Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

Clandestine Childhood

Οι Daniel και Cristina εξορίζονται στην Κούβα το 1979 καθώς παραστρατιωτικές οργανώσεις της Αργεντινής, μετά τον θάνατο του προέδρου Περόν, ξεκινούν τις διώξεις και τα πυρά κατά των αγωνιστών. Το ζευγάρι έχοντας δύο παιδιά, τον Ernesto και ένα κορίτσι ενός χρόνου, επιστρέφει στην πατρίδα του με πλαστές ταυτότητες για να συνεχίσει τον αγώνα κατά του φασιστικού συστήματος. Μένουν όλοι μαζί στο σπίτι του αδερφού του Daniel, Beto, και από κει συντονίζουν τις προσπάθειές τους για τον αγώνα. Ο μικρός Ernesto όμως γνωρίζει την Maria και ταυτόχρονα τον έρωτα, πράγμα που θα φέρει συγκρούσεις στην οικογένεια.
To “Clandestine Childhood” βασίζεται σε αληθινά γεγονότα του 1979, μια μαύρη περίοδο για την Αργεντινή. Παρακολουθούμε τον αγώνα μιας οικογένειας κατά του συστήματος και την πίστη που διάθετει και δεν σβήνει στιγμή. Μαζί και ο γιος ο οποίος γοητεύεται από όλο αυτό το «ρομαντικό». Μέχρι να γνωρίσει τον γυναικείο έρωτα όπου θα βρεθεί στο δίλημμα να ακολουθήσει τους γονείς του, οι οποίοι λόγω της κατάστασης δεν έχουν σταθερή στέγη, ή τα συναισθήματά του για το κορίτσι που του αρέσει και επομένως μια διαφορετική – συστημική – ζωή.
Οι λίγες σκηνές δράσης που υπάρχουν παρουσιάζονται με τη μορφή του κόμικ. Αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη, Benjamin Avila, αποσκοπεί ίσως στο να φέρει πιο «γλυκά» την ταινία καθώς περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του μικρού Ernesto. Αν θέλεις συνεχή πλοκή και ένα κουβάρι να ξετυλίγεται ασταμάτητα με δράση, και κρυφτό μεταξύ αγωνιστών και στρατιωτικών τότε θα χάσεις. Το “Clandestine Childhood” είναι μια ταινία που θα σε βάλει στο κλίμα εκείνης της δύσκολης εποχής για τη χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά δεν θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σου εντελώς. Τέλος, θυμάστε κάποια Natalia Oreiro τότε που μεσουρανούσαν τα "βραζιλιάνικα" και την πετυχαίναμε σε καθημερινή βάση στην τηλεόραση; Την πήραν και αυτή τα χρόνια. 

Σάββατο 18 Μαΐου 2013

Daft Punk – Random Access Memories

Πάρτυ, χορός, beats είναι κάποιες από τις δεκάδες λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς τις λέξεις Daft Punk ή όταν ακούς την μουσική των Daft Punk. Το ντουέτο που επηρέασε την μουσική των clubs, που έκανε και τους πιο πιστούς εχθρούς της ηλεκτρονικής μουσικής να την ακούσουν και να την χορέψουν επιστρέφουν μετά από πολλά χρόνια με ολοκαίνουριο υλικό. Πάντα οι Daft Punk εξαφανίζονταν μιας και από το 1997 έχουν κυκλοφορήσει μόλις τρία άλμπουμ, τα οποία βέβαια στάθηκαν ικανά να αλλάξουν ολόκληρο το σκηνικό της beatατης μουσικής. Μπορεί, λοιπόν, οι Γάλλοι να αργούν κάθε φορά να εμφανιστούν αλλά όταν το κάνουν έρχονται κρατώντας στα χέρια τους αριστουργήματα.
Αριστούργημα είναι και το “Random Access Memories”, ο τέταρτος δίσκος που μόλις κυκλοφόρησε. Guy-Manuel de Homem-Christo και Thomas Bangalter βρίσκονται πίσω από τις κονσόλες και τα υπόλοιπα τεχνολογικά μαραφέτια τους και δημιουργούν κάτι το μαγικό. Ήχοι από άλλο πλανήτη, μελωδίες που μπαίνουν μέσα σου και ταρακουνούν όλο σου το σώμα, χορευτική διάθεση στο φουλ και ταυτόχρονα κάτι το ψαγμένο που σε κάνει να σκέφτεσαι την ώρα που ακούς και όχι να χορεύεις ασυναίσθητα. Το “Get Lucky” που έσκασε σαν βόμβα πριν λίγο καιρό ως το πρώτο single του δίσκου, είναι μια καλή αρχή για τη συνέχεια πυ ακολουθεί. 13 τραγούδια όπου πατάς το play και αφήνεις να παίζουν ασταμάτητα με τη σειρά.

Κομμάτια που τα ακούς στο δρόμο, στο περπάτημα, στο σπίτι και πάντα σε φουλ ένταση. Το “Give Life Back to Music” αποτελεί το έναυσμα για την επόμενη μία ώρα, η οποία είναι γεμάτη από beats, ηλεκτρονικούς και ντίσκο ήχους. Ένα mix από τρεις δεκαετίες βρίσκεται μπροστά σου και εσύ που δεν ήσουν ποτέ φαντικός λάτρης της house μουσικής γίνεσαι έρμαιο των Daft Punk. Τα highlights είναι σίγουρα τα “Doin’ it Right”, “Contact” και “Get Lucky” αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι φανταστικό. Πολύ απλά βάζεις τον δίσκο να παίζει από την αρχή και τα υπόλοιπα τα κανονίζουν οι Daft Punk με τις ανεβαστικές μελωδίες τους.

Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

The Great Gatsby

1922, Νέα Υόρκη. Ο Nick ταξιδεύει για να πραγματοποιήσει το δικό του αμερικανικό όνειρο και να γίνει συγγραφέας. Προς το παρόν βγάζει τα προς το ζην δουλεύοντας στον κόσμο της Wall Street και του χρηματιστηρίου, το οποίο γιγαντώνεται με γρήγορες ταχύτητες, ενώ μένει σε ένα μικρό σπίτι δίπλα σε ένα μυστηριώδη εκατομμυριούχο. Στην έπαυλη αυτού του ανθρώπου γίνονται κάθε Σάββατο μεγάλα πάρτυ με τον κόσμο της Νέας Υόρκης να πηγαίνει να ξεφαντώνει. Ο Nick τότε θα μπει στον κόσμο του μυστηριώδη τύπου, της ξαδέρφης του, Daisy, και του άντρα της Tom καταγράφοντας την ιστορία τους και την όλη αισθητική εκείνης της εποχής στις σελίδες του, χρόνια αργότερα.
“Romeo + Juliet”, “Moulin Rouge”, “Australia” και φέτος είναι η σειρά ενός ακόμα μεγάλου έργου του σκηνοθέτη Baz Luhrmann. To “The Great Gatsby” άνοιξε το Φεστιβάλ των Καννών και οι πρώτες κριτικές ήταν μοιρασμένες. Ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» μας πηγαίνει σε μια παλιά εποχή όπου η τζαζ μουσική κυριαρχούσε και τα πάρτυ ήταν μια πραγματική γιορτή. Ένα μιούζικαλ αλλά με την διαφορά ότι δεν υπήρχε το τραγούδι, υπήρχε ο χορός. Ένας ξέφρενος χορός και πλάνα που καταφέρνουν να σε στριφογυρίσουν και να σε βάλουν στο κλίμα της γιορτής. Ο Baz Luhrmann έχει αποδείξει εδώ και χρόνια το πόσο εκπληκτικός είναι σε αυτού του είδους τα φιλμ και επομένως οι χορογραφίες και οι μουσικές δεν μπορούσαν παρά να είναι φανταστικές.
Η μουσική επιμέλεια δύσκολα να μην ήταν καλή αφού στο soundtrack του “The Great Gatsby” ακούμε μεγάλα ονόματα καλλιτεχνών και κάποια πολύ όμορφα τραγούδια. Το cast της ταινίας, επίσης, θεωρείται αρκετά δυνατό. Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar) και Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go) είναι εξαιρετικοί, πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα το ξέρεις πριν την προβολή του φιλμ με τον πρώτο να σε εντυπωσίαζει ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό το λόγο, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο της παράστασης κλέβει ο Tobey Maguire στο ρόλο του φίλου του Gatsby αλλά και ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) ως σύζυγος της Carey Mulligan.
Το “The Great Gatsby”, μπορείς να πεις, πως χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι είναι μια κλασική εικόνα του Baz Luhrmann με την κλίση του προς το μιούζικαλ και την πολύ καλή προβολή της τότε εποχής. Στο δεύτερο εκτυλίσσεται η ιστορία του κυρίου Gatsby και της Daisy. Υπάρχει η πλοκή, υπάρχει η αγωνία, υπάρχει το σασπένς. Εκεί φαίνεται και το μεγαλείο των ερμηνειών του καλού cast που υπάρχει. Η φανταστική σκηνοθεσία σε τραβάει από το χέρι και ζεις στο έπακρο την ιστορία του «Υπέροχου Γκάτσμπυ», του οποίου το σενάριο, που ανήκει στον F. Scott Fitzgerald, είναι πολύ καλό.
Έχει ένα όσκαρ στο τσεπάκι; Αρκετά δύσκολο πιστεύω καθώς η φετινή χρονιά φαίνεται να είναι αρκετά «γόνιμη» από πλευράς ταινιών. Το “The Great Gatsby” όμως είναι μια πολύ υψηλή παραγωγή, με υπέροχη φωτογραφία και ένα σκηνοθέτη να κάνει πάλι τα μαγικά του. Αν σου αρέσει να παρακολουθείς τα σκηνικά, τα ρούχα και την αισθητική εκείνης της εποχής και σε συνδυασμό με την μουσική των καλλιτεχνών που βρίσκονται στο προσκήνιο τώρα τότε ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» θα σε συνεπάρει.

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013

The National – Trouble Will Find Me

Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να γνωρίσω τους National, μια μπάντα από το Ohio της Αμερικής. Η πρώτη ακουστική επαφή ήρθε κάπου στα μέσα του 2010 όταν το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πέμπτο του δίσκο, “High Violet”, ο οποίος ήταν από τα καλύτερα πράγματα που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά. Οι National υφίστανται από τις αρχές των 00’s και έκτοτε το παλμαρέ τους γίνεται ολοένα και πιο πλούσιο με τραγούδια που παίζουν μετά από χρόνια ακόμα. Φέτος, έφτασε η μεγάλη στιγμή για την επιστροφή τους και το έκτο πόνημά τους που φέρει το όνομα “Trouble Will Find Me”.
Αυτό που σκέφτηκα όταν άκουσα για πρώτη φορά τους National είναι πως πρόκειται για ένα σοβαρό συγκρότημα που συνθέτει έτσι όπως αισθάνεται και δεν το ενδιαφέρει να βγάλει κάποια επιτυχία ή ένα single. Το ίδιο σκέφτομαι και τώρα που ακούω το νέο τους δίσκο. Είναι στιβαρός, άρτια δομημένος και μελωδίες που δεν θα ακούσεις έυκολα (και δεν μιλάμε για «ψαγμενιές»). Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις ό,τι χρειάζεσαι να πάρεις από μια ολόκληρη indie σκηνή. Γρήγορο τέμπο, τρομπόνι, ηλεκτρικές κιθάρες που άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε σε ηρεμούν και ένας Matt Berninger που ασκεί καψόνι στις φωνητικές του χορδές, οι οποίες όμως αποδεικνύουν πως μπορούν να περνούν με χαρακτηριστική άνεση από όλα τα μουσικά μονοπάτια.

Οι μελανές στιγμές του δίσκου είναι ελάχιστες καθώς η πλειοψηφία των τραγουδιών δεν σου επιτρέπει να ξενερώσεις με κάτι. Ξεκινάς με το εκπληκτικό “I Should Live in Salt” και συνεχίζεις με το ακόμα καλύτερο “Demons”. Ακάθεκτος φτάνεις στο “Don’t Swallow The Cap” με το πιάνο να δημιουργεί το ατμοσφαιρικό φόντο. Υπάρχουν οι ήρεμες στιγμές, υπάρχουν και οι πιο γρήγορες και έτσι δεν υπάρχει χώρος για βαρεμάρα. Οι παραπάνω τίτλοι είναι κάποιοι από εκείνους που ξεχωρίζουν, ωστόσο στο σύνολό του ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Οι National παρουσιάζουν ένα πολύ προσεγμένο άλμπουμ, χωρίς τις υπερβολές, με εξαιρετική ενορχήστρωση και έτσι όπως πρέπει να είναι ένας δίσκος των National ενώ ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις.

Τετάρτη 15 Μαΐου 2013

Le Capital

Ο Marc Tourneuil ανεβαίνει στην προεδρία της Phenix, της μεγαλύτερης τράπεζας της Γαλλίας, μετά το καρδιακό ατύχημα που είχε ο πρηγούμενος πρόεδρος. Το διοικητικό συμβούλιο τον προορίζει για προσωρινό πρόεδρο και πως θα ακολουθεί τα λεγόμενα που εκείνο θα λέει. Ο Marc Tourneuil, όμως, έχει διαφορετική άποψη για την πορεία τόσο της τράπεζας όσο και της δικής του. Έτσι, διοικητικά στελέχη και πρόεδρος θα έρθουν σε συνεχή ρίξη με φόντο τον καπιταλισμό που διογκώνεται με αστραπιαία ταχύτητα.
 Η νέα ταινία του Κώστα Γαβρά έχει τον τίτλο “Le Capital” και μιλάει για το κεφάλαιο, τον καπιταλισμό και το παιχνίδι που στήνεται από τις τράπεζες. Παρακολουθούμε ένα νέο πρόεδρο να γυρίζει με το προσωπικό του τζετ όλη τη γη και να περνούν από τα χέρια του εκατομμύρια. Είναι σκληρός, με φιλοδοξίες, παίρνει αποφάσεις άδικες για τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις αλλά ταυτόχρονα αγωνίζεται, αναγνωρίζει το απεχθές παιχνίδι του καπιταλισμού. Ο Έλληνας σκηνοθέτης καταφέρνει να χτίσει έναν ήρωα που θα τον μισείς αλλά που θα είσαι και μαζί του. Και αυτό, διότι ο πρωταγωνιστής δεν δέχεται να τον υποβιβάζει το σύστημα των τραπεζών και μπαίνει στον ίδιο πόλεμο με τα ίδια όπλα και τον ίδιο χαρακτήρα με εκείνων που μισεί.
Το φιλμ, αν και βυθίζεται για τα καλά στον κόσμο των τραπεζικών, έχει την ικανότητα να σε κρατήσει μέχρι τέλους. Θέλεις να μάθεις που οδηγείται ο πρωταγωνιστής και ποιες αποφάσεις θα πάρει για την τράπεζα – κολοσσό αλλά και για τη ζωή του. Από κάποιο σημείο και μετά, η ταινία παίρνει τη μορφή του θρίλερ με την οικονομική έννοια. Ο Κώστας Γαβράς παρουσιάζει, για μια ακόμη φορά, μια ταινία δυνατή, που θα την δεις με ευχαρίστηση και φυσικά θα σε βάλει σε σκέψεις. Το “Le Capital” είναι πολύ επίκαιρο και μας δείχνει τον καπιταλισμό από τον κόσμο εκείνων που τον δημιουργούν.

Τρίτη 14 Μαΐου 2013

The Great Gatsby – Soundtrack

Μία από τις πολυαναμενόμενες ταινίες της φετινής άνοιξης είναι το “The Great Gatsby”. Η αναμονή είναι μεγάλη καθώς από την οθόνη θα περάσουν πολύ μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως ο Leonardo DiCaprio (Django Unchained, J. Edgar), η Carey Mulligan (Drive, Never Let Me Go), ο Joel Edgerton (The Thing, Warrior) και άλλοι αξιόλογοι ηθοποιοί. Η ταινία θα ανοίξει την αυλαία του 66ου Φεστιβάλ των Καννών και από κει θα ξεκινήσει τις πρεμιέρες στον υπόλοιπο κόσμο και στην Ελλάδα όπου θα βγει στις αίθουσες στις 16 Μαϊου. Εκτός, όμως, από το κινηματογραφικό ενδιαφέρον, η ταινία είναι ντυμένη και από ένα soundtrack με πολύ δυνατά ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος βάζοντας αυτομάτως μια υποψηφιότητα για το καλύτερο soundtrack της χρονιάς.

Το ενδιαφέρον γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο όταν διαβάζεις τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην μουσική επιμέλεια του «Υπέροχου Γκάτσμπι». Ξεκινάς με hip hop και rap και τον Jay-Z, έναν από τους γνωστότερους στο συγκεκριμένο είδος καλλιτέχνες, σε ένα ανεβαστικό κομμάτι με αλλεπάλληλα beats. Στη συνέχεια, συναντάμε μια ενδιαφέρουσα διασκευή του γνωστού τραγουδιού της Amy Winehouse, “Back to Black”, από την Beyonce και τον Andre 3000 ενώ αμέσως μετά έρχεται το πρώτο single από τον δίσκο, “Young & Beautiful”, ένα μελωδικό κομμάτι από την Lana del Rey (Born to Die, Paradise). Ένα από τα ωραιότερα σημεία του άλμπουμ είναι το “Love is Blindness” του Jack White (Blunderbuss) με την πολύ καλή ερμηνεία του. Μια ακόμη διασκευή έχουμε και στη συνέχεια με το pop τραγούδι “Crazy in Love” της Beyonce να ερμηνεύεται σε swing φόντα ενώ ο will.i.am των Black Eyed Peas εμφανίζεται και αυτός στο “Bang Bang” και στα γνωστά μουσικά μονοπάτια που τον έχουμε συνηθίσει. Επίσης, πολύ καλή στιγμή του δίσκου αποτελεί το "Over The Love" των Florence and the Machine (Ceremonials) με την εκπληκτική, για μια ακόμη φορά, ερμηνεία της Florence Welch. Σε γενικές γραμμές, ακούμε αρκετά διαφορετικά μουσικά στυλ με τον κυρίαρχο ρόλο να παίζει η τρομπέτα. Μάλλον πολύ δύσκολα να ανταγωνιστεί κάποιο άλλο soundtrack για το 2013 αφού οι καλλιτέχνες που παρελαύνουν από τον δίσκο είναι πραγματικά δυνατά ονόματα. Στο σύνολό του ίσως να σου φανεί βαρετό αλλά υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου τραβήξουν το ενδιαφέρον. Εν αναμονή, λοιπόν, και για την ταινία για την οποία οι προσδοκίες είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.

Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Gangster Squad

Στο Λος Άντζελες του 1949 βασιλεύει ο νόμος του Mickey Cohen, ενός μαφιόζου που ηγείται του μεγαλύτερου κυκλώματος ναρκωτικών και ιερόδουλων. Έχει με το μέρος του τις αστυνομικές αρχές και την πολιτεία και έτσι δεν μπορεί κάποιος να έρθει αντιμέτωπος με το σύστημα που έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο, ο John O’Mara, αστυφύλακας στο τμήμα του Λος Άντζελες, έχει βαλθεί να διαλύσει το συγκεκριμένο κύκλωμα και γι’ αυτό επιστρετεύει έξι ειδικά άτομα για μυστικές επιχειρήσεις. Έτσι, οι έξι στέκονται απέναντι στον κόσμο του Cohen με στόχο να «καθαρίσουν» την πόλη.
Το “Gangster Squad” δεν είναι μια διαφορετική ταινία. Γνωρίζεις πολύ καλά πριν την δεις πως θα παρακολουθήσεις πιστολίδι, ξύλο, μαφίες και σχετικά. Όμως, όλα αυτά χωρίς ένα καλογραμμένο σενάριο που να έχει μια καλή ροή. Ίσως να βαρεθείς μιας και η δράση που παλεύει τόσο πολύ ο σκηνοθέτης Ruben Fleischer να βάλει δεν είναι ικανή να σε κρατήσει. Οι διάλογοι των πρωταγωνιστών δεν έχουν και πολύ νόημα ενώ οι προσπάθειες που γίνονται από το μέρος των αστυνομικών είναι κάπως «πρόχειρες».
Έτσι, με το μόνο που μπορεί κάποιος να ασχοληθεί είναι το απίστευτο καστ που παρελαύνει από την οθόνη. Έχουμε και λέμε, ο Ryan Gosling (Drive, The Place Beyond The Pines) προς μεγάλη έκπληξη δεν ενθουσιάζει, ίσως να μην του πηγαίνουν ρόλοι του cool τύπου με το τσιγάρο στο στόμα και πυροβολεί με ένα αυτόματο όπλο. Ο Josh Brolin (Men in Black 3) ως πρωτοστάτης της επιχείρησης είναι αρκετά καλός ενώ την υπόλοιπη παρέα απαρτίζουν οι Robert Patrick, Michael Pena (End of Watch) και Giovanni Ribisi (Ted). Tην κλασική γυναίκα που κάθε μαφιόζος έχει στο πλάι του, υποδύεται – με αδιάφορο τρόπο – η Emma Stone (The Amazing Spider-Man, The Help). Τέλος, ο μαφιόζος είναι ο πάντα εξαιρετικός Sean Penn για τον οποίο τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
To “Gangster Squad” μπορεί να σε κρατήσει μπορεί και όχι. Αν είσαι φαν της δράσης, του εγκλήματος και του πιστολιδιού ίσως θα πρέπει να κρατήσεις μικρό καλάθι. Σεναριακά η ταινιά μπάζει αρκετά. Αν πάλι γουστάρεις να βλέπεις σφαίρες να φεύγουν ανελέητα χωρίς κάποιο τρομερό σκοπό, τότε θα κρατηθείς το 2ωρο.

Τετάρτη 1 Μαΐου 2013

Γιάννης Αγγελάκας – Η Γελαστή Ανηφόρα

Σκέφτεσαι τις δύο εξής λέξεις, «ελληνικό ροκ»... Αν είσαι μεγάλος οπαδός της ροκ μουσικής σκηνής της Ελλάδας, τότε το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο νου, στο άκουσμα αυτών των δύο λέξεων, λογικά είναι οι Τρύπες. Το συγκεκριμένο συγκρότημα άνοιξε το δρόμο για επόμενους καλλιτέχνες ενώ είναι το πρώτο σχήμα που συνδύασε το ροκ με τον ελληνικό στίχο. Φυσικά, μετά το όνομα Τρύπες έρχεται το ονοματεπώνυμο, Γιάννης Αγγελάκας, ο οποίος εδώ και τρεις δεκαετίες καταφέρνει να εντυπωσιάζει με την στιχουργική και την μουσική του. Τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια ακολουθεί «μοναχική» δισκογραφική πορεία ξεκινώντας με το soundtrack της ταινίας «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» του Νίκου Νικολαϊδη. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε μαζί με μια παρέα μουσικών, τους Επισκέπτες, το «Απο ‘δω και Πάνω», ένα δίσκο ορόσημο για την εγχώρια μουσική και δύο δίσκους με βιολί και τσέλο αλλά και το τελευταίο "Όσο κι αν Δέρνει ο Άνεμος" με μουσικές από την Κρήτη.
Θα μπορούσα να αποφύγω όλα τα παραπάνω, καθώς η πορεία του Αγγελάκα είναι λίγο πολύ γνωστή. Η αναμονή ήταν κάτι παραπάνω από τεράστια για ένα καινούριο υλικό από τον Γιάννη Αγγελάκα. Η στιγμή ήρθε και φέτος ο θεσσαλονικιός τραγουδοποιός επιστρέφει με νέα τραγούδια, μουσικές και στίχους που σε βάζουν σε σκέψεις. Η μουσική συντροφιά δεν αλλάζει πολύ σε αυτή την δισκογραφική δουλειά, με τους Ντίνο Σαδίκη, Χρήστο Χαρμπίλα, Τίτο Καργιωτάκη, Νίκο Βελιώτη και Στάθη Αραμπατζή να είναι οι βασικοί μουσικοί. Με την πρώτη ακρόαση υπάρχουν κάποια τραγούδια που θα σου καρφωθούν με το «έτσι θέλω». Riffακια που μένουν στο μυαλό, στίχοι που θα τραβήξουν αμέσως το ενδιαφέρον σου. Στη συνέχεια των ακροάσεων ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος με την ενορχήστρωση των κομματιών, το μπαγλαμαδάκι του Σαδίκη που βγάζει δυναμισμό ηλεκτρικής κιθάρας και τα άγρια ηλεκτρονικά που σε στριφογυρίζουν ανελέητα.
Ορισμένα τραγούδια του δίσκου έχουν γίνει γνωστά από τις συναυλίες, όπως η «Δικαιοσύνη» που κάνει την αρχή για τον χορό των 13 κομματιών με πολλή αγριάδα και ξεσηκωτικούς ήχους. Ο «Άγγελος» που ακολουθεί έχει απίστευτο ρυθμό με την κιθάρα και τα πλήκτρα να συνδυάζονται εξαιρετικά ενώ ενώνεται με την ίδια μουσική και με το «Γλέντι» που διαθέτει ένα δυνατό ρεφρέν που το απομνημονεύεις αμέσως. Η συνέχεια ανήκει σε ένα, αφιερωμένο στον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο, τραγούδι του οποίου ο τίτλος «Μαύρη Νύχτα» χαρακτηρίζει το κόμμα της Χρυσής Αυγής, όπως ο ίδιος ο Μητροπολίτης αποκάλεσε σε ένα κείμενό του. Το ενδιαφέρον εδώ είναι η συνεργασία στα φωνητικά με τον Αργύρη Μπακιρτζή (τραγουδιστή των Χειμερινών Κολυμβητών) που προσωπικά πιστεύω πως είναι ο ιδανικότερος άνθρωπος για να ερμηνεύσει ένα τέτοιο κομμάτι.

Αν μπορούμε να μιλήσουμε για κορυφαίες στιγμές του δίσκου – αν μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στα τραγουδια – τότε σίγουρα σε αυτές ανήκει το «Σαράβαλο» που εδώ και λίγους μήνες έχει γνωστό και ενθουσίασε αμέσως. Φοβερός ο στίχος «η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει» ενώ το συναίσθημα που βγάζουν τα φωνητικά του πολυφωνικού σχήματος Διώνη είναι σκέτη ανατριχίλα. Οι «Τηλεντρόγκες» σε βάζουν σε πιο ρεμπέτικα μονοπάτια αλλά με μια διαφορετική (ηλεκτρική) σκοπιά ενώ το συγκεκριμένο τραγούδι στις συναυλίες παρέα με το μπαγλαμαδάκι πιστεύω πως θα είναι απίστευτο. Από τους «Πόθους» μένει το φανταστικό τσέλο του Βελιώτη αλλά και η μακρινή φωνή που ξεπετάγεται δίνοντας μια ηρεμιστική πόρωση στο κομμάτι. Φτάνοντας στο τραγούδι νούμερο 10 ανεβαινούμε όλοι μαζί την «Γελαστή Ανηφόρα» με χαρά, φάλτσα και παραφωνίες τη στιγμή που το ερωτικό «Ποτάμι» μας συνεπάρει. Τέλος, ο «Γιαννάκης» μας αποχαιρετάει χαρίζοντάς μας «Όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού» στο άκουσμα του άλμπουμ.
Εκπληκτική η ενορχήστρωση και η επιλογή των τραγουδιών τα οποία έχουν την ικανότητα να σε ξεσηκώσουν για τα καλά. Οι στίχοι αποδεικνύουν την έμπνευση του Αγγελάκα, που ελάχιστοι διαθέτουν. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Αγγελάκας έκανε το θαύμα του πάλι (δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά) και παρουσιάζει ένα καταπληκτικό δίσκο, ο οποίος ακούγεται ασταμάτητα μιας και οι πέντε ακροάσεις περνούν χωρίς να το καταλάβεις. Η "Γελαστή Ανηφόρα" κυκλοφορεί από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του Αγγελάκα και περιλαμβάνει και ένα βιβλίο με κείμενα του ίδιου και του Ψαραντώνη.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More