Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2012

Archive – With Us Until You’ re Dead

Οι Archive δραστηριοποιούνται δισκογραφικά από το 1996 όπου και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους άλμπουμ και έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει άλλους επτά δίσκους, χτίζοντας ένα αξιόλογο όνομα στον ευρωπαϊκό χώρο της μουσικής. Αυτό λένε οι περισσότεροι Έλληνες φαν της μπάντας. Προσωπική άποψη είναι πως το συγκεκριμένο γκρουπ δεν ανήκει στην ελίτ της Ευρώπης – ή έστω δεν αποτελεί ένα μουσικό σχήμα που είναι ικανό να εξαγάγει την μουσική του και παραπέρα – και ότι οι περισσότεροι οπαδοί του βρίσκονται στην Ελλάδα. Αυτό εξηγείται και από τις αμέτρητες φορές που έχουν επισκεφθεί την χώρα μας. Μέχρι και περιοδεία πραγματοποίησαν παίρνοντας σβάρνα πέντε μεγάλες πόλεις, όπου αυτό σε μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα κάτι έστω λέει. Παρόλο αυτά, η Λονδρέζικη μπάντα κάνει την επιστροφή της φέτος με το ένατο άλμπουμ της, “With Us Until You’ re Dead”.
Κάποτε, κάπου είχε γραφτεί πως η μουσική των Archive μοιάζει αρκετά με τον ήχο των Radiohead (The King of Limbs). Προφανώς, κάτι τέτοιο μονάχα ως αστείο μπορεί να θεωρηθεί. Και αυτό, διότι οι Archive δεν δείχνουν διάθεση να ξεφύγουν από τον κλασικό ήχο που ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. Στις αρχές αυτή η ατμοσφαιρική μουσική που συνδυαζόταν με το progressive rock έκανε αίσθηση. Τώρα έχει γίνει βαρετή επειδή το βρετανικό συγκρότημα δεν συνθέτει κάτι το διαφορετικό. Από την άλλη, τα τραγούδια αποπνέουν μια κινηματογραφικότητα, την οποία δεν μπορούμε να απορρίψουμε. Ο δίσκος κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα ενώ δεν μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον σου σε κάποιο σημείο.
Μια διαφορά που υπάρχει σε αυτό τον δίσκο είναι η μεγαλύτερη παρουσία της γυναικείας φωνής, εκείνη της Maria Q δηλαδή. Οι Archive κολυμπάνε εδώ και χρόνια στα ίδια νερά. Δεν κάνουν το βήμα που χρειάζεται για να αλλάξεις επίπεδο παρά αναλώνονται στα ίδια και τα ίδια. Το “With Us Until You’ re Dead” μπορεί να χαρακτηριστεί και ως βαρετός δίσκος.

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Caesar Must Die

Οι φυλακισμένοι των φυλακών υψίστης ασφαλείας της Ρώμης ανεβάζουν το κλασικό θεατρικό έργο του Shakespeare, «Ο Ιούλιος Καίσαρ». Σκηνές του θανάτου του Καίσαρα, της επανάστασης και της θέλησης για την αποκατάσταση της δημοκρατίας αναβιώνουν στην θεατρική σκηνή της φυλακής αλλά και στους διαδρόμους της πτέρυγας. Έπειτα από πολλές πρόβες και προσπάθειες για να ανέβει το έργο, το κοινό που πήγε να παρακολουθήσει την παράσταση αποθέωσε και χάρισε το πιο θερμό χειροκρότημά του στους φυλακισμένους.
 Οι αδερφοί Taviani στα 80 τους χρόνια μπαίνουν στις φυλακές της Ρώμης, Ρεμπίμπια, και σκηνοθετούν τις πρόβες των φυλακισμένων για να ανέβει η θεατρική παράσταση «Ο Ιούλιος Καίσαρ». Δύο από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους σκηνοθέτες παρουσιάζουν το πασίγνωστο έργο του William Shakespeare συνολικής διάρκειας 76 λεπτών! Δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο αυτής της μικρής διάρκειας αλλά το γεγονός είναι πως αυτά που θέλουν να πουν οι Ιταλοί σκηνοθέτες δεν βρίσκουν τον χρόνο να ειπωθούν καθαρά. Η σκληρή πραγματικότητα των φυλακισμένων ενώνεται με τα μηνύματα του θεατρικού έργου και μέσα από αυτό το πάντρεμα, παρακολουθούμε – εκτός από τις πρόβες – τις σχέσεις των φυλακισμένων μεταξύ τους αλλά και τις ψυχικές αντοχές τους να δοκιμάζονται.
Ενώ οι Paolo και Vittorio Taviani παίζουν με το έγχρωμο μόνο κατά την θεατρική παράσταση και το ασπρόμαυρο στις πρόβες, το “Caesar Must Die” θέτει ερωτήματα ακριβώς με αυτά που έθετε και ο Shakespeare. Και αυτό, διότι η ταινία δεν δίνει κάτι παραπάνω από την απόδοση του κλασικού έργου του Καίσαρα. Εννοείται πως αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι ηθοποιοί είναι πραγματικοί βαρυποινίτες ενώ η φράση ενός φυλακισμένου προς το τέλος τα λέει όλα. «Από τότε που ανακάλυψα την τέχνη, αυτό το κελί έχει γίνει πραγματικά μια φυλακή». Το “Caesar Must Die” βραβεύτηκε με την Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Baby Guru – Pieces

Οι Baby Guru συγκαταλέγονται στην λίστα με τα πιο ελπιδοφόρα συγκροτήματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Με έναν άκρως ψυχεδελικό δίσκο, το τρίο από την Αθήνα μας συστήθηκε πριν ενάμιση χρόνο με τον ομορφότερο τρόπο που θα μπορούσε. Το ομώνυμο άλμπουμ τους αποτέλεσε ένα από τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2011 και όλοι (όσοι άκουσαν αμέτρητες φορές τα τραγούδια τους) περίμεναν πως και πως το επόμενο δισκογραφικό βήμα της μπάντας. Αυτό συνέβη και ο δεύτερος δίσκος των Prins Obi, King Elephant και Sir Kosmiche (τα ψευδώνυμά τους είναι) μόλις κυκλοφόρησε και φέρει τον τίτλο “Pieces”.
Η ψυχεδελική τάση υπάρχει και σε αυτό τον δίσκο, ωστόσο όχι τόσο πολύ όσο στο προηγούμενο άλμπουμ. Εδώ συναντάμε αρκετή κιθάρα – πράγμα που έλειπε εντελώς πριν – και μια πιο ποπ προσέγγιση των τραγουδιών. Αυτό που ακούμε από τα 13 τραγούδια του άλμπουμ είναι σίγουρα η υψηλή παραγωγή που υπάρχει (ειδικά για ελληνικό σχήμα) και το «θάρρος» των Baby Guru να γυρίζουν την πλάτη τους στον πολύ επιτυχημένο πρώτο δίσκο τους και να ψάχνονται σε νέα μουσικά μονοπάτια. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως πολύ πειραματισμό δεν ακούμε στα κομμάτια. Η δημιουργικότητα, όμως, και η έμπνευση υπάρχουν. Πιο πολύ τα φωνητικά θυμίζουν κάτι από Jim Morrison ενώ το ηλεκτρονικό στοιχείο έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι. Πολύ δύσκολα ξεχωρίζεις κάποια τραγούδια καθώς τα 36 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος ξεκινούν και τελειώνουν με μια αρκετά καλή ροή, χωρίς να χαλιέσαι σε κάποιο σημείο. Από την άλλη, λείπει αυτό το «ξέσπασμα» που χρειάζεται ένα άλμπουμ για να κάνει την διαφορά.
Δεν εντυπωσιάζεσαι, δεν βαριέσαι. Κάπου στη μέση βρίσκεσαι και παλεύεις με το να βρεις αν ο δίσκος είναι καλός ή κακός. Το “Pieces” κλίνει προς το «καλό» χωρίς, όμως, να σε ενθουσιάζει κιόλας. Σίγουρα το καλό της υπόθεσης είναι πως οι Baby Guru δεν δείχνουν να επαναπαύονται στην προηγούμενη επιτυχία τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ψάχνονται μουσικά.

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012

Muse – The 2nd Law

Και το όνομα αυτού, “The 2nd Law”! Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς είναι πλέον γεγονός. Οι τρεις τους αποτελούν ίσως την κορυφαία μπάντα της Μεγάλης Βρετανίας αυτή τη στιγμή και μία από τις πιο δημοφιλείς παγκοσμίως. Από το 2000, που δραστηριοποιούνται δισκογραφικά, έχουν κυκλοφορήσει πέντε δίσκους και πραγματικά ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλον. Με ανοδική πορεία και με τον συνεχή πειραματισμό στις μουσικές τους αποδεικνύουν το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι. Οι περισσότεροι τους μάθαμε μέσα από το “Black Holes and Revelations” που βγήκε το 2006 και τους έκανε να γεμίζουν στάδια σε κάθε συναυλία τους, όπως έγινε φυσικά και το 2007 στην Ελλάδα. Ο λόγος για τους Muse, που φέτος πραγματοποιούν την μεγάλη επιστροφή τους στην δισκογραφία, ύστερα από τρία χρόνια και το “Resistance”, με το οποίο μπήκαν σε διαφορετικούς μουσικούς δρόμους από ότι μας είχαν συνηθίσει όλη την προηγούμενη δεκαετία.
Καταρχάς, δεν γίνεται να αρκεστείς στην μία ακρόαση του δίσκου. Κυριολεκτικά κολλάς στις τρομερές μελωδίες των τραγουδιών και θες να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή τα κομμάτια με την σειρά για να συνηδειτοποιήσεις πως όσα ακούς είναι τρομερά και αριστουργηματικά. Αυτό το καταλαβαίνεις από το “Supremacy” που κάνει εξαιρετική αρχή για το άλμπουμ, με τα απίστευτα δυνατά riffάκια του Matthew Bellamy. Δεύτερο στην σειρά βρίσκεται το ένα εκ των δύο πρώτων singles, το “Madness”, για το οποίο έχουν ειπωθεί πολλά. Από την μία ότι αποτελεί το τραγούδι της χρονιάς και από την άλλη ότι είναι μια μίμηση των Queen ή ακόμα και του Prince. Το ότι έχουν επηρεαστεί από την μουσική των Queen το ακούμε σε ολόκληρο τον δίσκο, ωστόσο οι Muse δεν φτάνουν στα όρια της μίμησης. Όπως και να έχει, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι φανταστικό και αποτελεί ένα ακόμα βήμα του συγκροτήματος στον γενικό πειραματισμό που κάνουν.
Αν το “Madness” μοιάζει με Queen, τότε το “Panic Station” είναι σα να βγήκε από δίσκο του Freddie Mercury. Στην συνέχεια, το μονόλεπτο “Prelude” κάνει την εισαγωγή για το “Survival”, το πρώτο τραγούδι που έφεραν στην δημοσιότητα οι Muse από νωρίς. Πρόκειται για το επίσημο τραγούδι των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου και αποτελεί κλασική σύνθεση της βρετανικής μπάντας, δηλαδή ξέσπασμα στο ρεφρέν και όμορφο κιθαριστικό σόλο. Μία από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι το “Follow Me”. Πορωτική μελωδία και παιχνίδια ηλεκτρονικών στοιχείων και beats με την ηλεκτρική κιθάρα και τα κρουστά, για να μπούμε μετά σε ήρεμες καταστάσεις με τρία κομμάτια που ρίχνουν κάπως τους τόνους αλλά δεν σε ξενερώνουν καθόλου. Και εδώ οι Muse προσφέρουν λίγο από την ικανότητά τους στην σύνθεση. Προς το κλείσιμο του δίσκου ο ρυθμός παίρνει και πάλι τα πάνω του με το γρήγορο “Liquid State” αλλά και το απίστευτο “The 2nd Law: Unsustainable” που αν δεν γνώριζα ότι αυτό που ακούω είναι Muse, θα στοιχημάτιζα ότι ακούω ένα τραγούδι του Skrillex.

Το “The 2nd Law” τα έχει όλα. Έχει τα εκπληκτικά riffάκια του Bellamy, τα εξαιρετικά ηλεκτρονικά στοιχεία - πλήκτρα, φωνητικά ξεσπάσματα που σε πορώνουν, ακόμη και dubstep. Πολύ δύσκολα θα βρούμε μελανά σημεία στον δίσκο αφού οι Muse έκαναν για μία ακόμη φορά το θαύμα τους. Βέβαια με αυτο το άλμπουμ σίγουρα έχουν χάσει πολλούς οπαδούς τους (αν αυτό δεν έχει συμβεί ήδη από το “Resistance”) που παραμένουν στις αξεπέραστες μελωδίες του “Absolution”. Matthew Bellamy, Christopher Wolstenholme και Dominic Howard ένωσαν τις δυνάμεις τους και μας παρουσιάζουν έναν τρομερά υψηλής παραγωγής δίσκο. Ίσως η συγκεκριμένη μπάντα είναι από τις ελάχιστες που πειραματίζονται αρκετά και αυτό που ηχογραφούν στο τέλος είναι κάτι το αριστουργηματικό. Αναμφισβήτητα το “The 2nd Law” είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2012

Beasts of the Southern Wild / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Η Hushpuppy είναι 6 χρονών και ζει σε μια καλύβα, ακριβώς δίπλα από τον πατέρα της, σε μια περιοχή που λέγεται Bathtub. Από μακριά φαίνεται η πόλη, όπου οι άνθρωποι δεν είναι σαν αυτούς της Bathtub, έχουν διακοπές μόνο μια φορά τον χρόνο και βάζουν τα παιδιά τους σε καρότσια. Ένα μεγάλο τοίχος χωρίζει τις δύο περιοχές και, όταν θα έρθει μια μεγάλη καταιγίδα, η Bathtub θα πλημμυρίσει και θα μείνουν ελάχιστοι άνθρωποι πίσω. Ο πατέρας της μικρής ξέρει πως δεν θα είναι για πάντα μαζί της να την προστατεύει, γι' αυτό της μαθαίνει με σκληρή αγάπη να είναι δυνατή και να ζει με τον τρόπο της Bathtub.
Ο Benh Zeitlin πριν από το Beasts of the Southern Wild είχε σκηνοθετήσει μόνο τρεις μικρού μήκους ταινίες. Για να γυρίσει την πρώτη του μεγάλου μήκους δουλειά, μάζεψε μια μικρή ομάδα συνεργατών και κάλεσε ερασιτέχνες από την Montegut, το μέρος όπου έγιναν τα γυρίσματα, να εμφανιστούν στην ταινία του. Με ένα μικρό budget κάτω των 2 εκατομμυρίων, η δουλειά που παρουσιάζει ο Zeitlin είναι κάτι παραπάνω από συγκλονιστική. Το Beasts of the Southern Wild έχει πολλές διαφορετικές αναγνώσεις. Η αναγκαστική, απότομη ωρίμανση ενός παιδιού που πρόκειται να μείνει μόνο στον κόσμο, η τραγική ταξική διαφοροποίηση των ανθρώπων και η παγκόσμια ισορροπία μέσα στην οποία πρέπει να βρούμε την θέση μας, είναι μερικές πτυχές αυτού του τρομερού έργου.
Η μαγεία της ταινίας ξεδιπλώνεται μέσα από την μοναδική φωτογραφία της. Τα άγρια τοπία της περιοχής μαζί με τις τρομαχτικές καταστροφές και τα μυθικά τέρατα, φτιάχνουν εικόνες σαγηνευτικές που φυλακίζουν την ματιά του θεατή. Από κοντά και η μουσική επένδυση της ταινίας, η μελωδία της οποίας θα σε ταξιδέψει την πραγματική ομορφιά της Bathtub. Είναι τρομερό, τί μπορεί να πάρει ένας σκηνοθέτης με ταλέντο από έναν ερασιτέχνη ηθοποιό, όπως έκανε ο Zeitlin με τον Dwight Henry, τον φούρναρη της περιοχής, ο οποίος υποδύεται μοναδικά τον άγριο μα γεμάτο αγάπη πατέρα της Hushpuppy. Η μεγάλη ανακάλυψη όμως του Zeitlin, είναι αυτή της μικρής και ιδιαίτερα χαρισματικής Quvenzhané Wallis. Η μικρή κλέβει την παράσταση με το μοναδικό της βλέμμα και την άγρια αθωότητά της στον ρόλο της Hushpuppy.
Το Beasts of the Southern Wild είναι μια ταινία πολύ όμορφη, τόσο λόγο του οπτικού της μεγαλείου όσο και λόγο του δυνατού σεναρίου με τις πολλές πτυχές και τα κρυφά νοήματα. Με μια σουρεαλιστική ματιά στον σύγχρονο, κακώς δομημένο, κόσμο, ο πρωτάρης Benh Zeitlin δημιουργεί μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, η οποία απέσπασε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Sundance ενώ τιμήθηκε και στης Κάννες.

Η Kόρη / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια οικογένεια έχει διαλυθεί και ένα μικρό κορίτσι προσπαθεί να έχει και τους δύο του γονείς. Η σχέση που έχει με τον πατέρα της είναι πολύ στενή, και όταν αυτός ξαφνικά χαθεί για πολλές μέρες από προσώπου γης, η μικρή θα ξεκινήσει να βρει τα αίτια της εξαφάνισης. Αφού αντιληφθεί πως τα οικονομικά προβλήματα του μαγαζιού του πατέρα της ήταν τεράστια, θα πειστεί πως πίσω από την εξαφάνισή του κρύβεται ο συνεργάτης του. Τότε, η αγάπη για τον πατέρα της θα την κάνει να απαγάγει τον μόλις οχτώ χρονών γιο του συνεργάτη του πατέρα της, δείχνοντας πως είναι έτοιμη για όλα, αρκεί να έχει γυρίσει πίσω ο μπαμπάς της.
Η νέα, τρίτη ταινία του Θάνου Αναστόπουλου ασχολείται με την κρίση, όχι μόνο την οικονομική αλλά, αυτή που χτυπάει τις σχέσεις των ανθρώπων και ακόμα περισσότερο, το αντίκτυπο αυτής στα νέα παιδιά. Η σχέση την μικρής με τον πατέρα της είναι η απόλυτη αγάπη του παιδιού προς τον γονιό, αλλά μέσα από αυτή τη σχέση θα γεννηθεί μια πολύ διεστραμμένη και παράλογη συμπεριφορά. Το σενάριο της ταινίας είναι πολύ στιβαρό και καλογραμμένο ενώ, η σκηνοθεσία του Αναστόπουλου είναι θεαματική και παραδίδει σκηνές που θα κάνουν τον θεατή να ανατριχιάσει. Μέσα από την ταινία, αναδεικνύεται και ένα νέο, φρέσκο και σίγουρα ταλαντούχο πρόσωπο, αυτό της μικρής Σαβίνας Αλιμάνι, η οποία παρά το νεαρό της ηλικίας της, συγκλονίζει με το ύφος και την ματιά της.
Η “Κόρη” είναι ένα υπέροχο βραδυφλεγές, δραματικό θρίλερ, με μια σύγχρονη ιστορία που μπορεί να γεννηθεί μέσα από κάθε οικογένεια. Ο Θάνος Αναστόπουλος κάνει εξαιρετική δουλειά, όπως και η μικρή Σαβίνα, και δημιουργεί μια ταινία που μέσα στα χρόνια της κρίσης μπορεί να μας διδάξει πολλά.

Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012

V/H/S / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια παρέα προσλαμβάνεται από κάποιον άγνωστο να διαρρήξει ένα σπίτι και να κλέψει από μέσα μια σπάνια βιντεοκασέτα, η οποία κανένας δεν ξέρει τι δείχνει. Στο σπίτι όμως, βρίσκουν τον μοναδικό ένοικο νεκρό στο σαλόνι του μπροστά από την τηλεόραση. Ψάχνοντας για την κασέτα που χρειάζονται, θα δουν πως ο παππούς είχε στην συλλογή του μερικές πολύ περίεργες, ανατριχιαστικές ταινίες. Τελικά θα καταλάβουν πως η δουλειά δεν είναι τόσο εύκολή όσο φαινόταν αρχικά.
Με συνολικά 10 (!) σκηνοθέτες και άλλους τόσους σεναριογράφους, το V/H/S προσπαθεί να θέσει νέα standard στο found-footage horror είδος. Πρόκειται ουσιαστικά για μια έξυπνη ραφή 5+1 μικρών ταινιών, εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους, τα οποία υπόσχονται πως θα καταφέρουν να σε κρατήσουν στην άκρη του καναπέ σου. Τα σενάρια των μικρών ταινιών ποικίλουν καθώς κάποια ασχολούνται με υπερφυσικά τέρατα ενώ άλλα όχι.
Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο Αμερικάνικο horror είναι όλα εκεί, αλλά είναι από 6 φορές το καθένα, πράγμα που γρήγορα καταλαβαίνεις ότι δεν δουλεύει τόσο καλά. Η επανάληψη κάποιων πραγμάτων κουράζει ενώ και οι ίδιες οι ιστορίες δεν είναι όλες το ίδιο καλογραμμένες. Η ταινία μοιάζει με τις συλλογές ιστοριών, στις οποίες όμως μπορείς να περάσεις μερικές σελίδες και να πας στην επόμενη ιστορία αν δεν σου αρέσει αυτή που διαβάζεις. Η διάρκεια της ταινίας πλησιάζει τις δύο ώρες και σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερη αν ήταν λίγο μικρότερη.
Το hype που δημιουργήθηκε γύρω από την ταινία ήταν πολύ μεγάλο, με περγαμηνές που έλεγαν μέχρι και για την καλύτερη ταινία τρόμου της χρονιάς. Τελικά όλη η προσμονή δεν δικαιώθηκε από το αποτέλεσμα, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό όμως. Το V/H/S είναι ένα έξυπνο εγχείρημα και, σίγουρα, από τις καλύτερες υλοποιήσεις της found-footage τεχνικής των τελευταίων ετών. Αφού η κάμερα στο χέρι σαν τεχνική δεν λέει να παλιώσει ακόμα, τουλάχιστον πρέπει να εξελιχθεί και το V/H/S το καταφέρνει αυτό.

Rent-A-Cat / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Η Sayoko από τον θάνατο της γιαγιάς της και μετά μένει μόνη της σε ένα μικρό σπιτάκι γεμάτο από γάτες. Η δουλειά της είναι περίεργη αλλά και πρωτότυπη. Γυρνάει στους δρόμους με ένα καροτσάκι γεμάτο γατάκια και με μια ντουντούκα φωνάζει για να βρει λυπημένους, μοναχικούς ανθρώπους που μπορεί να θέλουν να νοικιάσουν ένα από τα γατάκια. Φυσικά, για να κλείσει η συμφωνία η Sayoko θέτει κάποιους όρους, καθώς πρέπει να σιγουρευτεί πως το γατάκι δεν θα κινδυνέψει στο νέο του σπίτι και πως θα του συμπεριφέρονται σωστά.
Η Naoko Ogigami, υπεύθυνη για το σενάριο και την σκηνοθεσία της ταινίας, δημιουργεί μια πρωτότυπη, σουρεαλιστική ταινία για την μοναξιά. Ο χαρακτήρας της Sayoko εκπέμπει έναν αυθορμητισμό που σε κάνει να την συμπαθήσεις αμέσως ενώ, φυσικά, τα γατάκια κλέβουν εύκολα την παράσταση. Η χαριτωμένη αυτή ιστορία όμως, δεν έχει τελικά κάποια κατάληξη, καθώς μετά από δύο ώρες φαίνεται πως η Naoko Ogigami δεν ήξερε πώς να κορυφώσει το θέμα που θίγει μέσα στην ταινία της. Οι αστείες στιγμές είναι πολλές αλλά και αυτές από ένα σημείο και μετά δεν καταφέρνουν να κάνουν τον χρόνο να κυλήσει λιγότερο αργά.
Το Rent-A-Cat προωθήθηκε ως το Γιαπωνέζικο αντίστοιχο Amelie. Αν και οι λόγοι πίσω από την σύγκριση είναι εμφανείς, το αποτέλεσμα είναι πολύ μακριά από το αριστούργημα με την Audrey Tautou. Στην αρχή χτίζει κάποιες προσδοκίες αλλά στην συνέχεια μένουν ανεκπλήρωτες. Για την γλυκιά πρωταγωνίστρια και τα δεκάδες γατάκια ίσως αξίζει να της δώσει κάποιος, φίλος του Ιαπωνικού σινεμά, μια προσπάθεια.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More