Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 30 Απριλίου 2012

The Snows of Kilimanjaro

Ο Michel είναι ένας μεσήλικας Γάλλος σοσιαλιστής, πρόεδρος του σωματίου στη δουλειά του. Η υπερηφάνεια του δεν τον αφήνει να μείνει απ' έξω από την κληρωτίδα που οργανώνει για να διαλεχτούν αυτοί που θα απολυθούν, και τελικά αφού το όνομά του βγει μέσα στα δώδεκα που τραβήχτηκαν, θα χάσει την δουλειά του. Μαζί με την γυναίκα του Marie-Claire, προσπαθούν να ζήσουν ευτυχισμένοι, ενώ οι φίλοι τους και τα παιδιά τους τους κάνουν δώρο ένα ταξίδι για να ξεκουραστούν. Όλα τα "πιστεύω" τους θα κλονιστούν, όταν ένα βράδυ άγνωστοι θα μπουν μέσα στο σπίτι τους και αφού πρώτα τους τρομοκρατήσουν, θα τους ληστέψουν. Τα πράγματα θα μπλέξουν ακόμα περισσότερο, όταν ο Michel ανακαλύψει πως ο ένας δράστης ήταν συνεργάτης του, ήταν ένας από τους υπόλοιπους απολυμένους.
Μακριά από τον κινηματογράφο του Χόλλυγουντ, με έμφαση στην απλότητα και στον ρεαλισμό, η νέα ταινία του Robert Guédiguian αποτελεί ένα πολύ δυνατό πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο για την σύγχρονη εργατική τάξη και τα προβλήματά της. Ο “εργατοπατέρας” Michel θα αναγκαστεί να αναρωτηθεί αν όσα έκανε ήταν τελικά σωστά ή ακόμα αν αναγκάστηκε να συμβιβαστεί χωρίς να το καταλάβει. Αντίστοιχα, η νέα γενιά χωρίζεται, σε αυτούς που ξεχνούν και “συνηθίζουν” και σε αυτούς υποκύπτουν κάτω από το βάρος των δύσκολων συνθηκών της ζωής, ενώ, σύμφωνα με την ταινία, είναι στα χέρια των μεγάλων να δείξουν τον δρόμο στους νεότερους. Οι χαρακτήρες του Guédiguian είναι πολύ αληθοφανείς, με τον καθένα να έχει την δικιά του ρεαλιστική αντίδραση στα γεγονότα, προκαλώντας τον θεατή να ανακαλύψει ποια θα ήταν η δικιά του σε αντίστοιχη περίπτωση. Αυτός ο ρεαλισμός, σε συνδυασμό με το πολύ καλό και “ανθρώπινο” cast, δημιουργούν αυτόματα έναν δυνατό δεσμό ανάμεσα στον θεατή και στην ταινία που θα κρατήσει και θα γεννήσει προβληματισμούς ακόμα και μετά το τέλος της.
Το Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο απέσπασε στις Κάννες το βραβείο “ Ένα Κάποιο Βλέμμα ” ενώ, ο Robert Guédiguian κατά την βράβευση του από το Ευρωκοινοβούλιο για την ταινία του αναφέρθηκε στην Ελλάδα και στον κόσμο της, που πρέπει να πολεμήσει κατά των μέτρων που τις επιβλήθηκαν. Η ταινία αφήνει μακριά τις ωραιοποιήσεις και παρουσιάζει την αλήθεια των πραγματικών καταστάσεων, αφήνοντας στο τέλος λίγο χώρο για αισιοδοξία πως μέλλον μπορεί να γίνει καλύτερο.

Σάββατο 28 Απριλίου 2012

Ladyhawke – Anxiety

Στα 32 της χρόνια έχει περάσει από δύο συγκροτήματα ενώ από το 2008 – όπου και κυκλοφόρησε τον ντεμπούτο, ομώνυμο δίσκο της – ακολουθεί την δική της μουσική πορεία. Το πρώτο άλμπουμ αποτέλεσε το καλύτερο ξεκίνημα για την Ladyhawke που εκτοξεύθηκε στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Αρκετά singles κομμάτια χαρακτήρισαν την προηγούμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί το ελάχιστο αριστουργηματική. Φέτος ήρθε η σειρά για τον δεύτερο προσωπικό δίσκο της τραγουδοποιού από τη Νέα Ζηλανδία, με τον τίτλο “Anxiety”.
Μπορεί να έκανε τέσσερα χρόνια για να επιστρέψει δισκογραφικά η Phillipa Margaret Brown αλλά το “Anxiety” είναι εδώ με τις καλύτερες προθέσεις για τους οπαδούς της (θα έχει πολλούς οπαδούς πλέον υποθέτω). Αρκετά όμορφος συνδυασμός new wave ήχων με ροκ αλτερνατίβας είναι το όλο σκηνικό του άλμπουμ, το οποίο σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητο. Τα δέκα τραγούδια του δίσκου τα λες πιασάρικα, ωστόσο δεν υπάρχει κάτι που θα σου μείνει ή ένα κομμάτι που ξεχωρίζει. Το πρώτο single “Black, White & Blue” αποτέλεσε έναν καλό πρόλογο για το άλμπουμ, όπως και το “Sunday Drive” που ακολούθησε την ίδια πορεία με το πρώτο κομμάτι.
Από τη μία, ο δίσκος σε όλη την διάρκειά του δεν σε ξενερώνει κάπου. Από την άλλη, βέβαια, δεν θα σε εντυπωσιάσει. Η Ladyhawke είναι μια εξαιρετική τραγουδοποιός που φαίνεται να γνωρίζει τι θέλει να βγάλει προς τα έξω μουσικά. Ο προηγούμενος δίσκος ήταν πολύ όμορφος σε αντίθεση με τον φετινό ο οποίος φάνηκε κατώτερος των (μουσικών) περιστάσεων.

Παρασκευή 27 Απριλίου 2012

Sherlock Holmes: A Game of Shadows

O Sherlock Holmes φημίζεται για την οξυδέρκεια του, την τρομακτική ταχύτητα που έχει στην λήψη αποφάσεων. Στην νέα του περιπέτεια όμως, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τον καθηγητή Moriarty, έναν άνθρωπο που μπορεί να συναγωνιστεί τον Holmes σε πνευματικό επίπεδο, που χρησιμοποιεί όμως το μυαλό του για εντελώς διαφορετικούς σκοπούς. Ο Sherlock, μαζί με τον συνεργάτη του John Watson, θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να σταματήσει τα σχέδια του Moriarty που μπορούν να φέρουν τον Παγκόσμιο Πόλεμο πιο κοντά από ποτέ.
Ο Guy Ritchie (Snatch., RocknRolla) επιστρέφει δύο χρόνια μετά το πρώτο Sherlock Holmes με το sequel του, το οποίο κινείται στα γνώριμα μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης, με πολύ και γρήγορη δράση και φυσικά, ανατινάξεις! Στο A Game of Shadows, αν και ο Guy Ritchie προσθέτει τον γνωστό, στους fans, κακό Moriarty, ο Sherlock συνεχίζει να έχει ελάχιστη σχέση με τον αυθεντικό χαρακτήρα την λογοτεχνίας. Επίσης, το μυστήριο που χαρακτηρίζει τις αποστολές του χαρακτήρα δεν υπάρχει στο σενάριο της ταινίας, καθώς αυτό είναι γραμμένο με καθαρό γνώμονα την περιπέτεια και τις σκηνές δράσης.
Η ταινία βασίζεται κατά πολύ, όπως είναι και φυσικό, στον Robert Downey Jr.(Iron Man, The Avengers), ο οποίος είναι για ακόμη μια φορά καταπληκτικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ακριβώς όπως τον είχαμε θαυμάσει και στην πρώτη ταινία. Μαζί του, πολύ καλός είναι και ο Jude Law (Contagion, Hugo) στο ρόλο του άλλου μισού του bromance, Dr. John Watson. Στο cast έγιναν και δύο πολύ καλές προσθήκες, αυτή του Stephen Fry (V for Vendetta ) στον ρόλο του αδερφού στου Sherlock, Mycroft Holmes, και φυσικά του Jared Harris (Mad Men, Fringe) στον ρόλο του δαιμόνιου Moriarty, και οι δύο απόλυτα ταιριαστοί για τους ρόλους τους. Από την άλλη, η Noomi Rapace (The Girl with the Dragon Tattoo) δεν ενθουσίασε καθόλου με τον, ούτως ή άλλως κακογραμμένο, ρόλο της Madam Simza Heron.
Το Sherlock Holmes: A Game of Shadows είναι μια ταινία που χαρακτηρίζεται από τον σκηνοθέτη της. Οι λάτρεις του κινηματογράφου που δημιουργεί ο Guy Ritchie θα ευχαριστηθούν την ταινία, ενώ όσοι περιμένουν μια, πιστότερη, μεταφορά του αγαπημένου τους μυθιστορηματικού ήρωα, θα απογοητευτούν για άλλη μια φορά.

Πέμπτη 26 Απριλίου 2012

Κωνσταντίνος Βήτα – Χρυσαλλίδα

Δύο γεμάτες δεκαετίες στις μουσικές επάλξεις βρίσκεται ο Κωνσταντίνος Βήτα, ο οποίος φαίνεται να μην στερεύει ποτέ από καινούριες μελωδίες και φρέσκα beat-άκια. Μαζί με τον Μιχάλη Δέλτα και τον Αντώνη Πι αποτελούσαν τους Στέρεο Νόβα, το πιο επιδραστικό ελληνικό συγκρότημα στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής που άνοιξε τους ορίζοντες και σε άλλους καλλιτέχνες να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο είδος. Μετά από την διάλυσή τους, ο Κωνσταντίνος Βήτα ακολούθησε προσωπική πορεία η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Έχει κυκλοφορήσει αισίως 6 άλμπουμ ενώ φέτος την άνοιξη σειρά έχει ο έβδομος δίσκος του, με τίτλο «Χρυσαλλίδα».
Στίχοι που ασχολούνται με την καθημερινότητα, τα γεγονότα των τελευταίων καιρών αλλά και την ανεμελιά στολίζουν τα 13 τραγούδια του δίσκου. Ο μελαγχολικός ρυθμός και γενικά το αργό τέμπο που μας έχει συνηθίσει ο Βήτα πάνω από τα ηλεκτρονικά του μαραφέτια, λείπει στην φετινή δισκογραφική του δουλειά. Πράγμα πολύ καλό (επιτέλους δηλαδή) διότι προσωπικά δεν άντεχα τόση μαυρίλα να σκεπάζει τα beats. Επίσης, η κιθάρα δεν λείπει που σε συνδυασμό με τα beat-άκια δημιουργούν ένα όμορφο ηχητικό αποτέλεσμα. Όπως και να το κάνουμε, η εποχή των Στέρεο Νόβα δεν επιστρέφει τώρα. Μια εποχή που το είδος της ηλεκτρονικής μουσικής άνθιζε με τον ομορφότερο τρόπο. Από την άλλη βέβαια, η προσωπική κατάθεση ψυχής του Κ. Βήτα στα κομμάτια του, μονάχα σεβαστή μπορεί να χαρακτηριστεί.
Η «Χρυσαλλίδα» μπορεί να μην αποτελεί έναν από τους καλύτερους προσωπικούς δίσκους του Κωνσταντίνου Βήτα. Ωστόσο, είναι μια ενδιαφέρουσα μουσική διαδρομή η οποία δεν κουράζει, με τις δυνατές και τις ήρεμες στιγμές της και με τις «πιασάρικες» μελωδίες του αλλά και με τους στίχους που κάποιες φορές αγγίζουν το καυστικό.

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012

Battleship

Με την βοήθεια ενός νέου δορυφόρου, η NASA έστειλε ένα μήνυμα με την ελπίδα να βρει κάποια εξωγήινη μορφή ζωής στο διάστημα. Το Αμερικανικό Ναυτικό εκτελεί τις ετήσιες ασκήσεις του μαζί με την αντίστοιχη δύναμη της Ιαπωνίας, στα ανοικτά του Ειρηνικού Ωκεανού. Αυτό που αρχικά μοιάζει ως μια απλή άσκηση, γρήγορα θα εξελιχθεί σε μια μάχη για την σωτηρία του κόσμου.
Η αλήθεια είναι πως και μόνο από την πηγή “έμπνευσης” του σεναρίου, μπορείς να καταλάβεις το επίπεδο της ταινίας. Ο σκηνοθέτης Peter Berg καλείται να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη ένα επιτραπέζιο της Hasbro, την γνωστή Ναυμαχία. Φυσικά, αφού η εταιρεία παραγωγής είναι η ίδια που μας έφερε το Transformers, δεν γινόταν να μην υπάρχουν εξωγήινοι στην ταινία που θα μετατρέψουν την Ναυμαχία σε ένα συνονθύλευμα προσεγμένου μεν, ανούσιου δε, CGI. Το Battleship φωνάζει από τη μία ότι έχει πάμπολλα δάνεια από τον Michael Bay, πράγμα όμως  που δεν θα χάλαγε κανέναν φανατικό αυτού του είδους των ταινιών, αν από την άλλη δεν ήταν το αντίστοιχο του Independence Day στο νερό.
Και δυστυχώς, ούτε ο Peter Berg είναι προφανώς Roland Emmerich, ούτε ο Taylor Kitsch (John Carter) θα μπορούσε να πιάσει έστω το 10% του Will Smith. Πέρα από τον Taylor, ο οποίος κατάφερε σε ταινία που παίζει η Rihanna να φαίνεται ο πιο ατάλαντος του cast, βλέπουμε τον Liam Neeson (Schindler's List, Unknown ) σε έναν ρόλο που προφανώς ούτε ο ίδιος δεν θα θυμάται, και τον Alexander Skarsgård (Melancholia), ίσως τον μόνο που προσπάθησε να δείξει κάτι στον (μικρό) ρόλο του. Με budget 200 εκατομμυρίων, θα περίμενε κανείς, ειδικά αφού δεν έχουν σοβαρό σενάριο, να κάνουν καλύτερη δουλειά στο casting.
Το Battleship, η αλήθεια είναι, πως χρησιμοποιεί στο πάρκο την τεχνολογία των εφέ, και για αυτό έχει αρκετές εντυπωσιακές στιγμές, που όμως χάνουν την μαγεία τους όταν στο υπόλοιπο κομμάτι της ταινίας, αναρωτιέσαι αν ο Peter Berg αποφάσισε να αυτοσατιριστεί με τον υπερ-πατριωτισμό ή αν την παραγωγή την έχει χρηματοδοτήσει ο Αμερικανικός στρατός.

Τρίτη 24 Απριλίου 2012

Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος

Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του ελληνικού ροκ τα τελευταία 20 χρόνια. Πυρήνας των Διάφανων Κρίνων, συνθέτης, στιχουργός και με την ιδιαίτερη χροιά του κυκλοφόρησε δίσκους ορόσημο για την εγχώρια μουσική σκηνή, με τραγούδια γεμάτα αμεσότητα, συναίσθημα και μοναδικούς στίχους. Η τελευταία δισκογραφική δουλειά με τα Διάφανα Κρίνα, «Κι η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί», έκλεισε τον κύκλο του συγκροτήματος (και «στεναχώρησε» όλους εμας, τους οπαδούς της μπάντας) και άνοιξε μια νέα, προσωπική πορεία για τον ίδιο στην μουσική. Ο Θάνος Ανεστόπουλος μόλις κυκλοφόρησε τις μουσικές του συνθέσεις στον πρώτο προσωπικό δίσκο του με τον τίλο «Ως Το Τέλος», από την δισκογραφική εταιρεία Inner Ear.
Εννέα κομμάτια αποτελούμενα από τις μουσικές και τους στίχους του ίδιου του Θάνου Ανεστόπουλου, με εξαίρεση δύο ποιήματα, είναι έτοιμα να μας πάρουν σε ένα πανέμορφο ταξίδι 40 περίπου λεπτών.
Τον δίσκο ανοίγει το εξαιρετικό «Ξανάρθαν Τα Σύννεφα», με την απαλή μελωδία του και το ρεφρέν να σου κολλάει στο μυαλό απευθείας, βάζοντάς το ξανά και ξανά χωρίς να το βαριέσαι. Με την βαριά αλλά ταυτόχρονα γλυκιά χροιά της φωνής του, ο Θάνος Ανεστόπουλος συνεχίζει με το ήπιων τόνων «Ως Το Τέλος Του Κόσμου», ενώ το αμέσως επόμενο «Το Κάθε Τι» ανεβάζει το τέμπο, βάζοντας στο παιχνίδι και την ηλεκτρική κιθάρα. Το δύο ποιήματα του δίσκου είναι το «Μα Κάτι Άλλο Ζητώ» σε ποίηση Αρσένι Ταρκόφσκι και το «Γράμμα Ενός Άρρωστου» του Νίκου Καββαδία, τα οποία ντύνει με τον δικό του απαλό τρόπο. Όμορφη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το «Η Αγάπη Θα Βλαστήσει», όπου στο τέλος ο Θάνος Ανεστόπουλος ξεσπάει σε κραυγές και η κιθάρα να έχει πάρει φωτιά. Στην συνέχεια, η «Μια Σιωπή» πιάνει ακριβώς το στίγμα των σημερινών καιρών με τους στίχους της ενώ το κλείσιμο του δίσκου αφήνει μια γλυκιά γεύση με τα «Μικρά Παιδιά που Παίζουν με Όπλα» να αποχαιρετάνε μια μια κιθάρα μονάχα.
Στίχοι αντλούμενοι από την καθημερινότητα, τον έρωτα, τον θόρυβο των δρόμων της πόλης και μιας κοινωνίας που δείχνει να ψάχνει έναν παράδεισο και να μην μπορεί – ή να μην θέλει – να τον βρει. Ο Θάνος Ανεστόπουλος συνέθεσε τις δικές του ιστορίες, με τις δικές του μελωδίες και την δική του ποιητική ματιά. Μαζί του, όμως, σημαντικοί συνεργάτες στο έργο του είναι οι Μανώλης Αγγελάκης, Στάθης Ιωάννου, Γιάννης Δημητριάδης, Νίκος Γιούσεφ, Γιώργος Τσαλκίδης και Μάριος Σαρακινός. Το «Ως Το Τέλος» αποτελεί μια αριστουργηματική δισκογραφική δουλειά που αποδεικνύει ότι οι Έλληνες καλλιτέχνες του αυθεντικού ροκ, με τα τραγούδια των οποίων μεγάλωσαν γενιές και γενιές, δεν επαναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος αλλά συνεχίζουν ακάθεκτοι να προσφέρουν τις εμπνεύσεις τους.

Δευτέρα 23 Απριλίου 2012

The Avengers

Ο Loki επιστρέφει μετά στην Γη για να αποκτήσει πρόσβαση στο Τεσσεράκτιον, και με αυτό να υποδουλώσει όλη την ανθρωπότητα. Ο Nick Fury από την οργάνωση S.H.I.E.L.D. καλείται να μαζέψει μια ομάδα υπερηρώων για να αντιμετωπίσουν τον Loki. Ο Iron Man, ο Hulk, ο Thor, ο Captain America, ο Hawkeye και η Black Widow δημιουργούν τους Avengers, όμως γρήγορα ο Fury καταλαβαίνει πως το να μαζέψει όλους τους ήρωες μαζί δεν αρκεί, καθώς πρέπει να βρει τον τρόπο να τους πείσει να σταματήσουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πολεμήσουν τον Loki.
Το project των Avengers ξεκίνησε να δουλεύεται από το 2008, κατά την διάρκεια παραγωγής του Iron Man. Από τότε, και μετά το τέλος από κάθε ταινία του αντίστοιχου υπερήρωα, ένα μικρό κλιπάκι έχτιζε σιγά σιγά τον κόσμο των Avengers, ενός από τα πιο επιτυχημένα comic της Marvel. Η εμφάνιση σε μια ταινία τόσων πολλών, και διαφορετικών, προσώπων επιφύλασσε κινδύνους, καθώς πολύ εύκολα θα μπορούσε να χαθεί το μέτρο και το αποτέλεσμα να καταλήξει μετριότατο, όπως τόσες ταινίες της Marvel. Ο σημαντικότερος παράγοντας για την αποφυγή αυτού του κινδύνου, ήταν η επιλογή του Joss Whedon για την θέση του σκηνοθέτη αλλά και του σεναριογράφου. Ο Whedon, γνωστός για το χτίσιμο χαρακτήρων και ομάδων από τις σειρές του, προλαβαίνει μέσα 140 λεπτά να δώσει σε όλους τους χαρακτήρες το κομμάτι που τους αναλογεί, και τους χρησιμοποιεί έτσι ώστε όλοι να φαίνονται εξίσου σημαντικοί. Αν και η ταινία μοιάζει να εστιάζει στο δίδυμο του στρατιώτη Captain America και του εγωκεντρικού Iron Man, τόσο ο θεός του κεραυνού Thor όσο και η ξελογιάστρα Black Widow έχουν τις πρωταγωνιστικές τους σκηνές, ενώ ο ρόλος του Hulk, ή αλλιώς Bruce Banner, είναι καλύτερος ακόμη και από τις ταινίες του. O Joss Whedon επιλέγει, παρά το τεράστιο διαθέσιμο budget που έχει, να μην βασιστεί μόνο στα σπέσιαλ εφέ, αλλά και στο έξυπνο σενάριο του, δημιουργώντας μια συνολικά διασκεδαστική, όχι μόνο για το μάτι, ταινία.
Το cast της ταινίας είναι γεμάτο από καλά ονόματα και αυτό συμβάλει πολύ στην επιτυχία της ταινίας. Στους γνώριμους ρόλους τους βλέπουμε τους Chris Hemsworth (Thor, The Cabin in the Woods) και Scarlett Johansson (Vicky Cristina Barcelona, Iron Man), ενώ ο Jeremy Renner (Mission: Impossible, The Hurt Locker) μας συστήνει στην μεγάλη οθόνη τον Hawkeye και ο Mark Ruffalo (Shutter Island ) απογειώνει τον τόσο υποτιμημένο από προηγούμενες προσπάθειες, Hulk. Ιδιαίτερη μνεία φυσικά χρειάζεται για τον καταπληκτικό Robert Downey Jr.(Iron Man, Sherlock Holmes) ο οποίος κλέβει την παράσταση με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, αλλά και για τον Tom Hiddleston (Thor) αφού σε αυτόν οφείλεται η επιτυχημένη εμφάνιση του Loki ως απόλυτου κακού. Σε δεύτερους αλλά αρκετά σημαντικούς ρόλους βλέπουμε τους, Samuel L. Jackson (Unbreakable , Pulp Fiction) στον ρόλο του Nick Fury, Clark Gregg (Thor, Iron Man) στον ρόλο του agent Coulson, και την Cobie Smulders (How I Met Your Mother) στον ρόλο της agent Maria Hill.
Το The Avengers είναι ταυτόχρονα πολλά πράγματα. Από την μία, είναι η αρχή ενός τρομερού franchise που όμοιού του δεν έχουμε ξαναδεί στον κινηματογράφο. Από την άλλη, είναι η ταινία με την οποία το ταλέντο τoυ Joss Whedon θα αναγνωριστεί επιτέλους και στην μεγάλη οθόνη. Πάνω απ' όλα όμως, οι Avengers είναι ο ορισμός της ολοκληρωμένης, διασκεδαστικής ταινίας και θέτει νέα, πολύ υψηλά στάνταρ για τις επόμενες προσπάθειες της Marvel.

Σάββατο 21 Απριλίου 2012

Jack White – Blunderbuss

Ο Jack White αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση μουσικού. Είναι από εκείνους τους «ενοχλητικούς» που δεν σε αφήνουν καθόλου στην ησυχία σου. Ότι και να πιάσει θα το κάνει χρυσό (τις περισσότερες φορές και πλατινένιο), αναρίθμητα τραγούδια του αποτελούν ύμνους στην μουσική σκηνή της ροκ ενώ μοιάζει σαν μηχανή αστείρευτης έμπνευσης. Με την Meg White και τους White Stripes κατάφερε να καταπλήξει την παγκόσμια βιομηχανία της μουσικής με δίσκους – αριστουργήματα που αναμφισβήτητα θα μείνουν στην ιστορία. Ωστόσο, ο Αμερικανός μουσικός δεν έμεινε εκεί καθώς δημιούργησε τους Raconteurs, με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει δύο επιτυχημένα άλμπουμ και αργότερα τους Dead Weather, με την Alison Mosshart στα φωνητικά, που και με αυτούς ηχογράφησε δύο στούντιο άλμπουμ.
Ο Jack White από πέρσι έχει αφοσιωθεί στην σόλο καριέρα του, ηχογραφώντας ολοκαίνουρια τραγούδια για τη νέα του δισκογραφική δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο “Blunderbuss”. Δεν περιορίζεται βέβαια μονάχα σε αυτό, καθώς συμμετείχε πριν κάποιους μήνες στα φωνητικά ενός κομματιού στον εκπληκτικό δίσκο του Danger Mouse, “Rome”, ενώ δημιούργησε και μια γυναικεία ροκ μπάντα, τις Black Belles. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος τα έχει όλα. Λίγο από ροκ του στυλ White Stripes, κάτι ψιλά από country, αρκετό blues. Εξάλλου, ο White έχει εκφράσει εδώ και πολλά χρόνια την αγάπη του για τα blues και οι δουλειές του των τελευταίων χρόνων στρέφονταν προς τα εκεί. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο, “Love Interruption”, εντυπωσίασε με τους «θανατηφόρους» στίχους του. Από τη μία η παιδικότητα και ο χαρωπός τόνος της μελωδίας και από την άλλη οι αντιφατικοί στίχοι, αναμειγνύονται μεταξύ τους καταφέρνοντας να σου δημιουργήσουν μια ανεξήγητη ευφορία.
Το “Sixteen Saltines” σίγουρα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ. Αμιγώς White Stripes ήχος, βάζοντας φωτιά στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Jack White σου καρφώνει την μελωδία αμέσως στο μυαλό σου. Κομμάτι που σου μένει από την πρώτη κιόλας ακρόαση και γίνεται τραγούδι της χρονιάς άνετα. Αμέσως μετά, το “Freedom at 21” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο. Οι γραμμές μπάσου και ντραμς αντίστοιχα διατηρούν τον ρυθμό στα ύψη ενώ το ηλεκτρικό πιάνο προσφέρει μια ξεχωριστή νότα, ένα όργανο με το οποίο έχουμε συνηθίσει τον Jack White. Στη συνέχεια, μπαίνουμε σε πιο country μονοπάτια, με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να περιέχει βιολί και να μας θυμίζει κάτι από Bob Dylan. Με το “Hypocritical Kiss” ο μουσικός από το Michigan αποδεικνύει για πολλοστή φορά το λόγο που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους των τελευταίων ετών στο είδος του. Το δεύτερο μισό του “Blunderbuss” ανοίγει με τον αμείωτο ρυθμό που μας άφησε το πρώτο μισό. Σε πιο blues καταστάσεις, το “Weep Themselves To Sleep” με ενθουσίασε με το κλασικό πιάνο να δίνει μάχη με τα ηλεκτρικά στοιχεία που χώνει χωρίς κανέναν ενδοιασμό ο Jack White. Γενικά τα τραγούδια που κλείνουν τον δίσκο, όπως τα “I Guess I Should Go To Sleep” και “Take Me With You When You Go”, είναι σα να έρχονται από μια πολύ μακρινή εποχή, όταν το blues ήταν αυθεντικό.

Στα 36 του χρόνια κιόλας ο Jack White έχει πραγματοποιήσει απίστευτα πράγματα στην παγκόσμια δισκογραφία, πράγματα που άλλοι μουσικοί χρειάστηκαν δεκαετίες για να τα πετύχουν. Μπορεί να «στεναχωρεί» τα εκατομμύρια οπαδών των White Stripes με την μη επανένωσή τους, ωστόσο δεν μας αφήνει σύξυλους από μουσικής άποψης. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του είναι τουλάχιστον αριστουργηματικός, απλά χαίρεσαι να τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος ρουφώντας κάθε νότα του, κάθε στίχο του. Το “Blunderbuss” κυκλοφορεί από την δισκογραφική του ίδιου του Jack White, την Third Man Records, ενώ φυσικά δεν είναι μοναχός του σε αυτή την ηχογράφηση. Περικλείεται από τους Ruby Amanfu (δεύτερα φωνητικά), Emily Bowland (μπάσο, κλαρινέτο) και Brooke Wagonner (ηλεκτρικό πιάνο).

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More