Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012

Red Lights

Η Margaret Matheson έχει αφιερώσει την ζωή της στην ανακάλυψη όλων των απατεώνων που προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πως έχουν ιδιαίτερες δυνατότητες. Δίπλα της έχει τον πιστό βοηθό της, τον Tom Buckley, έναν φυσικό που θα μπορούσε να έχει μια πολύ αξιότιμη έδρα στο πανεπιστήμιο αλλά προτιμάει να βοηθάει την Margaret. Η επανεμφάνιση μετά από πολλά χρόνια απουσίας του Simon Silver, ενός πασίγνωστου μέντιουμ, θα φέρει μεγάλη αναστάτωση στην ομάδα. Ο Tom θα χρειαστεί να φτάσει πολύ μακριά για να εξηγήσει όλα τα περίεργα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του, αλλά θα κάνει τα πάντα για να βρει τον τρόπο να ξεσκεπάσει το μυστικό του Simon.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Rodrigo Cortes, έκανε πολύ γνωστό το όνομά του με την προηγούμενη του ταινία, το Buried. Εκεί είχε καταφέρει να μεταφέρει το κλειστοφοβικό ύφος της ταινίας στον θεατή και ουσιαστικά από το τίποτα να δημιουργήσει ένα πολύ ενδιαφέρον project. Αναπόφευκτα, αυτό τον βοήθησε να βρει ένα αξιόλογο budget και ένα πολύ καλό cast για την νέα του ταινία, ένα μεταφυσικό θρίλερ που θυμίζει έντονα ταινίες παλιότερων ετών. Αυτή τη φορά ο Cortes αναλαμβάνει και το σενάριο, το οποίο αν και περιέχει μια πολύ ωραία ιδέα, οι απότομες ανατροπές από την μέση και μετά της ταινίας δεν φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η σκηνοθεσία του Cortes αποδίδει μερικές καλές στιγμές, αν και δεν αποφεύγει κάποια κλισέ του είδους. Το cast της ταινίας θυμίζει πολύ μεγαλύτερες παραγωγές και σε γενικές γραμμές αποδίδει τα αναμενόμενα. Η Sigourney Weaver (The Cabin in the Woods, Paul) ως Margaret Matheson δίνει την καλύτερη ερμηνεία της μετά από αρκετό καιρό ενώ και ο Cillian Murphy (The Dark Knight Rises) στον ρόλο του Tom Buckley είναι πολύ καλός. Ο μεγάλος Robert De Niro (Being Flynn) αν και τρομερά επιβλητικός, όπως πάντα, δυστυχώς υποδύεται έναν πολύ κακογραμμένο χαρακτήρα, που σε στιγμές μοιάζει με καρικατούρα. Το cast συμπληρώνεται από την Elizabeth Olsen (Martha Marcy May Marlene ) σε μικρότερο ρόλο.
Μετά από την επιτυχία του Buried, ο Rodrigo Cortes έπρεπε να κάνει κάτι για να αποδείξει πως δίκαια συζητήθηκε το όνομά του. Η νέα του ταινία όμως αφήνει ανάμικτες εντυπώσεις στο τέλος, καθώς η ένταση και το ενδιαφέρον που χτίζονται στο πρώτο μισό, γρήγορα καταρρέουν. Το Red Lights είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία με συμπαθητική ιστορία που όμως τελειώνει με τον λάθος τρόπο.

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

Green Day – Uno!

Ένα από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα της αμερικανικής punk pop-rock σκηνής επιστρέφει στην δισκογραφική επικαιρότητα, με αφορμή την κυκλοφορία του ένατου στούντιο άλμπουμ του. Οι Green Day είναι αγαπητοί σε παγκόσμιο επίπεδο και λογικό, αφού κάθε δίσκος τους περιλαμβάνει αρκετές επιτυχίες με τις οποίες το τρίο από την Καλιφόρνια έχει χτίσει μια πλατινένια καριέρα. Μπορεί η δημοσιότητά τους να εκτοξεύθηκε το 2004 με το “American Idiot”, ωστόσο η μπάντα ηχογραφεί δίσκους από το 1990 ενώ τελευταία φορά που μας απασχόλησε δισκογραφικά ήταν το 2009. Φέτος, λοιπόν, οι Green Day είπαν να δώσουν το στίγμα τους στους τελευταίους μήνες του χρόνου και να κυκλοφορήσουν μια μουσική τριλογία μέσα σε πέντε μήνες. Ο πρώτος δίσκος με τον τίτλο “Uno!” κυκλοφόρησε και περιλαμβάνει 12 τραγούδια.
Για πολλούς μπορεί οι Green Day να ανήκουν στα εμπορικά συγκροτήματα και οι συνθέσεις τους να μην αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο μουσικά. Όπως και να έχει, οι κυκλοφορίες τους είναι υψηλής παραγωγής, όπως και το συγκεκριμένο άλμπουμ που δεν περνάει απαρατήρητο. Η δυναμική των τραγουδιών δεν λείπει και σε αυτό τον δίσκο με αρκετά κομμάτια να σου μένουν αμέσως στο μυαλό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως και εδώ τα singles δεν θα είναι λίγα την στιγμή που ήδη πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος ολοκληρωμένος, έχουν ξεπηδήσει τρία singles. Από το άλμπουμ τα σημεία που ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση είναι η αρχή και το τέλος. Δηλαδή, το εναρκτήριο “Nuclear Family” και το “Oh Love” όπου αποτελεί και το πρώτο single. Από κει και πέρα, το “Let Yourself Go” θυμίζει κάτι από παλιούς Green Day ενώ με το “Kill The Dj” η μπάντα περνάει και από άλλους μουσικούς δρόμους που δεν μας είχε συνηθίσει και πολύ. Όλα αυτά, όμως, δεν κάνουν τον δίσκο πολύ καλό. Απεναντίας, μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο κομμάτι περνάμε κάποια βαρεμάρα καθώς η ηλεκτρική κιθάρα φαίνεται ίδια σε πολλά τραγούδια.
Οι Billie Joe Armstrong, Tre Cool και Mike Dirnt επιστρέφουν για τα καλά με τον ένατο δίσκο τους και δεν μένουν εκεί. Στις 12 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το “Dos!” και η τριλογία θα κλείσει στις 14 Ιανουαρίου του 2013 με το “Tre!”. Κατά πόσο θα πετύχει αυτό το εγχείρημα δεν είμαι σίγουρος. Απλώς δεν πιστεύω πως τα επόμενα δύο άλμπουμ θα μπορούν να εντυπωσιάσουν αλλά μέχρι τότε μπορούμε να ακούσουμε το “Uno!” και να αποφασίσουμε αν είναι ένας όμορφος δίσκος, διότι δεν είναι εύκολο να βγάλεις αυτό το συμπέρασμα ακούγοντας τα καινούρια τραγούδια, τα οποία δεν αποτελούν κάτι το τρομερό.

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Snow White and the Huntsman

Η Ravenna εξαπατά με την τρομερή ομορφιά της τον βασιλιά Magnus και του παίρνει την θέση. Με την δυνατή της μαγεία, διατηρεί την απαράμιλλη ομορφιά της και κυβερνά βάναυσα τον τόπο. Ο μαγικός καθρέφτης της την συμβουλεύει να προσέξει ιδιαίτερα την Χιονάτη, κόρη του βασιλιά Magnus, καθώς είναι η μόνη που μπορεί να την καταστρέψει. Όταν αυτή καταφέρει να αποδράσει από το κάστρο, η Ravenna θα στείλει έναν έμπειρο κυνηγό για να την αιχμαλωτίσει. Στο πρόσωπο του κυνηγού όμως, η Χιονάτη θα βρει την βοήθεια που χρειάζεται, για να ξεκινήσει την μάχη που θα φέρει την εκθρόνιση της Ravenna.
Ο πρωτάρης Rupert Sanders δημιουργεί στην πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια μια περιπέτεια φαντασίας με επικές μάχες και σκοτεινή μαγεία. Το σενάριο είναι βασισμένο μεν στο παραμύθι των αδερφών Grimm, αλλά όπως καταλαβαίνει κανείς είναι πολύ αλλαγμένο, δοσμένο σε ένα dark/epic fantasy σκηνικό. Οι μάχες είναι όμορφα σκηνοθετημένες ενώ η παραγωγή είναι υψηλού επιπέδου, όπως φαίνεται και από τα ειδικά εφέ της ταινίας, τα σκηνικά και τα κουστούμια. Ο ρόλος της Χιονάτης που με την ομορφιά της θα καταφέρει να ενώσει τον κόσμο για να νικήσει την Ravenna, ανήκει στην Kristen Stewart, η οποία δεν είναι κακή, αλλά θα χρειαστεί πολύ προσπάθεια για να αποβάλει από πάνω της το βλέμμα της Bella του Twilight. Αυτή που ανεβάζει πολύ την ταινία με την παρουσία της, δεν είναι άλλη προφανώς από την Charlize Theron (Prometheus), στον ρόλο της Ravenna. Εξίσου καλός ήταν και ο Chris Hemsworth (Thor, Avengers) ως κυνηγός, σε έναν ρόλο που του πάει αρκετά.
Το Snow White and the Huntsman δεν έχει κάποιο δυνατό μειονέκτημα, πέρα από το ένα και σημαντικό, την έλλειψη πρωτοτυπίας. Τα δάνεια του Sanders από τις μεγάλες ταινίες του είδους είναι πολλά και το τελικό αποτέλεσμά του δεν μπορεί να συγκριθεί προφανώς μαζί τους. Η ταινία αποτελείται από ένα καλό δίωρο με δράση, φαντασία αλλά και χιούμορ, φαινομενικά στοιχεία μιας επιτυχημένης συνταγής, μόνο που αφήνει έντονα της αίσθηση πως όλα τα έχουμε ξαναδεί κάπου και μάλιστα καλύτερα.

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Mumford & Sons – Babel

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ιδιαίτερα όταν το ξεκίνημα είναι εξαιρετικό και προετοιμάζει το έδαφος για μια ακόμα καλύτερη συνέχεια. Οι Mumford & Sons έκαναν μια καταπληκτική αρχή με το δισκογραφικό ντεμπούτο τους, “Sigh No More”, το οποίο έγινε πολυπλατινένιο σε Ευρώπη και Αμερική και τους έφερε στην κορυφή της βρετανικής μουσικής σκηνής. Τα τραγούδια του άλμπουμ παίζονται ακόμα μανιωδώς και φυσικά η αναμονή που είχε δημιουργηθεί για την κυκλοφορία του δεύτερης δουλειάς τους ήταν μεγάλη. Η ώρα έφτασε και η μπάντα από το Λονδίνο επιστρέφει με ολοκαίνουριο δίσκο που φέρει το όνομα “Babel”.
Το 4μελές συγκρότημα παρουσιάζει 12 τραγούδια, συνέχεια του πρώτου άλμπουμ, δηλαδή folk και indie μελωδίες να ενώνονται. Μπορεί κάποια στιγμή να νιώσεις μια μονοτονία να σε πλακώνει αλλά τα ξεσπάσματα που εμφανίζονται στα κομμάτια φέρνουν τις ισορροπίες και έτσι το τελικό αποτέλεσμα είναι ευχάριστο. Από τα πρώτα τραγούδια η ακουστική κιθάρα παίρνει φόρα και δεν σταματάει. Επίσης, χρειάζεται να σημειωθεί πως τα φωνητικά του Marcus Mamford, που μπλέκονται μαζί με εκείνα των αλλών τριών της παρέας, ανεβάζουν κατά πολύ τα κομμάτια. Η αλήθεια έιναι πως ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά και μέχρι την μέση περίπου πάει πολύ καλά. Από κει και πέρα, όμως, αρχίζει κάπως να θολώνει το πράγμα και σα να κουράζεσαι, ωστόσο αυτό το αρνητικό δεν είναι ικανό να «χαλάσει» ολόκληρο τον δίσκο.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου συμπεριλαμβάνονται και τρία τραγούδια με το ένα να είναι διασκευή του “The Boxer”, μιας μπαλάντας του Paul Simon που κυκλοφόρησε το 1969. Το “Babel” είναι ένας ξεχωριστός δίσκος που συνδυάζει τις indie rock μελωδίες με όργανα όπως το μαντολίνο, το ακορντεόν, το banjo (αφρικανικό 5χορδο)με το αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικό.

Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2012

Archive – With Us Until You’ re Dead

Οι Archive δραστηριοποιούνται δισκογραφικά από το 1996 όπου και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους άλμπουμ και έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει άλλους επτά δίσκους, χτίζοντας ένα αξιόλογο όνομα στον ευρωπαϊκό χώρο της μουσικής. Αυτό λένε οι περισσότεροι Έλληνες φαν της μπάντας. Προσωπική άποψη είναι πως το συγκεκριμένο γκρουπ δεν ανήκει στην ελίτ της Ευρώπης – ή έστω δεν αποτελεί ένα μουσικό σχήμα που είναι ικανό να εξαγάγει την μουσική του και παραπέρα – και ότι οι περισσότεροι οπαδοί του βρίσκονται στην Ελλάδα. Αυτό εξηγείται και από τις αμέτρητες φορές που έχουν επισκεφθεί την χώρα μας. Μέχρι και περιοδεία πραγματοποίησαν παίρνοντας σβάρνα πέντε μεγάλες πόλεις, όπου αυτό σε μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα κάτι έστω λέει. Παρόλο αυτά, η Λονδρέζικη μπάντα κάνει την επιστροφή της φέτος με το ένατο άλμπουμ της, “With Us Until You’ re Dead”.
Κάποτε, κάπου είχε γραφτεί πως η μουσική των Archive μοιάζει αρκετά με τον ήχο των Radiohead (The King of Limbs). Προφανώς, κάτι τέτοιο μονάχα ως αστείο μπορεί να θεωρηθεί. Και αυτό, διότι οι Archive δεν δείχνουν διάθεση να ξεφύγουν από τον κλασικό ήχο που ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. Στις αρχές αυτή η ατμοσφαιρική μουσική που συνδυαζόταν με το progressive rock έκανε αίσθηση. Τώρα έχει γίνει βαρετή επειδή το βρετανικό συγκρότημα δεν συνθέτει κάτι το διαφορετικό. Από την άλλη, τα τραγούδια αποπνέουν μια κινηματογραφικότητα, την οποία δεν μπορούμε να απορρίψουμε. Ο δίσκος κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα ενώ δεν μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον σου σε κάποιο σημείο.
Μια διαφορά που υπάρχει σε αυτό τον δίσκο είναι η μεγαλύτερη παρουσία της γυναικείας φωνής, εκείνη της Maria Q δηλαδή. Οι Archive κολυμπάνε εδώ και χρόνια στα ίδια νερά. Δεν κάνουν το βήμα που χρειάζεται για να αλλάξεις επίπεδο παρά αναλώνονται στα ίδια και τα ίδια. Το “With Us Until You’ re Dead” μπορεί να χαρακτηριστεί και ως βαρετός δίσκος.

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Caesar Must Die

Οι φυλακισμένοι των φυλακών υψίστης ασφαλείας της Ρώμης ανεβάζουν το κλασικό θεατρικό έργο του Shakespeare, «Ο Ιούλιος Καίσαρ». Σκηνές του θανάτου του Καίσαρα, της επανάστασης και της θέλησης για την αποκατάσταση της δημοκρατίας αναβιώνουν στην θεατρική σκηνή της φυλακής αλλά και στους διαδρόμους της πτέρυγας. Έπειτα από πολλές πρόβες και προσπάθειες για να ανέβει το έργο, το κοινό που πήγε να παρακολουθήσει την παράσταση αποθέωσε και χάρισε το πιο θερμό χειροκρότημά του στους φυλακισμένους.
 Οι αδερφοί Taviani στα 80 τους χρόνια μπαίνουν στις φυλακές της Ρώμης, Ρεμπίμπια, και σκηνοθετούν τις πρόβες των φυλακισμένων για να ανέβει η θεατρική παράσταση «Ο Ιούλιος Καίσαρ». Δύο από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους σκηνοθέτες παρουσιάζουν το πασίγνωστο έργο του William Shakespeare συνολικής διάρκειας 76 λεπτών! Δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο αυτής της μικρής διάρκειας αλλά το γεγονός είναι πως αυτά που θέλουν να πουν οι Ιταλοί σκηνοθέτες δεν βρίσκουν τον χρόνο να ειπωθούν καθαρά. Η σκληρή πραγματικότητα των φυλακισμένων ενώνεται με τα μηνύματα του θεατρικού έργου και μέσα από αυτό το πάντρεμα, παρακολουθούμε – εκτός από τις πρόβες – τις σχέσεις των φυλακισμένων μεταξύ τους αλλά και τις ψυχικές αντοχές τους να δοκιμάζονται.
Ενώ οι Paolo και Vittorio Taviani παίζουν με το έγχρωμο μόνο κατά την θεατρική παράσταση και το ασπρόμαυρο στις πρόβες, το “Caesar Must Die” θέτει ερωτήματα ακριβώς με αυτά που έθετε και ο Shakespeare. Και αυτό, διότι η ταινία δεν δίνει κάτι παραπάνω από την απόδοση του κλασικού έργου του Καίσαρα. Εννοείται πως αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι ηθοποιοί είναι πραγματικοί βαρυποινίτες ενώ η φράση ενός φυλακισμένου προς το τέλος τα λέει όλα. «Από τότε που ανακάλυψα την τέχνη, αυτό το κελί έχει γίνει πραγματικά μια φυλακή». Το “Caesar Must Die” βραβεύτηκε με την Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Baby Guru – Pieces

Οι Baby Guru συγκαταλέγονται στην λίστα με τα πιο ελπιδοφόρα συγκροτήματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Με έναν άκρως ψυχεδελικό δίσκο, το τρίο από την Αθήνα μας συστήθηκε πριν ενάμιση χρόνο με τον ομορφότερο τρόπο που θα μπορούσε. Το ομώνυμο άλμπουμ τους αποτέλεσε ένα από τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2011 και όλοι (όσοι άκουσαν αμέτρητες φορές τα τραγούδια τους) περίμεναν πως και πως το επόμενο δισκογραφικό βήμα της μπάντας. Αυτό συνέβη και ο δεύτερος δίσκος των Prins Obi, King Elephant και Sir Kosmiche (τα ψευδώνυμά τους είναι) μόλις κυκλοφόρησε και φέρει τον τίτλο “Pieces”.
Η ψυχεδελική τάση υπάρχει και σε αυτό τον δίσκο, ωστόσο όχι τόσο πολύ όσο στο προηγούμενο άλμπουμ. Εδώ συναντάμε αρκετή κιθάρα – πράγμα που έλειπε εντελώς πριν – και μια πιο ποπ προσέγγιση των τραγουδιών. Αυτό που ακούμε από τα 13 τραγούδια του άλμπουμ είναι σίγουρα η υψηλή παραγωγή που υπάρχει (ειδικά για ελληνικό σχήμα) και το «θάρρος» των Baby Guru να γυρίζουν την πλάτη τους στον πολύ επιτυχημένο πρώτο δίσκο τους και να ψάχνονται σε νέα μουσικά μονοπάτια. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως πολύ πειραματισμό δεν ακούμε στα κομμάτια. Η δημιουργικότητα, όμως, και η έμπνευση υπάρχουν. Πιο πολύ τα φωνητικά θυμίζουν κάτι από Jim Morrison ενώ το ηλεκτρονικό στοιχείο έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι. Πολύ δύσκολα ξεχωρίζεις κάποια τραγούδια καθώς τα 36 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος ξεκινούν και τελειώνουν με μια αρκετά καλή ροή, χωρίς να χαλιέσαι σε κάποιο σημείο. Από την άλλη, λείπει αυτό το «ξέσπασμα» που χρειάζεται ένα άλμπουμ για να κάνει την διαφορά.
Δεν εντυπωσιάζεσαι, δεν βαριέσαι. Κάπου στη μέση βρίσκεσαι και παλεύεις με το να βρεις αν ο δίσκος είναι καλός ή κακός. Το “Pieces” κλίνει προς το «καλό» χωρίς, όμως, να σε ενθουσιάζει κιόλας. Σίγουρα το καλό της υπόθεσης είναι πως οι Baby Guru δεν δείχνουν να επαναπαύονται στην προηγούμενη επιτυχία τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ψάχνονται μουσικά.

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012

Muse – The 2nd Law

Και το όνομα αυτού, “The 2nd Law”! Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς είναι πλέον γεγονός. Οι τρεις τους αποτελούν ίσως την κορυφαία μπάντα της Μεγάλης Βρετανίας αυτή τη στιγμή και μία από τις πιο δημοφιλείς παγκοσμίως. Από το 2000, που δραστηριοποιούνται δισκογραφικά, έχουν κυκλοφορήσει πέντε δίσκους και πραγματικά ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλον. Με ανοδική πορεία και με τον συνεχή πειραματισμό στις μουσικές τους αποδεικνύουν το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι. Οι περισσότεροι τους μάθαμε μέσα από το “Black Holes and Revelations” που βγήκε το 2006 και τους έκανε να γεμίζουν στάδια σε κάθε συναυλία τους, όπως έγινε φυσικά και το 2007 στην Ελλάδα. Ο λόγος για τους Muse, που φέτος πραγματοποιούν την μεγάλη επιστροφή τους στην δισκογραφία, ύστερα από τρία χρόνια και το “Resistance”, με το οποίο μπήκαν σε διαφορετικούς μουσικούς δρόμους από ότι μας είχαν συνηθίσει όλη την προηγούμενη δεκαετία.
Καταρχάς, δεν γίνεται να αρκεστείς στην μία ακρόαση του δίσκου. Κυριολεκτικά κολλάς στις τρομερές μελωδίες των τραγουδιών και θες να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή τα κομμάτια με την σειρά για να συνηδειτοποιήσεις πως όσα ακούς είναι τρομερά και αριστουργηματικά. Αυτό το καταλαβαίνεις από το “Supremacy” που κάνει εξαιρετική αρχή για το άλμπουμ, με τα απίστευτα δυνατά riffάκια του Matthew Bellamy. Δεύτερο στην σειρά βρίσκεται το ένα εκ των δύο πρώτων singles, το “Madness”, για το οποίο έχουν ειπωθεί πολλά. Από την μία ότι αποτελεί το τραγούδι της χρονιάς και από την άλλη ότι είναι μια μίμηση των Queen ή ακόμα και του Prince. Το ότι έχουν επηρεαστεί από την μουσική των Queen το ακούμε σε ολόκληρο τον δίσκο, ωστόσο οι Muse δεν φτάνουν στα όρια της μίμησης. Όπως και να έχει, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι φανταστικό και αποτελεί ένα ακόμα βήμα του συγκροτήματος στον γενικό πειραματισμό που κάνουν.
Αν το “Madness” μοιάζει με Queen, τότε το “Panic Station” είναι σα να βγήκε από δίσκο του Freddie Mercury. Στην συνέχεια, το μονόλεπτο “Prelude” κάνει την εισαγωγή για το “Survival”, το πρώτο τραγούδι που έφεραν στην δημοσιότητα οι Muse από νωρίς. Πρόκειται για το επίσημο τραγούδι των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου και αποτελεί κλασική σύνθεση της βρετανικής μπάντας, δηλαδή ξέσπασμα στο ρεφρέν και όμορφο κιθαριστικό σόλο. Μία από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι το “Follow Me”. Πορωτική μελωδία και παιχνίδια ηλεκτρονικών στοιχείων και beats με την ηλεκτρική κιθάρα και τα κρουστά, για να μπούμε μετά σε ήρεμες καταστάσεις με τρία κομμάτια που ρίχνουν κάπως τους τόνους αλλά δεν σε ξενερώνουν καθόλου. Και εδώ οι Muse προσφέρουν λίγο από την ικανότητά τους στην σύνθεση. Προς το κλείσιμο του δίσκου ο ρυθμός παίρνει και πάλι τα πάνω του με το γρήγορο “Liquid State” αλλά και το απίστευτο “The 2nd Law: Unsustainable” που αν δεν γνώριζα ότι αυτό που ακούω είναι Muse, θα στοιχημάτιζα ότι ακούω ένα τραγούδι του Skrillex.

Το “The 2nd Law” τα έχει όλα. Έχει τα εκπληκτικά riffάκια του Bellamy, τα εξαιρετικά ηλεκτρονικά στοιχεία - πλήκτρα, φωνητικά ξεσπάσματα που σε πορώνουν, ακόμη και dubstep. Πολύ δύσκολα θα βρούμε μελανά σημεία στον δίσκο αφού οι Muse έκαναν για μία ακόμη φορά το θαύμα τους. Βέβαια με αυτο το άλμπουμ σίγουρα έχουν χάσει πολλούς οπαδούς τους (αν αυτό δεν έχει συμβεί ήδη από το “Resistance”) που παραμένουν στις αξεπέραστες μελωδίες του “Absolution”. Matthew Bellamy, Christopher Wolstenholme και Dominic Howard ένωσαν τις δυνάμεις τους και μας παρουσιάζουν έναν τρομερά υψηλής παραγωγής δίσκο. Ίσως η συγκεκριμένη μπάντα είναι από τις ελάχιστες που πειραματίζονται αρκετά και αυτό που ηχογραφούν στο τέλος είναι κάτι το αριστουργηματικό. Αναμφισβήτητα το “The 2nd Law” είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More