την Ουγγαρία, η οποία σχηματιστήκε το 2002 όπου και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ, Local Broadcast. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται κατά κύριο λόγο από ηλεκτρονικές και ατμοσφαιρικές μελωδίες, με πινελιές από ροκ και τζαζ. To 2004 κυκλοφορούν το soundtrack “Eastern Sugar”, όπου κατατάσσεται στην κορυφή των soundtracks στην Ουγγαρία την επόμενη χρονιά. Μέχρι που έρχεται το 2007 και ο δεύτερος δίσκος τους,με τίτλο “Cannot Walk Fly Instead”, για να γίνουν γνωστοί και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Το “Cannot Walk Fly Instead” είναι όμορφος δίσκος. Αυτό το κάνουν οι πολλές διαφορετικές μεταξύ τους μελωδίες και το «κόλλημα» του γκρουπ να συνδυάζει διαφορετικές μουσικές μαζί. Ξεκίνημα με το Siance, ορχηστρικό κομμάτι όπου κυριαρχεί η ηλεκτρική κιθάρα. Στη συνέχεια μπαίνουμε σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια με όμορφη στιγμή το “Rock ‘n’ Roll Goes to The Girls”.
Στο “Love and Strangeness” συναντούμε την πιο ατμοσφαιρική φάση του δίσκου. Το άλμπουμ κυλάει στο ίδιο μήκος κύματος μέχρι που φτάνουμε προς το τέλος του στο “Wings of Love”. Το συγκεκριμένο τραγούδι παίζει ήδη πολύ στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και χωρίς άδικο, αφού αποτελεί σίγουρα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και ένα από τα πιο όμορφα χορευτικά κομμάτια.
Με λίγα λόγια η μουσική που παράγουν οι Zagar είναι καταπληκτική. Πλήκτρα, κρουστά, πνευστά, ηλεκτρικές κιθάρες δημιουργούν πανέμορφες μελωδίες. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ αποτέλεσε την καλύτερη αρχή για το γκρουπ, το δεύτερο άλμπουμ έκανε πάταγο. Δεν μένει παρά να περιμένουμε την επόμενη δισκογραφική τους δουλειά.

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2011

The Fighter

Ο Ντίκι Έκλαντ (Christian Bale) είναι ένας από του καλύτερους μποξέρ μετρώντας μονάχα νίκες στην καριέρα του και αμέτρητους επαίνους. Φτάνει, όμως, στο σημείο να εθιστεί στις ναρκωτικές ουσίες έχοντας ως στόχο του μονάχα την αναζήτηση τέτοιων ουσιών,με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αρένας. Ο Μίκι Γουόρντ (Mark Wahllberg) είναι ο ετεροθαλής αδελφός του Ντίκι και ασχολείται και αυτός με την πυγμαχία. Ως μάνατζερ έχει τον ίδιο του τον αδελφό και τη μητέρα του, έχοντας αφήσει εξ ολοκλήρου στα χέρια τους την καριέρα του. Ωστόσο, μάνα και αδελφός δεν κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον Μίκι γιατί φοβούνται πως η δική του επιτυχία θα ρίξει στην αφάνεια τον Ντίκι και ολόκληρη την καριέρα του. Μέχρι που θα βρεθεί στο δρόμο του Μίκι μια γοητευτική και δυναμική μπαργουμαν η οποία θα τον βοηθήσει να ορθοποδήσει και να πάρει ο ίδιος την καριέρα του στα χέρια του.
 Ένας, για άλλη μια φορά, καταπληκτικός Christian Bale χάνει πολλα κιλά για τις ανάγκες του ρόλου (το ίδιο πράγμα έχει ξανακάνει και στο “The Mechanist”) και αδιαμφισβήτητα κατακτά το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για τον ναρκωμανή που υποδύεται φοβερά. Ο Mark Wahllberg μπαίνει στο πετσί του ρόλου και ταυτίζεται πλήρως με τον καλό αδελφό και την σχέση πάθους – μίσους μεταξύ των δύο αδελφών. Από την άλλη η Μελίσσα Λέο σε μια αριστουργηματική ερμηνεία έχοντας και εκείνη με τη σειρά της το όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου.
Η σκηνοθεσία του David O’Russell δεν είναι κάτι το τρομερό, χωρίς να λείπουν οι «αμερικάνικες» νίκες του πυγμάχου Μίκι στο τέλος,κάνοντάς τον ήρωα. Πιστεύω πωςκαι μόνο η παρουσία του Bale απογειώνει αυτόματα την ταινία. Το “The Fighter”, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, είναι μια απο τις καλύτερες ταινίες του χειμώνα που μας πέρασε και αξίζει να την δει ένας φίλος του κινηματογράφου.

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011

Doves- Lost Souls

Ήτανε αρχές του 2000, η χρυσή δεκαετία των ‘90s και της Britpop είχε φτάσει στο τέλος της και μία καινούρια μουσική δεκαετία, με νέους ήχους, νέα πρόσωπα και νέα κουλτούρα, περίμενε να κάνει την εμφάνισή της. Οι Doves ετοίμαζαν τον δίσκο “Lost Souls” από το 1996, όμως αυτός ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε το 2000, κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι θα περιείχε ήχους ανάμεσα σε ‘90s και ‘00s. Έτσι και έγινε, η μελωδική και δυναμική μεριά της Britpop συνδυάστηκε με ατμοσφαιρικούς και μελαγχολικούς ήχους, πλούσιους σε εφέ χώρου, χαρακτηριστικό των Doves,  προσφέροντας έναν δίσκο ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελούνταν μόνο από instrumental κομμάτια προσφέροντας χαλαρωτική pop μουσική. Το Firesuite στην εισαγωγή και το Here It Comes αμέσως μετά, μας προδιαθέτει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει μουσικά στο υπόλοιπο του δίσκου. Και πάνω που έχουμε μπεί στο χαλαρωτικό mood, που μας επέβαλαν οι Doves, έρχεται το Catch The Sun να το ανατρέψει και να μας θυμίσει ότι ο δίσκος αυτός γράφτηκε πάνω στο αποκορύφωμα της κιθαριστικής Britpop. Οι Doves θέλησαν να μας παρουσιάσουν τη δικιά τους εκδοχή για το πώς θα μοιάζει η μουσική στο νησί στα ‘00s, ωστόσο δυστυχώς για εμάς δεν έπεσαν μέσα, με τη βρετανική μουσική να ακολουθεί άλλο μονοπάτι.


Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011

Paul

Δύο Βρετανοί, ο Graeme Willy και ο Clive Gollings, ταξιδεύουν στην Αμερική για να επισκεφτούν την Comic on και να περάσουν από όλες τις τοποθεσίες που έχουν σχέση με εξωγήινους, όπως Area51 και Roswell. Στο ταξίδι τους όμως, θα συναντήσουν τον Paul, έναν εξωγήινο που φοράει κοντά παντελόνια, καπνίζει χόρτο και βρίζει μανιωδώς. Ο Paul όμως καταζητείτε από την Αμερικανική κυβέρνηση και έτσι ο Clive και ο Graeme θα τον βοηθήσουν να γυρίσει σπίτι του.
Το Paul είναι η τρίτη ταινία του αχτύπητου δίδυμου των Simon Pegg και Nick Frost (Shaun of the Dead , Hot Fuzz). Οι τρομεροί κωμικοί από την Αγγλία προσπαθούν να ακολουθήσουν τον δρόμο που οι ίδιοι χάραξαν με τις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά η απουσία του τρίτου της ομάδας, του σκηνοθέτη Edgar Wright, και η αντικατάστασή του με τον Αμερικανό Greg Mottola, είναι ιδιαίτερα εμφανής και μάλλον όχι επιτυχημένη, καθώς στο Paul έχει μειωθεί το υπερβολικά καμένο χιούμορ που χαρακτήριζε τους Simon Pegg και Nick Frost και έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους δεύτερους χαρακτήρες, όπως τον αθυρόστομο Paul και την υπερβολικά θρησκευόμενη Ruth. Πέρα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των Simon Pegg και Nick Frost, στην ταινία βλέπουμε και την Kristen Wiig (Bridesmaids), τον John Carroll Lynch (Shutter Island, Gran Torino, Zodiac) αλλά και την Sigourney Weaver (Avatar, The Village, Alien).
Το Paul προσπαθεί να συνεχίσει την πετυχημένη συνταγή των ταινιών των Simon Pegg και Nick Frost, αλλά ταυτόχρονα θέλει να γίνει και ταινία για όλη την οικογένεια, πράγμα που δεν γίνεται και γιαυτό επέρχονται συγκαταβάσεις. Παρόλαυτα, η τρομερή ενέργεια που βγάζει το δίδυμο των πρωταγωνιστών είναι αρκετή για να περάσει κανείς καλά βλέποντας το Paul.

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011

The Raveonettes - Raven In The Grave

Σε λίγο καιρό κλείνουν μια 20-ετία στο μουσικό στερέωμα και αποτελούν από τα λίγα σχήματα που εξακολοθούν να δημιουργούν μέχρι και σήμερα φοβερές μουσικές. Φυσικά μιλάμε για το ντουέτο από τη Δανία, τους Raveonettes. Πιστοί στο ραντεβού τους ανά δύο χρόνια, οι Sune Rose Wagner και Sharin Foo κυκλοφορούν το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο “Raven In The Grave”. Αλλαγή πλεύσης για το γκρουπ, καθώς στο συγκεκριμένο δίσκο αφήνουν τις ηλεκτρικές κιθάρες και μπαίνουν σε πιο σκοτεινά μονοπάτια.
Αρχή με το “Recharge & Revolt”, ένα όμορφο κομμάτι και γρήγορο, με την κιθάρα και τα ντραμςνα δίνουν το δυναμικό τέμπο. Η συνέχεια γίνεται πιο σκοτεινή. Το “War In Heaven” σε καθοδηγεί αμέσως σε πιο dark μελωδίες, οι οποίες μαζί με τα φωνητικά της Sharin σου προκαλούν και μια γεύση μελαγχολίας. Όλος ο δίσκος κυμαίνεται στο ίδιο ύφος. Αξίζει προσοχή το “Apparitions” και το “Ignite”, τα οποία μόνο άσχημα τραγούδια δεν είναι. Γενικά το άλμπουμ είναι μικρής διάρκειας με τα 9 τραγούδια να μην ξεπερνούν τα 40 λεπτά. Βέβαια ένα τόσο σκοτεινό δίσκο δεν θα μπορούσες να τον ακούσεις επί μια ώρα.

Ίσως το “Raven In The Grace” να μην μείνει χαραγμένο στην καρδιά των φαν του ντουέτου,  ωστόσο το μόνο που μπορείς να πεις στους Raveonettes είναι συγχαρητήρια, γιατί δεν ακολουθούν τα σίγουρα μονοπάτια. Σίγουρα δεν θα ακούσεις δίσκο όπως το αριστουργηματικό “Pretty In Black” αλλά γνωρίζεις πως οι Δανοί ξέρουν να σου προσφέρουν όμορφες μελωδίες που θα σε ταξιδέψουν.

Τρίτη 16 Αυγούστου 2011

RED

Ο Frank Moses είναι συνταξιούχος εκτελεστής της CIA και ζει ήρεμα πια, καλώντας καθημερινά την Sarah, τηλεφωνήτρια στο γραφείο συνταξιοδότησής του. Μια μέρα θα δεχθεί επίθεση στο σπίτι του από μια ομάδα εκτελεστών, και αφού απαγάγει, για το δικό της καλό, την Sarah, θα προσπαθήσει να βρει ξανά τα μέλη της παλιάς του ομάδας, για να ανακαλύψει ότι κάποιος τους θέλει όλους νεκρούς. Τα μέλη της ομάδας όμως, είναι συνταξιοδοτημένοι και πολύ επικίνδυνοι.
Το RED (Retired, Extremely Dangerous) βασίζετε στο ομότιτλο graphic novel αλλά το δίδυμο Jon Hoeber και Erich Hoeber έχουν αλλάξει αρκετά την ιστορία και από την σκοτεινή σοβαρή ιστορία του novel φτιάξανε μια καταπληκτική action κωμωδία. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Robert Schwentke (The Time Traveler's Wife, Flightplan) ο οποίος με ένα τρομερά δυνατό cast στα χέρια του δημιούργησε ένα νέο Ocean’s που ίσως και να το ξεπέρασε στο κωμικό στοιχείο τουλάχιστον. Η ταινία προφανώς βασίζετε πάνω στην καταπληκτική δουλεία που έχει γίνει στο casting και στην τρομερή χημεία που έχουν μεταξύ τους οι επίλεκτοι ηθοποιοί. Ο Bruce Willis (Surrogates, Planet Terror, Sin City) υποδύεται τον Frank Moses, έναν χαρακτήρα που ταιριάζει απόλυτα στον πολύ σκληρό για να πεθάνει Bruce, με απίστευτες πολεμικές ικανότητες αλλά και αστείες ποζεράδικες ατάκες. Ο Morgan Freeman (The Dark Knight, The Shawshank Redemption, Se7en) δεν θα πάψει ποτέ να βγάζει σοβαρότητα και σοφία την ίδια ώρα που θα χαμογελάει χαρακτηριστικά και θα αδειάζει γεμιστήρες, στον ρόλο του Joe Matheson, ενώ ο John Malkovich (Being John Malkovich, Burn After Reading, Changeling), είναι ο John Malkovich, καθώς σε κάθε σκηνή του παρανοϊκού Marvin Boggs κλέβει την παράσταση.
Το RED είναι η απόλυτη action comedy ταινία, αφού κρατάει αρκετά καλά την ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την δράση, ενώ η ομάδα των ηθοποιών δίνει ρεσιτάλ. Η ταινία αυτή δημιουργήθηκε για να προσφέρει καθαρή διασκέδαση και το καταφέρνει πανηγυρικά.

Κυριακή 14 Αυγούστου 2011

Ελελεύ – Ελελεύ

Επίθεση χωρίς εχθρικά συναισθήματα ενάντια σε ότι μας «χαλάει». Αυτή την ερμηνεία έχουν δώσει οι Ελελεύ για το όνομά τους. Όλα ξεκίνησαν από τον Βαγγέλη Βέκιο, μέλος των Μουσικών Ταξιαρχών, όπου μαζί με τους Αλέκο Αράπη, Χρήστο Καψαλάκη και Μαρία Πανοσιάν σχημάτισαν το εν λόγω μουσικό συγκρότημα. Το ομώνυμο άλμπουμ του αθηναϊκού γκρουπ έκανε αίσθηση, χωρίς την μεγάλη προώθηση. Οι καλοί δίσκοι δεν είναι δύσκολο να γίνουν και γνωστοί. Έτσι, η τετραμελής μπάντα δημιούργησε την πρώτη της ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της.

Καθαρό ροκ με δυνατές τις παρουσίες της ηλεκτρικής κιθάρας και των ντραμς αλλά και το πάντρεμα με την παραδοσιακή ελληνική μουσική θα βρούμε στον δίσκο. Σε αρκετά σημεία συναντούμε μπουζούκι και μπαγλαμά,με το αποτέλεσμα να είναι πολύ όμορφο. Φυσικά, με την πρώτη ακρόαση θα σου μείνει η καταπληκτική φωνή της Μαρίας Πανοσιάν.
Στο ίδιο ύφος κυλάει ολόκληρο το άλμπουμ με ξεκίνημα με το «Ο κόσμος που έσπαγε». Συνέχεια με το «Έλα» και το «Μη βιαστείς», αλλά και την «Κοκκινοσκουφίτσα», ένα τραγούδι με πολύ έξυπνους στίχους. Το «Δεμένοι» ξεχωρίζει από τον δίσκο,όπως και το «11 Σεπτέμβρη» προς το κλείσιμο του «Ελελεύ».
Ένας δίσκος που αξίζει να κάτσεις να τον ακούσεις. Οι στίχοι που έχουν να σου πουν πράγματα, σε συνδυασμό με την όμορφη και απλή ροκ σχηματίζουν ίσως το καλύτερο ντεμπούτο άλμπουμ για ένα συγκρότημα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More