Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2013

Upside Down

Το σύμπαν στο οποίο ζει ο Adam είναι πολύ ιδιαίτερο, καθώς χαρακτηρίζεται από την αντίστροφη βαρύτητα, που επιτρέπει την ύπαρξη 2 κόσμων, ο ένας πάνω από τον άλλον. Διάφοροι κανόνες διαχωρίζουν την ζωή του κάτω κόσμου με του πάνω, με τον σημαντικότερο να είναι πως αν κάτι περάσει από τον έναν κόσμο στον άλλον, τότε αυτό μετά από λίγο θα πάρει φωτιά. Σε αυτό το περίεργο σύμπαν, ο Adam, ένα απλό παιδί του κάτω κόσμου, ερωτεύεται την Eden, ένα κορίτσι από τον πάνω κόσμο. Ο έρωτάς τους καταπιέζεται από το άρρωστο καθεστώς που επικρατεί ανάμεσα στους δύο κόσμους, αλλά όταν ο Adam ενηλικιωθεί και ξανασυναντήσει την Eden, τότε κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να την ξανακερδίσει.
Ο πρωτάρης σκηνοθέτης Juan Diego Solanas δημιουργεί, μαζί με τον σεναριογράφο Santiago Amigorena, ένα φιλόδοξο και πρωτότυπο μίγμα δραμεντί με έντονα στοιχεία επιστημονικής φαντασίας. Η υπόθεση αλλά και η αισθητική του έργου ακολουθούν τα πρότυπα της Young Adult λογοτεχνίας που έχει ανθήσει υπερβολικά τον τελευταίο καιρό, χωρίς να στηρίζεται όμως σε κάποιο βιβλίο. Ο σκηνοθέτης επιλέγει για την οπτικοποίηση της διπλής Γης να δείχνει πολλά πλάνα “ανάποδα”, πράγμα που αρκετούς θα τους κουράσει.
Το κύριο πρόβλημα όμως της ταινίας είναι η ελαφρότητα με την οποία καλύπτει τα θέματά της, με αποτέλεσμα χάνουν την ουσία τους. Το σενάριο δημιουργεί γρήγορα έναν κόσμο με τρομερές επεκτάσεις που αντέχουν κοινωνικό σχολιασμό για ταξικές διαφορές, στην συνέχεια όμως επιλέγει να ασχοληθεί περισσότερο με την ρομαντική πλευρά της ιστορίας, αφήνοντας όσα έχτισε στην αρχή ατελείωτα. Στα υπέρ της ταινίας συγκαταλέγεται η πολύ ωραία και ταιριαστή φωτογραφία η οποία χαρίζει μερικές πολύ όμορφες σκηνές, όπως και η ηθοποιία από δύο γνωστά πρόσωπα, την Kirsten Dunst (Melancholia, Hot to Lose Friends and Alienate People) και τον Jim Sturgess (Cloud Atlas).
Το Upside Down είναι ένα project που είχε την ικανότητα να εξελιχθεί σε κάτι αξιόλογο και πρωτότυπο όμως κάπου φαίνεται πως έχασε την φιλοδοξία του και τελικά μετατράπηκε σε μία ταινία που βοηθάει να περάσει ευχάριστα η ώρα, αλλά δεν θα αφήσει τίποτα στην μνήμη του θεατή για μετά του τίτλους τέλους.

Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

Portico Quartet – Portico Quartet

Πιο ambient / new jazz πεθαίνεις... Αυτο το διαπιστώνεις αμέσως αν καθήσεις και ακούσεις τους τρεις δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει οι Portico Quartet. Ορχηστρικά τραγούδια εμπλουτισμένα με σαξόφωνο, κοντραμπάσσο και κρουστά, όπως το εκπληκτικό κρουστό hang, δίνουν μια εντελώς διαφορετική αίσθηση στα jazz κομμάτια. Η τετράδα σχηματίστηκε το 2005 και με μια αλλαγή ενός προσώπου στην σύνθεση το 2011, οι Portico Quartet ορμώμενοι από το Λονδίνο και έχοντας ήδη δύο άλμπουμ στην πλάτη τους, κυκλοφορούν την τρίτη δισκογραφική δουλειά τους.
Οι μουσικές που συνθέτουν οι Portico Quartet είναι ό,τι πρέπει για τον χειμώνα. Εξωγήϊνες μελωδίες, κάτι μεταξύ jazz, ambient και ηλεκτρονικής μουσικής χωρίς όμως να προκαλείται ένα συνοθύλευμα «άχρηστων» νοτών. Η μουσική των Λονδρέζων πατάει ακριβώς εκεί που πρέπει δημιουργώντας σου μια ευφορία κατά την ακρόασή της. Στα δύο προηγούμενα πονήματά τους έμπαιναν σε πιο «ακουστικούς» μουσικούς δρόμους ενώ τώρα εισβάλλουν και το ηλεκτρονικό στοιχείο πλέον, αλλάζοντας και λίγο ύφος.
Η μουσική των Portico Quartet δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με μία λέξη, καθώς οι Άγγλοι περνούν από πολλά μουσικά μονοπάτια. Το σίγουρο είναι πως οι ενορχηστρώσεις τους είναι τόσο μεστές και ώριμες που δεν αφήνουν χώρο για αμφισβήτηση. 50 λεπτά περίπου διαρκεί το ομώνυμο άλμπουμ της μπάντας και είναι ίσως τα καταλληλότερα 50 λεπτά για να περάσεις πίνοντας τον ζεστό καφέ σου. Οι Portico Quartet πειραματίζονται στο έπακρο και καταφέρνουν να εντυπωσίαζουν ενώ θα τους απολαύσουμε και στην χώρα μας ζωντανά τον Μάρτιο.

Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2013

Pieta

Ο Λι Κανγκ Ντο μαζεύει χρήματα από εργαζομένους που χρωστάνε σε ιδιωτικά δάνεια για λογαριασμό τοκογλύφων. Όταν εκείνοι δεν διαθέτουν τα λεφτά τότε ο νεαρός προβαίνει σε βίαιες πράξεις εναντίον τους, με αποτέλεσμα να τους προκαλεί ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες. Ξαφνικά, εισβάλλει στην ζωή του μια γυναίκα, η οποία ισχυρίζεται πως είναι η μητέρα του που ποτέ δεν είχε γνωρίσει. Ενώ αρχικά ο Λι Κανγκ Ντο δεν θα δώσει σημασία στο γεγονός, στην συνέχεια αρχίζει να αλλάζει χαρακτήρα καθώς βλέπει πως η γυναίκα είναι όντως η μητέρα του και μαζί αλλάζει και τα συναισθήματά του. Κάπου εκεί, όμως, θα μπλεχτεί ανάμεσα στα ηθικά διλήμματα και οι συνέπειες στην ζωή μητέρας και γιου θα είναι απρόβλεπτες.
Ο κορεάτικος κινηματογράφος μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους ταινίες, οπότε το “Pieta” δεν μπορεί να θεωρηθεί έκπληξη. Η πλοκή είναι πολύ καλή ενώ η σκηνοθεσία είναι λιτή και απέριτη, δηλαδή ό, τι πρέπει για να μπεις στο «ψυχρό» και σκληρό κλίμα του φιλμ. Οι διάλογοι δεν είναι πολλοί και μακροσκελείς ενώ μέσα από αυτούς βγαίνουν συζητήσεις για το τί είναι ο θάνατος, η χαρά και τελικά αν ο άνθρωπος χρειάζεται το χρήμα. Επίσης, η ελάχιστη μουσική επένδυση που υπάρχει προσδίδει μια πιο «ωμή» εικόνα στο μουντό σκηνικό του σκηνοθέτη.
Η βία υπάρχει καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας, άλλοτε σωματική και άλλοτε ψυχολογική. Ενώ το πρώτο μισό κυλάει μονάχα με την βία που προκαλεί ο πρωταγωνιστής, στο δεύτερο μισό η ιστορία γίνεται αρκετά πολύπλοκη καθηλώνοντάς σε. Παρόλο την βία, από το “Pieta” αναδύεται η τρυφερή ιστορία μητέρας και γιου χωρίς φυσικά να γίνεται ένα κοινότυπο μελόδραμα. Και αυτό, διότι η ταινία αγγίζει συναισθήματα όπως ο οίκτος, η συμπόνια, η εκδίκηση, η κάθαρση. Όλα αυτά συνδυασμένα με το θρησκευτικό στοιχείο καθώς η λέξη Pieta συμβολίζει την Παναγία να κρατάει στην αγκαλιά της τον πεθαμένο Ιησού.
Μετά από μια σειρά ταινιών που με κύριο οδηγό έχει την εκδίκηση, ο Κορεάτης σκηνοθέτης επιστρέφει με ένα φιλμ στο οποίο οι ερμηνείες είναι το λιγότερο φανταστικές. Ο Kim Ki-duk παρουσιάζει μια εξαιρετική ταινία που σε αγγίζει, σε ανατριχιάζει αλλά και που σου περνάει σκέψεις όσον αφορά την κοινωνία και την ζωή. Αν αντέχεις την βία στην γενική της μορφή που ασκείται τότε το “Pieta” είναι η ταινία σου. Τέλος, το φιλμ κέρδισε φέτος το Χρυσό Λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας.

Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2013

Princess Chelsea – Lil’ Golden Book

Είναι ένα μικρό κοριτσάκι που τρελάινεται για παιδικές ιστορίες και παραμύθια με το αγαπημένο της να είναι η «Ωραία Κοιμωμένη». Φαντάζεται την ζωή της σαν ένα όμορφο παραμύθι και να ζει σε φανταστικές πόλεις ενώ όταν μεγαλώσει θα γίνει πριγκίπισσα. Όλα αυτά μπορεί και να τα ζει η Chelsea Nikkel. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έγινε πριγκίπισσα, «μεταμορφώθηκε» σε πριγκίπισσα Chelsea και συνθέτει μουσική για όλα εκείνα τα σκηνικά που ζει, έζησε και θέλει να ζήσει στον δικό της παραμυθένιο κόσμο. Έτσι, κυκλοφορεί το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ με τον τίτλο “Lil’ Golden Book”.
Ολόκληρος ο δίσκος θα μπορούσε άνετα να αποτελεί μουσική επένδυση για μια παιδική παράσταση ενώ το booklet του είναι εξ ολοκλήρου σχεδιασμένο από «παιδικά» χρώματα και χαρακτήρες γνωστών παραμυθιών. Το ότι η μουσική των τραγουδιών παραπέμπει σε κάτι «παιδιαρίστικο» δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι και ελαφρύ στο άκουσμά του. Η Chelsea Nikkel έχει ενορχηστρώσει με σχεδόν αψεγάδιαστο τρόπο τα 11 κομμάτια του δίσκου όπου αν συμπεριλαμβάνονταν στο soundtrack μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων θα σάρωναν όλα τα βραβεία. Στιχουργικά τα τραγούδια μιλούν για την παιδική ηλικία της Princess Chelsea και πώς την βίωνε η ίδια μικρή. Αίσθηση έχει προκαλέσει το εξαιρετικό “The Cigarette Duet” όπου αναφέρεται στο παρθενικό της «μπλέξιμο» με το τσιγάρο και που το ερμηνεύει μαζί με τον Jonathan Bree των Brunettes.
Το “Lil’ Golden Book” μπορεί να σου κρατήσει την καλύτερη – μουσική – παρέα. Είναι γλυκό, έχει ζωντάνια, θυμίζει εφηβική ηλικία, είναι ερωτικό. Επιπροσθέτως, όλα τα προηγούμενα σε συνδυασμό με την φανταστική και γλυκιά φωνή της Chelsea συνθέτουν ένα υπέροχο συναίσθημα. Η Princess Chelsea μας καλεί στον μαγικό, μουσικό κόσμο της και αν ανοίξεις το «χρυσό βιβλίο» της σίγουρα θα μαγευτείς.

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

House at the End of the Street

Μία μητέρα με την κόρη της αγοράζει ένα σπίτι σε μια κοινότητα σε μια επαρχιακή πόλη. Γρήγορα μαθαίνουν πως στο γειτονικό τους σπίτι, μια νύχτα πριν μερικά χρόνια, ένα ψυχικά διαταραγμένο κορίτσι είχε δολοφονήσει τον πατέρα και την μητέρα του. Τώρα πια στο σπίτι κατοικεί ο γιος της οικογένειας, ο οποίος είναι κλεισμένος στον εαυτό του και δεν έχει σχέσεις με τους υπόλοιπους γείτονες, ενώ η αδερφή του δεν βρέθηκε ποτέ μετά από την νύχτα του φονικού. Ο ερχομός των δύο γυναικών θα φέρει ξανά την υπόθεση στην επιφάνεια, καθώς τα πραγματικά γεγονότα εκείνης την νύχτας μένουν μέχρι σήμερα σχεδόν άγνωστα.
Το horror τα τελευταία χρόνια έχει ξεπέσει πολύ και η πλειοψηφία των νέων έργων του είδους δυστυχώς είναι καθαρό χάσιμο χρόνου. Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Mark Tonderai ξεκινάει στο κλασικό σκηνικό της επαρχίας την Αμερικής με την προβληματική οικογένεια με μερικές υποψίες ψυχολογικού θρίλερ, οι οποίες άμεσα διαψεύδονται. Μετά το έργο ακολουθεί έναν πολύ αργό ρυθμό με επιλογές-ευκολίες από τους πρωταγωνιστές που μετατρέπουν την ταινία σχεδόν σε δράμα, μέχρι να έρθει το τελευταίο μισάωρο με μια σχετικά έξυπνη ανατροπή, στο ύφος του Dream House, με το οποίο η ταινία έχει κοινό σεναριογράφο, που δεν θα είναι απίθανο όμως αν την έχει καταλάβει κάποιος από αρκετά νωρίτερα. Η ταινία το μόνο που καταφέρνει να προσφέρει στα 100 λεπτά της για να κρατήσει την προσοχή του θεατή, είναι τα ιδιαιτέρως πολλά σκηνοθετικά και σεναριακά λάθη που προσφέρουν γέλιο. Προφανώς από αυτό το κακό αποτέλεσμα δεν γλιτώνουν ούτε οι ηθοποιοί που μοιραία δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω, με την Jennifer Lawrence (The Hunger Games) να ξεχνάει γρήγορα αυτή τη συμμετοχή και τους Max Thieriot και Elisabeth Shue να περνάνε αφόρητα απαρατήρητοι.
Το House at the End of the Street εκμεταλλεύεται το γνωστό πρόσωπο της πρωταγωνίστριάς του με την ελπίδα να μπερδέψει κάποιον και ώστε να κάτσει να το δει. Είναι από τις ταινίες που σίγουρα δεν θα έλειπαν σε κανέναν αν δεν γυριζόντουσαν ποτέ ενώ αρκετοί θα γλιτώνανε και το χάσιμο μιάμισης ώρας από την ζωή τους.

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

New Order – Lost Sirens

Έπρεπε να περάσουν επτά ολόκληρα χρόνια για να βγουν στην επιφάνεια κάποια ηχογραφημένα τραγούδια που τα είχε σκεπάσει η σκόνη. Το 2005 οι New Order κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, “Waiting for the Sirens’ Call”, με το αρχικό σχήμα, δηλαδή με τον μπασίστα Peter Hook στην σύνθεσή τους. Γνωστό το θέμα με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις εκατέρωθεν, ωστόσο οι New Order – χωρίς τον γνωστό μπασίστα πλέον – συνεχίζουν τις ζωντανές εμφανίσεις τους ενώ φέτος πραγματοποιούν την κίνηση να κυκλοφορήσουν αυτές τις συνθέσεις που δημιουργήθηκαν την περίοδο των ηχογραφήσεων για το τελευταίο άλμπουμ. Έτσι, αρχές του 2013 η βρετανική μπάντα αποφάσισε να βγάλει το – παρόλα αυτά - ολοκαίνουριο “Lost Sirens”.
Ο δίσκος αποτελείται από οκτώ τραγούδια και η συνολική διάρκειά του δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά. Το ότι τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν με την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος σε κάνουν, αφενός πριν την ακρόαση, ανυπόμονο να ακούσεις κάτι «νέο» από τους New Order και αφετέρου, μετά την ακρόαση, να βλαστημάς την ώρα και την στιγμή που τα «χάλασαν» Peter Hook και Bernard Sumner. Και αυτό διότι το μπάσο του Hook δίνει την ζωντάνια που χρειάζονται τα τραγούδια και σε συνδυασμό με τα τότε φωνητικά του Sumner δίνουν ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η χορευτική διάθεση υπάρχει ενώ η ηλεκτρική κιθάρα προσδίδει στο pop φόντο την απαραίτητη δυναμική που πρέπει να υπάρχει.
Σε όλη την διάρκειά του, το “Lost Sirens” διατηρεί μεγάλη ταχύτητα και ανεβαστικό τέμπο. Κυμαίνεται στο κλασικό ύφος των New Order χωρίς να ήθελαν τότε τα μέλη της μπάντας να αλλάξουν ρότα στην μουσική τους και διατηρώντας την συνηθισμένη, επιτυχημένη συνταγή των μελωδιών τους. Από το εναρκτήριο “I’ll Stay With You” μέχρι και το τελευταίο “I Told You So” ο ρυθμός μένει σταθερά ψηλά ενώ από τα οκτώ κομμάτια του άλμπουμ, αίσθηση προκαλεί το πολύ χορευτικό “Shake It Up”. Φυσικά, μην ξεχνάμε πως τα συγκεκριμένα κομμάτια ηχογραφήθηκαν πριν 7 χρόνια περίπου, οπότε και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ότι οι New Order είναι σε θέση τώρα να συνθέσουν κάτι παρόμοιο και ισάξιο των τραγουδιών του παρελθόντος. Όπως και να έχει, η, σε πολλούς, αγαπημένη μπάντα από την Αγγλία βγάζει από το χρονοντούλαπο μια σειρά τραγουδιών που αντιπροσωπεύουν επάξια το πολύ καλό μουσικό παρελθόν της.

Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2013

Django Unchained

Δύο χρόνια πριν από τον αμερικανικό εμφύλιο, ο Django, ένας μαύρος σκλάβος, συναντάει έναν Γερμανό πρώην οδοντίατρο και νυν κυνηγό επικηρυγμένων, τον Dr. Schultz, ο οποίος χρειάζεται την βοήθειά του για να βρει και να σκοτώσει τους στόχους του. Στην αποστολή αυτή ο εντελώς ανορθόδοξος, για την εποχή, Schultz θα συμπαθήσει τον Django και θα του ζητήσει να μείνει μαζί του ως συνεργάτης για τις επόμενες αποστολές του, ενώ του υπόσχεται πως θα τον βοηθήσει να βρει και να σώσει την Broomhilda, την γυναίκα του η οποία έχει πουληθεί από τον προηγούμενο αφεντικό τους σε κάποιον άγνωστο.
Ο Tarantino είναι ένας σκηνοθέτης που καταφέρνει με κάθε νέα του ταινία να βρίσκει ένα τρόπο να προκαλέσει περισσότερο από την προηγούμενη, αλλά και να τρελαίνει τους πολλούς θαυμαστές του. Αυτή τη φορά όμως, πατώντας στο μοτίβο που έχτισε με το Inglourious Basterds, η ταινία του προκαλεί όχι μόνο από το χαρακτηριστικό γραφικό ύφος των εικόνων του Tarantino, αλλά και επειδή ασχολείται με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Η δουλεία και τα σκλαβοπάζαρα στην Αμερική είναι ένα ταμπού που μέχρι και τώρα δεν έχει ξεπεραστεί ούτε γίνετε εύκολα συζητήσιμο. Σε αυτή, την όγδοη του ταινία, ο Tarantino δημιουργεί ένα, τόσο δικό του, western με πολύ βία και χιούμορ, αναμειγνύοντάς τα όπως μόνο αυτός ξέρει. Ο Django είναι ένας μαύρος Lucky Luke, ένας ήρωας-τιμωρός που προσπαθεί να βγει νικητής σε μια εποχή που δεν τον “σηκώνει”, ο Calvin Candie αντιπροσωπεύει την τραγική αριστοκρατία της εποχής, ενώ ο King Schultz είναι ο μοναδικός που ανήκει στο ρεύμα της αλλαγής που θα έρθει μερικά χρόνια μετά.
Η σκηνοθεσία του Tarantino δεν χρειάζεται περιγραφή, καθώς είναι γνωστός ο τρόπος που χειρίζεται την κάμερα του, τους ηθοποιούς του και φυσικά, της άπειρες και τραβηγμένες σκηνές βίας, ενώ ξεχωρίζει και το σενάριο του που είναι γεμάτο από τους χαρακτηριστικούς ευφάνταστους διαλόγους με τις μοναδικές ατάκες. Το cast περιλαμβάνει τον αγνώριστο Jamie Foxx στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, τον τρομερό Christoph Waltz, ο οποίος κέρδισε ήδη την Χρυσή Σφαίρα φέτος ενώ έχει προταθεί και για το αντίστοιχο Όσκαρ και τους Leonardo DiCaprio και Samuel L. Jackson. Τέλος, εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στο soundtrack της ταινίας, το οποίο δένει απίστευτα με την ταινία, βοηθάει στην εξέλιξή της και ξαφνιάζει με την ποικιλία του.
Το Django Unchained δίχασε το κοινό, έχοντας πολλούς υποστηρικτές αλλά και αρκετούς που πιστεύουν πως ο Tarantino αυτή την φορά ξεπέρασε τα όρια. Με τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, αλλά περιέργως όχι αυτή για τον καλύτερο σκηνοθέτη, η ιστορία του Django μπαίνει στις καλύτερες του Tarantino και σίγουρα θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του έργου αυτού του ιδιαίτερου σκηνοθέτη.

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Swans – The Seer

Για μιάμιση δεκαετία έκαναν θραύση με ό,τι κυκλοφορούσαν, οι μουσικές τους φάνταζαν εξωπραγματικές ενώ η έμπνευση του frontman τους ήταν κάτι παραπάνω από εξωγήϊνη. Οι Swans από το 1982 έως και το 1997 έβαζαν φωτιές με τις post-punk μελωδίες τους μέχρι που αποφάσισαν να διαλυθούν και να αφήσουν σύξυλους όλους τους φανατικούς οπαδούς τους, που πολλοί από τους οποίους μεγάλωσαν με τα τραγούδια τους. Ωστόσο, το 2010 πραγματοποιείται το μεγάλο comeback με την κυκλοφορία του “My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky”, το 11ο στούντιο άλμπουμ για λογαριασμό της αμερικανικής μπάντας. Εξαιρετικός o δίσκος της επιστροφής ενώ οι Swans δεν γύρισαν για τον ντόρο, αλλά γύρισαν για να μείνουν και να ηχογραφήσουν και άλλες εκπληκτικές συνθέσεις. Έτσι, πριν λίγους μήνες έφτασε και το “The Seer” για να αποδείξει, όχι το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι οι Swans, αλλά το πόσο έχουν ανάγκη την δημιουργία και δε την συγκροτημένη και αρκετά σκεπτόμενη δημιουργία.
Το “The Seer” αποτελείται από δύο δίσκους των επτά και τεσσάρων τραγουδιών αντίστοιχα. Η διάρκεια του πρώτου ξεπερνά την μία ώρα και αυτό γιατί το ορχηστρικό ομώνυμο κομμάτι διαρκεί (μόλις) 34 λεπτά. Ο δίσκος είναι για απαιτητικά αυτιά καθώς οι μελωδίες που ακούς δεν είναι "εύπεπτες". Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να βαρεθείς και μένεις αποσβολωμένος ακούγοντας τις ψυχεδελικές νότες των Swans. Όπως ο πρώτος δίσκος, έτσι και ο δεύτερος έχει διάρκεια κάτι παραπάνω από μία ώρα με τα μόλις τέσσερα τραγούδια του. Έτσι, περνάς δύο ώρες παρέα με τους Swans και στο τέλος όχι μονάχα είσαι δικαιωμένος αλλά νιώθεις ευτυχής που έκατσες και άκουσες μια rock διαφορετική, εμπλουτισμένη με ποικίλα μουσικά στοιχεία και φυσικά πάρα πολύ συναίσθημα.
Όλα τα προηγούμενα χρόνια οι Swans αποτελούσαν μια εξαιρετική διέξοδο στην μουσική βιομηχανία. Το 2010 έφερε την επιστροφή τους και μαζί έναν πολύ καλό δίσκο, με τον οποίο η μπάντα πραγματοποιήσε κίνηση ματ. Πλέον με το “The Seer” οι Swans απλώς ανήκουν στα συγκροτήματα με ιστορικό παρελθόν και απίστευτο μουσικό παρόν και σε εκείνα που αποτελούν πηγή επηρεασμού για άλλες μπάντες.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More