Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011

Les Petits Mouchoirs – Μικρά αθώα ψέματα

Πότε μια παρέα βρίσκεται χαρούμενη και δεμένη; Όταν όλοι είναι βολεμένοι στα ψέματά τους και φοβούνται να εκφράσουν ό,τι αισθάνονται ή όταν υπάρχει ειλικρίνεια μεταξύ των ανθρώπων; Μια παρέα Γάλλων μαζεύεται για τις καθιερωμένες διακοπές σε ένα εξοχικό για να γιορτάσουν τα γενέθλια του φίλου τους Αντουάν. Όμως, φέτος ξεκινούν από το Παρίσι για το Μπορντώ με μια απώλεια. Ο Λούντο τρακάρει με το μηχανάκι με αποτέλεσμα να νοσηλεύεται στην εντατική, σε κρίσιμη κατάσταση.
Παρά το αναπάντεχο ατύχημα, η παρέα μαζεύεται στο εξοχικό, όπως κάνει κάθε χρόνο. Οι τύψεις αρχίζουν να «τρώνε» τις ψυχές των φίλων του Λούντο,μιας και περνούν ξέγνοιαστα την ώρα που εκείνος δίνει μάχη με τη ζωή. Έτσι, αρχίζει κάθε μέλος της παρέας να τον απασχολεί κάτι μέσα του και να θέλει να το εξωτερικεύσει. Οι διακοπές συνεχίζουν φυσιολογικά, όμως δεν λείπουν οι μπιχτές και οι μικροκαυγάδες μεταξύ των φίλων. Μέχρι που τα συναισθήματα φορτίζονται και οι μάσκες πέφτουν. Ολόκληρη η παρέα φτάνει στο σημείο να μην μιλιέται.
 Ο σκηνοθέτης Γκιγιόμ Κανέ καταφέρνει να εστιάσει στο καθένα πρόσωπο της παρέας και τα προβλήματα που τον απασχολουν. Επί 2.5 ώρες σε βάζει στον ρόλο των φίλων,να σε κάνει να σκεφτείς και τις δικές σου συναναστροφές. Πολύ δυνατή ταινία δεν την λες, ωστόσο έχει αυτή την ανθρώπινη πλευρά που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο. Είναι καιρός να απεγκλωβιστούμε από τα ψέματα και από όλα αυτά που μας πιέζουν και να κοιτάξουμε λίγο πιο δίπλα μας,στην πραγματική φιλία.

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011

The Heavy – The House That Dirt Built

Ο κιθαρίστας Dan Taylor και ο τραγουδιστής Kelvin Swaby, έχοντας στη πλάτη τους πολλά χρόνια φιλίας μεταξύ τους και αγάπη για τη μουσική, αποφασίζουν κάπου στα μέσα του 2007 να σχηματίσουν ένα συγκρότημα. Στο σχήμα ενσωματώνονται και ο ντραμίστας Chris Ellul και ο μπασίστας Spencer Page. Έτσι, δημιουργούνται στην Μεγάλη Βρετανία οι Heavy, παίζοντας λίγο από funk, soul και indie rock. Την ιδια χρονιά που σχηματίζεται το γκρουπ, κυκλοφορεί και ένα single με τίτλο “That Kind of Man”. Επίσης, τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί και το ντεμπούτο τους άλμπουμ, “Great Vangeance and Furious Fire”. Κάπου εκεί αρχίζουν να γίνονται οι Heavy να γίνονται γνωστοί, καθώς το άλμπουμ αγαπήθηκε αρκετά από τον κόσμο. Η μπάντα δεν έμεινε εκεί, όμως, και το 2009 κυκλοφορεί το “The House That Dirt Built”.
Στο άνοιγμα του δίσκου μας υποδέχεται μια βαριά φωνή που μας «προειδοποιεί» να μην εισέλθουμε στο «σπίτι που χτίστηκε βρώμικα» και αμέσως μπαίνει το πολύ δυνατό και ξεσαλωτικό “Oh No! Not You Again”. Δεν προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις τί άκουσες, και πριν καλά καλά πατήσεις το repeat να το ξανακούσιες, έρχεται το “How You Like Me Now?”. Η επιτυχία του δίσκου και όχι άδικα, αφού αποτελεί ένα πανέμορφο χορευτικό κομμάτι και παίζεται παντού (σε ραδιόφωνα και μπαρ εννοώ). Το “No Time” σε κρατάει σε αυτό τον χορευτικό ρυθμό που δίνει το συγκρότημα, ενώ οι φίλοι των ηλεκτρονικών παιχνιδιών μπορεί να το έχουν πετύχει στο Grand Tourismo 5. Στη συνέχεια, θα γυρίσεις λίγες δεκαετίες πίσω, εξ αιτίας του “Love Like That”, ενώ ακολουθεί το “What You Want Me To Do?”. Το συγκεκριμένο τραγούδι συναγωνίζεται άνετα για το ομορφότερο του δίσκου, το οποίο, επίσης, «ντύνει» και το τρέιλερ της ταινίας “The Green Hornet”.
Οι Heavy κάνουν ενα μονάχα πράγμα. Καταφέρνουν να σε βάλουν στο ρυθμό τους και ας μην είσαι φαν τους. Όλες οι δεκαετίες βρίσκονται σε αυτό το άλμπουμ και τα είδη μουσικής μπλεγμένα. Soul, rock, blues, ακόμη και στοιχεία country, όλα αναμειγνύονται και δημιουργούν ένα από τα ωραιότερα ακούσματα. Το “The House That Dirt Built” όχι μόνο αξίζει προσοχή, αλλά αξίζει μια υπόκλιση στους δημιουργούς του.

Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2011

Thor

Ο Thor είναι ο μελλοντικός βασιλιάς της χώρας του Asgard, αλλά ο πατέρας του, Odin, αντιλαμβάνεται πως ο γιος του δεν είναι έτοιμος ακόμα να αναλάβει τον θρόνο, αφού πέρα από τρομερός μαχητής είναι και απίστευτα αλαζόνας. Σε μια προσπάθεια να του δείξει τον σωστό δρόμο, ο Odin αφαιρεί τις δυνάμεις του Thor και τον στέλνει στη Γη να ζήσει σαν θνητός. Εκεί ο Thor θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί μια νεαρή αστροφυσικό, αλλά γρήγορα θα τον χρειαστεί να αποδείξει πως είναι γεννημένος ήρωας, αφού τα προβλήματα που έχει ο κόσμος του θα τον κυνηγήσουν στην Γη.
 Ο Kenneth Branagh είναι ευρύτερα γνωστός για την συμμετοχή του σε πολλά έργα του Shakespeare. Λόγω των προηγούμενων κλασσικών δουλειών του σκηνοθέτη της νέας ταινίας της Marvel, πολλοί περίμεναν πως το Thor θα ήταν μια επαναστατική ταινία στον χώρο των ταινιών βασισμένων σε κόμικς. Αυτό προφανώς δεν το κατάφερε και γιαυτό αρκετές κριτικές δεν ήταν τόσο καλές. Παρόλα αυτά όμως, το Thor δεν παύει να είναι μια διασκεδαστική ταινία με πολύ ωραία γραφικά και σε σημεία ωραίο χιούμορ, που ίσως αν ήταν εκτενέστερο να μην ενοχλούσε τόσο το αρκετά προβλεπόμενο σενάριο. Το cast της ταινίας είναι αρκετά ιδιόρρυθμο, που πιθανόν αν το σενάριο βοηθούσε λίγο περισσότερο να μην θεωρούνταν αποτυχημένο. Ο Chris Hemsworth ως Thor δίνει στην ταινία μόνο τρομερή εξωτερική εμφάνιση αλα-Βίκινγκ, η Natalie Portman (V for Vendetta , Black Swan, Star Wars) ως η αστροφυσικός Jane Foster δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα γλυκό πρόσωπο, ο μεγάλος Stellan Skarsgard (A Somewhat Gentle Man, The Simple-Minded Murderer, Dogville) στον ρόλο του συναδέλφου της Jane μένει μακριά από τις μεγάλες ερμηνείες που μας έχει συνηθίσει ενώ, ο τρομερός Anthony Hopkins(The Remains of the Day, The Silence of the Lambs, Dracula) προσθέτει άλλον έναν ρόλο στο βιογραφικό του, μετά το The Rite, διόλου αντάξιο της μεγάλης του καριέρας.
 Το μεγάλο πρόβλημα του Thor είναι η έλλειψη βάθους στο σενάριό του. Καθώς μιλάμε πάντα για superhero movie, δεν γίνετε να ζητάμε απίστευτα πράγματα από ένα αντίστοιχο σενάριο, αλλά τουλάχιστον, λίγο βάθος στους χαρακτήρες καθώς και λίγο περισσότερο βάρος στους δεύτερους ρόλους, θα κάνανε την ταινία πολύ καλύτερη.

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2011

Σωκράτης Μάλαμας – Πέρασμα

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που περιμένεις πως και πως να ακούσεις μια καινούρια δισκογραφική τους δουλειά. Δεν ανησυχείς για το αποτέλεσμα, γιατί πολύ απλά ξέρεις ότι δεν θα απογοητευτείς. Και επιτέλους ήρθε η σειρά για τον 12ο στούντιο δίσκο του Σωκράτη Μάλαμα, με τίτλο «Πέρασμα». Η απομονεσία μεγάλη, καθώς έχοντας χιλιοακούσει δεκάδες προηγούμενα, τρομερά τραγούδια του Σωκράτη, περιμένεις με λαχτάρα τους νεους στίχους και τις μελωδίες, πόσω μάλλον αν γνωρίζεις απο πριν την συμμετοχή στον δίσκο της Μελίνας Κανά.
Στο "Πέρασμα", σε στίχους Άλκη Αλκαίου, μουσική Σωκράτη Μάλαμα – ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός παρουσιάζει τον πιο απλό δίσκο του. Έχοντας μονάχα μια κιθάρα ερμηνεύει με το μοναδικό του τρόπο τα μισά τραγούδια του άλμπουμ, καθώς τα άλλα μισά ερμηνεύει η Μελίνα Κανά. Μας αποδεικνύει, όμως, πώς ένα κομμάτι με τρομερούς στίχους και με μια κιθάρα, μπορεί να σε κανει να ανατριχιάσεις. Τα 14 τραγούδια δένουν μεταξύ τους και δεν υπάρχουν σημεία κοιλιάς. Οι εναλλαγές των ερμηνειών μεταξύ Σωκράτη και Μελίνας δεν σε κουράζουν και η ακρόαση του δίσκου γίνεται όμορφη. Πολύ καλό ξεκίνημα με τις «Βραδινές περιπολίες» και το «Καράβι στον τοίχο», ενώ η συνέχεια γίνεται ακόμα καλύτερη με τα καταπληκτικά «Οι μύστες της ερήμου» και «Το πιθάρι και το λυχνάρι».
«Θέλει απόσταση η αγάπη για να κρατιέται ζωντανή» ακούμε στον «Ακροβάτη» και απογειωνόμαστε με το γρηγορο τεμπο στης κιθάρας στον «Ίλιγγο».
Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Τολμώ να μιλήσω από τώρα για τον καλύτερο ελληνικό δίσκο της χρονιάς. Ένα άλμπουμ που ακούς με ευχαρίστηση απο την αρχή μέχρι το τέλος. Ερμηνείες σαν του Σωκράτη έχουν πλέον χαθεί, και σε τέτοιες εποχές γεμάτες κοινωνική κρίση έχουμε ανάγκη από τέτοιους καλλιτέχνες. Ευτυχώς που κυκλοφορούν ακόμα τέτοιοι δίσκοι γιατί από αυτά τα cd κερδίζει το ελληνικό τραγούδι και όλοι εμείς που τα χαιρόμαστε.


Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2011

In a Better World - Ίσως Αύριο

Ο Christian μόλις έχει χάσει τη μητέρα του από καρκίνο και αναγκάζετε να μετακομίζει με τον πατέρα του, Claus, ο οποίος ταξιδεύει συνεχώς στην Αγγλία για δουλειές. Στο νέο του σχολείο θα γνωρίσει τον Elias, ένα παιδί χωρισμένων γονιών, που και ο δικός του πατέρας λείπει συχνά γιατί είναι γιατρός και προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ένα καταφύγιο σε κάποια Αφρικανική χώρα. Ο Elias πέφτει συνεχώς θύμα τρομοκρατίας από τα άλλα παιδιά και ο Claus θα προσπαθήσει να τον βοηθήσει να τους εναντιωθεί. Τα δύο παιδιά προσπαθούν να προσαρμοστούν στην απώλεια που τους έχει φέρει είτε ο θάνατος είτε το διαζύγιο. Ο Claus είναι γεμάτος θυμό και θα χτίσει με τον Elias μια σχέση σχεδόν αυτοκαταστροφική.
Ο Anders Thomas Jensen, σεναριογράφος της ταινίας, αποφασίζει να διηγηθεί μια ιστορία για την βία που απαντάτε σε όλο τον κόσμο και με διάφορες μορφές. Στο In a better world, βλέπουμε την βία στο σχολείο των παιδιών αλλά και την σφαγή των αμάχων στην Αφρική, πράγματα που στα μάτια του μικρού Elias δεν έχουν μεγάλη διαφορά. Η Susanne Bier, σκηνοθέτης της ταινίας, παίρνει ένα καλό σενάριο που θίγει καίρια, αλλά ξαναθιγμένα ζητήματα και το απογειώνει με την σκηνοθεσία της και την κινηματογράφησή της. Η φωτογραφία της ταινίας είναι υπέροχη, αφού η ταινία περιλαμβάνει πλάνα που θα μαγέψουν το μάτι κάθε θεατή. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στο casting, με τους Ulrich Thomsen και Mikael Persbrandt να υποδύονται τον πατέρα του Elias, ο οποίος δεν ξέρει πώς να χειριστεί την κατάσταση με τον γιο του, και τον πατέρα του Claus, έναν άνθρωπο που θα δεχθεί να φάει ξύλο για να αποδείξει στον γιο του πως το οφθαλμόν αντί οφθαλμού δεν είναι η σωστή μέθοδος για να πορευτείς στην ζωή. Τρομερή εμφάνιση όμως κάνουν και τα δύο παιδιά, με τον Markus Rygaard στον ρόλο του ανασφαλή και κλισμένο στον εαυτό του Claus, και ειδικά τον καταπληκτικό William Jøhnk Nielsen στον ρόλο του βαθιά θυμωμένου και αγανακτισμένου Elias.
Το Heavnen στα Δανέζικα σημαίνει Εκδίκηση, καμία σχέση με τον Αγγλικό ( In a better World) και τον Ελληνικό (Ίσως Αύριο) τίτλο, και σαφώς πιο σωστά στοχευμένος. Η ταινία κέρδισε το βραβείο Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας αλλά και το αντίστοιχο βραβείο για την καλύτερη Ευρωπαϊκή Ταινία στης Χρυσές Σφαίρες. Πολλοί κριτίκαραν αρνητικά την ταινία πως πουλάει εύκολο μελόδραμα χρησιμοποιώντας τα παιδιά και της βαναυσότητες της Αφρικής. Παρόλαυτα όμως, το Heavnen είναι σίγουρα μια ταινία που έχει κάτι να πει, και το λέει πολύ ωραία.

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2011

Skunk Anansie – Wonderlustre

11 χρόνια έπρεπε να περάσουν για να κυκλοφορήσουν οι Skunk Anansie δίσκο. Φυσικά, αυτό το νέο είναι μεγάλο και χαρμόσυνο γιατί περιμενεις έτσι κι αλλιώς κάτι μεγάλο από την αγγλική μπάντα. Και αυτό γιατί οι Deborah Dyer, Richard Lewis, Martin Kent και Mark Richardson μας έχουν αφήσει στο παρελθόν δίσκους – αριστουργήματα (“Stoosh”, “Post Orgasmic Chil”), οποτε δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο, από το να αναμένεις κάτι εξαιρετικό. Έτσι, μετά από 11 χρόνια απουσίας, ήρθε η κυκλοφορία του τέταρτου στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “Wonderlustre”.
Το συγκρότημα διατηρεί το ροκ που υιοθέτησε τη δεκαετία του ’90, με περισσότερες πινελιές ποπ. Η φωνή της δυναμικής frontman παραμένει τρομερή και πολλές φορές ανατριχιαστική, απογειώνοντας τα κομμάτια. “God Loves Only You” για αρχή, ένα όμορφο κομμάτι που σου θυμίζει αμέσως πώς ήταν η μουσική των Skunk Anansie.
Στη συνέχεια, έρχεται το “My Ugly Boy”, όπου αποτελεί και το πρώτο single και την επιτυχία του δίσκου. Όχι άδικα,μιας και είναι τρομερό και πορωτικό τραγούδι. Θα το συναντήσετε αρκετές φορές στο ραδιόφωνο. Ιδιαίτερη προσοχή θέλει το “Over the Love”, όπου μετά τη δεύτερη ακρόαση έχει γίνει το καλύτερό μου κομμάτι του άλμπουμ. Στο “The Sweetest Thing” θα παρατηρήσουμε τα στοιχεία ποπ που έχουν «εισβάλλει», ενώ, όπως σε κάθε παρόμοιο δίσκο έτσι και σε αυτόν,υπάρχει και η μπαλάντα, “You Saved Me”. Πολύ δυνατό κομμάτι αποτελεί το “Feeling the Itch”,ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του άλμπουμ.
Είναι είδηση η επαννένωση των Skunk Anansie. Το καλύτερο είναι, όμως, ότι δεν άλλαξαν καθόλου τον ήχο τους,αν και θα μπορούσαν να τον προσαρμόσουν στη σημερινή εποχή γιατί παραμένει ένας δίσκος της δεκαετίας του ’90. Γενικά,είμαι κατά των επαννενώσεων, αφού έχουν χαρακτήρα μονάχα τα λεφτά.Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση γνωρίζεις πως η επαννένωση έγινε για κάτι αληθινό και πραγματικά καλό.

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011

Conan the Barbarian

Ο Κιμμέριος Κόναν γεννήθηκε μέσα στη μάχη και μεγάλωσε με τις πολεμικές αρετές τις φυλής του. Μια μέρα, ο διαβολικός Κάλαρ Ζιμ, θα επιτεθεί στο χωριό του και μέσα στο μακελειό που θα αφήσει πίσω του, θα σκοτώσει και τον πατέρα του με τραγικό τρόπο. Ο Κόναν θα ξεκινήσει από εκείνη την μέρα το ταξίδι του με μοναδικό στόχο να ξαναβρεί τον Κάλαρ Ζιμ και να πάρει την εκδίκησή του, για τον πατέρα του και το χωριό του. Στην διαδρομή του αυτή θα συναντήσει την Ταμάρα, μια παρθένα μοναχή που ο Κάλαρ Ζιμ αναζητά για να τον βοηθήσει να κατακτήσει τον κόσμο.
 Ο Marcus Nispel, μετά τα remake των The Texas Chainsaw Massacre και Friday the 13th, σκηνοθετεί το remake ενός από τους διασημότερους cult ήρωες των προηγούμενων δεκαετιών, και όπως και στις προηγούμενες δουλειές του, αποτυγχάνει τραγικά. Μπορεί να έχουν περάσει ήδη σχεδόν 30 χρόνια από την διάσημη μεταφορά του ήρωα Conan από τα κόμικς στην μεγάλη οθόνη, με τον πρώην κυβερνήτη Arnold Schwarzenegger να ξεκινάει την καριέρα του με τον ρόλο του πρωταγωνιστή, αλλά η νέα ταινία φαίνετε πολύ “λάθος” και φτηνή, μπροστά στην ταινία του 1982. Τα προβλήματα της ταινίας είναι πολλά, και δεν μένουν μόνο στην σκηνοθεσία και στο μοντάζ, που κάνουν την ταινία να μοιάζει με ένα πολύ μεγάλο βίντεο κλιπ. Το cast περιλαμβάνει τον Jason Momoa, γνωστό από τον ρόλο του βάρβαρου στην τηλεοπτική σειρά Game of Thrones, στον ρόλο του Conan, με τον ίδιο να ελπίζει ότι η καριέρα του θα ακολουθήσει παρόμοια πορεία με τον προηγούμενο Conan. Ο Momoa μπορεί, όπως και στο Game of Thrones, να έπεισε ως βάρβαρος, αλλά τον cult χαρακτήρα του Conan δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο να τον βγάλει. Στον ρόλο του Κάλαρ Ζιμ o Stephen Lang(Avatar) , στον ρόλο της Tamara η Rachel Nichols(Star Trek, G.I. Joe: The Rise of Cobra) ενώ στον ρόλο της μάγισσας κόρης του Κάλαρ Ζιμ βρίσκουμε την Rose McGowan (Charmed, Grindhouse).Συνήθως αντίστοιχες ταινίες αποζημιώνουν τους θεατές με τα ειδικά εφέ τους. Στην περίπτωση του Conan, ούτε αυτό γίνετε, καθώς τα εφέ του μοιάζουν βγαλμένα από παλιό βιντεοπαιχνίδι και τα θολά “χάρτινα” φόντο καταστρέφουν την όποια μαγεία της ταινίας.
 Το Conan θα μπορούσε να είναι το blockbuster του καλοκαιριού, αλλά δυστυχώς ο Marcus Nispel βασίστηκε στην βαρύτητα που κουβαλάει το όνομα του Conan και πίστεψε πως μόνο με αυτό θα έκανε επιτυχία. Τα νούμερα από τις εισπράξεις όμως δείχνουν την παταγώδη αποτυχία του.

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

Tango with Lions – Verba Time

Το έχουμε πει πάρα πολλές φορές (αν και δεν χρειάζεται να το πούμε, φαίνεται από μόνο του) αλλά θα το ξαναπούμε. Η ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία χρόνια έχει πάρει το δρόμο της, και αυτός ο δρόμος είναι πολύ καλός και όμορφος. Σε παρόμοια μουσικά μονοπάτια ψάχνεται και η Κατερίνα Παπαχρήστου με την «μεταβαλλόμενη μουσική κολλέκτιβά» της, όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου. Έτσι, στα μέσα ου 2010 κυκλοφορεί το “Verba Time”, ένας δίσκος 12 τραγουδιών γραμμένων και μελοποιημένων από την “Cat Power”, όπως είναι γνωστή με αυτό το ψευδώνυμο. Αρχικά, το πολύ όμορφο εξώφυλλο είναι πίνακας του Βρετανού Nick Gentry, με τίτλο “Verbatim”. Εξ ου και το όνομα του δίσκου. Από την αρχή το άλμπουμ προσπαθεί να σε «ταξιδέψει». Παίζοντας κιθάρα, πιάνο, κρουστά και φυσικά στα φωνητικά, η Κατερίνα σε βάζει όχι μόνο σε ποπ δρόμους, αλλά και σε φολκ. Δυνατό ξεκίνημα με το καταπληκτικό “House On Fire” και το όμορφο “In A Bar”. Το “Right From The Start”, όπου και αποτελεί το πρώτο video clip του δίσκου, έχει ήδη ξεχωρίσει. Εδώ να επισημάνουμε και την παρουσία της φυσαρμόνικας, η οποία δίνει μια πιο folk διάθεση στο άλμπουμ. Με το “Black” ο δίσκος σε κραταει στα επίπεδα που θες να βρίσκεσαι ακούγοντάς τον, ενώ αν υπάρχει μια ήσυχη στιγμή, αυτή είναι στο “Red and Yellow Rooms”, με το πιάνο και το βιολί.
Η Κατερίνα Παπαχρήστου μας παραθέτει τα συναισθήματά της και βιωματικούς στίχους στην αγγλική γλώσσα. Ναι, το “Verba Time” είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Ίσως να θέλει περισσότερη προσοχή ή υπομονή γιατί δεν θα πετύχεις με την πρώτη ακρόαση ένα τραγούδι που θα σε τρελάνει. Ωστόσο, αν τον ξανακούσεις και σου αρέσουν αυτές οι απαλές αλλά ψαγμένες μελωδίες, τότε θα κολλήσεις.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More