Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Detachment

Ο Henry είναι ένας αναπληρωτής καθηγητής που καλύπτει προσωρινά τις κενές θέσεις των σχολείων μέχρι να βρεθεί μόνιμος δάσκαλος. Τώρα καλείται να διδάξει σε ένα από τα πιο κακόφημα σχολεία της Νέας Υόρκης, όπου οι μαθητές είναι πλήρως αδιάφοροι ενώ η ενδοσχολική βία βρίσκεται στα ύψη. Ωστόσο, ο Henry, παρά τις πρώτες άσχημες φάσεις που αντιμετώπισε με τα παιδιά, κατάφερε να αντιστρέψει το κλίμα και να φέρει με πολύ γλυκό τρόπο τους μαθητές προς το μέρος του και να γίνουν καλοί φίλοι. Όλα αυτά, όμως, κατά την διάρκεια των μαθημάτων. Μετά το χτύπημα του κουδουνιού, ο Henry βρίσκεται αντιμέτωπος με τα δικά του προβλήματα αλλά και με ορισμένα πρόσωπα που θα βρεθούν στο δρόμο του και θα προσπαθήσουν να έρθουν πιο κοντά στον δάσκαλο.
Μήπως, βλέποντας αυτή την ταινία, έρχεται στο μυαλό το “Monsieur Lazhar”; Πολύ πιθανόν αφού έχουμε να κάνουμε με δύο σενάρια που πατούν στην ίδια κεντρική γραμμή. Το “Detachment”, όμως, επικεντρώνεται περισσότερο στην ζωή του πρωταγωνιστή, ο οποίος είναι αρκετά μοναχικός ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ισορροπήσει τα πράγματα στην ζωή του και στην ζωή των παιδιών που το έχουν ανάγκη. Σε αρκετά σημεία θα συγκινηθείς με τις δυνατές, σπαρακτικές σκηνές ενώ η ψυχρότητα με την οποία τις παρουσιάζει ο σκηνοθέτης Tony Kaye (American History X), σε κάνουν να ανατριχιάσεις. Όπως τότε, έτσι και τώρα ο Kaye βλέπει κατάματα ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα και το παρουσιάζει χρησιμοποιώντας την ωμή πραγματικότητα.
Η πολύ καλή σκηνοθεσία σε συνδυασμό με τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών, ανεβάζουν αρκετά την ταινία. Ο Adrien Brody (Midnight in Paris) στον ρόλο του Henry Barthes είναι τρομερός ενώ στις δυνατές σκηνές μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον «ανατριχιαστικός». Το υπόλοιπο cast, επίσης, κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα με την πιτσιρίκα Sami Gayle και την Christina Hendricks (Drive) να ξεχωρίζουν. Τα «Μαθήματα Ζωής» θα σε έχουν καθηλωμένο μπροστά από την οθόνη, θα σε συγκινήσουν , θα σε σκαλώσουν και τελικώς θα βγεις από τον κινηματογράφο δικαιωμένος για την επιλογή σου (και σίγουρα με μια μαυρίλα μέσα σου από το ψυχοπλάκωμα).

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013

Suede – Bloodsports

Πρόκειται για μεγάλη δισκογραφική επιστροφή. Πρόκειται για έναν μεγάλο δίσκο. Πρόκειται για ένα μεγάλο συγκρότημα. Και το όνομα αυτού, “Bloodsports”. Οι Suede μεσουρανούσαν την δεκαετία του ’90 με δίσκους που έχουν μείνει στην ιστορία, τραγούδια που παίζονται φανατικά ακόμη και σήμερα ενώ το όνομά τους έχει χαραχθεί με πλατινένια γράμματα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2002 αποτέλεσε την τελευταία χρονιά κυκλοφορίας δίσκου για την μπάντα από το Λονδίνο και έκτοτε δεν ξαναηχογράφησαν κάτι καινούριο. Ποιος θα το πίστευε πως 11 ολόκληρα χρόνια αργότερα, οι Suede θα αναδύονταν και πάλι στην επιφάνεια της δισκογραφίας και θα κυκλοφορούσαν καινούριο υλικό προς έκπληξη όλων των οπαδών τους που περίμεναν κάποτε την επιστροφή τους.
Αρχικά, η πρώτη ακρόαση περνάει χωρίς να το καταλάβεις και χωρίς να δώσεις και μεγάλη βάση σε όσα ακούς. Απλώς αρκείσαι στο να ακούς καινούριους Suede και να χαίρεσαι γι’ αυτό. Αφού, λοιπόν, ολοκληρώνεις την πρώτη ακρόαση συνεχίζεις ακάθεκτος για την δεύτερη, στην οποία συνειδητοποιείς πως οι τύποι μπορεί να καθυστέρησαν 11 χρόνια να κυκλοφορήσουν το έκτο άλμπουμ τους αλλά άξιζε αυτό το μεγάλο διάλειμμα, αφού το “Bloodsports” αποτελεί ένα εξαιρετικό πόνημα. Ο δίσκος ανοίγει εκπληκτικά με πιασάρικα κομμάτια, όπως το “Barriers” και το “It Starts and Ends With You”, το οποίο ήδη έχει γίνει single και είναι μία από τις κορυφές του άλμπουμ. Πολύ καλός ήχος από τους Suede που δεν αλλάζουν ρότα και παραμένουν πιστοί στον ήχο με τον οποίο τους γνωρίσαμε όλοι. Όμορφα riffακια και σολαρίσματα από «βρώμικες» ηλεκτρικές κιθάρες που σε ενθουσιάζουν.

Από κει και πέρα οι ρυθμοί πέφτουν σχετικά χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως μαζί πέφτει και η πόρωση. Εξάλλου, δεν γίνεται να ακούς κλασικό ήχο Suede και να μην κολλάς. Διότι, το “Bloodsports” είναι ο γνωστός ήχος του βρετανικού συγκροτήματος έτσι όπως το γνωρίσαμε. Κομμάτια, όπως τα “Sometimes I Feel I’ll Float Away” και “What Are You Not Telling Me”, δεν τα ξεχνάς εύκολα καθώς η ατμοσφαιρική μελωδία που έχουν είναι κάτι παραπάνω από κολλητική. Ο δίσκος κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα ενώ δεν γίνεται να αρκεστείς σε λίγες ακροάσεις. 11 χρόνια είναι πολλά αλλά οι Suede επέστρεψαν για τα καλά και το “Bloodsports” δικαίως θα φιγουράρει στις ψηλές θέσεις των charts φέτος.

Τετάρτη 20 Μαρτίου 2013

La Source des Femmes

Σε ένα απομονωμένο χωριό του Μαρόκο οι γυναίκες είναι εκείνες που κουβαλούν σε καθημερινή βάση το νερό από το βουνό με τους κουβάδες, καθώς δεν υπάρχει ακόμα σύστημα ύδρευσης. Οι άνδρες, αντιθέτως, κάθονται στο καφενείο πίνοντας και καπνίζοντας ενώ γενικότερα η γνωμη της γυναίκας θεωρείται κάτι παραπάνω από αδιάφορη. Η Leila, όμως, είναι μια νεαρή κοπέλα η οποία δεν αντέχει αυτή την καταπίεση καθώς επιβάλλεται και στις εγκύους να κουβαλούν νερό. Γι’ αυτό το λόγο, ξεκινάει μια δράση ενάντια στην σωματική και ψυχολογική καταπίεση των γυναικών με μια απεργία. Απεργία από τον έρωτα. Οι γυναίκες αποφασίζουν να απεργήσουν από το σεξ, πράγμα που θα εξοργίσει τους άνδρες και γενικότερα την κοινωνία του χωριού.
Το “La Source des Femmes” μιλάει για τις προσπάθειες των γυναικών να γίνουν ίσες κοινωνικά με τους άνδρες. Ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζουν να αντιδράσουν οι γυναίκες είναι πολύ έξυπνος και χιουμοριστικός. Αυτό, ίσως, κάνει και τη διαφορά στο φιλμ, το οποίο το λες συγκινητικό μεν όχι πολύ δυνατό δε. Μπορεί να σε κουράσει από κάποια στιγμή και μετά καθώς σκηνές επαναλαμβάνονται και η πλοκή δεν ρέει με γρήγορο και ενδιαφέρον τρόπο, ώστε να σε τραβήξει. Από την άλλη, η προσπάθεια της πρωταγωνίστριας να αλλάξει το σκηνικό στο χωριό αλλά και ο χλευασμός που δέχεται από άνδρες και κάποιες γυναίκες είναι κάπως ψυχρά και δεν αποτυπώνονται πολύ ζωντανά στην οθόνη.
Η ταινία πάντως μας θυμίζει τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετώπιζουν οι γυναίκες ακόμα και τώρα στο Ισλάμ και πως μπορεί να υπάρξει μια αλλιώτικη ισόνομη ζωή και εκεί. Αν δράμα και χιούμορ ήταν πιο δυνατά – και αν ο Radu Mihaileanu διασκεύαζε καλύτερα την «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη – τότε το “La Source des Femmes” θα σου έμενε για πολύ καιρό στο μυαλό.

Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

The Virginmarys – King of Conflict

Έκαναν αισθητή την παρουσία τους τα προηγούμενα χρόνια με διάφορα ΕΡs που κυκλοφόρησαν, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να περιμένει πως και πως την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά. Αυτό δεν άργησε να γίνει και έτσι, οι Virginmarys πραγματοποιούν φέτος το ντεμπούτο τους με έναν δίσκο που θα ακουστεί αρκετά. Ήδη προκάλεσαν αίσθηση στην Μεγάλη Βρετανία ενώ ο ήχος τους ξεπέρασε τα αγγλικά σύνορα και επεκτάθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ενώ φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε εμείς ασυγκίνητοι. Το “King of Conflict” είναι εδώ και πανέτοιμο να σε συνεπάρει.
Οι Virginmarys δείχνουν αποφασισμένοι να σε στραγγίξουν με τις δυνατές μελωδίες τους τη στιγμή που ο τυφώνας που ακούει στο όνομα “King of Conflict” σε στριφογυρνάει ανελέητα. Ο δίσκος διαρκεί μία ώρα και ούτε μια στιγμή δεν ρίχνει τους τόνους καθώς το βρετανικό τρίο τα δίνει όλα και ροκάρει χωρίς σταματημό. Όσα ακούσεις από το άλμπουμ δεν θα είναι κάτι εξεζητημένο ούτε κάτι πρωτοποριακό. Όμως, οι τύποι αρκούνται στο να σε πορώσουν μονάχα. Παίζουν ακριβώς αυτά που χρειάζονται για να ροκάρεις και εσύ μαζί τους και να κολλήσεις με τα τραγούδια τους. Τα πάντα σε αυτό τον δίσκο είναι άγρια. Φωνητικά που δεν σε αφήνουν σε ησυχία, μια ηλεκτρική κιθάρα που οργιάζει στα αυτιά σου και τα κρουστά που «βιάζουν» την ακοή σου. Η αλήθεια είναι πως από τον δίσκο λείπει η πρωτοτυπία. Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να χάσεις την πόρωσή σου ακούγοντάς τον. Υπάρχουν τραγούδια, όπως τα “Dead Man’s Shoes”, “My Little Girl” και “Taking the Blame”, που είναι εντελώς κολλητικά με τα κιθαριστικά riffακια να δίνουν και να παίρνουν.

Οι Virginmarys έχουν κάνει το εξής έξυπνο και με πολύ σωστή εκτέλεση. Να συνδυάσουν την grunge των Nirvana με το rock ‘n’ roll των Jet και άλλων βρετανικών συγκροτημάτων, προσθέτοντας μαζί και μια μεγάλη δόση αλτερνατίλας. Φαίνονται να γουστάρουν αυτό που κάνουν ενώ το πρώτο στάδιο με το ντεμπούτο άλμπουμ μόλις έγινε με επιτυχία. Το στοίχημα τώρα είναι να κάνουν το επόμενο βήμα και να μην επαναπαυθούν στη σιγουρια που δίνει αυτή η μουσική. Διότι η επιτυχία μιας μπάντας φαίνεται όταν μπορεί να εξελίξει τον ήδη επιτυχημένο της ήχο. Μέχρι τότε, το “King of Conflict” μπορεί να ακούγεται ασταμάτητα.

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

The Lumineers – The Lumineers

Οι Lumineers σχηματίστηκαν το 2005 στο New Jersey και χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια για να κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο. Έτσι και έγινε, και το δισκογραφικό ντεμπούτο για την 3μελή μπάντα (στις συναυλίες μετατρέπεται σε 5μελή) είναι γεγονός με τον ομώνυμο τίτλο. Ήδη έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές ενώ έχει γίνει πλατινένιο σε Καναδά και Αμερική. Επίσης, οι Lumineers έχουν να περηφανεύονται και για την φετινή τους υποψηφιότητα στα Grammy Awards, στην κατηγορία καλύτερου νέου συγκροτήματος, ανάμεσα σε πολύ καλά ονόματα όπως οι Fun. (οι οποίοι κέρδισαν το βραβείο) και οι Alabama Shakes (Boys & Girls).
Καταρχάς, ο δίσκος ακούγεται συνέχεια και ασταμάτητα ολόκληρος. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ορισμένα τραγούδια καθώς η folk rock σε παρασύρει από το πρώτο λεπτό. Φαίνεται πως οι Lumineers δίνουν βάση στο παρελθόν αφού διατηρούν την παραδοσιακή γραμμή της americana μουσικής, θυμίζοντας πολλές φορές Bob Dylan (Tempest) ή Neil Young (Americana). Η country πλευρά της κιθάρας και τα βιολιά δίνουν και παίρνουν ενώ ο ρυθμός δεν σταματάει καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Ακόμα, και μπαλάντες, όπως το “Dead Sea”, καταφέρνουν να σε καθηλώσουν με το τέμπο τους.
Οι Lumineers με τον πρώτο τους δίσκο βάζουν αυτομάτως τον πήχη πολύ ψηλά για την συνέχεια. Τα κομμάτια ακούγονται ευχάριστα, η μπάντα δείχνει να γνωρίζει που πατάει μουσικά ενώ για πρώτο πόνημα είναι πολύ ώριμοι. Το άλμπουμ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα γλυκό ταξίδι στην παλαιότερη εποχή της αμερικανικής μουσικής ενώ τα τραγούδια ενδείκνυνται για ζωντανή ακρόαση αφού προφανώς οι Lumineers δημιουργούν με αυτά μια φανταστική γιορτή.

Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013

Smashed

Η Kate και ο Charlie είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που περνάει την ζωή του διασκεδάζοντας και γελώντας. Η πρώτη είναι δασκάλα πρώτης δημοτικού ενώ ο δεύτερος αρθρογραφεί για συναυλίες. Μεγάλη ευθύνη στην ευτυχία της ζωής τους έχει το αλκοόλ που ρέει άφθονο, με αποτέλεσμα να είναι και οι δυο τους μεθυσμένοι συνεχώς. Αυτό, ωστόσο, έχει ως αντίκτυπο η Kate να αντιμετωπίσει προβλήματα στην δουλειά της και για να τα ξεπεράσει να μπλεχτεί σε ψέμματα. Εκτός από αυτό, βρίσκεται αντιμέτωπη και με την καταστροφή του γάμου της καθώς θα πρέπει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που δημιουργούνται, από την στιγμή που αποφασίζει να κόψει το ποτό.
Μια κλασική ταινία για τον αλκοολισμό που πραγματεύεται τις δυσκολίες και τις θυσίες του ανθρώπου να ξεφύγει από αυτό το δαίμονα. Το “Smashed”, όμως, επικεντρώνεται και σε ένα άλλο θέμα, εκείνο της θεραπείας, η οποία μπορεί να μετατραπεί σε κόλαση για ένα άτομο χωρίς να το θέλει. Η Kate ξεκινώντας να πηγαίνει στις συναντήσεις των «Ανώνυμων Αλκοολικών», αρχίζει και την κατάρευση της σχέσης της με τον επίσης αλκοολικό άντρα της. Προκειμένου να σώσει την ζωή της, μπλέκεται σε ψέμματα με αποτέλεσμα να χάσει το παιχνίδι σε δουλειά και σπίτι. Συνήθως, τέτοιου είδους ταινίες προβάλουν την χαρούμενη πλευρά της απεξάρτησης, το “Smashed” όμως κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Η Mary Elizabeth Winstead (The Thing), στον ρόλο της αλκοολικής δασκάλας, δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας με τις σπαρακτικές ερμηνείες της. Η ένταση που επικρατεί κατά την διάρκεια της ταινίας είναι πολύ δυνατή ενώ η εναλλαγή των συναισθήματων της πρωταγωνίστριας είναι αρκετά εύστοχες. Αντιθέτως, ο επίσης αλκοολικός άντρας της, Aaron Paul, προσπαθεί να ακολουθήσει την συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία της Winstead αλλά μάταια. Σε δευτερεύοντα ρόλο, η πάντα εξαιρετική Octavia Spencer (The Help) εντυπωσίαζει και εδώ.
Το “Smashed” είναι μια συγκινητική ταινία που σε ταξιδεύει στην ειλικρινή αντιμετώπιση του αλκοολισμού χωρίς τα κλισέ που συναντάμε σε παρόμοιες ταινίες. Αυτό που την κάνει ξεχωριστή από τις υπόλοιπες είναι ότι ταυτόχρονα είναι και μια κομεντί με πολύ επιτυχημένους και ξεχωριστούς διαλόγους.

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Stereophonics – Graffiti on the Train

Οι Stereophonics είναι από τα λίγα συγκροτήματα των οποίων ο πρώτος δίσκος έγινε πλατινένιος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επομένως, με μια τόσο καλή αρχή δεν γινόταν η συνέχεια να μην ήταν ανάλογη. Από το 1997 η μπάντα από την Ουαλία μετράει επτά στούντιο άλμπουμ, με κορυφαίο το “Just Enough Education to Perform”, και πάρα πολλές επιτυχίες. Η τελευταία φορά που μας «ενόχλησαν» οι Sterephonics ήταν το 2009 με το “Keep Calm and Carry On”, το οποίο ωστόσο δεν ακολούθησε την πορεία προηγούμενων δίσκων. Μετά από 4 χρόνια η 4μελής μπάντα επιστρέφει με το 8ο πόνημά της και το “Graffiti on the Train” με τον θάνατο του ντραμίστα Stuart Cable να επισκιάζει κάπως το μουσικό θέμα του γκρουπ.
Η αλήθεια είναι πως οι Stereophonics έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια και χρειάζονται ένα δίσκο που θα τους ανεβάσει κάπως, καθώς τα δύο τελευταία τους άλμπουμ δεν εντυπωσίασαν αρκετά τους οπαδούς της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει πολύ όμορφα με το “We Share the Same Sun”, το οποίο δίνει αμέσως έναν αέρα χορευτικής διάθεσης ορμόμενο από την γρήγορη ηλεκτρική κιθάρα. Ωστόσο, το ομώνυμο κομμάτι που ακολουθεί ρίχνει τους τόνους αλλά καταφέρνει με τον συναισθηματισμό που εκπέμπει να σε ενθουσιάσει. Γενικά, οι Stereophonics δεν ακολουθούν τους πιο σκληρούς ήχους που συνηθίζαν. Βέβαια οι δυνατές στιγμές υπάρχουν, όπως το χειμμαρώδες “Catacomb”. Πέρα τούτου, όμως, ακούμε την βρετανική μπάντα να πατάει γερά σε πιο μελαγχολικά μονοπάτια σαν αυτό του “Been Caught Cheating”, το οποίο προοριζόταν για τα φωνητικά της Amy Winehouse.
Σε γενικές γραμμές, το “Graffiti on the Train” δεν σου αφήνει κάτι. Δεν υπάρχει η μελωδία που θα σε κρατήσει ενώ η κιθάρα στην πλειοψηφία των τραγουδιών περνάει απαρατήρητη. Μπορεί η επιστροφή των Stereophonics να θεωρείται σημαντικό μουσικό γεγονός για τους φαν της alternative rock αλλά οι Ουαλοί δεν καταφέραν να εντυπωσίασουν με το καινούριο τους άλμπουμ.
 

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013

Promised Land

Ο Steve Butler και η Sue Thomason είναι αντιπρόσωποι μιας εμπορικής εταιρείας που σχετίζεται με το φυσικό αέριο. Σκοπός τους είναι να ανεβάσουν οικονομικά μια μικρή επαρχιακή πόλη, η οποία έχει πλυγεί και οι κάτοικοί της ζουν δουλεύοντας σκληρά στην ύπαιθρο για να βγάλουν λίγα χρήματα. Έτσι, οι δυο τους φτάνουν στην περιοχή και αρχίζουν τις συζητήσεις με τον δήμαρχο και γενικά τους ντόπιους κατοίκους για να κλείσει μια συμφωνία γεώτρησης στην γη τους. Ωστόσο, μπροστά τους θα βρουν εμπόδια που θα καταστρέφουν τα σχέδιά τους, όπως ένας καθηγητής φυσικής που δεν συμφωνεί στο οικονομικό θέμα αλλά και ένας οικολόγος που θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει όσους περισσότερους μπορεί για να στραφούν εναντίον της φυσικής καταστροφής.
Το “Promised Land” δείχνει έναν υπάλληλο πολυεθνικής που όλα τα βλέπει με νούμερα και στατιστικές και στόχος του είναι το καλύτερο για την εταιρεία και το προσωπικό οικονομικό κέρδος. Όμως, ταυτόχρονα ο Steve Butler έχει συναισθήματα, γνωρίζει τις δυσκολίες ζωής που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Matt Damon (Contagion, The Adjustment Bureau) κινείται στα γνώριμα – αλλά αρκετά υψηλά – γι’ εκείνον επίπεδα. Αντιθέτως, η Frances McDormand (Moonrise Kingdom) δεν αφήνει κάτι στο πέρασμά της ενώ γενικότερα η ταινία κυμαίνεται σε ήρεμους τόνους. Αυτο έχει και ως αποτέλεσμα το δράμα να μην είναι τόσο έντονο και να πιάνεις τον εαυτό σου επ’ αυτοφώρω τη στιγμή που τον παίρνει ο ύπνος.
Το “Promised Land” είναι σεναριακά πολύ ρηχό αν και την ανατροπή του την έχει (χωρίς ομως αυτό να σημαίνει πως καλυτερεύει η καταστάση) Κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδανικό φιλμ για το μεσημέρι της Κυριακής. Την παρτίδα σώζει ο Damon με την παρουσία του αλλά και την ερμηνεία του, ωστόσο την απογοήτευση, που έρχεται με μεγάλη ταχύτητα από τους βαρετούς διαλόγους, δεν θα την γλυτώσεις.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More