Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Gangster Squad

Στο Λος Άντζελες του 1949 βασιλεύει ο νόμος του Mickey Cohen, ενός μαφιόζου που ηγείται του μεγαλύτερου κυκλώματος ναρκωτικών και ιερόδουλων. Έχει με το μέρος του τις αστυνομικές αρχές και την πολιτεία και έτσι δεν μπορεί κάποιος να έρθει αντιμέτωπος με το σύστημα που έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο, ο John O’Mara, αστυφύλακας στο τμήμα του Λος Άντζελες, έχει βαλθεί να διαλύσει το συγκεκριμένο κύκλωμα και γι’ αυτό επιστρετεύει έξι ειδικά άτομα για μυστικές επιχειρήσεις. Έτσι, οι έξι στέκονται απέναντι στον κόσμο του Cohen με στόχο να «καθαρίσουν» την πόλη.
Το “Gangster Squad” δεν είναι μια διαφορετική ταινία. Γνωρίζεις πολύ καλά πριν την δεις πως θα παρακολουθήσεις πιστολίδι, ξύλο, μαφίες και σχετικά. Όμως, όλα αυτά χωρίς ένα καλογραμμένο σενάριο που να έχει μια καλή ροή. Ίσως να βαρεθείς μιας και η δράση που παλεύει τόσο πολύ ο σκηνοθέτης Ruben Fleischer να βάλει δεν είναι ικανή να σε κρατήσει. Οι διάλογοι των πρωταγωνιστών δεν έχουν και πολύ νόημα ενώ οι προσπάθειες που γίνονται από το μέρος των αστυνομικών είναι κάπως «πρόχειρες».
Έτσι, με το μόνο που μπορεί κάποιος να ασχοληθεί είναι το απίστευτο καστ που παρελαύνει από την οθόνη. Έχουμε και λέμε, ο Ryan Gosling (Drive, The Place Beyond The Pines) προς μεγάλη έκπληξη δεν ενθουσιάζει, ίσως να μην του πηγαίνουν ρόλοι του cool τύπου με το τσιγάρο στο στόμα και πυροβολεί με ένα αυτόματο όπλο. Ο Josh Brolin (Men in Black 3) ως πρωτοστάτης της επιχείρησης είναι αρκετά καλός ενώ την υπόλοιπη παρέα απαρτίζουν οι Robert Patrick, Michael Pena (End of Watch) και Giovanni Ribisi (Ted). Tην κλασική γυναίκα που κάθε μαφιόζος έχει στο πλάι του, υποδύεται – με αδιάφορο τρόπο – η Emma Stone (The Amazing Spider-Man, The Help). Τέλος, ο μαφιόζος είναι ο πάντα εξαιρετικός Sean Penn για τον οποίο τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
To “Gangster Squad” μπορεί να σε κρατήσει μπορεί και όχι. Αν είσαι φαν της δράσης, του εγκλήματος και του πιστολιδιού ίσως θα πρέπει να κρατήσεις μικρό καλάθι. Σεναριακά η ταινιά μπάζει αρκετά. Αν πάλι γουστάρεις να βλέπεις σφαίρες να φεύγουν ανελέητα χωρίς κάποιο τρομερό σκοπό, τότε θα κρατηθείς το 2ωρο.

Τετάρτη 1 Μαΐου 2013

Γιάννης Αγγελάκας – Η Γελαστή Ανηφόρα

Σκέφτεσαι τις δύο εξής λέξεις, «ελληνικό ροκ»... Αν είσαι μεγάλος οπαδός της ροκ μουσικής σκηνής της Ελλάδας, τότε το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο νου, στο άκουσμα αυτών των δύο λέξεων, λογικά είναι οι Τρύπες. Το συγκεκριμένο συγκρότημα άνοιξε το δρόμο για επόμενους καλλιτέχνες ενώ είναι το πρώτο σχήμα που συνδύασε το ροκ με τον ελληνικό στίχο. Φυσικά, μετά το όνομα Τρύπες έρχεται το ονοματεπώνυμο, Γιάννης Αγγελάκας, ο οποίος εδώ και τρεις δεκαετίες καταφέρνει να εντυπωσιάζει με την στιχουργική και την μουσική του. Τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια ακολουθεί «μοναχική» δισκογραφική πορεία ξεκινώντας με το soundtrack της ταινίας «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» του Νίκου Νικολαϊδη. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε μαζί με μια παρέα μουσικών, τους Επισκέπτες, το «Απο ‘δω και Πάνω», ένα δίσκο ορόσημο για την εγχώρια μουσική και δύο δίσκους με βιολί και τσέλο αλλά και το τελευταίο "Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος" με μουσικές από την Κρήτη.
Θα μπορούσα να αποφύγω όλα τα παραπάνω, καθώς η πορεία του Αγγελάκα είναι λίγο πολύ γνωστή. Η αναμονή ήταν κάτι παραπάνω από τεράστια για ένα καινούριο υλικό από τον Γιάννη Αγγελάκα. Η στιγμή ήρθε και φέτος ο θεσσαλονικιός τραγουδοποιός επιστρέφει με νέα τραγούδια, μουσικές και στίχους που σε βάζουν σε σκέψεις. Η μουσική συντροφιά δεν αλλάζει πολύ σε αυτή την δισκογραφική δουλειά, με τους Ντίνο Σαδίκη, Χρήστο Χαρμπίλα, Τίτο Καργιωτάκη, Νίκο Βελιώτη και Στάθη Αραμπατζή να είναι οι βασικοί μουσικοί. Με την πρώτη ακρόαση υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου καρφωθούν με το «έτσι θέλω». Riffακια που μένουν στο μυαλό, στίχοι που θα τραβήξουν αμέσως το ενδιαφέρον σου. Στη συνέχεια των ακροάσεων ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος με την ενορχήστρωση των κομματιών, το μπαγλαμαδάκι του Σαδίκη που βγάζει δυναμισμό ηλεκτρικής κιθάρας και τα άγρια ηλεκτρονικά που σε στριφογυρίζουν ανελέητα.
Ορισμένα τραγούδια του δίσκου έχουν γίνει γνωστά από τις συναυλίες, όπως η «Δικαιοσύνη» που κάνει την αρχή για τον χορό των 13 κομματιών με πολλή αγριάδα και ξεσηκωτικούς ήχους. Ο «Άγγελος» που ακολουθεί έχει απίστευτο ρυθμό με την κιθάρα και τα πλήκτρα να συνδυάζονται εξαιρετικά ενώ ενώνεται με την ίδια μουσική και με το «Γλέντι» που διαθέτει ένα δυνατό ρεφρέν που το απομνημονεύεις αμέσως. Η συνέχεια ανήκει σε ένα, αφιερωμένο στον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο, τραγούδι του οποίου ο τίτλος «Μαύρη Νύχτα» χαρακτηρίζει το κόμμα της Χρυσής Αυγής, όπως ο ίδιος ο Μητροπολίτης αποκάλεσε σε ένα κείμενό του. Το ενδιαφέρον εδώ είναι η συνεργασία στα φωνητικά με τον Αργύρη Μπακιρτζή (τραγουδιστή των Χειμερινών Κολυμβητών) που προσωπικά πιστεύω πως είναι ο ιδανικότερος άνθρωπος για να ερμηνεύσει ένα τέτοιο κομμάτι.

Αν μπορούμε να μιλήσουμε για κορυφαίες στιγμές του δίσκου – αν μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στα τραγουδια – τότε σίγουρα σε αυτές ανήκει το «Σαράβαλο» που εδώ και λίγους μήνες έχει γνωστό και ενθουσίασε αμέσως. Φοβερός ο στίχος «η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει» ενώ το συναίσθημα που βγάζουν τα φωνητικά του πολυφωνικού σχήματος Διώνη είναι σκέτη ανατριχίλα. Οι «Τηλεντρόγκες» σε βάζουν σε πιο ρεμπέτικα μονοπάτια αλλά με μια διαφορετική (ηλεκτρική) σκοπιά ενώ το συγκεκριμένο τραγούδι στις συναυλίες παρέα με το μπαγλαμαδάκι πιστεύω πως θα είναι απίστευτο. Από τους «Πόθους» μένει το φανταστικό τσέλο του Βελιώτη αλλά και η μακρινή φωνή που ξεπετάγεται δίνοντας μια ηρεμιστική πόρωση στο κομμάτι. Φτάνοντας στο τραγούδι νούμερο 10 ανεβαινούμε όλοι μαζί την «Γελαστή Ανηφόρα» με χαρά, φάλτσα και παραφωνίες τη στιγμή που το ερωτικό «Ποτάμι» μας συνεπάρει. Τέλος, ο «Γιαννάκης» μας αποχαιρετάει χαρίζοντάς μας «Όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού» στο άκουσμα του άλμπουμ.
Εκπληκτική η ενορχήστρωση και η επιλογή των τραγουδιών τα οποία έχουν την ικανότητα να σε ξεσηκώσουν για τα καλά. Οι στίχοι αποδεικνύουν την έμπνευση του Αγγελάκα, που ελάχιστοι διαθέτουν. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Αγγελάκας έκανε το θαύμα του πάλι (δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά) και παρουσιάζει ένα καταπληκτικό δίσκο, ο οποίος ακούγεται ασταμάτητα μιας και οι πέντε ακροάσεις περνούν χωρίς να το καταλάβεις. Η "Γελαστή Ανηφόρα" κυκλοφορεί από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του Αγγελάκα και περιλαμβάνει και ένα βιβλίο με κείμενα του ίδιου και του Ψαραντώνη.

Τρίτη 30 Απριλίου 2013

Evil Dead

Η Μία είναι εξαρτημένη από τα ναρκωτικά και ζητά από τους φίλους της να την βοηθήσουν. Έτσι, μαζί με τους 4 φίλους της, αποφασίζει να κλειστεί στο εξοχικό της για μερικές μέρες, μακριά από της καταχρήσεις, με την ελπίδα να αποτοξινωθεί. Το εξοχικό της όμως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια παρατημένη καμπίνα στην καρδιά ενός αφιλόξενου δάσους, μέσα στην οποία μάλιστα ανακαλύπτουν πως είχε τελεστεί κάποια περίεργη τελετή ενώ βρίσκουν και ένα περίεργο βιβλίο. Όταν ένα από τα παιδιά ξεκινήσει να διαβάζει τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, θα καταλάβουν πως πρέπει να παλέψουν για την επιβίωσή τους.
Ο Sam Raimi είχε φέρει τεράστια αναστάτωση και ουσιαστικά διαμόρφωσε όσο λίγοι το συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου με την ταινία του, The Evil Dead, το μακρινό 1981. Τώρα, παραπάνω από 30 χρόνια μετά, ο ίδιος ο Raimi επιστρέφει και διαλέγει τον Ουρουγουανό ανερχόμενο σκηνοθέτη Fede Alvarez για να μεταφέρει ξανά την ταινία θρύλο στην μεγάλη οθόνη. Το σενάριο παραμένει αρκετά κοντά στο πρωτότυπο, θέτοντάς το κατά τρόπον remake του, ενώ η ποσότητα αίματος παραμένει άφθονη.
Αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς απευθείας είναι η σχετική έλλιψη του χαρακτηριστικού χιούμορ του Sam Raimi, σήμα κατατεθέν όλων των ταινιών του και ειδικά των Evil Dead, από την σκηνοθεσία του Alvarez. Το “καινούριο” Evil Dead είναι πιο σοβαρό και, το περισσότερο γέλιο βγαίνει λόγω της σύγκρισης με το παλιό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς λίγα έργα πια τολμούν τον αυτοσαρκασμό που θυμόμαστε από την παλιά τριλογία. Αντίστοιχα βέβαια, τα εφέ πια είναι πολύ καλύτερα και οι σκηνές πολύ πιο αληθοφανείς. Επίσης, το cast κρίνεται αξιοπρεπές, αν και εξαρχής όλοι ξέρουμε την κατάληξη του καθενός.
Το Evil Dead είναι ένα αξιόλογο κάτι-σαν-remake που τουλάχιστον οικονομικά πέτυχε τον σκοπό του χωρίς να θεωρηθεί “αρπαχτή”. Σίγουρα δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να φτάσει το cult classic πρωτότυπο αλλά κάτι τέτοιο πια θεωρείται πολύ δύσκολο. Με το sequel να έχει ήδη ανακοινωθεί, φαίνεται πως το Evil Dead επέστρεψε για να το γνωρίσει και η νέα γενιά, έστω και σε αυτή την πιο ήπια μορφή.

Δευτέρα 29 Απριλίου 2013

Tango With Lions – A Long Walk

Το project που είχε ξεκινήσει το 2007 ήταν μια μουσική κολλεκτίβα ή οποία θα είναι μεταβαλλόμενη με εναλλαγές στα μουσικά όργανα. Εγκέφαλος του συγκεκριμένου εγχειρήματος είναι η Κατερίνα Παπαχρήστου – ή αλλιώς Kat – και το όνομα της μπάντας της είναι Tango With Lions. Τους γνωρίσαμε πριν δύο χρόνια με το ντεμπούτο άλμπουμ, “Verba Time”, που απέσπασε διθυραμβικά σχόλια. Οι Tango With Lions έμειναν τελικώς σταθεροί στα πρόσωπα και συνέχισαν στην ηχογράφηση και δεύτερου δίσκου, ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε. Έτσι, το “A Long Walk” συνεχίζει την ανοδική πορεία του ελληνικού συγκροτήματος που πολλοί φίλοι της εγχώριας alternative μουσικής λάτρεψαν μετά το πρώτο άλμπουμ.
Όσοι έχουν ακούσει την πρώτη δισκογραφική απόπειρα της Κατερίνας Παπαχρήστου είναι ψιλιασμένοι ότι και τα καινούρια τραγούδια της κυμαίνονται στο γνωστό ύφος της indie και folk μουσικής. Μόνο που τώρα ακούμε τους Tango With Lions αρκετά πιο δεμένους και με πιο μεστές ενορχηστρώσεις. Ακόμα, αν προσέξει κανείς τους (αγγλικούς) στίχους θα ακούσει αυτοτελείς ιστορίες που σχετίζονται με την αγάπη, τον αποχωρισμό και τα ταξίδια. Και όντως, τα 10 κομμάτια του άλμπουμ σε ταξιδεύουν άλλοτε σε ονειρικές πεδιάδες και άλλοτε στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Αξίζει να σημειωθεί πως η φωνή της Κατερίνας Παπαχρήστου ταιριάζει απίστευτα με το ατμοσφαιρικό φόντο που δημιουργούν οι μελωδίες.
Ωστόσο, τα μελανά σημεία δεν λείπουν από το σύνολο του δίσκου. Ενώ ξεκινάει με τις καλύτερες περγαμηνές και εκπληκτικά τραγούδια στη συνέχεια οι μουσικοί τόνοι δείχνουν να επαναλαμβάνονται ενώ υπάρχει το ενδέχομενο να χαθεί και το ενδιαφέρον κάπου στην πορεία. Όπως και να έχει, η Κατερίνα Παπαχρήστου και η μουσική παρέα της παρουσιάζουν έναν άρτιο και αρκετά προσεγμένο δίσκο με εμπνευσμένα και «φανταζί» κομμάτια. Μετά το ελπιδοφόρο “Verba Time” οι Tango With Lions επιστρέφουν με ένα ακόμα καλύτερο άλμπουμ και μπαίνουν δικαίως στα ελληνικά συγκροτήματα με το μουσικό μέλλον να είναι όλο μπροστά τους.

Παρασκευή 26 Απριλίου 2013

Iggy and The Stooges – Ready To Die

Είναι μερικοί καλλιτέχνες που δεν το βάζουν κάτω και όσο μεγαλώνουν τόσο εύκολα βρίσκουν τη θέληση και την όρεξη να συνεχίσουν αυτό για το οποίο τόσα χρόνια είναι αγαπημένοι. Έτσι και ο Iggy Pop που έφτασε τα 66 χρόνια ζωής συνεχίζει ακάθεκτος να ηχογραφεί νέα τραγούδια. Ο ένας εκ των πρωτοστατών της rock μουσικής στη δεκαετία του ’70 επιστρέφει φέτος με καινούριο δίσκο. Το ευχάριστο νέο, όμως, είναι πως μαζί του επιστρέφει και το θρυλικό συγκρότημά του, οι Stooges. Iggy Pop, Scott Asheton, James Williamson και Mike Watt ενώνουν τις δυνάμεις τους και παρουσιάζουν 11 τραγούδια υπό τον τίτλο “Ready To Die” ενώ ο τελευταίος αντικαθιστά την θέση του Ron Asheton, ο οποίος πέθανε το 2009.
Καταρχάς, ο τίτλος του δίσκου μπορεί να θεωρηθεί κάπως «άβολος» από τη στιγμή που ένα σημαντικό μέλος των Stooges έφυγε πριν λίγα χρόνια από τη ζωή. Όπως και να έχει, σημασία πάντα έχει το περιεχόμενο και το φετινό πόνημα του Iggy Pop είναι μια καλή ευκαιρία για να επιστρέψει στις επάλξεις. Και αυτό το συνειδητοποιείς από τις πρώτες νότες που παίζουν στο εναρκτήριο “Burn” που πατάει τα γκάζια αμέσως. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος κινείται στα γνωστά δυνατά σκηνικά που μας έχουν συνηθίσει οι Stooges. «Λυσσασμένες» ηλεκτρικές κιθάρες, άγρια κρουστά και ένας Iggy Pop του οποίου η φωνή μάλλον θα μείνει για πάντα αναλλοίωτη στο χρόνο.
Το “Ready To Die” διαθέτει τα απαραίτητα στοιχεία για να θεωρηθεί ένας άρτιος rock δίσκος. Τραγούδια όπως τα “Job”, “Ready To Die” και “Dirty Deal” είναι αρκετά πορωτικά ενώ σε γυρίζουν σε παλαιότερες ροκιές. Υπάρχουν και οι πιο ήρεμες στιγμές, εκεί όπου η γραμμή του μπάσου παίρνει τα ηνία. Το άλμπουμ κινείται σε υψηλά επίπεδα, δεν σε κουράζει, έχει τις δυαντές στιγμές του που θα σε πορώσουν και θα σε κρατήσουν. Δεν θα μιλήσουμε για κάτι το αριστουργηματικό αλλά ο Iggy Pop και οι Stooges παρουσιάζουν ένα πολύ καλό πόνημα που μπορείς να το ακούσεις ολόκληρο αρκετές φορές.

Τετάρτη 24 Απριλίου 2013

Charli XCX – True Romance

Σκάει στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο της άλμπουμ και καταφέρνει να ταρακουνήσει τα νερά της pop και όλων το παρακλαδίων της στην Αγγλία. Με έναν αέρα και μια άνεση που θα ζήλευαν αρκετές μεγάλες καλλιτέχνιδες παρουσιάσε μια new wave και synthpop μουσική που ενθουσίασε. Έκτοτε, δεν εμφανίστηκε δισκογραφικά ξανά για να έρθει φέτος με τον δεύτερο δίσκο της και να κάνει περιοδία με την Marina and the Diamonds (The Family Jewels, Electra Heart) αλλά και τους Coldplay (Mylo Xyloto). Το όνομά της είναι Charlotte Aitchison, όμως έχει επικρατήσει το καλλιτεχνικό της Charli XCX. Αν η Marina and the Diamonds είναι του γούστου σου, τότε αυτά που θα ακούσεις από την Charli θα σου φανούν εξαιρετικά.
Φέτος, λοιπόν, η μόλις 20χρονη καλλιτέχνις κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική της δουλειά με τον τίτλο “True Romance”. Το κυριότερο επιχείρημα για το ότι ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα είναι πως από πρόπερσυ τον Μάϊο ξεπηδούν συνεχώς singles και τα οποία σχημάτισαν το άλμπουμ φτάνοντας αισίως στα πέντε. Φυσικά, αυτό το συνειδητοποιείς ακούγοντας τα τραγούδια. Ήχοι ηλεκτρονικοί, με φρεσκάδα και πολλές εκδοχές της pop κουλτούρας. Από πού να αρχίσεις και πού να σταματήσεις. Το εναρκτήριο “Nuclear Seasons” με την ψαρωτική εισαγωγή του δείχνει το δρόμο για τον ηλεκτρονικό χορό που έχει στήσει η Charli XCX. Με το επόμενο, “You (Ha Ha Ha)”, η Αγγλίδα μπαίνει σε κάπως πιο ηλεκτρονική hip hop, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Χαρακτηριστικό των κομματιών είναι πως δύσκολα θα βρεις ρεφρέν από το οποίο να κρατηθείς. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ολόκληρα τα τραγούδια είναι πιασάρικα και χωρίς να έχουν ένα δυνατό ρεφρέν.
Το “What I Like” είναι ένα από τα 13 τραγούδια που θα σου μείνουν αμέσως με τον ρυθμό του. Επίσης, υπάρχουν τα καθαρά pop κομμάτια, όπως το “You’re The One”, που δίνουν ένα πιο εμπορικό τόνο στον ήχο. Από την άλλη, ακούμε και dark wave μελωδίες στο πολύ καλό “How Can I” διαφοροποιώντας έτσι η Charli την μουσική της από ένα κλασικό pop μοτίβο. Το “True Romance” είναι ένας καταπληκτικός δίσκος, τον οποίο μπορείς να ακούς και να ξανακούς ασταμάτητα. Περιλαμβάνει ένα πανέμορφο συνοθύλευμα από beats προσθέτοντας και άλλες διάφορες pop πινελιές. Σίγουρα με το φετινό της πόνημαη Charli XCX θα μας απασχολήσει φέτος αρκετά και μακάρι το ίδιο να κάνει και τα επόμενα χρόνια.

Τρίτη 23 Απριλίου 2013

Zero Dark Thirty

Μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους η Αμερική ξεκίνησε ένα μεγάλο ανθρωποκυνηγητό για να βρει τον υπεύθυνο πίσω από αυτές. Μέσα από ένα αχανές δίκτυο πληροφοριών, μερικοί άνθρωποι καλούνται να ξεχωρίσουν αυτή την μία πληροφορία που μπορεί να τους οδηγήσει τελικά στα ίχνη του πιο καταζητούμενου ανθρώπου στην Γη. Μια γυναίκα πράκτορας, η Maya, ξεκινάει την καριέρα της μπαίνοντας κατευθείαν στις σκληρότερες καταστάσεις και, γρήγορα, μετατρέπεται στον άνθρωπο που θα καταφέρει το ακατόρθωτο.
Η Kathryn Bigelow επιστρέφει μετά το The Hurt Locker με μία ταινία που ακολουθεί αντίστοιχα μονοπάτια, αυτή τη φορά όμως με έντονο το στυλ του ντοκιμαντέρ και της ακριβής καταγραφής στοιχείων. Με το σενάριο και προφανώς το τέλος του να είναι γνωστά από την αρχή στον θεατή, η Bigelow εστιάζει στις λεπτομέρειες που φαίνεται να οδήγησαν στην εύρεση του Bin Laden και δεν φοβάται να προκαλέσει με μερικές αρκετά σκληρές σκηνές, όπως η αρχική σκηνή των βασανιστηρίων. Η ματιά της όμως είναι παγωμένη και η ροή του έργου δεν μοιάζει καθόλου με αυτή ενός κατασκοπευτικού θρίλερ.
Το ίδιο παγωμένη είναι και η κεντρική ηρωίδα Maya, την οποία όμως ενσαρκώνει υποδειγματικά η Jessica Chastain (The Debt, The Help, Take Shelter, Lawless, Coriolanus). Δίπλα της σε πολύ μικρότερους ρόλους βλέπουμε τους Reda Kateb, Kyle Chandler (Super 8) και Jason Clarke. Αρκετά καλή ήταν και η φωτογραφία της ταινίας αλλά εκεί που σίγουρα ξεχώρισε είναι στο ηχητικό μοντάζ, για το οποίο κέρδισε και το μοναδικό της Όσκαρ, καθώς ο ήχος βοήθησε πολύ στην αληθοφάνεια του αποτελέσματος.
Σίγουρα καλύτερη από την προηγούμενη δουλειά της Bigelow, το ZDT δεν είναι κακό, έχει αρκετά θετικά, ένα εκ των οποίων είναι πως δεν παίρνει τόσο ξεκάθαρη θέση όσο θα περίμενε κανείς, αλλά δεν καταφέρνει να “ρουφήξει” τον θεατή. Σίγουρα πάντως οι συνολικά πέντε προτάσεις για Όσκαρ και ειδικά αυτή της καλύτερης ταινίας φαντάζουν τουλάχιστον υπερβολικές.

Δευτέρα 22 Απριλίου 2013

Sigur Ros – Brennisteinn

Άπλωσαν τον ισλανδικό στίχο σε ολόκληρη την Ευρώπη και αργότερα τον έφτασαν και στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Πρωτεργάτες μιας ambient μουσικής που είναι άκρως ατμοσφαιρική και σε ταξιδεύει. Έξι είναι οι δίσκοι που έχουν στο πάνθεόν τους από το 1997 μέχρι και πέρσυ που κυκλοφόρησαν το “Valtari”. Ο λόγος για τους Sigur Ros – το πλέον γνωστότερο συγκρότημα της Ισλανδίας – οι οποίοι ακριβώς ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του έκτου τους άλμπουμ, επιστρέφουν με καινούριο πόνημα και συγκεκριμένα στις 17 Ιουνίου. Μέχρι να έρθει, όμως, εκείνη η στιγμή είπαν να δώσουν μια πρώτη γεύση στους οπαδούς τους με ένα ΕΡ με τον τίτλο “Brennisteinn”.
Ο μικρής διάρκειας δίσκος έχει τρία κομμάτια από τα οποία το πρώτο και ομώνυμο αποτελεί το single του νέου άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει σε δύο μήνες και που θα φέρει το όνομα “Kveikur”. Αυτο το καινούριο υλικό αποτελεί και την πρώτη δουλειά του συγκροτήματος μετά την αποχώρηση του μπασίστα Kjartan Sveinsson, με αποτέλεσμα οι Sigur Ros να προχωρούν πλέον ως τρίο. Πριν την κυκλοφορία του ΕΡ, η ισλανδική μπάντα είχε ενημερώσει πως ο νέος ήχος του γκρουπ θα είναι πιο «επιθετικός». Όπως είπαν έτσι και έπραξαν. Ακούγοντας το “Brennisteinn” έρχονται στο μυαλό μας πιο παλιοί Sigur Ros, των οποίων τα τραγούδια είχαν περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και αρκετά πιο δυνατά κρουστά.
Εκτός του τραγουδιού που θα περιλαμβάνεται στην καινούρια δουλειά του ερχόμενου καλοκαιριού, το ΕΡ έχει και άλλα δύο κομμάτια. Τα “Hryggjarsula” και “Ofbirta” είναι ορχηστρικά με το δεύτερο να είναι περισσότερο εξωστρεφές σε σχέση με το πρώτο. Αυτό το πρώτο δείγμα για το τί πρέπει να περιμένουμε από το αναμενόμενο “Kveikur” είναι αρκετά καλό. Πέρσυ με το “Valtari”, η ισλανδική μπάντα μας έβαλε σε πολύ πιο σκοτεινά μονοπάτια. Φέτος, όμως, οι Sigur Ros φαίνονται να επιστρέφουν στα παλιά δυναμικά κομμάτια που σου καρφώνονται αμέσως στο μυαλό. Εν αναμονή, λοιπόν, του νέου δίσκου τους μπορούμε να «λιώσουμε» το “Brennisteinn” και να ταξιδέψουμε σε ένα άλλο κόσμο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More