Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012

Get The Gringo / How I Spent My Summer Vacation

O Driver περνάει τα σύνορα ακριβώς πριν τον συλλάβουν οι Αμερικανικές αρχές, μόνο και μόνο για να βρεθεί στα χέρια των αντίστοιχων, βρώμικων, αστυνομικών του Μεξικού. Αυτοί, αφού εξαφανίζουν τα λεφτά που είχε κλέψει ο Driver, τον στέλνουν με συνοπτικές διαδικασίες στην φυλακή El Pueblito. Εκεί θα τον ανακαλύψει ένας υπάλληλος της Αμερικανικής Πρεσβείας, ο οποίος προσπαθεί να τον εκβιάσει ώστε να πάρει και αυτός μερίδιο από τα κλοπιμαία. Ο Driver πρέπει να βρει τρόπο να επιβιώσει μέσα σε αυτή την τόσο πρωτότυπη φυλακή, αλλά και να προστατέψει ένα μικρό αγόρι που θα γνωρίσει εκεί.
Ο Mel Gibson προσπαθεί να επανέλθει στα κινηματογραφικά δρώμενα και, μετά το περσινό The Beaver, επιστρέφει με μια ταινία που έχει δημιουργήσει με καθαρό γνώμονα την διασκέδαση και την αναβίωση των action στοιχείων που τον χαρακτήρισαν στην καριέρα του. Με δικό του σενάριο και σκηνοθεσία του Adrian Grunberg, βοηθού του όταν σκηνοθετούσε το Apocalypto, ο Mel Gibson φαίνετε πως θέλει να αποφύγει τις υποχωρήσεις και να φτιάξει ένα έργο που θα διασκεδάσει με την δράση και τον γρήγορο ρυθμό του. Κάπου εκεί όμως εμφανίζονται τα προβλήματα του ελλιπούς σεναρίου, καθώς η ταινία μοιάζει σαν να έχει μια ιστορία αλλά να μην ενδιαφέρετε να την πει.  Όλο το έργο γυρίζει γύρω από την φυλακή στην οποία βρίσκετε ο Driver, ένα μέρος που μοιάζει περισσότερο με γκέτο παρά με σωφρονιστικό ίδρυμα. Εκεί μέσα ο Driver θα δώσει πολλές και ιδιαίτερα γραφικές μάχες. Εκτός από τον Mel Gibson, ο οποίος στον ρόλο του αντιήρωα Driver σε κερδίζει αμέσως, καλές εντυπώσεις αφήνει και ο μικρός Kevin Hernandez.
Το Get The Gringo είναι από τις ταινίες που κερδίζουν το ενδιαφέρον σου καθ' όλη την διάρκειά τους, αλλά μετά καταλαβαίνεις πως κάτι τους έλειπε. Στην προκειμένη περίπτωση, έλειπε ένα 20λεπτο στην αρχή της ταινίας, ώστε να βάλει τον θεατή μέσα στην ιστορία και να εμβαθύνει λίγο παραπάνω στον κεντρικό χαρακτήρα της. Αντί αυτού, η ταινία ρίχνει τον ανυποψίαστο θεατή κατευθείαν στην δράση, στο κυνηγητό, στο πιστολίδι και σε έναν εξαιρετικό Mel Gibson.

Τρίτη 10 Ιουλίου 2012

La Sera – Sees The Light

Τα τελευταία χρόνια, και συγκεκριμένα από το 2007, αποτελεί ενεργός μέλος – μπασίστρια – του γυναικείου πανκ ροκ συγκροτήματος Vivian Girls κυκλοφορώντας τρεις δίσκους αρκετά επιτυχημένους. Κάπου στα μέσα του 2009, όμως, αποφασίζει να στρέψει το ενδιαφέρον της σε πιο ποπ μονοπάτια μέσω ενός δικού της μουσικού project με το όνομα La Sera , με το αποτέλεσμα να είναι το ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ της. Ο λόγος για την Katy Goodman όπου φέτος κυκλοφορεί τις ολοκαίνουριες συνθέσεις της στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο “Sees The Light”.
Το “Love That’s Gone” που κάνει την εισαγωγή στον δίσκο σε βάζει από την πρώτη κιόλας νότα του σε εποχές 50’s με την ήρεμη ηλεκτρική κιθάρα να δίνει τον ρυθμό. Στο αμέσως επόμενο “Please Be My Third Eye”, όμως, το τέμπο ανεβαίνει απότομα δίνοντας έναν πιο πανκ τόνο στις ποπ μελωδίες ενώ το “I Can’t Keep You In My Mind” συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος αλλά πιο χαλαρά, για να έρθει πάλι να μας ξεσηκώσει η δυναμική του “Break My Heart”. Στην συνέχεια, η Katy Goodman περνάει πάνω από τους ώμους της την ακουστική κιθάρα και ερμηνεύει με αυτον τον εξαιρετικό απαλό τρόπο της το ταξιδιάρικο “I’m Alone”. Aπό τα 5 εναπομείναντα κομάτια του άλμπουμ την προσοχή μου τραβάνε το γλυκό “Real Boy” και το – πες το και η παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα μόνο – “How Far We’ve Come Now”.
Το “Sees The Light” σε ταξιδεύει σε παλιές εποχές ποπ κουλτούρας και όμορφων μελωδιών της κιθάρας. Η Katy Goodman και το όλο της μουσικό project La Sera, στο οποίο βοήθησε πολύ ο παραγωγός Brady Hall, αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη, αφού ο συγκεκριμένος δίσκος είναι καλός, δεν κουράζει ενώ σε αρκετές στιγμές ανεβαίνουν οι ρυθμοί πολλοί και η διάθεσή σου ακολουθεί κατά πόδας.

Δευτέρα 9 Ιουλίου 2012

Being Flynn

Ο Nick Flynn είναι ένας νεαρός που προσπαθεί να βρει τα πατήματά του στη ζωή, μετά τον χαμό της μητέρας του. Μέσω της νέας του φίλης, βρίσκει δουλειά σε ένα άσυλο αστέγων, όπου περιποιείται αυτούς που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Την στιγμή που όλα στην ζωή του έχουν αρχίσει να κυλάνε ομαλά, στο άσυλο θα εμφανιστεί ο πατέρας του, τον οποίο έχει να δει πάρα πολλά χρόνια. Η συνάντηση αυτή θα αλλάξει τα πάντα και αρχικώς θα καταστρέψει ότι με κόπο είχε φτιάξει ο Nick.
Ο υποψήφιος για Oscar με το About a Boy, Paul Weitz, σκηνοθετεί το Being Flynn, μια ιστορία για έναν πατέρα και έναν γιο που έχει όμως πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις, για ένα πρόβλημα που μεγαλώνει συνέχεια, ειδικά στις μεγαλουπόλεις. Το σενάριο της ταινίας άλλωστε, είναι βασισμένο στην αυτοβιογραφία του πραγματικού Nick Flynn. Πέρα από τα σοβαρά οικογενειακά προβλήματα όμως, η ταινία αναδεικνύει και τα σοβαρά προβλήματα των άστεγων ανθρώπων και την ανάγκη για υποστήριξή τους. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ασχολείται με τους δύο πρωταγωνιστές, τον πατέρα και τον γιο. Στον ρόλο του Nick Flynn βλέπουμε τον πολύ καλό και ταιριαστό για τον ρόλο Paul Dano (Cowboys & Aliens , There Will Be Blood) ενώ, στον ρόλο του εξαφανισμένου, απατεώνα και κατά φαντασία μεγάλο ποιητή, πατέρα του, βλέπουμε τον μοναδικό Robert De Niro, ο οποίος για άλλη μια φορά επιδεικνύει πόσο τεράστιος ηθοποιός είναι με μία εξαιρετική ερμηνεία.
Το Being Flynn είναι ένα δράμα με μια ρεαλιστική ιστορία και προβλήματα που δυστυχώς είναι πιο καθημερινά από όσο νομίζουμε. Ο Paul Weitz προσπαθεί να ασχοληθεί παράλληλα με πολλά προβλήματα και τελικά τα ακουμπάει όλα πιο επιφανειακά απόσο θα θέλαμε. Οι ερμηνείες όμως του Paul Dano και ειδικά του Robert De Niro συγκλονίζουν και ανεβάζουν επίπεδο όλη την ταινία.

Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012

Serj Tankian – Harakiri

Ένας από τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες της hard rock μουσικής σκηνής είναι αδιαμφισβήτητα ο Serj Tankian. Ο frontman των System of a Down, που τον τελευταίο χρόνο επανενώθηκαν για συναυλίες (μακάρι και για ένα καινούριο άλμπουμ), εδώ και 5 χρόνια κινείται σε προσωπικά μουσικά μονοπάτια. Ειδικότερα, το 2007 κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, “Elect The Dead” ενώ το 2010 ήρθε η στιγμή για το δεύτερο πόνημα με τον τίτλο “Imperfect Harmonies”. Φέτος, λοιπόν, έφτασε η ώρα για το πολυαναμενόμενο τρίτο άλμπουμ. Το “Harakiri” κυκλοφόρησε και είναι έτοιμο να θυμίσει τις δυνατές και ταυτόχρονα μελωδικές, μουσικές εκρήξεις του καλλιτέχνη από το Beirut που όλοι έχουμε αγαπήσει από τους δίσκους του με τους System of a Down αλλά και από τις προσωπικές του δουλειές.
Γνωστός για τους πολιτικοποιημένους στίχους του, ο Serj Tankian παρουσιάζει 11 τραγούδια με το γνωστό μουσικό ύφος που τον έχουμε συνηθίσει. Με το “Cornucopia” μπαίνουμε αμέσως στο κλίμα. Στο κλίμα της ηλεκτρικής κιθάρας που βγάζει φωτιά, των ντραμς που σπάνε όποιο εμπόδιο βρουν μπροστά τους και της καταπληκτικής φωνής του Αρμένιου. Ωστόσο, πρέπει να περάσουν κάποια τραγούδια για να σταθούμε σε ένα. Τα “Figure It Out” και “Ching Chime” δεν σου αφήνουν κάτι που θα πεις ότι θέλεις να τα ξανακούσεις. Έρχεται, όμως, το “Butterfly” για να ενθουσιαστείς με τον γρήγορο ρυθμό του και το μελωδικό ρεφρέν. Όχι ότι τα τρία προηγούμενα κομμάτια δεν τα είχαν αυτά αλλά δεν μπορούν να σταθούν επάξια στον κατά τα άλλα αριστουργηματικό οίστρο του Tankian.
Στην συνέχεια, ακούμε το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο, αν του δώσεις δύο ευκαιρίες, γίνεται εύκολα το καλύτερο του άλμπουμ. Τουλάχιστον το ρεφρέν σου μένει ενώ άριστη συμβολή στους δυνατούς ήχους έχει και το πιάνο. Η ίδια αίσθηση υπάρχει και στο επόμενο εξαιρετικό “Occupied Tears” με τις εναλλαγές του στον ρυθμό του που, επίσης, σου φέρνει στο νου μελωδίες των System. Προς το κλείσιμο του δίσκου, το “Reality TV” κάτι πάει να κάνει αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο, την στιγμή που τα “Uneducated Democracy” και “Weave On” περνάνε απαρατήρητα.
Ο Serj Tankian δεν χρειάζεται να αποδείξει μουσικά κάτι, αφού το έχει κάνει στην πορεία του με τους System of a Down και με τους δύο υπέροχους, προσωπικούς δίσκους του. Όμως, η φετινή δισκογραφική δουλειά του Αρμένιου τραγουδοποιού δεν αποτελεί κάτι το τρομερό. Ο γνώριμος ήχος του δεν θα σε ενθουσιάσει αλλά δεν θα βαρεθείς κιόλας. Αν του δώσεις τρεις ευκαιρίες – ακροάσεις θα βρεις σίγουρα 3-4 κομμάτια οπυ θα σου αρέσουν και θα ξαναβάλεις να ακούσεις.

Τετάρτη 4 Ιουλίου 2012

Delicacy

Η Ναταλί είναι ερωτευμένη, αποφασίζει να παντρευτεί τον εκλεκτό της ζωής της και να έχει μια υπέροχη έγγαμη ζωή. Όμως, τα πράγματα δεν ήρθαν έτσι οπως τα περίμενε η νεαρή και ο σύζυγός της σκοτώνεται σε δυστύχημα. Η Ναταλί έχοντας χάσει ολόκληρη την γη κάτω από τα πόδια της, προσπαθεί να ορθοποδήσει, πράγμα πολύ δύσκολο. Απόρροια του συμβάντος είναι να κλειστεί στον εαυτό της, να αφοσιωθεί πλήρως στην δουλειά της και το μόνο που να την νοιάζει να είναι η επαγγελματική της καριέρα. Ο περίγυρος των συναδέλφων της μουρμουράει πίσω από την πλάτη της για τον χαμό του άντρα της, ωστόσο μέσα σε αυτούς υπάρχει ένας ευγενικός, ντροπαλός, όχι και τόσο όμορφος άνθρωπος, ο Μάρκους, στο πρόσωπο του οποίου η Ναταλί θα βρει τον ρομαντισμό που είχε χάσει.
Το “Delicacy” είναι η γλυκιά και ρομαντική ταινία του φετινού καλοκαιριού. Το υπέροχο στην ταινία είναι ότι δεν εμπλέκονται καταστάσεις κοινότυπων ερωτικών αδιέξοδων, καθώς οι δύο πρωταγωνιστές προσπαθούν να βρουν από μόνοι τους τον έρωτα, ο ένας στο πρόσωπο του άλλου. Προς το τέλος, το φιλμ καταφέρνει να σε ανατριχιάσει λίγο επειδή χτυπάει στο επίμαχο σημείο του χαμού του αγαπημένου ατόμου αλλά και επειδή παρουσιάζει την ομορφη πλευρά της ζωής, την οποία μπορείς να βρεις αν τολμήσεις να φύγεις μακριά από όλα αυτά που σε κρατούν αιχμάλωτο.
Η Audrey Tautou, εμφανώς μεγαλωμένη και με κάποιες ρυτίδες να αρχίζουν να σκάνε στο πρόσωπο από τότε που την θυμόμαστε στο “Amelie” και το “Dirty Pretty Things”, αφήνει το δικό της στίγμα στην ταινία. Ίσως να μην υπάρχει καταλληλότερη από την ίδια για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς η Γαλλίδα ηθοποιός δίνει αυτή την γλύκα και την δροσιά που κάνουν τον ρόλο αλλά και όλη την ταινία ενδιαφέρουσα. Ο συνπρωταγωνιστής, Francois Damiens, με το ντροπαλό και αμήχανο ύφος του δίνει την απαραίτητη δόση χιούμορ που χρειάζεται.
Το “Delicacy” βασίζεται στο μυθιστόρημα του David Foenkinos, ο οποίος έχει κερδίσει πολλά λογοτεχνικά βραβεία. Τέλος, η μουσική επένδυση καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας είναι τρομερή. Αυτό, φυσικά, οφείλεται στην Emilie Simon που στολίζει με τις εξαιρετικές της ποπ μελωδίες, άλλοτε στα γαλλικά και άλλοτε στα αγγλικά. Το “Delicacy” δεν πρόκειται να σου μείνει στο μυαλό για πολύ καιρό αλλά σίγουρα θα περάσεις ένα δύωρο πολύ ευχάριστα. Κλασικός γαλλικός κινηματογράφος με τα απαραίτητα στοιχεία θλίψης, ρομαντισμού και γέλιου.

Τρίτη 3 Ιουλίου 2012

Pop Eye – Almost Dead, Still Alive

Ηλεκτρονική ποπ από την καρδιά της Αθήνας που έχει βρει τον δρόμο της τα τελευταία χρόνια και εντυπωσιάζει. Τέτοιες μελωδίες συνθέτουν πέντε άτομα που έχουν ενώσει τις μουσικές τους δυνάμεις, παρουσιάζοντας μια εξαιρετική ποπ. Την ιδέα την είχαν δύο αδέρφια μέσα στο 2005, οι Γιάννης (ντραμς – πλήκτρα) και Μάρκος Καλατής (κιθάρα), μαζί με τον Δημήτρη Καμπούρη(φωνή). Στη συνέχεια, στο σχήμα προστέθηκε ο Μάνος Αναγνωστάκης (μπάσο) ενώ η Έφη Θεολόγου (φωνή – πλήκτρα – κιθάρα) αποτελεί την τελευταία, πρόσφατη προσθήκη του γκρουπ. Και έτσι, υπάρχουν οι Pop Eye, οι οποίοι απόκτησαν αναγνωρισιμότητα με το single “The Deepest Sea”, όπου και έπαιζε στο ραδιόφωνο πολύ. Μετά το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ, επιστρέφουν φέτος με την δεύτερη ολοκληρωμένη, στούντιο δουλειά τους που τιτλοφορείται “Almost Dead, Still Alive”.
Οι συνεχείς εναλλαγές των beats με τις πιο «ήρεμες» ποπ μελωδίες συνθέτουν το παζλ του δίσκου. Τον χορό των εννιά κομματιών ανοίγει ένα intro και ένα outro που φέρουν τον ίδιο τίτλο, με το πρώτο να σε καλωσορίζει ομαλά και το τελευταίο να σε αποχαιρετάει με τον πιο ξεσηκωτικό τρόπο. Στις συνθέσεις του “Almost Dead, Still Alive” πετυχαίνουμε τη νοσταλγία του “Goodnight” , τη χαρά του “Oh No!”, την αισιοδοξία του “A Better Day”, το πάρτυ του “Already Dead”. Προς το κλείσιμο ακούμε και μια πιο chill out εκτέλεση του “The Deepest Sea”. Σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ υπάρχει μια γραμμή που τραβιέσαι μεταξύ χορευτικής πώρωσης και σκέψης. Κάτι παρόμοιο είχαμε να ακούσουμε από τις παλιές καλές εποχές των Μίκρο (οι οποίοι ωστόσο συνεχίζουν ακάθεκτοι το έργο τους).
Οι Pop Eye ό,τι κατάφεραν με τον πρώτο τους δίσκο, το γκρεμίζουν με τον δεύτερο. Και αυτό διότι δεν μένει χώρος στο μυαλό για τις προηγούμενες συνθέσεις αφού με την πρώτη ακρόαση κιόλας οι καινούριες μελωδίες σε έχουν συνεπάρει. Αναμφισβήτητα το “Almost Dead, Still Alive” αποτελεί έναν από τους ομορφότερους ελληνικούς δίσκους της χρονιάς.

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012

God Bless America

Ο Frank βλέπει στην τηλεόραση και γύρω του την τρομακτική αλλαγή στην κοινωνία και αυτό τον γεμίζει συνεχώς με νεύρα. Αφού μείνει άνεργος, ο γιατρός του, του λέει πως είναι άρρωστος σε τελικό στάδιο, και αποφασίζει να βάλει τέλος στην ζωή του. Λίγο πριν το κάνει αυτό αποφασίζει να εκτονώσει τα νεύρα του σε ένα δημιούργημα αυτής της κοινωνίας. Κάπου εκεί να συναντήσει την μικρή Roxy, ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα, που ψάχνει το αναπάντεχο για να ξεφύγει από την καθημερινότητά του. Οι δυο τους θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι με στόχο να δώσουν ένα γερό μάθημα σε αυτούς που το χρειάζονται.
Ο Bobcat Goldthwait, γνωστός από τον ρόλο του Zed στα Police Academy, γράφει και σκηνοθετεί ένα πολιτικό-κοινωνικό μανιφέστο κατά της ανθρωποφαγίας που χαρακτηρίζει την σημερινή κοινωνία. Με πολλές δόσεις μαύρου χιούμορ, ο Bobcat τα βάζει με όλο το σύστημα της Αμερικανικής showbiz,των reality και τις επίδρασης που έχουν αυτά στον κόσμο, ο οποίος απαθέστατος τα κάνει μέρος της καθημερινότητάς του. Το cast αποτελείται από τον Joel Murray, έναν ηθοποιό που πρώτη φορά αναλαμβάνει πρώτο ρόλο, και την πρωτάρα Tara Lynne Barr. Οι δυο τους, αν και άπειροι, είναι εξαιρετικοί και, με το διαρκώς αγανακτισμένο και γεμάτο νεύρα πρόσωπο του Joel και την ενέργεια και τρέλα της Tara Lynne Barr φτιάχνουν ένα πολύ δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο.
Το God Bless America θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ένα κωμικό Red State. Το καυστικό μαύρο χιούμορ, οι άπειρες “σπόντες” και, το καταπληκτικό δίδυμο δημιουργούν ένα άξιο πακέτο που έχει να πει πολλά.

Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Dojo Cuts – Take From Me

Εξαιρετικές funky και soul μελωδίες έρχονται από το Σίδνευ με φόρα με σκοπό να σε ανεβάσουν και να σε κάνουν να χορέψεις. Οι Dojo Cuts τρία χρόνια μετά τον πλήρως επιτυχημένο ομώνυμο ντεμπούτο τους, επιστρέφουν με τον δέυτερο δίσκο τους. Το “Take From Me” είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις χορευτικές του μελωδίες και να μας ταξιδέψει μακριά για 40 λεπτά. Πνευστά να παίζουν ασταμάτητα, κρουστά να ακολουθούν με διακριτικό τρόπο, η κιθάρα να δίνει τον ρυθμό και ένα μπάσο να προσθέτει μια έντονη funky πινελιά.
Η φωνή της Roxie Ray δίνει το δικό της χρώμα στα τραγούδια απογειώνοντάς τα. Η εισαγωγή που ανοίγει τον δίσκο δίνει το έναυσμα για τον τρελό χορό που ακολουθεί. Το γλυκό “I Can Give” στη συνέχεια αποτελείται από μια εκπληκτική μελωδία των πνευστών που δεν γίνεται να την ξεχάσεις. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Easy To Come Home” ενώ έρχεται κατά πόδας το “Mamacita” για να ανεβάσει τους ρυθμούς στα ύψη. Το ορχηστρικό “Sonny’s Strut” κρατάει το τέμπο ανεβασμένο και ο χορός δεν έχει τελειωμό. Γενικά όλος ο δίσκος έχει την δυνατότητα να επηρεάσει την διάθεσή σου προς το καλό και φυσικά να τον ακούς μη χορταίνοντάς τον. Από τα μέσα του άλμπουμ και μετά το τέμπο κάπως ηρεμεί, με τα “In This Moment” και “Take From Me” να ξεχωρίζουν. Τέλος, το bonus κομμάτι που υπάρχει κλείνει με φουλ ανεβαστικούς ρυθμούς και χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναμπαίνει η εισαγωγή του δίσκου διότι η μία ακρόαση δεν έφτασε.
Το “Take From Me” είναι ένα πολύ όμορφο άλμπουμ και οι Dojo Cuts αποτελούν πλέον ένα ισχυρό όνομα στον χώρο της soul μουσικής. Αυθεντικές funky μελωδίες συνθέτουν ένα εκπληκτικό μουσικό σύνολο, του οποίου η ακρόαση, θα σε κάνει να ψάξεις παραπάνω την συγκεκριμένη μπάντα αλλά και άλλες παρόμοιες της ίδιας μουσικής σκηνής.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More