Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

Chronicle

Στο περιθώριο ενός πάρτι, τρεις φίλοι ανακαλύπτουν ένα υπόγειο πέρασμα που στο τέλος του θα ανακαλύψουν κάτι που θα τους δώσει υπερφυσικές δυνατότητες. Ο καθένας τους θα μπορεί να πραγματοποιήσει ότι του έρθει στο μυαλό, μέχρι και να πετάξει. Αυτές οι δυνάμεις όμως θα δοκιμάσουν τον χαρακτήρα των παιδιών και θα αποκαλύψουν πλευρές που έμεναν κρυμμένες.
Ο πρωτάρης Josh Trank μας συστήνεται δημιουργώντας ένα mockumentary με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και εφηβικού δράματος. Το Chronicle προσπαθεί να τα ενώσει αυτά ώστε να αποκτήσει κάποιο σενάριο, και τα καταφέρνει σε βαθμό που το κάνει να ξεχωρίζει από τα περισσότερα έργα τους είδους. Η κάμερα δεν περιορίζεται στα στενά όρια του “found footage”, αλλά είναι επικεντρωμένη κυρίως στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες. Ο πιο ενδιαφέρον από αυτούς, ο Andrew, περνάει τα δικά του κοινωνικά προβλήματα τόσο στο σχολείο, όπου πέφτει θύμα εκφοβισμού από άλλα παιδιά, όσο και στο σπίτι όπου η μητέρα του είναι βαριά άρρωστη ενώ ο πατέρας του ξεσπάει με βία πάνω του. Ο Josh, ίσως εύκολα αλλά αρκετά πειστικά, χρησιμοποιεί τις παραπάνω καταστάσεις για να φτιάξει μια ιστορία που το τέλος της φαίνεται προδιαγεγραμμένο και τραγικό. Το πρωταγωνιστικό τρίο περιλαμβάνει εξίσου νέους καλλιτέχνες που προσδίδουν με την δουλειά τους στον ρεαλισμό της ταινίας, με τον Dane DeHaan να ξεχωρίζει στον ρόλο του Andrew.
Το Chronicle είναι από αυτές τις ταινίες που τις σώζει η μικρή τους διάρκεια, καθώς δεν προλαβαίνουν να κουράσουν. Στα μόλις 84 λεπτά της διάρκειάς της καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον στον θεατή ενώ ο Josh Trank φυλάει για το τέλος και κάποιες αναμενόμενες, λόγω θεματικής, όμορφες σκηνές δράσης.

Τρίτη 29 Μαΐου 2012

Regina Spektor – What We Saw From the Cheap Seats

Πλέον αποτελεί μία σπουδαία τραγουδοποιό της τελευταίας δεκαετίας στην indie rock και pop σκηνή με τα αρκετά singles και τους δίσκους της να σημειώνουν μεγάλη επιτυχία. Στα 21 της χρόνια κιόλας κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ, το οποίο ασχέτως την μικρή εμπορικότητα που είχε, ήταν ένα εξαιρετικό πόνημα. Με τα χρόνια να περνούν, η 32χρονη τώρα Regina Spektor έχει στο πάνθεόν της πέντε δισκογραφικές δουλειές με τις δύο τελευταίες να την εκτοξεύουν στην κορυφή των αμερικανικών charts αλλά και να ταξιδεύουν τις συνθέσεις της σε ολόκληρη την υφήλιο, χτίζοντας σταδιακά το όνομά της στην παγκόσμια pop σκηνή. Φέτος , η Αμερικανορωσίδα τραγουδοποιός κυκλοφορεί τον έκτο της δίσκο, με τον τίτλο “What We Saw From the Cheap Seats”.
Με αυτό τον όχι και τόσο συνηθισμένο τίτλο για άλμπουμ, η Regina Spektor παρουσιάζει 11 τραγούδια γεμάτα pop μελωδίες, βουτηγμένα στις νότες του πιάνου και αυτή την anti-folk ατμόσφαιρα που δίνει η ίδια η πιανίστρια – ερμηνεύτρια στα κομμάτια της. Θα μπορούσες να πεις πως η έμπνευσή της προέρχεται από πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής, όπως τζαζ, κλασική, indie rock, indie pop. Το “Small Town Moon” όπου ανοίγει τον δίσκο, σου τραβάει την προσοχή προτίστως με τον ρυθμό που δίνει η φωνή της Spektor αλλά και με τις εναλλαγές που γίνονται ανάμεσα στην ηρεμία του πιάνου και της ηχηρής παρουσίας των κρουστών. Στη συνέχεια, το ένα εκ των δύο singles του άλμπουμ, το “Don’t Leave Me”, παρουσιάζει έναν ανεβαστικό και «παιδικό» χαρακτήρα ενώ με την αμέσως επόμενη μπαλάντα, “Firewood”, εντυπωσιάζει η νεαρή έμπειρη – πλέον – καλλιτέχνις με το συναίσθημα που δίνει σε συνδυασμό με τον μονόλογο του πιάνου της.
Το δεύτερο single αποτελεί και το πιο ρυθμικό κομμάτι του δίσκου και εκείνο που θα σου μείνει στο τέλος. Το “All The Rowboats” βάζει φωτιά στο πιάνο ενώ και τα κρουστά δεν πάνε πίσω σε ένα πολύ γρήγορο τραγούδι. Άλλη μια μπαλάντα συναντάμε στην συνέχεια του δίσκου, το “Open”, όπου προς το τέλος της η Spektor δυναμώνει τα φωνητικά της δίνοντας όλο της το συναίσθημα. Το άλμπουμ κλείνει με το μικρής διάρκειας “Jessica” και πάλι συντροφιά μονάχα με το πιάνο της.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και τρία επιπλέον κομμάτια από τα οποία το “Call Them Brothers” κάνει αίσθηση. Με το έκτο της πόνημα, η Regina Spektor παρουσιάζεται μουσικά ώριμη περισσότερο από ποτέ. Το “What We Saw From the Cheap Seats” είναι εξαιρετικός δίσκος, αποδεικνύοντας πως η τραγουδοποιός δικαίως πρέπει να συγκαταλέγεται στις καλύτερες παρουσίες της indie σκηνής.

Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

Men In Black 3

Ο πράκτορας Κ το μακρινό 1969 είχε καταφέρει να συλλάβει τον Μπόρις το “Κτήνος” και να αποτρέψει την επίθεση της φυλής του στην Γη. Ο Μπόρις παρέμενε φυλακισμένος σε ειδικές εγκαταστάσεις στην σελήνη, μέχρι που μια μέρα δραπέτευσε και ταξίδεψε στο παρελθόν, ώστε να σκοτώσει τον Κ και να αλλάξει την ροή της ιστορίας. Τελευταία ελπίδα για την σωτηρία του Κ αλλά και όλης της Γης είναι ο πράκτορας J, ο οποίος θα γυρίσει πίσω και θα συνεργαστεί με τον νεαρό K, τόσο για να αποτρέψουν τα σχέδια του Μπόρις.
Οι Άντρες με τα Μαύρα επιστρέφουν μετά από μία ολόκληρη δεκαετία, προσπαθώντας να διατηρήσουν αυτό το ιδιαίτερο κωμικό στοιχείο που τους χαρακτήριζε. Την σκηνοθεσία της τρίτης ταινίας της σειράς αναλαμβάνει ξανά ο Barry Sonnenfeld, επιστρέφοντας στην μεγάλη οθόνη μετά από το κακό RV του 2006. Ο σκηνοθέτης κρατάει την εικόνα πάντα γύρω από το πρωταγωνιστικό δίδυμο και προσπαθεί να δώσει αρκετό χρόνο τόσο στο κωμικό στοιχείο όσο και σε αυτό της περιπέτειας. Οι ξεκαρδιστικές καταστάσεις που δημιουργούνται από το ταξίδι στο παρελθόν, όπως η εμφάνιση του Andy Warhol και η αλληλεπίδραση του Smith με την φουτουριστική τεχνολογία του 1969, αντισταθμίζουν την αισθητή μείωση των περίεργων και αστείων εξωγήινων που είχαμε συνηθίσει στα ΜΙΒ Ι και ΙΙ. Παράλληλα, ο Sonnenfeld δεν χάνει την ευκαιρία να σχολιάσει και τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που επήλθαν στην Αμερική τα τελευταία χρόνια.
Κάτι που έκανε το MIB να ξεχωρίσει ήταν η τρομερή χημεία μεταξύ του Will Smith και του Tommy Lee Jones. Εδώ λόγο της σεναριακής πλοκής στον ρόλο του πράκτορα Κ βλέπουμε στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας τον Josh Brolin (True Grit , You Will Meet a Tall Dark Stranger), ο οποίος καταφέρνει σε τρομερό βαθμό να αντιγράψει όλες τις εκφράσεις (ή την μία και μοναδική) του προσώπου του Tommy Lee Jones και να τον αντικαταστήσει επάξια. Ο Will Smith (I Am Legend , Seven Pounds) επιστρέφει στον κινηματογράφο μετά από μια απουσία πενταετίας σε έναν ρόλο που ξέρει πολύ καλά, αυτή τη φορά πιο πρωταγωνιστικός από ποτέ, και για άλλη μια φορά τον απογειώνει.
Αν και το project της αναβίωσης της σειράς φωνάζει αρπαχτή για λεφτά, το αποτέλεσμα δικαιώνει την παραγωγή καθώς καταφέρνει άνετα να ψυχαγωγήσει τον θεατή και να τον αφήσει με θετικά συναισθήματα. Η επιστροφή των Will Smith και Barry Sonnenfeld στον κινηματογράφο κρίνεται επιτυχημένη ενώ, η πόρτα για επόμενο μέρος της σειράς έχει μείνει ανοιχτή.

Σάββατο 26 Μαΐου 2012

Ren Harvieu – Through The Night

Όταν η ζωή, μέσα σε μια στιγμή, στα φέρνει όλα άσχημα και αλλάζουν όλα τα σχέδιά σου αλλά εσύ βρίσκεις τα ψυχικά αποθέματα να «σηκωθείς» και να «ορθοποδήσεις», τότε έχεις μπροστά σου τα καλύτερα για να ζήσεις. Στην περίπτωση της Ren Harvieu, όμως, τα εισαγωγικά από τις δύο προηγούμενες λέξεις πρέπει να βγουν. Και αυτό, διότι πραγματικά προσπάθησε να σηκωθεί, να ορθοποδήσει και να ξαναβρεί τα βήματά της, τα οποία έχασε εξαιτίας ενός μεθυσμένου όπου έπεσε στην σπονδυλική της στήλη και την ανάγκασε να μείνει σε καροτσάκι χωρίς να μπορεί για μήνες να κουνήσει τα πόδια της. Ωστόσο, με την δύναμη της θέλησης ξεπέρασε το ψυχολογικό πιο πολύ σκόπελο και τώρα περπατάει υπό τη βοήθεια μια πατερίτσας.
Η ιστορία αυτή ανήκει στην Ren Harvieu η οποία μόλις κυκλοφόρησε τον ντεμπούτο της δίσκο, “Through The Night”. Έναν δίσκο γεμάτο μελωδίες που παραπέμπουν σε παλαιότερες δεκαετίες και ενορχηστρωμένες για την σημερινή εποχή. Με αυτη την κυκλοφορία η 21χρονη Σπάει αμέσως τα σύνορα του Μάντσεστερ, απ’ όπου κατάγεται, και γίνεται γνωστή σε πιο ευρύ ευρωπαϊκό και αμερικανικό κοινό. Από τα πρώτα κομμάτια του δίσκου μπαίνεις σε κλίμα 60’s με την baroque ατμόσφαιρα να σε συναρπάζει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το “Tonight” που είναι σαν να ξεπήδησε από μια μουσική σκηνή της δεκαετίας του ’60. Σε αυτό βοηθάνε πολύ και τα φωνητικά της, με τα οποία το πρώτο πρόσωπο που σου έρχεται στο μυαλό είναι η Amy Winehouse. Άλλο που οι περισσότεροι τρέχουν να την συγκρίνουν με την Lana del Rey (Born to Die), πράγμα άστοχο. Το “Walking in the Rain” με την πρώτη σου φέρνει στο μυαλό τους ΑΒΒΑ ενώ στη συνέχεια ρίχνει κάπως τους τόνους με το απαλό “Forever in Blue”.
Υπέροχες στιγμές του δίσκου είναι το “Twist The Knife” και το “Dancing on Her Own”, στο οποίο συναντάμε για πρώτη φορά και ηλεκτρική κιθάρα. Το “Love Is a Melody” κλείνει το άλμπουμ με γλυκό τρόπο, αφήνοντάς μας μια έκπληξη για το πώς γίνεται να κυκλοφορήσει ένα τέτοιο ντεμπούτο.
Πάντα μια συγκινητική ιστορία, όπως αυτή της Ren Harvieu, προσεγγίζει τους ανθρώπους και κάνει την προώθηση του δίσκου πιο εύκολη. Αλλά στην περίπτωση της Αγγλίδας τραγουδοποιού δεν συμβαίνει αυτό γιατί πολύ απλά το “Through The Night” αποτελεί ένα υπέροχο άλμπουμ και απόρροια αυτού είναι το support της νεαρής στην περιοδεία των Glasvegas και συμμετοχή στο φετινό Glastonbury festival.

Παρασκευή 25 Μαΐου 2012

Chicken with Plums

Ο Nasser – Alli Khan είναι ένας από τους κορυφαίους Ιρανούς βιολιστές και ζει στην Τεχεράνη του ’50. Όταν το βιολί του σπάει ο παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών οργανοπαίκτης πέφτει πλήρως ψυχολογικά, προσπαθώντας μάταια να αντικαταστήσει την αγαπημένη του «συντροφιά». Μη μπορώντας, πλέον, να βρει νόημα στη ζωή του αποφασίζει να βάλει ένα οριστικό τέλος. Αυτό το τέλος είναι να παραμένει στο κρεβάτι του για τις επόμενες μέρες χωρίς να μιλάει σε κάποιον, καρτερώντας τον θάνατο να έρθει να τον πάρει. Οκτώ ημέρες ο Nasser – Alli Khan μένει κλεισμένος στην κρεβατοκάμαρά του και στον εαυτό του, ενώ προσπαθεί αρκετές φορές να βρει τον τρόπο του θανάτου του χωρίς κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Ένα παραμυθένιο φιλμ για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα. Διότι στην ουσία η ταινία μας δείχνει την αδυναμία του ανθρώπου να ανταπεξέλθει σε έναν πραγματικό έρωτα, ο οποίος ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Όμορφα σκηνικά, η απαραίτητη σκοτεινιά των πλάνων που χρειάζεται για τον απερχόμενο θάνατο του βιολιστή και η εξαιρετική μουσική συνθέτουν το υπέροχο «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα». Ο Mathieu Amalric αποτελεί ιδανική επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, με την ηρεμία που βγάζει αλλά και την μεγάλη δόση τρέλας που έχει ως μεγάλος καλλιτέχνης και που παίρνει την μεγάλη απόφαση της ζωή του. Από την άλλη, η Maria de Medeiros ενσαρκώνει αρκετά όμορφα την απαιτητική σύζυγο και μητέρα, η οποία ποτέ στην πραγματικότητα δεν κατάφερε – όσο κι αν προσπάθησε – να αγαπήσει τον άντρα της.
Πέντε χρόνια μετά το αριστουργηματικό animation “Persepolis”, η Marjane Satrapi επιστρέφει με μία υπέροχη ταινία. Σε αρκετά σημεία η Ιρανή σκηνοθέτις παρουσίαζει την «μαύρη» ιστορία μιας χώρας που υπέφερε πολύ χωρίς, όμως, να ξεφεύγει από το πρωταρχικό δρόμο της ταινίας. Το “Chicken with Plums” είναι ένα γλυκό και αλληγορικό δράμα, με τις αστείες του στιγμές, που σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος.

Πέμπτη 24 Μαΐου 2012

Slash – Apocalyptic Love

Κάτι παραπάνω από 3 δεκαετίες σολάρει ασταμάτητα με την ηλεκτρική κιθάρα, βγάζοντας απίστευτα riff-άκια που μένουν για πάντα αξέχαστα στην ιστορία της ροκ μουσικής. Φυσικά, οι καλύτερες στιγμές της καριέρας του σημειώθηκαν με τους Guns ‘n’ Roses οι οποίοι έγραψαν μια χρυσή σελίδα στο βιβλίο της παγκόσμιας ροκ σκηνής. Το 1996 το εν λόγω συγκρότημα διαλύθηκε με τους δύο κεντρικούς πυρήνες της μπάντας να ακολουθούν διαφορετικούς μουσικούς δρόμους. Ο Axl Rose προσπαθεί να κάνει κάτι με τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, κυκλοφορώντας το “Chinese Democracy” με μια καθυστέρηση 18 χρόνων και απογοητεύοντας πλέον τους εκατομμύρια οπαδούς του, ενώ ο Slash επικεντρώνεται στις προσωπικές του συνθέσεις. Το 2010 ο 46χρονος κιθαρίστας κυκλοφορεί το ομώνυμο άλμπουμ του ενώ φέτος ήρθε η στιγμή για τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο, ο οποίος τιτλοφορείται “Apocalyptic Love”.
Στη 1 ώρα που διαρκεί ο δίσκος, ο Slash κάνει αυτό που γνωρίζει πολύ καλά, δηλαδή να μας κατακλύζει από ηλεκτρικά riff και παραμορφωμένες κιθάρες. Ωστόσο, η ποιότητα του άλμπουμ φαίνεται στην συνεργασία που είχε με τον καταπληκτικό Myles Kennedy. Ο frontman των Alter Bridge συνετέλεσε τα μέγιστα για την ηχογράφηση του “Apocalyptic Love”, αφού όλοι οι στίχοι είναι δικοί του, όπως και ένα μέρος της μουσικής του άλμπουμ. Ο δίσκος στο σύνολό του καταφέρνει να μην σε κάνει να βαρεθείς, αν και υπάρχουν στιγμές που μπορεί να κουραστείς από την ηλεκτρική κιθάρα, η οποία από την αρχή έχει πάρει φωτιά και δεν λέει να σβήσει. Από το πρώτο, ομώνυμο κομμάτι ο ρυθμός ανεβαίνει στα ύψη αμέσως, με τα επόμενα τραγούδια να συνεχίζουν στο ίδιο τέμπο. Τα φωνητικά του Myles Kennedy ακούγονται ιδανικά για τις συγκεκριμένες συνθέσεις ενώ καταλυτικές θεωρούνται και οι συμμετοχές του Todd Kerns στο μπάσσο και του ντραμίστα Brent Fitz.
Από την πρώτη ακρόαση του δίσκου υπάρχουν κάποια σημεία που ξεχωρίζω αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναβάζω να ακούσω, όπως τα “Standing In The Sun” και “You’re A Lie”, όπου το τελευταίο αποτελεί και το πρώτο single. Το “Halo” σε πεθαίνει στα πολλά και διαφορετικά riff-άκια του Slash ενώ το “Anastasia” με το πιασάρικο ρεφραίν και το κιθαριστικό σόλο ενός λεπτού σίγουρα θα σου μείνει. Επίσης, τα “Bad Rain” και “Far And Away” μας θυμίζουν κάτι από τις καλές μπαλάντες των Guns ‘n’ Roses. Για το κλείσιμο του άλμπουμ, το “Shots Fired” αποτελεί εξαιρετική επιλογή, καθώς σου αφήνει μια αίσθηση χαράς αλλά και ικανοποίησης για τον μουσικό υλικό που μόλις άκουσες. Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και δύο επιπρόσθετα τραγούδια, τα οποία όμως, αν εξαιρέσουμε για άλλη μια φορά την ηλεκτρική κιθάρα του Slash, δεν δίνουν κάτι παραπάνω στο σύνολο του άλμπουμ.

Η κυκλοφορία δισκογραφικής δουλειάς από τον Slash αποτελεί από μόνη της ένα σημαντικό μουσικό γεγονός. Το “Apocalyptic Love” ανεμενόταν πως και πως από τους άπειρους οπαδούς του κιθαρίστα αλλά και των Guns ‘n’ Roses και πιστεύω ότι σε έναν βαθμό άξιζε την αναμονή. Ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα και εννοείται πολύ δυνατά. Περιέχει κομμάτια που αξίζουν από μουσικής άποψης, άσχετα που οι στίχοι σε πολλά σημεία δεν αποτελούν κάτι το αξιοσημείωτο. Ούτε τρομερά ούτε άσχημα για τον Slash, ο οποίος δείχνει να μην στερεύει από μουσικές και φυσικά κιθαριστικά σόλο αν και περισσότερα εύσημα πιστέυω πως πρέπει να δοθούν στον Myles Kennedy όπου ανέβασε από μόνος του αρκετά επίπεδα τον δίσκο. Τέλος, τον Slash θα απολαύσουν όσοι βρεθούν στην Μαλακάσα την 1η Ιουλίου μαζί με τον Ozzy Osbourne, στα πλαίσια του Rockwave Festival.

Τετάρτη 23 Μαΐου 2012

Machine Gun Preacher

Η ζωή του Sam Childers είναι γεμάτη από εγκληματικές πράξεις και καταχρήσεις. Έρχεται όμως μια στιγμή στη ζωή του που αντιλαμβάνεται πως πρέπει να αλλάξει τον τρόπο ζωής του και, ξεκινάει το εθελοντικό έργο και την βοήθεια στην εκκλησία. Η ζωή του έχει αλλάξει πολύ, αλλά αυτό που πραγματικά θα τον μετατρέψει σε άλλον άνθρωπο, είναι ένα ταξίδι που θα κάνει στην Αφρική για να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση σπιτιών. Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα σοβαρά προβλήματα των κατοίκων της περιοχής, και ειδικά των παιδιών, αφού μια στρατιωτική οργάνωση τα εξαναγκάζει από πολύ μικρά να γίνουν στρατιώτες. Ο Sam θα φτιάξει ένα ορφανοτροφείο στο οποίο θα μαζέψει όσα περισσότερα παιδιά μπορεί, αλλά γρήγορα θα καταλάβει πως δεν φτάνει μόνο αυτό.
Ο Marc Forster, σκηνοθέτης των The Kite Runner, Finding Neverland αλλά και του τελευταίου, μέτριου, James Bond, προσπαθεί να παρουσιάσει ένα σύγχρονο συγκλονιστικό δράμα με πολλές πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις, συνδυάζοντάς το με την απαραίτητη, για την εμπορική επιτυχία, δόση περιπέτειας. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στην πραγματική ζωή του Sam Childers, ο οποίος μεταμορφώθηκε από εγκληματίας σε προστάτης των παιδιών του Νότιου Σουδάν. Ο Forster όμως δεν καταφέρνει να κρατήσει τις απαραίτητες ισορροπίες και, το έργο γρήγορα χάνει το ενδιαφέρον του, ειδικά από δραματικής άποψης, καθώς η δράση καταλαμβάνει τον περισσότερο χρόνο από ένα σημείο και μετά. Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει κακό και καθόλου ρεαλιστικό. Στον ρόλο του Sam, ο Gerard Butler (Coriolanus, RocknRolla) προσπαθεί να δώσει το κατάλληλο υπόβαθρο στον χαρακτήρα του, χωρίς όμως αποτέλεσμα, και προσθέτει άλλη μία λάθος επαγγελματική επιλογή στην καριέρα του. Το cast συμπληρώνουν οι Michelle Monaghan (Source Code) και Michael Shannon (Take Shelter).
Το Machine Gun Preacher προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι καλό αλλά χάνεται στην αναποφασιστικότητα του σκηνοθέτη και στα μπερδεμένα ιδεολογικά μονοπάτια που ακολουθεί. Η ζωή του Sam Childers μπορεί να έχει προκαλέσει αίσθηση αλλά αυτό δεν φτάνει για να δημιουργηθεί μια καλή ταινία.

Τρίτη 22 Μαΐου 2012

Sigur Ros – Valtari

Βρίσκονται στην δισκογραφία εδώ και 15 χρόνια. Ποτέ δεν αναζήτησαν την δημοσιότητα, ποτέ δεν διαφημίστηκαν άσκοπα, ποτέ δεν προσπάθησαν να συνθέσουν κάτι για να εντυπωσιάσουν. Πλέον έχουν γίνει γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο μονάχα με την μουσική τους. Το κατάφεραν με την «αλήθεια» που κρύβει η μουσική τους αλλά και με την αυθεντικότητα που έχουν οι ίδιοι. Αποτελούν μουσικό πρότυπο για πολλές μπάντες από αρκετές χώρες ενώ τον δρόμο που χάραξαν ακολουθούν με επιτυχημένο τρόπο οι Rokkuro που έχουν ήδη αποκτήσει το δικό τους φανατικό κοινό. Ο λόγος για τους Ισλανδούς Sigur Ros που πλέον έχουν γράψει την δική τους ιστορία στην παγκόσμια μουσική σκηνή και συνεχίζουν να συνθέτουν μελωδίες από έναν άλλον πλανήτη, τον δικό τους.
Τέσσερα χρόνια μετά το “Með suð í eyrum við spilum endalaust” (μακάρι να μπορούσα και να το προφέρω) η 4μελής μπάντα από την πρωτεύουσα της Ισλανδίας επιστρέφει με οκτώ καινούρια τραγούδια, στον δίσκο με τον τίτλο “Valtari”. Μας είχαν «προειδοποιήσει» πριν λίγους μήνες, με το live άλμπουμ “Inni” που είχαν κυκλοφορήσει, πως φέτος είναι η χρονιά της δισκογραφικής τους επιστροφής. Οι ατμοσφαιρικές μελωδίες δεν γινόταν να μην υπάρχουν και σε αυτή τη δουλειά του συγκροτήματος, με το ηλεκτρονικό στοιχείο να ξεπηδά από το πουθενά ακόμη περισσότερο από τα προηγούμενα άλμπουμ, όπως είχε «διαπιστώσει» μετά την ηχοφράφηση και ο ίδιος ο frontman, Jonsi. Το “Eg Anda” κάνει το ξεκίνημα του δίσκου με την μακροσκελή μελωδική εισαγωγή του η οποία σταδιακά πιάνει έναν ρυθμό με την ηλεκτρική κιθάρα και με τα λόγια που μπαίνουν. Όμορφη στιγμή του δίσκου αποτελεί το “Varuo” το οποίο προς το τέλος του μπλέκει στις απαλές νότες τα ρυθμικά κρουστά, πράγμα που το κάνει δυναμικά όμορφο. Με τον ίδιο τρόπο ενορχηστρώνεται και το επόμενο κομμάτι, “Rembihnutur”, ενώ από κει και πέρα επικρατεί η συνηθισμένη Sigur Ros ηρεμία. Μια μουσική ηρεμία απίστευτη, με τα φωνητικά να σου χαϊδεύουν το τύμπανο και τις ατμοσφαρικές μελωδίες να σε ταξιδεύουν.
Στο “Valtari” είναι εμφανής η απουσία των δυνατών κρουστών και του μπάσου, όργανα τα οποία έδιναν μια δυναμική στα κομμάτια των Ισλανδών. Μπορεί με τα Ισλανδικά να μην καταλαβαινούμε οι περισσότεροι απολύτως τίποτα, ωστόσο η απαλότητα των τραγουδιών και η αρμονία με τις γλυκές μελωδίες κάνουν τα λόγια οικεία στο άκουσμα. Πλέον για να ακούσεις Sigur Ros δεν χρειάζονται ενδοιασμοί. Ξέρεις πως το υλικό που ηχογραφούν είναι άρτια προσεγμένο και σε μεγάλο βάθος εμπνευσμένο. Μπορεί το “Valtari” να μην αποτελέσει τον δίσκο ορόσημο για το συγκρότημα και να μην εντυπωσιάσει πλήρως τους οπαδούς του, ωστόσο είναι ένας πολύ καλός δίσκος.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More