Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 20 Μαρτίου 2012

Boomstate – Undisclosed Recipient

Ποτέ δεν απόκτησαν μεγάλη επωνυμία, ποτέ δεν έβγαλαν ένα hit που θα ακουστεί στο ραδιόφωνο, ποτέ δεν προσπάθησαν να διαφημιστούν άσκοπα. Σχηματίστηκαν το 1996 στη Θεσσαλονίκη και μετά από πολλές εσωτερικές αλλαγές στο συγκρότημα, πολλές ηχογραφήσεις τραγουδιών – που δύσκολα κυκλοφόρησαν σε κάποιο δίσκο – έκαναν το ντεμπούτο τους δισκογραφικό βήμα το 2007 με το άλμπουμ “Waiting Out There”. Στον συγκεκριμένο δίσκο συμμετείχαν οι HP Marksman (μπάσο – ακορντεόν), Theo Papadimitriou (τσέλο), Nicky Tree (κιθάρα – πλήκτρα), Theo (κρουστά), Yoka – Juliette (φωνητικά), Γιώργος Bandoek (κιθάρα) και Δημήτρης Μπασλάμ (μπάσο). Τους δύο τελευταίους τους γνωρίσαμε για τα καλά στο σχήμα του Θανάση Παπακωνσταντίνου, τους «Λαϊκεδέλικα», πριν 6 χρόνια.
Φέτος ήρθε η στιγμή να ηχογραφήσουν 9 τραγούδια τα οποία προορίζονταν για το πρώτο άλμπουμ τους που είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2003. Ωστόσο, αυτό ποτέ δεν συνέβη αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τα κομμάτια βρήκαν το δρόμο τους και τώρα αποτελούν έναν πανέμορφο δίσκο με τίτλο “ Undisclosed Recipient”. Οι ευρηματικοί στίχοι σε συνδυασμό με τις εντελώς πειραματικές μελωδίες, συνθέτουν ένα εξαιρετικό μουσικό σύνολο. Καθένα κομμάτι μια διαφορετική περιπλάνηση. Πολλά διαφορετικά όργανα δημιουργούν μια πανδαισία μελωδιων, μελωδίες που θα μπορούσαν να αποτελούν τρομερά soundtracks για ταινίες. Το “Undisclosed Recipient” σε μεταφέρει σε πολλά διαφορετικά μέρη, με τους ηλεκτρικούς του ήχους, τα γρήγορα κρουστά, τα τρελαμένα πλήκτρα αλλά και με το βιολί που βγάζει κάποιες φορές μιλιά. Η ηχογράφηση των 9 αυτών τραγουδιών πραγματοποιήθηκε στο «Αγροτικόν», το στούντιο του Νίκου Παπάζογλου ενώ οι συντελεστές (δηλαδή τα μέλη του συγκροτήματος) είναι οι Jim Lau (φωνητικά - πλήκτρα), Harry Elektron (πλήκτρα – κρουστά), Babyluck (κιθάρα - βιολί), Meg (κιθάρα), Foot – κατά κόσμο Φώτη Σιώτα - (βιολί – πλήκτρα) και ο μοναδικός από την παρέα του δίσκου του 2007 που παρέμεινε HP Marksmann (μπάσο – κιθάρα).
To “Undisclosed Recipient” μπορεί άνετα να θεωρηθεί ένας από τους καλύτερους δίσκους της εγχώριας, ανεξάρτητης, μουσικής σκηνής και η κίνηση της Alltogethernow, της ανεξάρτητης δισκογραφικής του Γιάννη Αγγελάκα, να τον διαθέσει δωρεάν είναι εξαιρετική. Διότι αυτό το άλμπουμ μπορεί να θεωρηθεί «διαμάντι», καθώς σπάνιες δισκογραφικές δουλειές αποτελούνται από τόσο όμορφα μουσικά πειράματα.
Το παρακάτω κομμάτι είναι από τον δίσκο "Waiting Out There" του 2007 ενώ η φωτογραφία είναι από το cultzine.wordpress.com

Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012

The Awakening

Βρισκόμαστε λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μια εποχή που λόγω των πολλών θανάτων, ο κόσμος πιστεύει στα φαντάσματα όσο ποτέ άλλοτε. Η Florence είναι μια ερευνήτρια που αναλαμβάνει να ξεχωρίσει αν μια υπόθεση έχει παραφυσική υπόσταση ή όχι. Ένα οικοτροφείο, μετά από έναν μυστήριο θάνατο, θα ζητήσει την βοήθεια της Florence, και αυτή στην προσπάθειά της να ανακαλύψει τα μυστικά του ιδρύματος, θα παλέψει με τα δικά της φαντάσματα.
Ο πρωτάρης σκηνοθέτης, με εμπειρία μόνο από την τηλεόραση, Nick Murphy, δημιουργεί το θρίλερ τρόμου The Awakening. Για πρώτη του δουλειά μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά καλή, με μόνο σε λίγα κομμάτια να κουράζει ο αργός ρυθμός της ταινίας, η διάρκεια της οποίας, αν και μόλις λίγο παραπάνω από τα 100 λεπτά, θα μπορούσε να είναι ελαφρώς μικρότερη για να είναι πιο γρήγορη η εξέλιξη της υπόθεσης. Η πρωταγωνίστρια Rebecca Hall (The Prestige, Vicky Cristina Barcelona) μαζί με τους Dominic West (John Carter , 300) και Imelda Staunton (Another Year , Vera Drake) συνθέτουν ένα πολύ δυνατό cast, ενώ το σενάριο προσφέρει μερικές ωραίες ανατροπές που δεν περιμένεις κατά την διάρκεια της ταινίας.
Στο The Awakening λείπει ο κατάλληλος ρυθμός για να κρατήσει τον θεατή σε αγωνία, πράγμα που σε ένα θρίλερ είναι απαραίτητο. Το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται μπλεγμένο ανάμεσα σε δράμα και τρόμο, χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο από τα δύο. Γενικά μια καλή παραγωγή η οποία δεν αφήνει εντελώς αδιάφορο τον θεατή.

Σάββατο 17 Μαρτίου 2012

The Ting Tings – Sounds From Nowheresville

Το ντεμπούτο τους άλμπουμ εντυπωσίασε και προκάλεσε πολλές καλές κριτικές ενώ στην Αγγλία έγινε πολυπλατινένιο. Έπρεπε να περάσουν 4 χρόνια για να κυκλοφορήσουν την επόμενη δισκογραφική δουλειά με τραγούδια σε εντελώς διαφορετικό ύφος από ότι τους είχαν συνηθίσει οι εκατομμύρια οπαδοί τους. Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή για τους Ting Tings να κυκλοφορήσουν τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο “ Sounds From Nowheresville ”.
Χρειάζονται αρκετές ακροάσεις για να κατασταλάξεις αν τελικά ο δίσκος σου αρέσει ή είναι κάτω του μετριου. Ίσως το ίδιο το γκρουπ ήθελε να δημιουργήσει ένα χάος στα 10 τραγούδια του άλμπουμ. Από hip hop και beats ξαφνικά βρίσκεσαι να χορεύεις σε funky και pop ρυθμούς. Εξαιρετικό το “Silence” που κάνει την αρχή για τον δίσκο ενώ αμέσως μετά αλλάζεις ρότα με το αρκετά όμορφο hip hop “Hit Me Down Sonny”. Μέχρι που έρχεται ίσως η καλύτερη στιγμή του δίσκου, που ακούει στο όνομα “Hang It Up”. Η πορωτική γραμμή του μπάσου σε συνδυασμό με το τέμπο που δίνει η ηλεκτρική κιθάρα δεν σου δίνει πολλά περιθώρια στο να μην το ξαναβάλεις να το ακούσεις. Οι συνεχείς εναλλαγές στο άκουσμα συνεχίζονται, καθώς συναντάμε ακόμη και ένα πιο «ρεγκεειδές» κομμάτι, το “Guggenheim”. Για το κλείσιμο του δίσκου, το ντουέτο μας επιφυλάσσει 2 μπαλάντες. Τίποτα το αξιοσημείωτο για ένα άλμπουμ που «στοιχημάτιζε» στο τέμπο και την πιο funky διάθεση.
Οι Katie White και Jules de Martino έχουν καταφέρει ήδη να ταράξουν τα νερά της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Με το “Sounds From Nowheresville” μπορεί να απομακρύνουν αρκετούς που τους είχαν λατρέψει με το προηγούμενο άλμπουμ τους, ωστόσο η μπάντα από το Salford της Αγγλίας δείχνει να μην φοβάται να δοκιμάσει σε ξένα μουσικά μονοπάτια, πράγμα τουλάχιστον αξιέπαινο.

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012

Underworld: Awakening

Η Selene βρίσκεται παγωμένη μέσα σε ένα θάλαμο των εργαστηρίων Antigen. Όταν ξυπνήσει, δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά από την αιχμαλώτιση της, θα καταλάβει πως ο κόσμος που θα βρει δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που θυμάται. Οι άνθρωποι γνωρίζουν την ύπαρξη των λυκανθρώπων και των βαμπίρ, και έχουν χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να τους εξολοθρεύσουν και να αφανίσουν και τα δύο είδη ενώ ο Michael, ο άντρας που την έκανε να πάει κόντρα στην οικογένειά της, θεωρείται νεκρός. Η Selene πρέπει τώρα να δώσει την δικιά της μάχη για την σωτηρία του είδους της, αλλά μαζί, να ανακαλύψει την κρύβεται πίσω από την μικρή Eve, το κορίτσι που την ελευθέρωσε.
Το Underworld είναι μια σειρά που έχει κερδίσει το κοινό λόγω του σεναρίου με ωραία δομημένη ιστορία που έχει δημιουργήσει ο Len Wiseman. Η τέταρτη ταινία της σειράς έρχεται μαζί με την επιστροφή της, άλλη μια φορά πολύ καλής, Kate Beckinsale στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μετά από την αισθητή απουσία της στην τρίτη ταινία. Περιέργως, ενώ με το prequel ο Wiseman έδειξε πως ήθελε να εμβαθύνει στην μυθολογία της σειράς, στην νέα ταινία αποφασίζει να διαγράψει ότι καλό έχει φτιάξει και ουσιαστικά να υπεραπλουστεύσει την πλοκή της και να διαγράψει το μυστήριό της. Η σκηνοθεσία έχει πέσει στα χέρια των Måns Mårlind, Björn Stein (Shelter) οι οποίοι με την βοήθεια των καταπληκτικών εφέ και της υψηλής ποιότητας παραγωγής παραδίδουν μια καλή περιπέτεια με πολλές και καλές σκηνές δράσης.
Η νέα συνέχεια του Underworld το μετέτρεψε σε έναν ανταγωνιστή του Resident Evil, και αυτό δεν το χρειαζόταν καθόλου η σειρά. Με την τεράστια οικονομική επιτυχία της βέβαια, είναι παραπάνω από σίγουρο πως πρέπει να περιμένουμε κιάλλες αντίστοιχες προσθήκες στην σειρά.

Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012

Sinead O’ Connor – How About I Be Me (And You Be You)?

Έχει προκαλέσει πολλάκις με τις δημόσιες,κοινωνικόπολιτικές της τοποθετήσεις οι οποίες – όπως φαίνεται από το αποτέλεσμα κάθε φορά – έχουν προσβάλλει ένα μεγάλο μερίδιο κοινού. Πρόσφατα, κιόλας, παντρεύτηκε και «κατάφερε» να χωρίσει μετά από 16 ημέρες κοινού βίου! Πέρα, όμως, από όλα αυτά, η τραγουδοποιός από την Ιρλανδία έχει μια μεγάλη και αξιοσημείωτη δισκογραφία. Έτσι, η Sinead O’ Connor επιστρέφει, μετά από 5 χρόνια και το διπλό “Theology”, με τον 9ο προσωπικό της δίσκο με τον τίτλο “ How About I Be Me (And You Be You)?”
Δυνατοί στίχοι, που πολλές φορές θεωρούνται και προκλητικοί (λέμε τωρα), και εξαιρετικές ενορχηστρώσεις απαρτίζουν και αυτή την δισκογραφική δουλειά της 45χρονης τραγουδοποιού. Από τη μία κομμάτια με γρήγορο και ανεβαστικό ρυθμό ενώ από την άλλη τραγούδια που η Sinead O’ Connor θέλει να σε ανατριχιάσει με την τρομερή της ερμηνεία αλλά και να σε βάλει να σκεφτείς τί στο καλό μπορεί να θέλει να πει με τέτοιους στίχους. Το “4th And Vine” που αποτελεί και ένα εκ των δύο singles ανοίγει το άλμπουμ με όμορφο τρόπο. Το άλλο single είναι το “The Wolf Is Getting Married” που έχει κάνει αίσθηση από τότε που κυκλοφόρησε. Κάποια στιγμή συναντάμε και το “Queen of Denmark” του John Grant σε μια διαφορετική εντελώς εκτέλεση. Η ηλεκτρική κιθάρα δεν λείπει ούτε σε αυτό τον δίσκο της καλλιτέχνιδος ενώ στο κλείσιμο του άλμπουμ η Ιρλανδή αποχαιρετά μονάχα με πιάνο σε μια «παθιασμένη» ερμηνεία.
Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από το ντεμπούτο άλμπουμ της Sinead O’ Connor, η οποία δείχνει να έχει ακόμα πολλά να δώσει σε μουσικό τομέα. Το “How About I Be Me (And You Be You)?” αποτελεί μια αρκετά καλή δισκογραφική δουλειά, δεμένη στο σύνολό της, χωρίς να ξεχωρίζει υπερβολικά κάποιο τραγούδι από τα συνολικά 10 του δίσκου.

Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012

The Woman In Black

Ο Arthur Kipps είναι ένας νεαρός δικηγόρος που το γραφείο του τον στέλνει σε ένα απομακρυσμένο χωριό για να τακτοποιήσει τις κληρονομικές εκκρεμότητες που άφησε πίσω της η Alice Drablow. Στο χωριό δεν θα συναντήσει την υποδοχή που περίμενε, αλλά όταν αρχίσει να βλέπει μια μαυροφορεμένη γυναίκα, θα πιστέψει στις προλήψεις των χωρικών και θα προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από το περίεργο παρελθόν της Alice Drablow.
Ο James Watkins μας έγινε γνωστός με την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, Eden Lake, το 2008. Τώρα συνεχίζει να δουλεύει πάνω σε θρίλερ με το The Woman in Black, το οποίο βασίζεται σε ομότιτλο βιβλίο. Αν και στην προηγούμενη δουλειά του ο Watknis είχε κάνει αίσθηση, η νέα του ταινία είναι υπεργεμισμένη με κλισέ σκηνές που προσπαθούν να δώσουν στο έργο μια αισθητική παλαιότερων ετών. Καταφέρνει να σε κάνει να τρομάξεις κάποιες φορές, αλλά με “φθηνά” κόλπα που δεν σε δένουν τελικά με την ταινία. Υπεύθυνη για την μεταφορά του σεναρίου είναι η Jane Goldman (The Debt , Kick-Ass) η οποία δεν αποδίδει το ίδιο καλά με τις υπόλοιπες δουλειές της.
Στον πρώτο του ρόλο στην μετά-Harry Potter εποχή, ο Daniel Radcliffe προσπαθεί να αποδείξει πως το ταλέντο του δεν τέλειωσε μαζί με την οκταλογία. Στο The Woman in Black πάντως αυτό δεν το καταφέρνει, καθώς δεν πείθει καθόλου στον ρόλο του νεαρού χήρου που προσπαθεί να ανακάμψει από τον χαμό της γυναίκας του. Ευτυχώς έχει δίπλα του τον πολύπειρο Ciarán Hinds (John Carter , The Debt) στον ρόλο του εύπορου του χωριού που θα βοηθήσει τον Arthur, αρχικά να αντισταθεί στην επιθετικότητα των υπόλοιπων χωρικών και τελικά να βρει την αλήθεια.
Το The Woman in Black προσφέρει μόνο μερικές μετρημένες σκηνές στον θεατή. Από την αρχή της ταινίας τα κλισέ είναι πολλά και διάσπαρτα, ενώ το τέλος της δεν έχει ιδιαίτερη λογική. Αν δεν είχε το όνομα του Radcliffe στην αφίσα της, θα μπορούσε να έβγαινε κατευθείαν σε dvd, χωρίς να περάσει καν από τις αίθουσες.

Τρίτη 13 Μαρτίου 2012

Γιώργος Χατζηπιερής - Η Επιστροφή του Τεμπέλη Δράκου

Τι κάνει ένας ασπροδόντης καρχαρίας, ένας κόκορας που ξέμεινε μονάχος του στο κοτέτσι, μια ντομάτα καμικάζι και μια αλεπού που εμφανίζεται σε γιορτές; Συνθέτουν την μεγάλη επιστροφή του «τεμπέλη δράκου», του παιδικού δίσκου που αγαπήθηκε από παιδιά και μεγάλους. Όσο μεγάλη επιτυχία είχε το πρώτο άλμπουμ του Γιώργου Χατζηπιερή, άλλο τόσο μεγάλη επιτυχία παρουσιάζει και το δεύτερο μέρος των παιδικών τραγουδιών. Έτσι, και σε αυτή την δισκογραφική δουλειά πέρασαν πολλοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες που χάρισαν την ερμηνεία τους στους στίχους και τις μελωδίες του Κύπριου συνθέτη.
Πρώτη ερμηνεία είναι εκείνη της Έλλης Πασπαλά στον «Ασπροδόντη Καρχαρία» που τον φροντίζει η μικρούλα Μαρία ενώ αμέσως μετά έρχεται ο Διονύσης Σαββόπουλος με τον «Κόκορα που Ξυπνάει». Κιθάρα, πνευστά, κρουστά , φλογέρες και άλλα όργανα συνθέτουν έναν πανέμορφο μουσικό χαμό που σε ξεσηκώνει, χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνεις δημοτικό. Καλλιτέχνες που συναντάμε στο πρώτο μέρος του «τεμπέλη δράκου» θα τους βρούμε και σε αυτό το άλμπουμ να ερμηνεύουν με τον μοναδικό τους τρόπο τα κομμάτια. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Απόστολος Ρίζος, ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι κάποια από τα ονόματα που θα συναντήσουμε, καθώς και την Μελίνα Κανά. Επίσης, ο ίδιος ο Γιώργος Χατζηπιερής ερμηνεύει την «Ντομάτα Καμικάζι» ενώ η χορωδία Νέας Γενιάς Ζηρίδη το «Για που για που για που». Η ενορχήστρωση της «επιστροφής του τεμπέλη δράκου» ανήκει ξανά στον Μάριο Τακούσιη. Η καταπληκτική επιτυχία του «τεμπέλη δράκου» συνεχίζεται με την επιστροφή του, δίνοντας γέλιο αλλά και χαρά σε μικρά και μεγάλα παιδιά.

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012

Real Steel

Στην Αμερική του κοντινού μέλλοντος, το άθλημα της πυγμαχίας έχει αλλάξει εντελώς και οι παλαιστές έχουν αντικατασταθεί από ρομπότ που τα χειρίζονται άνθρωποι έξω από το ρινγκ. Ο Charlie Kenton είναι ένας καιροσκόπος, πρώην αληθινός πυγμάχος, ο οποίος τώρα πια βγάζει λεφτά μόνο από μικρούς αγώνες και show που λαμβάνει μέρος με το ρομπότ του. Όταν η μητέρα του μικρού του γιου πεθάνει, θα χρειαστεί να αποφασίσει αν θα συνεχίζει την ζωή που κάνει ή αν θα βρει θέση σε αυτήν και για το παιδί που έχει παρατήσει από την μέρα που γεννήθηκε. Με την εύρεση ενός παλιού πεταμένου ρομπότ από τον μικρό Max, θα ξεκινήσει ένα μαγικό ταξίδι προς την διεκδίκηση του τίτλου και την επανένωση του πατέρα με τον γιο του.
Βασισμένο στην μικρή ιστορία Steel του συγγραφέα Richard Matheson (I Am Legend), αν και σε πολλούς μπορεί να ξυπνήσει μνήμες από τα παιδικά τους χρόνια και τα Jumaru, το Real Steel είναι η νέα ταινία του Shawn Levy (Night at the Museum). Ο Shawn κρατάει σωστές ισορροπίες ώστε η ταινία να μπορεί να χαρακτηριστεί και ως μπλοκμπαστερική περιπέτεια αλλά και κλασική οικογενειακή ταινία, με τις δύο ιστορίες να τρέχουν παράλληλα και η μία να “κουβαλάει” την άλλη.
Με όπλο τα πολύ καλά εφέ και τις καταπληκτικές χορογραφίες η ταινία σε κρατά σε ένταση συνεχώς, ενώ χάρη στις πολύ καλές ερμηνείες τόσο του Dakota Goyo στον ρόλο του μικρού Max ( Thor , Arthur) όσο και του Hugh Jackman (X-Men ,The Prestige) στον ρόλο του πατέρα Charlie. Το σενάριο δεν χαρακτηρίζεται από την ευρηματικότητά του, αλλά χειρίζεται ακριβώς όπως πρέπει την κεντρική ιδέα ώστε να γίνει αρεστό στην πλειοψηφία του κόσμου.
Με αρκετά αναπόφευκτα κλισέ αλλά και δάνεια από το Rocky, το Real Steel καταφέρνει να σε ενώσει με τους χαρακτήρες και σου ανεβάζει την αγωνία μέχρι το τέλος. Η παραγωγή φαίνεται πως είναι υψηλών προδιαγραφών και γι' αυτό το αποτέλεσμα είναι ποιοτικότατο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More