Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011

Los Ojos De Julia – Τα Μάτια Της Τζούλια


Ποιός είπε πως το Hollywood κρατάει τα πρωτεία στα θρίλερ; Εδώ και χρόνια ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος έχει αποδείξει πως μπορεί άνετα να ανταγωνιστεί την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Τρανταχτή απόδειξη αποτελεί συγκεκριμένα το ισπανικό σινεμά, με ταινίες και σκηνοθέτες που σε καθηλώνουν. Ο λογος για το «Τα μάτια της Τζούλια», ένα θρίλερ που σε κρατάει από τη πρώτη στιγμή μέχρι και τη τελευταία σκηνή. Η παραγωγή δεν θα μπορούσε να είναι άσχημη, μια και η ίδια μας έχει παρουσιάσει το πολύ όμορφο «Ορφανοτροφείο».
H Julia πληροφορείται τον θάνατο της δίδυμης, τυφλής αδερφής της, Sara, και τρέχει στο σπίτι να δει από κοντά τί έχει συμβεί. Το θέαμα ήταν φρικτό, αφού βρίσκει την αδερφή της κρεμασμένη και την αστυνομία να κάνει λόγο για αυτοκτονία. Όμως, στο μυαλό της Julia τριγυρνούν αρκετές σκέψεις, οι οποίες την κάνουν να πιστεύει πως ο θάνατος της Sara δεν ήταν αυτοκτονία, αλλά δολοφονία. Έχοντας το ίδιο πρόβλημα με τη αδερφή της στην όραση, αρχίζει και χάνει σταδιακά το φως της και παθαίνει κρίσεις. 
 Ωστόσο, δεν το βάζει κάτω και συνεχίζει τις προσπάθειες της μόνη για να ξετυλίξει το κουβάρι γύρω από τον περίεργο θάνατο της Sara. Φτάνει στο σημείο της ολοκληρωτικής τύφλωσης και αποφασίζει να κάνει μεταμόσχευση, με αποτέλεσμα να μείνει για 2 εβδομάδες με τους επίδεσμους δεμένους στα μάτια. Τα μυστήρια συμβάντα συνεχίζουν στη ζωή της Julia, η οποία αρχίζει να ανησυχεί για την ίδια της ζωή. Οι ύποπτοι για τη δολοφονία της αδερφής της αλλάζουν συνεχώς, μπερδεύοντας την πρωταγωνίστρια ακόμη περισσότερο.
Ο Guillermo del Toro («Ο Λαβύρινθος του Πάνα», «Οραφανοτροφείο») καταφέρνει για μια ακόμη φορά να συνδυάσει τον τρόμο με το δράμα. Η σκηνοθεσία σε κάνει να παρακολουθείς με αγωνία και να περιμένεις από στιγμή σε στιγμή μια απότομη και τρομακτική σκηνή. Ωστόσο, το ανθρώπινο δεν λείπει από την ταινία, για να μη πούμε πως προς το τέλος το δράμα γίνεται πιο έντονο από το τρομακτικό στοιχείο. Μια Belen Rueda τηρουμένη των αναλογιών καταφέρνει να ενσαρκώσει το ρόλο της τρομοκρατημένης και της απολύτως μόνης σε αυτή τη προσπάθεια που κάνει για να εξυγνιάσει τη δολοφονία. Ένα θρίλερ που σε κρατάει σε όλη τη διάρκειά του σε αγωνία, με πολλές σκηνές τρόμου αλλά και ανθρώπινου δράματος, όσον αφορά τη μερίδα των ανθρώπων με μειωμένη όραση. Ναι, το “Los Ojos De Julia” αξίζει.  

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

Bjork – Biophilia

Έχουν ειπωθεί αρκετά για τη συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα, όπως εκκεντρική ή της αρέσει να προκαλεί. Ό,τι και να γράφονται, μία ειναι η πραγαμτικότητα. Πως η Bjork, όποτε κυκλοφορεί καινούρια δισκογραφική δουλειά, αποδεικνύει πόσο μπροστά είναι. Και αυτό το έχει αποδείξει με τα 6 της άλμπουμ, με τις υπέροχες και πολύ ψαγμένες μελωδίες της. Έτσι, και φέτος η Ισλανδή επιδεικνύει το αστείρευτο ταλέντο της, κυκλοφορώντας τον έβδομο δίσκο της, με τίτλο “Biophilia”. Ένα δίσκο δημιουργημένο σε iPad και με τη τεχνολογία να έχει αξιοποιηθεί στο επακρο. Με αυτή την ονομασία η 46χρονη πλέον Bjork τονίζει την αγάπη της για ζωή και την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί από το ίδιο το ανθρώπινο είδος.
Beat, περίεργες μελωδίες, τα τρομερά και ταυτόχρονα σιγανά φωνητικά δημιουργούν ένα σκοτεινό τοπίο. Το πρώτο τραγούδι του δίσκου, “Moon”, απλώς αποτελεί τον πρόλογο για τη συνέχεια που θα επακολουθήσει. Μέχρι που έρχεται το “Crystalline”, όπου αποτελεί ίσως το τοπ κομμάτι από το άλμπουμ. Εξαιρετικός ρυθμός, με το τραγούδι να τελειώνει φανταστικα και η φωνη της τραγουδοποιού να σβήνεται μεσα από τα beat, τα οποία κάνουν το τέλος του τραγουδιού, ένα από τα καλύτερα τελειώματα που έχω ακούσει.
 Στη συνέχεια, το “Dark Matter” αγγίζει σχεδόν την απόλυτη απλότητα, και στην ουσία τα φωνητικά υπάρχουν μόνο. Έγχορδα και μπιτάκια αναμειγνύονται με πολύ όμορφο τρόπο, με αποτέλεσμα το “Hollow”. Το “Virus” σου μένει στα αυτιά με το μοναδικό τέμπο που δίνουν τα «μεταλλικά» beats, ενώ στο ίδιο ύφος συνεχίζει το “Sacrifice”. Προς το κλείσιμο του δίσκου, βρίσκεται το τρομερό “Mutual Core”, ένα δυνατό κομμάτι που στο μεγαλύτερο μέρος του θυμίζει κάτι από Radiohead. Τελευταίο τραγούδι μένει το ήρεμο “Solstice” με τα καταπληκτικά φωνητικά της Ισλανδής.
Το “Biophilia” αποτελεί αριστούργημα. Τα τελευταία χρόνια μπορεί να «έχασε» από το ευρύ κοινό της. Ωστόσο, παραμένει μοναδική γιατί ψάχνει πολύ αυτό που θέλει να κυκλοφορήσει και εν έτει 2011 συνεχίζει να εντυπωσιάζει με τις μελωδίες που δημιουργεί. Και όχι μονο, αφού πορεύεται με τα βήματα της εποχής και συνδυάζει τη τεχνολογία, μια και το “Biophilia” αποτελεί ένα project 10 εφαρμογών για το iPad. Για όλους εμάς, όμως, που δεν είμαστε των gadgets, αξίζει η ακρόαση του δίσκου.

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011

Le Premier Jour du Reste de ta Vie – Η πρώτη Μέρα της Υπόλοιπης Ζωής σου

Κάθε οικογένεια με την πάροδο του χρόνου περνάει από προβλήματα, από εφηβικές ανησυχίες, συναισθηματικές αμφιβολίες. Έτσι, και ο γάλλος σκηνοθέτης Remi Bezancon μας παρουσιάζει το πορτρέτο μιας γαλλικής οικογένειας. Ο Robert (Jacques Gamblin) είναι ταξιτζής, παθητικός καπνιστής και έχει δικό του κελάρι με κρασιά. Μαζί με τη γυναίκα του Marie-Jeanne (Zabou Breitman), την οποία κατακλύζουν ανεκπλήρωτα όνειρα από τη νεαρή της ηλικία, έχουν τρία παιδιά, τον Albert, τον Raphael και την Fleur.

Ο μεγαλύτερος, ο Albert, έχοντας σπουδάσει Ιατρική, νιώθει ξένος στο σπίτι του και αποφασίζει να ανεξαρτοποιηθεί. Νοικιάζει μια γκαρσονιέρα και τότε ερωτευτεί παράφορα την συνομίληκη γειτόνισσά του και θα παντρευτούν γρήγορα. Πιστεύει πως πάντα ήταν ώριμος και θέλει να αποδείξει στον πατέρα του – και περισσότερο στον ίδιο του τον εαυτό – ότι είναι ικανός να κάνει το παραπάνω βήμα στην προσωπική του ζωή.
Ο μικρότερος γιος, Raphael, βρίσκεται στο άλλο άκρο σε σχέση με τον αδελφό του. Βγαίνει έξω,πίνει, καπνίζει και του αρέσει η ροκ. Επιπλέον, έχει μεγάλη αγάπη για τα κρασιά, ενώ ουδέποτε δεν ασχολήθηκε με το τι να σπουδάσει.
Τέλος, η Fleur, που κλείνει τα 16 και περναει την εφηβική της φάση. Συνηδητοποιεί ότι ο πρώτος έρωτας που συναντάς σε εκείνη την ηλικία, δεν είναι κάτι σημαντικό, παρά μια κοροϊδία. Πνίγει τα συναισθήματα της στο λεύκωμά της και ακούγοντας Nirvana αλλάζει άρδην το στυλ της.
Μια πολύ καλή κοινωνική ταινία, η οποία πιάνει ακριβώς το νόημα και γενικά όλες τις ανησυχίες που μπορούν να περάσουν από μια οικογένεια. Το πώς αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι τη ζωή στα παιδικά, στα εφηβικά μέχρι και τα πεντηκοστά τους χρόνια Ωστόσο, δεν θα σε πήξει στη στενοχώρια, καθώς υπάρχουν πολλές σκηνές έξυπνου χιούμορ. Σου δείχνει πως μέσα στη ζωή της οικογένειας θα τα βρεις όλα. Γέλιο, δάκρυ, ευτυχία, δυστυχία, βάσανο, χαρά.

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011

Beyond Perception – Blood & Whiskey

Τους γνωρίσαμε πριν τρία χρόνια με το ντεμπούτο τους άλμπουμ “The Final Descend”, ένα πολύ καλό δείγμα για το τί επρόκειτο να ακολουθήσει στο μέλλον. Φέτος, επανέρχονται με το δεύτερο στούντιο δίσκο τους, με τίτλο “Blood & Whiskey”. Ο λόγος για τους Έλληνες Beyond Perception (www.myspace.com/beyondperceptionband) που, αν ξεχωρίσουμε το «Έλληνες», θα μπορούσαν άνετα οι δίσκοι τους να προέρχονται από τα βάθη της Αμερικής. Έτσι, ακούμε την καινούρια τους δισκογραφική δουλειά και η 4μελής μπάντα μας μεταφέρει σε νέα μονοπάτια της μέταλ μουσικής.
 Το “Blood & Whiskey” μας υποδέχεται με τα λόγια των Blues Brothers, από την ομώνυμη ταινία. “It’s 106 miles to Chicago, we got a full tank of gas, half a pack of cigarettes, it’s dark and we’re wearing sunglasses, hit it” ακούμε, και το “By the Power of the Engine” μας βάζει για τα καλά στο χώρο του συγκροτήματος. Στο ίδιο κλίμα κυμαίνεται και η συνέχεια με το “Million earning whore”, και όταν λέμε κλίμα, εννοούμε το κλίμα των Beyond Perception. Δηλαδή, να hard-ροκάρεις με μανία. Το “Bud Spencer” έχει όμορφη ροή, προς το τέλος να ανεβαίνει το τέμπο και ταυτόχρονα η πόρωση. ‘Οπως διαβάζουμε και στο βιβλιαράκι του δίσκου, η μπάντα ευχαριστεί τον Ιταλό Bud Spencer για την έμπνευση. Στη συνέχεια, συναντούμε το “Play With Bullets”, με την εξαίσια κιθαριστική εισαγωγή και με τα χαμηλά φωνητικά, τα οποία αργότερα αποκτούν δύναμη, ενώ το τέμπο αλλάζει συνεχώς. Το “Hydra”, προς το κλείσιμο του άλμπουμ, απογειώνει το δίσκο, έχοντας γυριστεί και video clip για το συγκεκρίμενο κομμάτι. Τελευταίο τραγούδι, το “Dust”, αλλά μην βιαστείτε να βγάλετε το cd, γιατί μετά από λίγα δευτερόλεπτα βρίσκεται ένα κρυφό, «χαλαρωτικό» κομμάτι.
Αναμφισβήτητα οι Beyond Perception έχουν όλες τις περγαμηνές για ακόμη κάτι καλύτερο στο μέλλον. Έχοντας δύο πολύ όμορφους δίσκους πίσω τους, δεν μένει παρά να περιμένουμε για το τί μας επιφυλάσσουν αργότερα. Σκληρός ήχος, φωνητικά που σκίζουν, κιθάρα που σε στρυφογυρίζει, ντραμς και μπάσο που σπάνε. Με περιοδείες σε Ευρώπη και άνοιγμα συναυλιών σε μεγάλα μέταλ ονόματα, οι Beyond Perception είναι εδώ και ταυτόχρονα ο αυθεντικός metal ήχος.

Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011

Moby – Destroyed

Υπάρχει η μερίδα των ανθρώπων που υποστηρίζει ότι ο Moby έχει φτάσει στον κορεσμό και δεν έχει να προσφέρει κάτι άλλο αξιόλογο μουσικά.Υπάρχει, όμως, και η άλλη μερίδα των ανθρώπων που πιστεύει πως σαν εκείνον δεν υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Richard Melville Hall, όπως είναι ολόκληρο το όνομά του, δείχνει να βρίσκεται συνεχώς σε οργασμό μουσικής δημιουργίας,μπαίνοντας και σε μονοπάτια που δεν τον έχουμε συνηθίσει, όπως με το heavy metal συγκρότημα “Diamondsnake”. Έτσι, δεν άργησε να επανεμφανιστεί δισκογραφικά, μετά το περσινό “Pale Horses”, και να μας παρουσιάζει τον 10ο δίσκο του, με τίτλο “Destroyed”.
 Γενικά ολόκληρος ο δίσκος είναι σκοτεινός χωρίς κάποια στιγμη, της 1 ωρας που διαρκεί όλο το άλμπουμ, να σε κάνει να κουνήσεις ρυθμικά έστω το μικρό σου δαχτυλάκι. Για το ξεκίνημα του δίσκου υπάρχει το “Broken Places”, ένα ορχηστρικό κομμάτι, με το οποίο μπαίνεις στο «μουντό» κλίμα του Moby. Στη συνέχεια του δίσκου, θα συναντήσουμε ορχηστρικά κομμάτια και κομμάτια με τις φωνές των Emily Zuzic και Inyang Bassey, φωνές που ακολουθούν τον Moby και στις ζωντανές του εμφανίσεις. Αν μπορείς να πεις πως ξεχωρίζει κάποιο τραγούδι, αυτό ειναι το δεύτερο κατά σειρά, το “Be The One”. Γενικά, σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, ακούς να επαναλαμβάνονται ηλεκτρονικές μελωδίες και το ίδιο τέμπο. Ίσως τα 17 τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται να κουράζουν και να μην υπάρχει σε κάποιο σημείο κάτι το διαφορετικό.
Δυστυχώς, μετά από 10 δίσκους και με το τελευταίο υλικό, ο πολυλατρεμένος των Ελλήνων Moby φαίνεται να έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Προφανώς δύσκολα ξανακυκλοφορεί άλμπουμ του βελινεκούς του “Play”, ωστόσο επειδή και μόνο αυτός ο καλλιτέχνης ονομάζεται Moby, δεν πρέπει να προτρέχουμε. Σίγουρα μέσα στα δεκάδες ακυκλοφόρητα τραγούδια που έχει δημιουργήσει, θα μας παρουσιάσει και ένα διαμάντι. Μέχρι τότε, μας λέει πως ειναι “Destroyed”.

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011

Nalyssa Green – Barock

Μέσα της άνοιξης του 2010, δύο φίλοι, μια κοπέλα και ένα αγόρι, κλείστηκαν στο σπίτι και ηχογράφησαν τις συνθέσεις της κοπέλας. Αποτέλεσμα αυτών των ηχογραφήσεων είναι το “Barock”. Η Nalyssa Green, όπως είναι το ηλεκτρονικό της ψευδώνυμο – το πραγματικό όνομά της είναι Βιολέτα – κυκλοφορεί το ντεμπούτο της άλμπουμ και αρχίζει σταδιακά να κάνει αίσθηση στο μουσικό κοινό. Με μοναδική προώθηση του δίσκου να είναι οι φίλοι και το διαδίκτυο, η Nalyssa παρουσιάζει συνθέσεις από ροκ, post punk, indie pop μελωδίες.
Άνοιγμα του “Barock” με το “Your Eyes”, όπου με το όμορφο τέμπο μπαίνεις αμέσως στο κόσμο της Nalyssa. Στο ίδιο κλίμα συνεχίζει το “Indagattah”, τραγούδι που κάνει γρήγορα αίσθηση και που, φυσικά, δεν γίνεται να μην το ξανακούσεις. Στα μέσα του “Barock” βρίσκονται τα “Thick Air” και “Love Expires” με την παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα να τα απογειώνει. Ευρηματικές εναλλαγές στις μελωδίες για το “Fear”, ενώ συναντούμε αργότερα το “My Kind of Girl”, κομμάτι που τα πλήκτρα έχουν τον πρωταρχικό ρόλο. Το συγκεκριμένο τραγούδι μου έφερε λίγο από το ντουέτο των Berlin Brides. Κλεισιμο με το “Joker” και πολλές υποσχέσεις που μας αφηνει η Nalyssa Green. Ηλεκτρικές κιθάρες, πλήκτρα, κρουστά, η μελωδική φωνή της, όλα αυτά συντελούν στο να χαρακτηριστεί το “Barock” ένας πανέμορφος δίσκος.

Τα 10 τραγούδια του δίσκου καταφέρνουν να εξάγουν δυο αισθήματα, μελαγχολία αλλά και ταυτόχρονα τη χαρά, με το αίσθημα για χορό να «καιροφυλακτεί». Τη Nalyssa πλαισιώνουν στα live της, ο Bagg στα τύμπανα, ο Stam στην ηλεκτρική κιθάρα και το μπάσο και η Danai Eco στα πλήκτρα. Το σχήμα είναι γνωστό και ως Nalyssa Green Quartet. Αν και Ελληνίδα (!!!), η Nalyssa Green ξεφεύγει κατά πολύ από τα κοινότυπα ροκ-ποπ της ελληνικής σκηνής, εκπλήσσει, ταξιδεύει και απλώς μας κάνει να αναμένουμε τον δεύτερο δίσκο της που θα κυκλοφορήσει μέσα στο χειμώνα.

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Kasabian – Velociraptor!

Δύο χρόνια αργότερα το πολυπλατινένιο “West Ryder Pauper Lunatic Asyloum”, με τα καταπληκτικά τραγούδια “Fire” και “Where did all the love go?”, οι Kasabian επιστρέφουν με το τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους. Οι Tom Meighan (φωνητικά), Sergio Pizzorno (κιθάρα), Chris Edwards (μπάσο) και Ian Matthews (ντραμς) ηχογραφούν και παρουσιάζουν το “Velociraptor!”, μια ομολογουμένως δύσκολη απόπειρα για ένα γκρουπ που κυκλοφόρησε 2 φοβερούς δίσκους, το 2009 και το 2006, κρατώντας τον πήχη εκεί που τον ανέβασαν, ψηλά δηλαδή.
Ξεκίνημα με το όμορφο “Let’s Roll Just Like We Used To” και συνέχεια με το πρώτο single του δίσκου, “Days Are Forgotten”. Ανεβαστικό κομμάτι με γρήγορο και ωραίο τέμπο, όπως έχει μάθει, εξάλλου, τους φαν του το βρετανικό συγκρότημα. Το “La Fee Verte” κάνει τη διαφορά στο άλμπουμ με την ήρεμη δύναμη που έχει, ενώ αμέσως μετά έρχεται το ομώνυμο κομμάτι, το οποίο ίσως αποτελεί το hit του δίσκου.
 Ακριβώς στη μέση του “Velociraptor!” βρίσκεται το ομορφότερο τραγούδι, όπου σίγουρα στη συνέχεια θα γίνει single. Ο λόγος για το εξαιρετικό “Acid Turkish Bath”, όπου έχει και τη μεγαλύτερη διάρκεια από τα υπόλοιπα κομμάτια. Στο δεύτερο μισό του δίσκου τα “Re-Wired” και “Man of Simple Pleasures” χρήζουν προσοχής. Τα άλλα τρία κομμάτια απλώς γεμίζουν το άλμπουμ, χωρίς να αποτελούν κάτι αξιόλογο.
Συνεπείς στο ραντεβού με τους φαν τους, οι Kasabian έχουν βάλει πλέον γερές βάσεις για να αποτελούν μία από τις καλύτερες βρετανικές μπάντες της εποχής μας. Χωρίς πολλές φανφάρες δημιουργούν απλή και όμορφη μουσική με το ηλεκτρικό στοιχείο της κιθάρας, φυσικά, να μην λείπει. “Velociraptor!”, λοιπόν, ένας δίσκος που αξίζει σίγουρα αρκετές ακροάσεις.

Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011

Monovine – Cliché

Οι Monovine είναι τρεις τύποι που απλώς κάνουν αυτό που τους αρέσει. Παίζουν τη μουσική και συνθέτουν τα κομμάτια που εκείνοι γουστάρουν. Πρόκειται για τρία παιδιά από την Πάτρα, τους Στράτο (φωνή-κιθάρα), Φώντα (μπάσο) και Σωτήρη (ντραμς) - τον τελευταίο θα τον συναντήσετε και στο πλευρό των Θανάση Παπακωνσταντίνου και Φοίβο Δεληβοριά -, όπου φέτος κυκλοφόρησαν το πρώτο τους στούντιο δίσκο, με τίτλο “Cliché”. Βρώμικη ηλεκτρική κιθάρα, ντραμς που σπάνε τοίχους και δυνατά φωνητικά, ένας συνδυασμός που σε παραπέμπουν στις χρυσές εποχές της grunge των ‘90s.
Τραγούδια που σε πορώνουν και κολλάς όλο και πιο πολύ όσο τα ακούς. Με το “Ood” για πρώτο κομμάτι, ο δίσκος αυτόματα σε απογειώνει. Η συνέχεια είναι η ίδια, με το “Come Out” να ανεβάζει τα ντεσιμπέλ και να σε κάνει να βρίσκεσαι στη προηγούμενη δεκαετία, οπου βασίλευε η grunge-punk rock. Στη μέση του άλμπουμ συναντούμε μια πιο σκοτεινή πλευρά των Monovine με το “Hush Now Hush” να κρύβει περισσότερο στοιχεία ψυχεδέλειας και ένα αργό τέμπο που ταυτόχρονα κάνει να μοιάζει και γρήγορο.

Τα “Morning Song” και “Jesus Song”, ωστόσο, δεν μας αφήνουν να ηρεμήσουμε και αρχίζει πάλι το παρτυ της ηλεκτρικής κιθάρας και των τρελών φωνητικών. Στα ίδια επίπεδα κυμαίνεται και το τελευταίο κομμάτι “Bliss” με το riff να θυμίζει αρκετά το “In Bloom” των Nirvana. Προτού βιαστείτε, όμως, να κλείσετε τα ηχεία μετά το τελευταίο κομμάτι,υπάρχει ένα κρυφό τραγούδι. Μια εντελώς διαφορετική γεύση από αυτή που πήραμε κατά τη διάρκεια του άλμπουμ.
Οι Monovine κατάφεραν να μας επιστρέψουν στις όμορφες εποχές των Nirvana και του grunge. Σπάνια, αν όχι καθόλου, σήμερα κυκλοφορούν τέτοιες δισκογραφικές δουλειές και ειδικά από ελληνικό συγκρότημα και θέλει πραγματικά θράσος για να παίξεις τέτοια μουσική στις μέρες μας (ειδικά στην Ελλάδα). Αν σας αρέσει η grunge, σπεύσετε να ακούσετε τον συγκεκριμένο δίσκο, δεν θα το μετανιώσετε.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More