Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012

The Pierces – You and I

Δύο αδερφές γεννημένες στην Αλαμπάμα, από την οικογένεια Pierce, εδώ και 12 χρόνια συμπορεύονται μουσικά, αποτελώντας το ντουέτο με όνομα – ποιό άλλο εκτός του επιθέτου τους – The Pierces. Όμορφη pop-rock μουσική με λίγα στοιχεία από folk και γλυκοί στίχοι απαρτίζουν την μέχρι στιγμής δισκογραφία του γυναικείου γκρουπ. Έχοντας κυκλοφορήσει 3 άλμπουμ, ίσως έρχεται η στιγμή να ακουστεί από περισσότερο κόσμο η μουσική τους, ιδιαίτερα τώρα με την κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου τους, ο οποίος αποτελεί και τον πιο εμπορικό από τους προηγούμενους (χωρίς αυτό να τον κάνει ταυτόχρονα και άσχημο).
Το “You & I”, λοιπόν, κυκλοφορεί στα μέσα του 2011 και εκπλήσσει ευχάριστα, καθώς τα 11 τραγούδια του είναι αρκετά δεμένα μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό σύνολο. Το ξεκίνημα φοβερό με το πανέμορφο “You’ll Be Mine” που θα το συναντήσετε που και που και στο ραδιόφωνο. Είναι από εκείνα τα κομμάτια που με την πρώτη σου μένει η μελωδία και θες επί τόπου να το ξανακούσεις. Το ίδιο θα συμβεί όταν, στην συνέχεια του άλμπουμ, πέσεις πάνω στο “Glorious”, όπου αποτελεί και single μαζί με το προηγούμενο. Ωστόσο, η συνταγή, ίσως, της επιτυχίας του συγκεκριμένου δίσκου έγκειται στο γεγονός πως αυτά τα δύο κομμάτια δεν «καταστρέφουν» τα υπόλοιπα. Γενικά, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ένα ψιλο-γρήγορο όμορφο τέμπο με διαλείμματα τις δύο μπαλάντες, “The Good Samaritan” και “I Put Your Records On”, οι οποίες είναι «απαραίτητες» για πιθανή κούραση του συνεχούς ρυθμού.
40 λεπτά μόλις η συνολική διάρκεια του άλμπουμ και σε καταφέρνει να κολλήσεις. Το “You & I” των Allison Margaret Pierce και Catherine Eleanor Pierce συγκεκριμένα, αποτελεί έναν εξαιρετικό δίσκο, όπου, μάλιστα, αποδεικνύει πώς δύο αδέρφια μπορούν να τα καταφέρουν μαζί στην δισκογραφία (βλέπε τους αδερφούς Gallagher των Oasis).

Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2012

The Kid with a Bike

Ο Cyril είναι ένα δωδεκάχρονο αγόρι, το οποίο ο πατέρας του το έχει αφήσει, αρχικά προσωρινά αλλά μετά μόνιμα, σε ένα ίδρυμα. Ο μικρός Cyril δεν δέχεται πως ο πατέρας του μπορεί να τον έχει παρατήσει και μοναδικό του μέλημα είναι να βρει αυτόν και το ποδήλατο του. Τυχαία, θα γνωρίσει την Samantha, μια κομμώτρια που θα τον αγαπήσει από την πρώτη στιγμή. Η Samantha θα τον κρατάει κάθε σαββατοκύριακο στο σπίτι της και θα τον βοηθήσει να μάθει τι έγινε ο πατέρας του.
Η νέα ταινία των αδερφών Jean-Pierre και Luc Dardenne (The Child, The Son) τους χάρισε άλλο ένα βραβείο, αυτή τη φορά το βραβείο της επιτροπής, εξημισίας μαζί με το Once Upon a Time in Anatolia. Πιστή στο γνώριμο ύφος που χαρακτηρίζει τους αδερφούς Dardenne, το The Kid with a Bike ξεχωρίζει για την ρεαλιστικότατα και την απλότητα του σεναρίου του. Με μια ιστορία που μπορεί αρχικά να φαντάζει απλή, η ταινία καυτηριάζει σύγχρονα κοινωνικά, οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα που μπορούν να καταστρέψουν ένα παιδί στην εφηβεία. Στον ρόλο του μικρού αλλά γεμάτου νεύρα Cyril, βλέπουμε τον πρωτοεμφανιζόμενο αλλά πολύ καλό Thomas Doret. Στον ρόλο της Samantha, μιας γυναίκας που είναι γεμάτη αγάπη και ψάχνει απεγνωσμένα να τη δώσει κάπου, βλέπουμε την Cécile De France (Hereafter, High Tension).
Το The Kid with a Bike είναι ένα δραματικό έργο με μία πολύ ρεαλιστική ιστορία που δεν θα δυσκολευτεί κανένας να την φανταστεί αντίστοιχες αληθινές. Η απλότητα της κινηματογράφησης των αδερφών Dardenne δημιουργεί μια βαθιά συναισθηματική ταινία που θα αγγίξει κάθε θεατή.

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012

Miles Kane – Colour of The Trap

Αποτελεί ιδρυτικό μέλος, μαζί με τον Alex Turner των Arctic Monkeys, στους The Last Shadow Muppets, όπου και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με τον μοναδικό δίσκο που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής. Ο λόγος για τον Miles Kane που κάνει το δικό του δισκογραφικό βήμα και αποφασίζει να κυκλοφορήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ. Έτσι, ακούμε όλο χαρά το “Colour of The Trap”, συνδυάζοντας αναπόφευκτα τους ήχους του με τις μελωδίες της μπάντας με την οποία καθιερώθηκε.
Αυτή η σύγκριση δεν μπορεί να μην γίνει, αφού από την πρώτη ακρόαση του δίσκου και μέχρι να τελειώσουν τα 12 κομμάτια ίσως να νομίσεις πως τόση ώρα άκουγες The Last Shadow Puppets ή Arctic Monkeys. Τα ριφάκια της κιθάρας θυμίζουν στο έπακρο το ύφος του “The Age of The Understatement” λες και ο Miles Kane δεν έχει βάλει το ελάχιστο από προσωπικής πινελιάς στον δίσκο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως το άλμπουμ είναι και άσχημο. Αρχικά, ανοίγει με τον καλύτερο τρόπο που ονομάζεται “Come Closer”, ένα φοβερό, χορευτικό τραγούδι. Αξιοσημείωτο σημείο αποτελεί το “Inhaler” και το “Rearrange” που είναι και singles. Δυστυχώς, τα υπόλοιπα κομμάτια δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο ύψος του δίσκου, με αποτέλεσμα να μην δικαιώνουν μουσικά τον Βρετανό. Φυσικά η κίνησή του να κυκλοφορήσει τα δικά του τραγούδια με τον δικό του μουσικό τρόπο αξίζει χαιρετισμών, ασχέτως που μάλλον καλύτερα θα ήταν να επικεντρωθεί στο φοβερό πρότζεκτ των The Last Shadow Puppets.
Στον δίσκο υπάρχουν και δύο συνεργασίες. Στο “My Fantasy” συναντάμε τον Noel Gallagher στα φωνητικά, ενώ στο κάπου “Telepathy” θα βρούμε τον Alex Turner. Το “Colour of The Trap” έχει τα κομμάτια – επιτυχίες αλλά αυτό δεν το σώζουν. Εξάλλου, ο Miles Kane έχει αποδείξει το ταλέντο του μέσα από την μπάντα του.

Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012

Moneyball

Ο Billy Beane είναι μάνατζερ των “Oakland Athletics”, μιας ομάδας baseball που μένει πάντα στη σκιά των μεγάλων και πλούσιων ομάδων της Αμερικής. Μετά από μια χρονιά που η ομάδα έφτασε πολύ κοντά στον στόχο της, το πρωτάθλημα, ο μάνατζερ βλέπει να χάνονται τα αστέρια της ομάδας χωρίς να υπάρχουν τα λεφτά από την διοίκηση για να τους αντικαταστήσει. Ο Billy όμως έχει βαρεθεί να προσπαθεί συνέχεια να φτάσει τους μεγάλους και να μην τα καταφέρνει, γιαυτό με την βοήθεια ενός οικονομικού αναλυτή, του Peter Brand, θα προσπαθήσουν να νικήσουν σε αυτό το άνισο παιχνίδι με ανορθόδοξους μεθόδους που θα μπορούσαν να φέρουν επανάσταση στο άθλημα.
Ο Bennett Miller επιστρέφει μετά το Capote με άλλο ένα σχεδόν βιογραφικό έργο για την ζωή του Billy Beane, ο οποίος ήταν ένας manager όπου με την ομάδα του στο Αμερικανικό baseball, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τόσο πολύ την στατιστική και την συλλογή στοιχείων, κατάφερε το 2001 πέρα από κάθε προσδοκία να σπάσει ένα καταπληκτικό ρεκόρ συνεχόμενων νικών. Το μοντέλο διαχείρισης που εφάρμοσε, όπως μας ενημερώνει στο τέλος και η ταινία, χρησιμοποιείτε πια από αρκετές ομάδες ενώ η λέξη moneyball είναι όρος που χαρακτηρίζει ακριβώς αυτό το μοντέλο. Η ταινία προσπαθεί να δείξει τον άνισο αγώνα στον οποίο συμμετέχει ο Billy, ο οποίος όμως, σκεπτόμενος εντελώς αντισυμβατικά, θα προσπαθήσει να βρει τρόπο για να βγει νικητής.
Ο Brad Pitt (The Tree of Life, Se7en) στον ρόλο του αιώνια loser, Billy Beane, κατά πολλούς δίνει τον καλύτερό του εαυτό, ενώ ο Jonah Hill (Get Him to the Greek, Superbad) στον ρόλο του αναλυτή Peter Brand δείχνει στοιχεία πως μπορεί να τα καταφέρει και σε μη κωμικούς ρόλους. Σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε τον Philip Seymour Hoffman (The Ides of March, Mary and Max) σαν προπονητή, την Robin Wright (The Conspirator, State of Play) ως πρώην γυναίκα του Bennet και την πολύ καλή μικρή Kerris Dorsey στον ρόλο της κόρης του Billy.
Το Moneyball είναι ένα δράμα χαρακτήρων που βασίζετε κυρίως πάνω στον χαρακτήρα του Brat Pitt. Το μεγάλο του πρόβλημα είναι ότι στην Ευρώπη οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τον κόσμο του baseball και τις δυσκολίες και ανισότητες που έχει, οπότε το δράμα του Bennet μπορεί να μην είναι αρκετό για όλο το κοινό. Η ταινία, ειδικά στην Αμερική, έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλο hype, και λογικά θα την δούμε και στα Oscars, τουλάχιστον στην κατηγορία Διασκευασμένου σεναρίου.

Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012

Μαρία Πανοσιάν – Πατώματα Βρεγμένα

Την γνωρίσαμε ως την φωνή του συγκροτήματος Ελελεύ, το οποίο υφίσταται από το 2005. Από τον ομώνυμο δίσκο της μπάντας, αμέσως καταλαβαίνεις πως πρόκειται για μια περίπτωση συνθέτριας που της αρέσει να ψάχνει αρκετά μέσα σε δύσβατα μουσικά μονοπάτια. Η συγκεκριμένη περίπτωση φέρει το όνομα Μαρία Πανοσιάν και στα μέσα του προηγούμενου χρόνου κυκλοφόρησε τον πρώτο της σόλο δίσκο, με τίτλο «Πατώματα Βρεγμένα».
Από την πρώτη κιόλας ακρόαση των τραγουδιών, συνειδητοποιώ πως το μουσικό υλικό που παίζει δεν αποτελεί κάτι εύπεπτο και ελαφρύ. Το αντίθετο, παλεύεις αρκετή ώρα για να συμβαδίσεις μαζί του (αν μπορεί να γίνει αυτό τελικά), αλλά στο τέλος δικαιώνεσαι για την απόφαση να κάτσεις να ακούσεις τον συγκεκριμένο δίσκο. Τα «Πατώματα Βρεγμένα» είναι 12 ορχηστρικά κομμάτια, τα οποία θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν την μουσική για μια θεατρική παράσταση ή και για μια ταινία. Επίσης, συναντάμε την ίδια την Μαρία Πανοσιάν να ερμηνεύει ένα από τα τραγούδια, ενώ δύο αποσπάσματα από τα βιβλία των Αλκυόνης Παπαδάκη και Έμιλυς Παύλου ντύνονται από τις μουσικές της Μαρίας. Αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, αυτό θα ήταν το «Βραχυκύκλωμα» με τον καταπληκτικό τρόπο ερμηνείας της «μπροστάρας» των Ελελεύ.
Με κύριο οδηγό το πιάνο και τις ηλεκτρονικές μελωδίες, η Μαρία Πανοσιάν παρουσιάζει έναν εξαιρετικό δίσκο. Το συναίσθημα της λύπης και της μελαχολίας κυριαρχούν σε αυτό το ερωτικό ταξίδι, ωστόσο στο τέλος σε κάνει να πληρείς από αισιοδοξία. Τα «Πατώματα Βρεγμένα» αποτελούν ένα όμορφο άλμπουμ, απο εκείνα που δεν τα ακούς μια φορά για να πεις πως το άκουσες, αλλά το βάζεις κάθε τόσο γιατί έχεις ανάγκη από τέτοια μουσική.

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

Don't Be Afraid of the Dark

Η μικρή Sally πάει να μείνει με τον πατέρα της, στην έπαυλη Blackwood. Ο πατέρας της, Alex, είναι αρχιτέκτονας και μαζί με την νέα του φίλη, Kim, διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων, προσπαθούν να αναπαλαιώσουν το παλιό αρχοντικό. Η Sally, νιώθοντας παραμελημένη από τους γονείς της, αρχίζει και ψάχνει το σπίτι μέχρι που ανακαλύπτει κάποιες φωνές που την καλούν να τους βοηθήσει να ελευθερωθούν. Από την περιέργεια της, θα ελευθερώσει μια στρατιά από μικρά τερατάκια τα οποία τελικά δεν είναι τόσο φιλικά όσο ακουγόντουσαν.
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη Troy Nixey θυμίζει υπερβολικά πολύ το ύφος των ταινιών του παραγωγού και συν-σεναριογράφου Guillermo del Toro(Pan's Labyrinth, Hellboy), γνωστό για την μίξη του παραμυθιού με τον τρόμο. Το σκηνικό της ταινίας, με το παλιό τεράστιο σπίτι, με το “κρυμμένο” υπόγειο και τον μεγάλο κήπο, είναι κλασικό και συνάμα ιδανικό για ταινία με στοιχειωμένο σπίτι. Η επιλογή όμως, να ασχοληθεί η πλοκή της ταινίας περισσότερο με της αναζήτηση των μικρών τεράτων, τα οποία εμφανίζονται και πολύ γρήγορα μέσα στην ταινία, και λιγότερο με την κατεστραμμένη ψυχολογία της μικρής, κάνει το Don’t Be Afraid of the Dark να μην ξεχωρίζει καθόλου από τον σορό με τις παρόμοιες ταινίες. Η μικρή με το ιδιαίτερο πρόσωπο Bailee Madison υποδύεται την Sally, τον πατέρα της ο Guy Pearce(The Hurt Locker, The Road) και την μητριά της η Katie Holmes(Batman Begins), σε ρόλους που η ταινία δεν μπήκε ποτέ στο κόπο να εμβαθύνει.
Το Don’t Be Afraid of the Dark πήρε κάποια στοιχεία από το αριστουργηματικό Pan's Labyrinth του Guillermo del Toro, αλλά δεν κατάφερε να τα ενώσει σωστά, και τελικά το αποτέλεσμα καταλήγει να είναι μια ταινία τρόμου μόνο για παιδιά. Ίσως αυτός να ήταν εξαρχής ο σκοπός του σκηνοθέτη, αλλά ο χαρακτηρισμός ως Ακατάλληλο για Ανηλίκους στην Αμερική έφερε και την αποτυχία στις αίθουσες.

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

The Asteroids Galaxy Tour – Out of Frequency

Οι Asteroids Galaxy Tour ταρακούνησαν τα νερά της ψυχεδελικής – groovy ποπ στα μέσα του 2010 με το ντεμπούτο τους άλμπουμ “Fruit” που είχε κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2009. Έπρεπε να περάσει λίγος καιρός για να γίνουν ευρύτερα γνωστοί, μια και οφείλουν ένα μεγάλο μερίδιο της διασημότητάς τους στην Amy Winehouse, η οποία ζήτησε να ανοίξουν μια συναυλία της. Συγκεκριμέμα στην Ελλάδα έγιναν γνωστοί από το single “The Golden Age” όπου έπαιζε σε διαφημιστικό ποστ. Σε γενικές γραμμές, η 6μελής μπάντα από την Κοπεγχάγη είχε ηχογραφίσει έναν καταπληκτικό δίσκο, βάζοντας αυτόματα τον πήχη πολύ ψηλά από την αρχή. Φέτος, ήρθε η σειρά του δεύτερου στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “Out of Frequency”.
Ο δίσκος συνεχίζει από κει που σταμάτησε το συγκρότημα. Δηλαδή από τις ξεσηκωτικές μελωδίες της τρομπέτας και του σαξόφωνου αλλά και τα τρομερά soul φωνητικά της τραγουδίστριας, Mette Lindberg. Το εισαγωγικό μονόλεπτο μας καλοσωρίζει στο μουσικό «πάρτυ» που έχουν σχεδιάσει οι Asteroids Galaxy Tour. Και αμέσως έρχεται το “Dollars in the Night” να μας σηκώσει από τη καρέκλα και να μπουμε στον ξεσηκωτικό κόσμο της groovy μουσικής. Όπως και το πρώτο κομμάτι είχε τον πρόλογό του, έτσι και το δεύτερο μεγάλο κομμάτι, με τίτλο “Major” όπου αποτελεί και το πρώτο single, έχει την εισαγωγή του. Στο ίδιο μήκος κύματος, αυτού της ψυχεδέλειας δηλαδή, κυμαίνεται και το “Heart Attack”. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, ρίχνει για λίγο τους τόνους αν και πάλι δεν μπορείς να το πεις σίγουρα, αφού ο ρυθμός που δίνουν τα πνευστά μόνο ανεβαστικό μπορείς να τον πεις. Προς το κλείσιμο του δίσκου ξεχωρίζει το “Ghost in My Head” και το “Fantasy Friend Forever” με το γρήγορο τέμπο του. Και κάπου εκεί σκέφτεσαι "αυτό ήταν;". 1 ώρα ήταν με ασταμάτητες μελωδίες να πηγαίνουν και να έρχονται, βάζοντάς μας αυτόματα σε κλίμα για ένα ξεσηκωτικό πάρτυ.

Το “Out of Frequency” είναι ένα συνεχές πάρτυ ψυχεδελικής ποπ με jazz και groovy στοιχεία, όπου μοναδικός του στόχος είναι να σε ξεσηκώσει και να σε κάνει να χορέψεις. Υπέροχες μελωδίες, η τρομπέτα βουϊζει όμορφα στο τύμπανό σου, ενώ η Lindberg με την τρομερή φωνή απογειώνει μόνη της την ήδη φοβερή μουσική. Οι Asteroids Galaxy Tour ήρθαν από τη Δανία για να αποδείξουν πως μπορούν να συνδυαστούν ήχοι από jazz και pop στην εποχή των 70’s. Ένας εξαιρετικός δίσκος από ένα συγκρότημα που φαίνεται να ξέρει τί θέλει να συνθέτει και πως δεν ήταν τυχαία η ξαφνική επιτυχία με το πρώτο τους άλμπουμ. Όχι μόνο αξίζει να τον ακούσεις, αλλά βάζει σοβαρή υποψηφιότητα, από την αρχή του έτους κιόλας, για μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους δίσκους του 2012.

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Warrior

Ο Paddy Conlon ήταν ένας αλκοολικός πρώην πεζοναύτης που κακοποιούσε την γυναίκα του και εκπαίδευε τα δύο του παιδιά του για παλαιστές, μέχρι που μία μέρα ο μικρός του γιος μαζί με την μητέρα του εξαφανίστηκαν. Δεκατρία χρόνια μετά, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του, χωρίς να τον ενημερώσει για τίποτα από την ζωή που έζησε όλα αυτά τα χρόνια, με μοναδικό σκοπό να τον εκπαιδεύσει ξανά για να λάβει μέρος σε ένα σημαντικό τουρνουά με μεγάλο χρηματικό έπαθλο. Ο μεγάλος του γιος, ο οποίος έκατσε πίσω μαζί του όταν η μητέρα του και ο αδερφός του έφυγαν, έχει παρατήσει το άθλημα και έχει γίνει δάσκαλος, αλλά λόγω οικονομικών δυσκολιών αποφασίζει να λάβει και αυτός μέρος στο ίδιο τουρνουά. Τα δύο αδέρφια που πιστεύουν πως τα χωρίζουν τόσα πολλά, θα βρεθούν μετά από τόσα χρόνια ξανά στο ίδιο τουρνουά.
Ο σκηνοθέτης Gavin O'Connor (Pride and Glory) αναμιγνύει σε τέλειες δοσολογίες το δράμα με την δράση στην νέα του ταινία και φτιάχνει το απόλυτο fighting-film της χρονιάς και όχι μόνο. Το Warrior έχει ξύλο αλλά δεν μένει μόνο σε αυτό, καθώς βασίζετε πολύ περισσότερο στο προσωπικό δράμα που ζει ο καθένας από τους τρεις κύριους χαρακτήρες, αλλά και στην τραγική ιστορία που τους ενώνει. Η ταινία ξεχωρίζει για τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Ο Nick Nolte (The Thin Red Line, Cape Fear) είναι καταπληκτικός στον ρόλο του πρώην αλκοολικού πατέρα που προσπαθεί να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του, ο Tom Hardy(Inception, Layer Cake) συγκλονίζει τον ολιγομίλητο και γεμάτο νεύρα ρόλο του μικρού γιου που αναγκάστηκε από μικρός να ζήσει δύσκολα πράγματα, και ο Joel Edgerton (The Thing, King Arthur) είναι πολύ καλός στον ρόλο του πιο αληθινού χαρακτήρα από τους τρεις, ο οποίος πρέπει να παλέψει για να βοηθήσει την οικογένειά του να τα βγάλει πέρα οικονομικώς.
Το Warrior δεν ξεφεύγει από κάποια κλασικά cliché, όπως ότι το θηρίο και μεγάλο φαβορί για τον τουρνουά είναι Ρώσος, ή ότι ο ένας γιος έχει είναι ήρωας του πολέμου στο Ιράκ. Έχει όμως μια πολύ δυνατή σκηνοθεσία που μαζί με τις καταπληκτικές ερμηνείες προσφέρουν ένα πολύ ισχυρό θέαμα στον θεατή που θα την προσέξει την αληθινή ιστορία της ταινίας.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More