Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

To Rome With Love

Η Phyllis και ο Jerry ταξιδεύουν στην Ρώμη για να γνωρίσουν τους γονείς του φίλου της κόρης τους. Ο Jerry, φρέσκος συνταξιούχος, για να ικανοποιήσει τη νοσταλγία του για την δουλειά του, βρίσκει στο πρόσωπο του Ιταλού συμπεθέρου του, ο οποίος διευθύνει ένα γραφείο κηδειών, την επόμενη μεγάλη φωνή της κλασικής μουσικής. Ο Jack σπουδάζει αρχιτεκτονική μαζί με την κοπέλα του, την Sally, όπου κάποια μέρα θα συναντηθεί με τον John, έναν σπουδαίο αρχιτέκτονα, ο οποίος θα προσπαθήσει να αποτρέψει το νεαρό φοιτητή να συνάψει σχέση με την κολλητή φίλη της κοπέλας του. Ο Leopoldo ένα συνηθισμένο πρωϊνό ξεκινάει από το σπίτι του για την δουλειά αλλά δεν φαντάζεται αυτό που τον περιμένει. Έξω από την πόρτα του σπιτιού του τον περιτριγυρίζουν δεκάδες δημοσιογράφοι και φλας και ξαφνικά γίνεται το διασημοτέρο πρόσωπο της Ιταλίας, χωρίς καν να γνωρίζει τον λόγο. Ο Antonio και η Milly ταξιδεύουν στην Ρώμη για να γνωρίσουν τους θείους του πρώτου. Ένα μπέρδεμα, όμως, θα φέρει την Milly να περιπλανιέται στα σοκάκια της πόλης και τον Antonio να μπλέκει χωρίς να το θέλει με την Anna, μια πόρνη.
Αυτές είναι τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες που συμβαίνουν στο κέντρο της «αιώνιας πόλης». Ο Woody Allen συνεχίζει ακάθεκτος να γυρίζει ταινίες σε ευρωπαϊκές χώρες και αυτή την φορά την τιμητική της την είχε η Ρώμη. Γνώριμα σκηνικά για τον Αμερικανό σκηνοθέτη και ιστορίες που περιστρέφονται γύρω από τον ρομαντισμό, την αγάπη, τον έρωτα, την απιστία, το ψέμα, την απληστία και γενικά όσα παρουσιάζει στις ταινίες του τα τελευταία χρόνια. Οι τέσσερις πλοκές δεν ενθουσιάζουν με το σενάριό τους, ωστόσο υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κρατήσουμε και να αφήσουμε. Προφανώς, τα όμορφα πλάνα από την Ρώμη αξίζουν πολύ και μπορούν να σε πείσουν να την επισκεφθείς. Η σκηνοθεσία του Allen είναι, επίσης, εξαιρετική με τα περάσματα από την μία ιστορία στην άλλη χωρίς να χάνεσαι αλλά και να κρατιέσαι σε μια «εγρήγορση». Εκτός αυτών, όμως, όσο και να το θέλουμε δεν μας μένει κάτι παραπάνω από την ταινία, αφού σεναριακά δεν εκπλήσσει και εδώ και χρόνια φαίνεται ο Woody Allen να επαναλαμβάνεται μέχρι αηδίας.
Σύνηθες θέμα είναι η ταινία, στην οποία παίζει ο ίδιος ο Woody Allen να μην αρέσει σε πολλούς. Οι κινήσεις του, οι αντιδράσεις του, ακόμα και οι αστείες ατάκες του έχουν γίνει προβλέψιμες. Ωστόσο, υπάρχει πληθώρα μεγάλων ηθοποιών που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο. Καταρχάς, για τον Roberto Benigni δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ο τύπος παίζει αυτό που είναι, δηλαδή έναν ανοιχτό άνθρωπο, γεμάτο χαρά και ενθουσιασμό και που ανεβάζει από μόνος του την ταινία. Τρομερός ρόλος στο φιλμ είναι εκείνος του Alec Baldwin (Rock of Ages) που προσφέρει άφθονο γέλιο. Οι νεαροί της παρέας, Jesse Eisenberg, Greta Gerwig και Ellen Page, δίνουν μια φρεσκάδα, η οποία όμως δεν είναι ικανή για να εντυπωσιάσει. Τέλος, η Penelope Cruz στον ρόλο της πόρνης μάλλον περνάει αδιάφορη.
Μετά το “Midnight in Paris” (ναι, ήταν πολύ καλή ταινία) ο γνωστός σκηνοθέτης επιστρέφει παρουσιάζοντάς μας την ιταλική πρωτεύουσα και την κουλτούρα των Ιταλών. Όμως, φαίνεται να έχει περάσει η μπογιά του και επιπλέον δεν κάνει κάτι γι’ αυτό. Τα τελευταία χρόνια (για να μην πω την τελευταία δεκαετία) επεναλαμβάνεται ενώ το σενάριό του είναι κάτι παραπάνω από βαρετό. Όχι ότι το “To Rome With Love” δεν αξίζει την ευκαιρία του, απλώς στο τέλος της προβολής θα βγει μια φωνή από μέσα σου ψιθυρίζοντας «άλλο ένα κλασικό δύωρο Woody Allen».

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012

Bob Dylan – Tempest

Δύο από τις κατηγορίες των καλλιτεχνών είναι πρώτον, εκείνοι οι οποίοι αξίζουν πολλά κείμενα και ιδιαίτερη μνεία για όλα αυτά που έχουν πράξει σε μουσικό επίπεδο και δεύτερον, εκείνοι για τους οποίους δεν πρέπει καν να μπαίνεις στον κόπο να μιλήσεις για το άτομό τους. Στην δεύτερη κατηγορία, όμως, ανήκουν άνθρωποι οι οποίοι όχι μόνο έχουν συνθέσει απίστευτα τραγούδια αλλά αποτελούν σημαντικότατο κομμάτι της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Οπότε τα λόγια για αυτούς είναι περιττά. Όπως για έναν από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, τον κύριο Bob Dylan. Από το 1962 κυκλοφορεί ασταμάτητα δίσκους αποτελώντας έναν από τους κύριους μοχλούς της μουσικής των δεκαετιών του ’70, του ’80, του ’90 αλλά και του ’00. Από αυτόν εμπνεύστηκαν οι περισσότεροι μουσικοί πριν 30 χρόνια ενώ ίσως αν δεν υπήρχε να μην είχε τόση άνθηση η μουσική τα χρόνια των 60’s. 40 χρόνια αργότερα από το δισκογραφικό ντεμπούτο του πιο γνωστού τραγουδοποιού της folk και της country και 34 στούντιο άλμπουμ, ο Bob Dylan επιστρέφει φέτος τον Σεπτέμβρη με το 35ο πόνημά του με τον τίτλο “Tempest”.
Ο 71χρονος καλλιτέχνης δείχνει ότι παρά την ηλικία του έχει δίψα, έχει έμπνευση και μπαίνει στο στούντιο για να ηχογραφήσει 10 καινούρια τραγούδια. Το αξιοπερίεργο είναι πως ο αειθαλής τραγουδοποιός συνεχίζει να συνθέτει όμορφα κομμάτια με την κλασική προσωπική του νότα και φυσικά με αυτή την βραχνάδα στην φωνή του που απογειώνει το κάθε τραγούδι. Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν και εκείνοι που χαρακτηρίζουν την μουσική του Dylan βαρετή, πολλά κομμάτια του ίδια και ιδιαίτερα τώρα που δείχνει να «πιέζει» τον εαυτό του σε αυτή την ηλικία να βγάλει καινούρια τραγούδια. Όπως και να έχει, μια καινούρια κυκλοφορία από τον Bob Dylan αποτελεί από μόνη της τεράστια μουσική είδηση. Το “Tempest” με την πρώτη ακρόαση ακούγεται ευχάριστο. Έχει τις καλές στιγμές του, έχει και τις κοιλιές του. Το καλό όμως είναι πως οι καλές στιγμές παρά είναι καλές και σκεπάζουν τα όποια βαρετά σημεία υπάρχουν. Δεν μπορείς να μην σταθείς δηλαδή στα καταπληκτικά “Narrow Way” και “Pay In Blood” και να ξεχάσεις αμέσως την άσχημη παρένθεση του νοχελικού “Long and Wasted Years”. Όπως στα περισσότερα άλμπουμ του έτσι και εδώ ο αμερικανός καλλιτέχνης παρουσιάζει τραγούδια μεγάλης διάρκειας, χωρίς αυτό όμως να αποτελεί αρνητικό παράγοντα για το συνολικό αποτέλεσμα. Μάλλον με μια εξαίρεση, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου που διαρκεί 14 λεπτά και πραγματικά πιστεύω πως είναι ανούσιο και κουραστικό. Για το τέλος ο Bob Dylan συνθέτει ένα τραγούδι αφιερωμένο σε έναν άλλο μεγάλο καλλιτέχνη, τον John Lennon, με τον τίτλο "Roll on John".
Ο δίσκος κυμαίνεται στα γνώριμα μουσικά μονοπάτια του Bob Dylan με τα κλασικά ρυθμικά κρουστά, την ηλεκτρική κιθάρα που σε κάποιες στιγμές ξεφεύγει με όμορφο τρόπο από το συνηθισμένο τέμπο και φυσικά το βιολί και την φυσαρμόνικα που παραμένουν πιστοί σύντροφοι στις συνθέσεις του. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως ο τραγουδοποιός απο την Μινεσότα έχει ακόμα την σπίθα και την έμπνευση να κυκλοφορήσει εξαιρετικούς δίσκους. Προφανώς και ο Bob Dylan δεν είναι αναγκασμένος να αποδείξει σε κανέναν τίποτα όσον αφορά τις μουσικές του γιατί πολύ απλά αυτός προχώρησε την παγκόσμια rock, country, folk μουσική σκηνή πολλά βήματα μπροστά. Εκτός αυτών, το “Tempest” είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ με τραγούδια πιασάρικα και ας λείπει η πολύ παθιασμένη ερμηνεία. Αυτός ο τύπος συνεχίζει ακάθεκτος να ηχογραφεί, να μας ενθουσιάζει και να μας κάνει να τον εξυμνούμε για όλες αυτές τις τρομερές συνθέσεις του. Ο Bob Dylan είναι εδώ και παρουσιάζει τον αρκετά καλό δίσκο του, τον υπ’ αριθμόν 35 παρακαλώ!

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012

The Chef

Ένας από τους πιο γνωστούς σεφ της Γαλλίας, ο Alexandre Lagarde, «απειλείται» με την κατάργηση του τρίτου αστεριού από τους κριτές της γαστρονομίας, την στιγμή που οι σχέσεις του με τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου στο οποίο εργάζεται δεν είναι και οι καλύτερες. Η κατάσταση χειροτερεύει όταν οι ιδέες και οι εμπνεύσεις του μεγάλου μάγειρα αρχίζουν να στερεύουν και η μαγειρική του γίνεται ολοένα και πιο συνηθισμένη και απλοϊκή ενώ ταυτόχρονα δέχεται και τον πόλεμο από την κόρη του, την οποία έχει παραμελήσει λόγω των επαγγελματικών του καθηκόντων. Λίγο πριν φτάσει, όμως, στο αδιέξοδο – επαγγελματικό και προσωπικό – θα γνωρίσει τον Jacky Bonnot με τον οποίο θα περάσουν πολλά και θα αλλάξει η ζωή και των δύο.
Μια ευχάριστη γαλλική κωμωδία στην καρδιά του Παρισιού. Για το ότι είναι γυρισμένη στην πόλη του φωτός δεν χωράει αμφισβήτηση. Ούτε για το ότι είναι κωμωδία χωράει κάποια αμφισβήτηση. Το πρόβλημα έγκειται στο αν είναι ευχάριστη η ταινία. Βλέπεται ευχάριστα και άνετα αλλά κατά πάσα πιθανότητα στην επόμενη μισή ώρα μετά την προβολή της, θα την έχεις ξεχάσει. Το καλό είναι ότι η διάρκεια του φιλμ φτάνει την μία ώρα και τα 20 λεπτά, οπότε δεν προλαβαίνει να σε κουράσει. Από τα πρώτα, κιόλας, πέντε λεπτά έχεις καταλάβει την πλοκή της ταινίας, το τί θα γίνει στην συνέχεια και απλώς στοιχηματίζεις με τον διπλανό σου (ή τον εαυτό σου) σε ποιά χρονική στιγμή θα πραγματοποιηθεί η κάθε φάση. Βέβαια, υπάρχει και το άλλο ενδεχόμενο, να αρχίζεις χτίζεις το δικό σου σενάριο και πώς θα μπορούσες εσύ ο ίδιος να κάνεις μια ταινία που βλέπεις, πολύ καλύτερη.
Ο Daniel Cohen γράφει και σκηνοθετεί το “The Chef” και από ότι φαίνεται δεν κάνει το σκηνοθετικό του άλμα μετά και τις δύο (μάλλον) αποτυχημένες ταινίες του το 1999 και το 2007. Μπορεί πριν δεις την ταινία το όνομα του Jean Reno να σου πέρασε γλυκά από τα αυτιά και να σε ψάρωσε, ωστόσο ούτε αυτός ο μεγάλος ηθοποιός σώζει την παρτίδα. Ο «Σεφ και ο Σεφ του», όπως είναι ο ελληνικός τίτλος, δεν είναι κάτι παραπάνω από μια ευχάριστη ταινία, με κάποιες ελάχιστες στιγμές γέλιου και φυσικά «απαγορευτική» για κινηματογράφο. Διότι, υπάρχουν χίλιες δυο ιδανικότερες για να δεις στο μεγάλο πανί και μάλλον θα κλαις τα χρήματά σου στο τέλος.

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012

Grimes – Visions

Δραστηριοποιείται τα τελευταία 3 χρόνια και έχει καταφέρει ήδη να κεντρίσει το ενδιαφέρον πολλών κριτικών της μουσικής αλλά και να αποκτήσει πολλούς φαν. Η Claire Boucher, ή κατά κόσμο Grimes, έχει κυκλοφορήσει τρεις δίσκους με τους δύο πρώτους να βγαίνουν το 2010 ενώ το τρίτο και καινούριο της άλμπουμ να κυκλοφορεί στις αρχές του 2012. Αμέσως από τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε, η 24χρονη Καναδή εντυπωσίασε πολλούς ακροατές με το ιδιαίτερο στυλ των κομματιών της. Μετά τα “Geidi Primes” και “Haflaxa”, η Grimes επιστρέφει φέτος με 13 τραγούδια και το “Visions”.
Αξιοπερίεργοι στίχοι και μουσικές από έναν άλλο πλανήτη συνθέτουν το μουσικό σκηνικό του δίσκου. Τα beat-άκια δίνουν και παίρνουν δημιουργώντας πολλές φορές, σε συνδυασμό με τα φωνητικά της Grimes, ένα συνοθύλευμα διαφορετικών ειδών μουσικής και γενικά μιας ηλεκτρονικής pop που περνάει από πολλές μουσικές στάσεις. Αυτό άλλοτε κουράζει και άλλοτε εντυπωσιάζει. Στην προκειμένη περίπτωση γίνονται και τα δύο. Όντως είναι κάπως εντυπωσιακό να ακούς μελωδίες που θεωρούνται περίεργες αλλά που έχουν να δώσουν κάτι στον ακροατή την στιγμή που φτάνεις στην τρίτη ακρόαση του δίσκου και λες πως δεν αντέχεις. Ανάμεσα στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις κάποια «εύπεπτα», όπως το πρώτο single “Oblivion”, και κάποια άλλα με τα οποία χάνεις λίγο την μπάλα, όπως το “Circumambient”.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Grimes δεν συνθέτει αυτές τις μελωδίες στην τύχη ή απλώς για να πει πως δημιούργησε κάτι. Αυτά θέλει να πει και αυτά λέει. Πολύ απλά ως μια άλλη Bjork (Biophilia) της οποίας φαίνεται να ακολουθεί τα δισκογραφικά βήματα. Το “Visions” είναι μια καλή δισκογραφική δουλειά από εκείνες που δεν βγαίνουν και συχνά. Οπότε τα 50 λεπτά της συνολικής διάρκειάς του αξίζουν να ακουστούν.

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012

Chinese Take-Away

Ο Roberto είναι ιδιοκτήτης ενός μικρού καταστήματος τεχνικού εξοπλισμού με σιδηρικά, βίδες και εργαλεία σε μια μικρή γειτονιά του Μπουένος Άιρες. Εκτός αυτού, είναι ένας μοναχικός, σχολαστικός με την δουλειά του και συνεπής με την δική του καθημερινή ρουτίνα αλλά και δίκαιος άνθρωπος. Μια μέρα και εκεί που χάζευε τα αεροπλάνα να απογειώνονται «προσγειώθηκε» ξαφνικά ένας Κινέζος δίπλα του. Χωρίς λεφτά, χωρίς να γνωρίζει ούτε μία λέξη ισπανικά και με μεγάλο τρόμο προσπαθεί να προσεγγίσει τον Ρομπέρτο για βοήθεια. Μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά, ο Αργεντινός τον βάζει στο αμάξι του με την ελπίδα ότι θα βρει μια λύση για τον Κινέζο είτε στην κινεζική πρεσβεία είτε στην αστυνομία. Μάταια όμως αφού οι κρατικές υπηρεσίες δεν έδειξαν την πρέπουσα σημασία με αποτέλεσμα ο Ρομπέρτο να αναγκαστεί να φιλοξενήσει έναν άνθρωπο στο σπίτι του με τον οποίο δεν μπορεί να ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα. Ωστόσο, στο τέλος θα βρει την άκρη και θα μάθει την ιστορία του Κινέζου και το λόγο για τον οποίο βρέθηκε στην Αργεντινή.
Ο Sebastian Borensztein γράφει και σκηνοθετεί μια εκπληκτική ταινία γεμάτη από πολύ καλές ερμηνείες. Το δράμα είναι τόσο όσο χρειάζεται χωρίς να το παρακάνει ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν οι κωμικές στιγμές που υπάρχουν. Το σημαντικότερο απ’ όλα όμως είναι το ανθρωπιστικό μήνυμα που δίνει στο τέλος το φιλμ και η αισιοδοξία που πηγάζει από αυτή την ανθρώπινη ταινία. Ο Ricardo Darin (Το Μυστικό στα Μάτια της) για άλλη μια φορά είναι συγκλονιστικός στην ερμηνεία του ενώ και ο Ignacio Huang στέκεται άξια δίπλα του, παίζοντας τον χαμένο Κινέζο που δεν έχει στον ήλιο μοίρα αλλά που όμως έχει καλή καρδιά.
Το “Chinese Take-Away” είναι μία από τις καλύτερες δραμεντί της φετινής χρονιάς. Όλα τα συναισθήματα που σου γεννάει είναι μοιρασμένα σε σωστές δόσεις χωρίς υπερβολές. Η σκηνοθεσία πολλές φορές σε εκπλήσσει ευχάριστα ενώ η έλλειψη μουσικής κάνει την ταινία κάπως πεζή αλλά ταυτόχρονα πιο πραγματική και πιο κοντά προς τα εσένα. Αξίζει η συγκεκριμένη ταινία και ας μην την θυμάσαι μετά από λίγους μήνες.

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012

Two Door Cinema Club – Beacon

Το 2010 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο και κατάφεραν να γίνουν «χρυσοί» στα charts της Μεγάλης Βρετανίας ενώ τα περισσότερα τραγούδια του άλμπουμ έγιναν επιτυχίες. Επομένως, χωρίς καμία αμφιβολία φαινόταν πως το μέλλον τους θα ήταν πλήρως επιτυχημένο, αν συνέχιζαν να συνθέτουν όμορφες μελωδίες με γνώμονα την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά. Οι Two Door Cinema Club έρχονται από την Βόρεια Ιρλανδία και δείχνουν μεγάλη διάθεση για να εντυπωσιάσουν τους οπαδούς της indie μουσικής σκηνής με τις συνθέσεις τους. Δύο χρόνια μετά την πρώτη τους δισκογραφική επιτυχία επιστρέφουν με φρέσκα κομμάτια και έναν δίσκο με τον τίτλο “Beacon”.
Η τριμελής μπάντα ηχογραφεί και παρουσιάζει 11 τραγούδια με τους απαραίτητους ήχους που χρειάζονται. Ηλεκτρική κιθάρα με την παραμόρφωση που παίρνει ενίοτε, το μπάσο που δίνει τον ρυθμό χωρίς όμως να εντυπωσιάζει και τα beat-άκια, τα οποία οφείλονται για αυτή την dance διάθεση που αναδύει από τα κομμάτια. Με την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως τα τραγούδια του δίσκου μόνο αδιάφορα δεν είναι. Αυτό, διότι το “Next Year” που κάνει την αρχή αποτελεί ένα πολύ πιασάρικο κομμάτι. Με το “Handshake” τα ηλεκτρονικά στοιχεία μπαίνουν για τα καλά στο παιχνίδι ενώ το χορευτικό τέμπο αρχίζει να γίνεται ολοένα και γρηγορότερο με το αμέσως επόμενο “Wake Up”. Οι Two Door Cinema Club καταφέρνουν με εξαιρετικό τρόπο να ενώσουν την dance με την indie rock μουσική.
Στην συνέχεια έρχεται το “Someday” και ταυτόχρονα ένα post punk να απογειώσει την ήδη ανεβασμένη διάθεση. Από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου είναι το “The World Is Watching” με το συνθεσάϊζερ να δίνει μια γεύση από Hot Chip (In Our Heads) στα pop – rock τραγούδια της Ιρλανδικής μπάντας. Οι Two Door Cinema Club πολύ απλά μπορούν να έχουν ένα λαμπρό μουσικό μέλλον. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια συγκροτημένη παρουσία στην δισκογραφία και τραγούδια όπως εκείνα του ντεμπούτου τους αλλά και αυτά του φετινού τους δίσκου. Με το “Beacon” οι Alex Trimble, Kevin Baird και Sam Halliday αποτελούν αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα ανερχόμενα συγκροτήματα της indie σκηνής της Ευρώπης.

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2012

Total Recall

Ο Douglas Quaid είναι ένας απλός εργάτης σε ένα εργοστάσιο που συναρμολογεί ρομπότ και είναι παντρεμένος με τη Lori, μια πανέμορφη γυναίκα που κάνει μια εξίσου απλή ζωή. Στον ύπνο του όμως, βλέπει ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο πως είναι κάποιος άλλος, ένας πράκτορας, και στο πλευρό του δεν έχει την Lori αλλά μια άλλη γυναίκα. Μια εταιρεία, η Rekall, εμφυτεύει στους πελάτες της αναμνήσεις κατά παραγγελία, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ζήσουν κάτι που δεν μπορούν. Όταν ο Douglas θα επισκεφτεί αυτή την εταιρεία, κάτι θα πάει πολύ στραβά και από εκεί θα ξεκινήσει ένα μεγάλο κυνηγητό, καθώς όλοι θα προσπαθούν να τον πιάσουν, εκτός από την γυναίκα που έβλεπε στο όνειρό του. Μπερδεμένος για το τί είναι αληθινό και τί όχι, ο Douglas θα προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτούς που τον κυνηγάνε αλλά και να ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό, ενώ παράλληλα καλείται να σταματήσει τα σχέδια ενός δυνάστη.
Ο Len Wiseman επιστρέφει στον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης μετά από το Die Hard 4 και τα δύο πρώτα μέρη της σειράς Underworld, με ένα remake μιας cult ταινίας του 90’, της Ολικής Επαναφοράς. Το σενάριο της ταινίας είναι, όπως και στην παλιά ταινία, βασισμένο στο διήγημα του Philip K. Dick, “ We Can Remember It for You Wholesale”, με κάποιες αλλαγές που φέρνουν την ιστορία σε ποιο σύγχρονα μοτίβα. Η πλοκή, πέρα από την τρομερή δυνατότητα αγοράς αναμνήσεων, περιλαμβάνει και ένα δυστοπικό μέλλον στο οποίο μόνο δύο μέρη πάνω στον πλανήτη είναι ακόμα κατοικήσιμα, η Αγγλία και η Αυστραλία, με την πρώτη να προσπαθεί να υποδουλώσει την δεύτερη. Το σκηνικό θυμίζει έντονα Bladerunner ενώ η φωτογραφία στην πλευρά της Αυστραλίας είναι καταπληκτική. Ο Wiseman έχει στην διάθεσή του μία ωραία ιστορία που μπορεί να αποκτήσει δυνατό βάθος ειδικά με την διαμάχη των δύο χωρών και τις κοινωνικές προεκτάσεις της, αλλά αποφασίζει να μην την εκμεταλλευτεί. Επικεντρώνεται αποκλειστικά στην δράση και δημιουργεί ένα ξέφρενο κυνηγητό που ξεκινάει κοντά στην αρχή της ταινίας και τελειώνει λίγο πριν τους τίτλους τέλους, χωρίς να αφήσει τον θεατή να πάρει ανάσα, αλλά ούτε και να σκεφτεί πολύ αυτό που βλέπει. Η κάμερα του Wiseman κινείται πολύ γρήγορα και περνά το συναίσθημα της καταδίωξης και στον θεατή, ενώ δεν λείπουν οι μάχες σώμα με σώμα, τα όπλα αλλά και οι εκρήξεις. Η παραγωγή άλλωστε είναι υψηλού επιπέδου, με μοναδικό ίσως μειονέκτημα την έλλειψη ενός, αντίστοιχου με την ποιότητα της εικόνας, μουσικού score.
Στον ρόλο του Douglas Quaid, τον ρόλο που στην παλιά ταινία είχε υποδυθεί ο Arnold Schwarzenegger, βλέπουμε τον Colin Farrell (Fright Night), σε μια πιο “καθημερινή” έκδοση του ήρωα, καθώς ο Colin Farrell δεν μπορεί να βγάλει την τρέλα που είχε ο Arnold. Δίπλα του, η Kate Beckinsale (Underworld) εμφανίζεται στον ρόλο της γυναίκας του Douglas, ένας ρόλος πολύ αλλαγμένος και πολύ πιο ενεργός, καθώς βρίσκεται μέσα στις περισσότερες μάχες, και η εντελώς άχρωμη Jessica Biel στον ρόλο της γυναίκας που έβλεπε στο όνειρό του ο Douglas. Δυστυχώς η παντελής έλλειψη χημείας μεταξύ του cast είναι εύκολα εμφανής, ειδικά στους διαλόγους που προσπαθούν να δώσουν λίγο χιούμορ στην ταινία αλλά τελικά περνάνε εντελώς απαρατήρητοι.
Το Total Recall θα μπορούσε στα χέρια άλλου σκηνοθέτη να γίνει ένα πολύ επιτυχημένο remake, αλλά επιλέγοντας τον Len Wiseman η παραγωγή αποφάσισε να γυρίσει μια εύκολη αλλά όμορφη ταινία. Με ένα πιο δεμένο cast το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο, αλλά ακόμα και με τα ελαττώματά της, η ταινία παραμένει μια δυνατή περιπέτεια που όμως δεν θα αργήσεις να ξεχάσεις.

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

The Vaccines – The Vaccines Come of Age

Περίπτωση από τις ελάχιστες αποτελούν οι Vaccines, οι οποίοι έγιναν πασίγνωστοι αμέσως με τον πρώτο τους δίσκο. Το “What Did You Expect from The Vaccines?” σκαρφάλωσε στις υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών της Ευρώπης «χαρίζοντας» στο συγκρότημα 6 singles και μια αναγνωρισιμότητα που ούτε τα ίδια τα μέλη της μπάντας θα περίμεναν από την πρώτη κυκλοφορία τους. Επομένως, η είδηση πως φέτος ήρθε η στιγμή για το δεύτερο άλμπουμ των Βρετανών μονάχα ευχάριστη μπορεί να θεωρηθεί. Το “The Vaccines Come of Age” μόλις κυκλοφόρησε και είναι έτοιμο να μας βουτίξει μέσα στις πανέμορφες indie μελωδίες των Vaccines.
Η 4μελής μπάντα καταφέρνει τα τραγούδια της να μην σε κουράζουν την στιγμή που από τις πρώτες νότες σε πιάνουν από το χέρι και δεν ξέρεις που σε πηγαίνουν. Για όλα φταίει ο ρυθμός που παραμένει αμείωτος, η πορωτική γραμμή που κρατάει η κιθάρα με την παραμόρφωσή της και τα απίστευτα ρεφρέν που δεν γίνεται να μην τα σιγοτραγουδήσεις. Από τα πρώτα πέντα κομμάτια κολλάς και έχεις σιγουράκι πως ο δίσκος μέχρι το τέλος του θα είναι εξαιρετικός. Η πρώτη ακρόαση φεύγει χωρίς να το καταλάβεις ενώ η δεύτερη φορά είναι πλέον μονόδρομος, από την στιγμή που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αφού μένεις εντυπωσιασμένος από όσα μόλις άκουσες. Παλεύω να βρω το τραγούδι που μπορεί να κάνει την διαφορά αλλά μάταια. Η ροή που ξεκίνησε από το 6λεπτο “No Hope”, που συνεχίζει με το καταπληκτικό “Teenage Icon”, περνάει με βίαιο τρόπο από τον σίφουνα με το όνομα “Bad Mood” και καταλήγει στο κάπως πιο ήρεμο “Lonely World” είναι τρομερή δημιουργώντας μια απίστευτη μουσική εμπειρία. Διότι ο συγκεκριμένος δίσκος είναι μια μουσική εμπειρία και γι’ αυτό το λόγο στους Vaccines αξίζουν πολλά συγχαρητήρια.

Τι να πεις για τους Vaccines; Ότι μετά τον απίστευτο πρώτο δίσκο τους κυκλοφορούν έναν δεύτερο δίσκο, ο οποίος είναι τρόμερός; Κανείς δεν γνωρίζει μέχρι που μπορεί να φτάσει το συγκεκριμένο συγκρότημα αλλά δεν χρειάζεται κιόλας να απασχολεί αυτό το θέμα. Ας απολαύσουμε αυτά τα κομμάτια που βγάζουν τώρα και οι Vaccines θα ξανακάνουν το θαύμα τους. Δεν χωράει αμφισβήτηση πως το “The Vaccines Come of Age” θα συγκαταλέγεται στα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς. Πλέον η μπάντα από το Λονδίνο έχε αφήσει το δικό της στίγμα στην rock σκηνή ενώ το ωραίο ειναι ότι διαφέρει αρκετά από τα υπόλοιπα βρετανικά γκρουπ. Ο δίσκος θα παίξει σίγουρα πολύ μέσα στον επόμενο χρόνο και οι Vaccines μόλις ανέβηκαν μια κατηγορία στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More