Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

Sigur Ros – Kveikur

Ήταν τέσσερις, έμειναν τρεις. Έχουν μαζί τους όμως χιλιάδες φανατικούς οπαδούς που σταδιακά έγιναν εκατομμύρια. Οι μουσικές τους πέρασαν πολύ γρήγορα τα σύνορα της Ισλανδίας, άγγιξαν αμέσως την υπόλοιπη Ευρώπη και έφτασαν με χαρακτηριστική άνεση στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Και αυτό διότι τα τραγούδια τους έχουν την ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργούν συναισθήματα κάθε είδους. Ο λόγος για τους Sigur Ros οι οποίοι έφτασαν αισίως στον έβδομο δίσκο τους με τον τίτλο “Kveikur” ακριβώς ένα μόλις χρόνο μετά το “Valtari”, το οποίο δεν απέσπασε και τα καλύτερα σχόλια.
Ένας πρόλογος είχε γίνει πριν δυο μήνες περίπου όπου το συγκρότημα από την Ισλανδία είχε κυκλοφορήσει ένα ΕΡ τριών κομματιών υπό το όνομα “Brennisteinn”. Το ομώνυμο τραγούδι αυτού του μικρής διάρκειας δίσκου κάνει την αρχή και για το ολοκληρωμένο πόνημα των Sigur Ros. Πολύ καλό ξεκίνημα για τους Ισλανδούς με την απαραίτητη ένταση και την εναλλαγή της με την απίστευτα ήρεμη φωνή του Birgisson. Τα πορωτικά κρουστά και η ηλεκτρική κιθάρα – την οποία τιθασεύει ο Birgisson με το δοξάρι του – σε προειδοποιούν πως αυτά που θα ακούσεις έχουν σχέση με Sigur Ros και δεν έχει καμία σχέση με το τελευταίο τους άλμπουμ, το “Valtari”.
Γενικότερα το “Kveikur” κινείται στα συνηθισμένα και αγαπημένα μονοπάτια στα οποία μας έχει συνηθίσει το – πλέον – τρίο (το μέλος - keyboard αποχώρησε πέρσυ). Και τα εννιά κομμάτια του δίσκου έχουν την χαρακτηριστική δυναμική των μουσικών των Sigur Ros με ίσως μεγαλύτερη ένταση από ότι τους έχουμε ακούσει σε προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους. Τραγούδια, όπως τα “Isjaki” και “Kveikur”, σε κολλάνε πραγματικά. Η ενορχήστρωση είναι φανταστική και η μπάντα παρουσιάζει ένα δίσκο πολύ προσεγμένο. Το “Kveikur” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, οι μελωδίες είναι ταξιδιάρικες και είναι αυτό που περιμέναμε από τους Sigur Ros, οι οποίοι συνεχίζουν να γράφουν στίχους στα ισλανδικά και εμείς αναγκαστικά να απολαμβάνουμε το μουσικό μέρος (δεν έχουμε όμως παράπονο από αυτό).

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2013

Beady Eye – BE

Beady Eye ή αλλιώς Oasis χωρίς τον Noel Gallagher. Το σίριαλ των αδερφών Gallagher καλά κρατεί με κατηγορίες εκατέροθεν. Και οι δυο προχωρούν στην δισκογραφία ξεχωριστά με τον Liam Gallagher να σχηματίζει μαζί με τρία μέλη των Oasis και τον πρώην κιθαρίστα των Kasabian τους Beady Eye. Το πρώτο άλμπουμ αυτού του νέου μουσικού σχήματος, το “Different Gear, Still Speeding”, ήρθε στις αρχές του 2011 δέχοντας αρκετά καλές κριτικές. Φυσικά δεν γινόταν να αλλάξει το μουσικό ύφος και έτσι και σε αυτό το πόνημα η βρετανική rock κυριαρχούσε. Η φετινή χρονιά φέρνει την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου για τους Beady Eye με τον τίτλο «ΒΕ».
Επόμενο είναι, λοιπόν, ο ήχος των Beady Eye να είναι κοντά σε αυτό των Oasis. O Liam Gallagher και η παρέα του συνεχίζει ακάθεκτος την παραδοσιακή μουσική του Manchester, δηλαδή την γνωστή σε όλους britpop και rock. Βέβαια μετά την ακρόαση του «ΒΕ» θα ακούσεις και νέα στοιχεία τα οποία δεν θυμίζουν δεκαετία ’90. Τα πνευστά έχουν μπει για τα καλά στα τραγούδια του δίσκου ενώ η κιθαριστική διάθεση υπάρχει και εδώ. Μόνο που το τελικό αποτέλεσμα δεν σε εντυπωσιάζει. Για την ακρίβεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ρηχά νερά καθώς δεν υπάρχει καν το single – χιτάκι κομμάτι που θα ξεχωρίσει. Στην πλειοψηφία τους τα τραγούδια δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον ενώ αυτό που βγαίνει μετα την ακρόαση των 11 κομματιών είναι πως λείπει η αμεσότητα που έβγαζε παλιά ο Gallagher στις συνθέσεις του. Δυστυχώς, το rock ‘n’ roll που περιμένεις από τους Beady Eye δεν έρχεται ποτέ και το «ΒΕ» στο τέλος της ημέρας καταλήγει μια αποτυχία.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013

Black Sabbath – 13

Ίσως αποτελεί την μεγαλύτερη επανένωση συγκροτήματος των τελευταίων ετών. Μια από τις σημαντικότερες μουσικές παρέες της metal μουσικής σκηνής ενώνει ξανά τις δυνάμεις της για να επιστρέψει – και ταυτόχρονα να μας γυρίσει και εμάς – σε εποχές που τα τραγούδια τα οποία έβγαζαν ήταν τομή για την τότε δισκογραφία. Το όνομά τους αποτέλεσε επιρροή για πάρα πολλούς καλλιτέχνες ενώ θεωρούνται οι πρωτεργάτες της heavy metal. Και να μην είσαι οπαδός του συγκεκριμένου είδους μουσικής, το όνομα Black Sabbath το γνωρίζεις. Ozzy Osbourne, Tony Iommy και Geezer Butler επέστρεψαν και είναι εδώ με ολοκαίνουριο υλικό από το 1978 όπου η παλιοπαρέα είχε κυκλοφορήσει το “Never Say Die!”.
Πριν δυο χρόνια ανακοίνωσαν την επανένωσή τους και μια σειρά από συναυλίες ανά την Ευρώπη. Ωστόσο, το λέμφωμα που διαγνώστηκε στον κιθαρίστα Tony Iommy στάθηκε προσωρινό εμπόδιο στις ηχογραφήσεις των νέων κομματιών ενώ η ευρωπαϊκή περιοδεία ακυρώθηκε (συμπεριλαμβανομένου και της Ελλάδας). Επόμενο εμπόδιο αποτέλεσε η αποχώρηση του ντραμίστα Bill Ward που στην θέση του ήρθε ο Brad Wilk των Rage Against the Machine. O Tony Iommy άρχισε να αισθάνεται καλύτερα και η ηχογράφηση του καινούριου δίσκου ήταν γεγονός. Όλα τα παραπάνω είναι ένας πρόλογος – θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί – για την μεγαλύτερη (ίσως) κυκλοφορία της φετινής χρονιάς.
Πολλοί ξενέρωσαν με τον τίτλο του δίσκου ο οποίος είναι «13» για τον λόγο του ότι είναι κάτι απλό. Όπως και να έχει, το εξώφυλλο του άλμπουμ μας προϊδεάζει για σκληρό ήχο και πάνω απ’ όλα αυθεντικό ήχο Black Sabbath. Και ευτυχώς αυτό ακριβώς συμβαίνει με το πρώτο κιόλας κομμάτι που κάνει την αρχή για τα συνολικά 8 του δίσκου. Το “End of the Beginning” είναι αυτό που θέλεις να ακούσεις από τους Black Sabbath. Βαρύς ήχος, η ηλεκτρική κιθάρα του Iommy που μπαίνει αμέσως στο κόλπο και ένα πολύ καλό ξεκίνημα για το «13». Το “God Is Dead?” ήταν πρώτο δείγμα – single που βγήκε στην δημοσιότητα και η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα. Μετά από τρεις ακροάσεις, όμως, τείνει να αποτελέσει ένα από τα ωραιότερα σημεία του άλμπουμ με την dark αισθητική που έχει και την πολυεπίπεδη μουσική του. Η συνέχεια ανήκει στο “Loner” όπου ακούμε πιο ρυθμικά riffακια, όμορφα γεμίσματα από τον Brad Wilk και η πόρωση καλά κρατεί.

Ένα περίεργο πράγμα που αυτά που ακούς δεν είναι το εξεζητημένο αλλά αρκούν για να κολλήσεις και να κρεμαστείς από κάθε μελωδία και στίχο του γερόληκου Osbourne του οποίου η φωνή παραμένει χαρακτηριστική (όχι όμως αναλλοίωτη) και αυτό φαίνεται στο “Zeitgeist” που κατεβάζει τους ρυθμούς βάζοντάς μας σε πιο blues μονοπάτια. Εκπληκτικό σημείο αποτελεί το “Age of Reason” με τους Iommy και Butler να δίνουν το έναυσμα για έναν ακόμα δυνατό ρυθμό και η κιθάρα να καρφώνεται απευθείας στο μυαλό σου. Η τέχνη εξάλλου δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα, ειδικά αν σε λένε Tony Iommy. Το αμέσως επόμενο “Live Forever” κυμαίνεται και αυτό στο ίδιο μήκος κύματος χωρίς να κρατάς κάτι και έτσι προχωράς προς το κλείσιμο του δίσκου όπου σε περιμένουν τα “Damaged Soul” και “Dear Father”. Από το πρώτο μένει η εξαιρετική γραμμή του μπάσου του Butler ενώ το τελευταίο κομμάτι του «13» σου υπενθυμίζει πως οι Black Sabbath όποτε και να κυκλοφορήσουν κάτι αυτό θα είναι αριστουργηματικό. Δεν μπορείς να ζητάς κάτι το φρέσκο, κάτι το καινούριο αλλά αυτό που ήθελα το πήρα από τον δίσκο. Το μεγαλείο αυτής της μπάντας και έναν επίλογο που ταιριάζει γάντι για αυτό το τεράστιο συγκρότημα.

Γιατί είναι χαρά η ακρόαση του «13»; Επειδή πολύ απλά αυτό που ακούμε είναι Black Sabbath. Αυθεντικοί ήχοι από τους τύπους που έβαλαν τις βάσεις στην ουσία για το heavy metal. Ο δίσκος είναι αληθινός και πολύ δυνατός, όπως ακριβώς έπρεπε να είναι για το συγκρότημα από την Αγγλία. Ο Ozzy Osbourne (αφού ζει ακόμα σε αυτή την ηλικία και με όλες τις καταχρήσεις που έχει παραδεχθεί πως κάνει) στέκεται επάξια στην θέση του αγαπημένου μας frontman, ο Tony Iommy παρά το άσχημο παιχνίδι που του παίζει τώρα η ζωή παραμένει μια από τις καλύτερες ηλεκτρικές κιθάρες με τα riffs του να ενθουσιάζουν κάθε φορά που τα ακούμε, τον Geezer Butlerαπλώς τον αγαπάμε για το εκπληκτικό μπάσο του και τέλος ο Brad Wilk κάνει αυτό που γνωρίζει, να γαλουχεί τα τύμπανα. Ίσως το άλμπουμ θεωρηθεί σίγουρο πάτημα καθώς η γραμμή των Sabbath παραμένει η ίδια με προηγούμενες δουλειές τους. Αυτό, όμως, θέλουν και οι οπαδοί της μπάντας διότι ο ήχος των Black Sabbath μας έλειψε και το «13» μας προσφέρει όλα εκείνα που θέλαμε να ακούσουμε από το μεγαλύτερο heavy metal συγκρότημα όλων των εποχών.

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

She & Him – Volume 3

Κάπου στα μέσα του 2006 και κάπου ανάμεσα στα γυρίσματα της ταινίας “The Go – Getter” Zooey Deschanel και Matthew Ward γνωρίστηκαν. Το επόμενο βήμα ήταν ο σχηματισμός ενός μουσικού σχήματος με το όνομα She & Him και οι κυκλοφορίες τριών δίσκων. Ήδη από το ντεμπούτο τους, “Volume One”, είχαν ενθουσιάσει με τις μουσικές τους με αποτέλεσμα η συνέχεια της δισκογραφικής πορείας του συγκροτήματος να θεωρείται μονόδρομος. Στη συνέχεια, ήρθε το “Volume Two” που συνέχισε την καλή, μουσική παρουσία του ντουέτου ενώ πέρσυ κυκλοφόρησε και μια χριστουγεννιάτικη συλλογή. Φέτος την άνοιξη έφτασε η στιγμή για τον τρίτο δίσκο των She & Him που κατά πάσα πιθανότητα θα κλείσει την σειρά της μουσικής τριλογίας ενώ ο τίτλος του είναι πολύ απλά ”Volume 3”.
Όσο απλοί είναι οι τίτλοι των δίσκων τόσο εξαιρετική είναι η μουσική που παρουσιάζουν Deschanel και Ward. Οι δυο τους δείχνουν ένα πολύ δεμένο ζευγάρι καθώς η πρώτη διαθέτει πολύ γλυκιά φωνή και ιδανική για indie, folk και pop μελωδίες ενώ ο δεύτερος είναι ένας καλός μουσικός παραγωγός, πράγμα που μπορείς να συμπαιράνεις από το πάνθεόν του. Η χημεία, λοιπόν, αυτών των δυο ανθρώπων είναι καλή και αυτό φαίνεται και από το ολοκαίνουριο άλμπουμ που μόλις κυκλοφορήσαν. Το θαυματουργικό αποτέλεσμα της ακρόασης του συγκεκριμένου δίσκου είναι η ηρεμία και η ξεκούραση. Μια ηρεμία που έρχεται από τις πολύ γλυκές μελωδίες και τα απαλά φωνητικά της Zooey Deschanel.

Οι στίχοι κινούνται σε συνηθισμένες ιστορίες έρωτα, αγάπης και χωρισμού. Μουσικά, όμως, το νούμερο 3 των She & Him είναι εξαιρετικό. Ναι, δεν αποτελεί κάποια επανάσταση ή κάτι το ιδιαίτερο συγκριτικά με το “Volume Two” αλλά το ντουέτο παρουσιάζει έναν πολύ καλά ενορχηστρωμένο δίσκο με τόση indie δόση όση δεν είχες πάρει ποτέ. Ό,τι θες από indie αισθητική θα το βρεις στα 14 κομμάτια του άλμπουμ από τα οποία τα τρία είναι διασκευές. Μια αισθητική που θα σε γυρίσει σε παλαιότερη εποχή - εκείνη των 60's - και έχει την ικανότητα να σε μυήσει σε μια καθαρά pop κουλτούρα. Αυτά που κρατάω από το “Volume 3” είναι τα “I Could’ve Been Your Girl”, “I’ve Got Your Number, Son” και “Snow Queen” και φυσικά την γλυκιά – εξαιρετική φωνή της Zooey Deschanel.

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

Stoker

Μετά το δυστύχημα του πατέρα της, η India δυσκολεύεται να υποδεχθεί στο σπίτι της τον αδερφό του πατέρα της καθώς δεν γνώριζε ποτέ για την ύπαρξή του. Ο Charlie θα μείνει μαζί με την έφηβη και την μητέρα της, η οποία μετά τον θάνατο του σύζυγού της δείχνει να μην μπορεί να διαχειριστεί την ζωή της. Η India θα καταλάβει εξ αρχής πως ο θείος της κρύβει μυστικά ενώ στην προσπάθειά της να τα ανακαλύψει θα αλλάξει στάση απέναντί του βλέπποντάς τον πιο θετικά.
Ο Chan-Wook Park για ακόμη μια φορά δημιουργεί κάτι το αριστουργηματικό στην μεγάλη οθόνη. Ο δημιουργός του “Oldboy” και του “Thirst” σκηνοθετεί αυτή την φορά ταινία στην αγγλική γλώσσα. Έχοντας στα χέρια του ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο, ο γνωστός Κορεάτης σκηνοθέτης παρουσιάζει ένα εκπληκτικό θρίλερ διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Μπορεί η πλοκή της ταινίας να είναι προβλέψιμη πάνω κάτω, ωστόσο από άποψης σκηνοθεσίας το φιλμ δεν σε αφήνει στιγμή δημιουργώντας εξαιρετική ατμόσφαιρα για ένα πολύ καλό δράμα – θρίλερ.
Το “Stoker”, λοιπόν, εκτός της καλής σκηνοθεσίας του έχει και ένα δυαντό cast. Η Mia Wasikowska (Restless, Lawless, Jane Eyre) δείχνει πως το κινηματογραφικό της μέλλον είναι τουλάχιστον λαμπρό και πως διαθέτει όλα τα φόντα για μια φανταστική καριέρα. Στον ρόλο της μητέρας, η Nicole Kidman (The Paperboy) αποδεικνύει για ακόμη μια φορά το πόσο βαρύ πρέπει να θεωρείται το όνομά της πλέον στον χώρο του κινηματογράφου ενώ ο μυστηριώδης θείος της ταινίας, Matthew Goode (The Lookout), εντυπωσιάζει και εκείνος.
Από το “Stoker” κρατάμε την εξαιρετική σκηνοθεσία και τον φανταστικό συνδυασμό των πλάνων και της μουσικής αλλά και την πολύ καλή ηθοποιία των τριών. Αν το σενάριο ήταν πιο σφιχτοδεμένο τότε η ταινία σίγουρα θα μας καθήλωνε μπροστά από την οθόνη.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Camera Obscura – Desire Lines

Δεν τους γνωρίζεις, ακούς τραγούδια τους τώρα και αυτό που ακούς είναι μια indie pop μουσική, τους ψάχνεις στο διαδίκτυο, μαθαίνεις για αυτούς και εκπλήσσεσαι με το ότι φέτος οι Camera Obscura κλείνουν 17 χρόνια ζωής. Από τις αρχές των 00’s ξεκίνησε η δισκογραφική πορεία τους φτάνοντας αισίως στον πέμπτο δίσκο και χτίζοντας μια εξαιρετική indie σκηνή γύρω από το όνομά τους. Η μπάντα από την Γλασκώβη επέστρεψε. Και επέστρεψε με το “Desire Lines” το οποίο κυκλοφορεί την καλύτερη χρονικά στιγμή που θα μπορούσε. Camera Obscura και καλοκαίρι πάνε μαζί και εσύ δεν έχεις παρά να αφεθείς στις γλυκές μελωδίες του 6μελούς συγκροτήματος.
Τί είναι αυτό που θα ακούσεις; Μόνο indie μελωδίες, μόνο pop ήχους, μόνο «ήρεμες» κιθάρες να συνοδεύουν την γλυκιά φωνή της Tracyanne Campbell. Όλα αυτά τα «μόνο» μην σε τρομαζουν. Οι Camera Obscura δεν θα σου βάλουν όρια, θα σου παρουσιάσουν έναν ολοκληρωμένο δίσκο με διαθέση ό,τι πρέπει για το επερχόμενο καλοκαίρι. Δεν θα βρεις κορυφές στο άλμπουμ γιατί πολύ απλά τα τραγούδια έχουν μια συνεχή ροή το ένα μετά το άλλο δημιουργώντας μια εξαιρετική συνολική εικόνα. Δεν θα σε χαλάσει μεν, δεν θα σε ενθουσιάσει δε. Με βαθιές επιρροές από τα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’60 οι Camera Obscura τείνουν να γίνουν μια από τις αγαπημένες μπάντες για το επόμενο διάστημα. Τραγούδια όπως το “Do It Again” ή το “This Is Love” θα σε συνοδεύουν στις καλοκαιρινές σου περιπλανήσεις ενώ η indie αισθητική που διατηρείς μέσα σου διογκώνεται συνεχώς. Με το “Desire Lines” οι Camera Obscura παίρνουν άνετα τα ηνία της indie μουσικής σκηνής της Σκωτίας ενώ εμείς δεν έχουμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

Miles Kane – Don’t Forget Who You Are

Οπαδός – λάτρης – συνεχιστής της βρετανικής rock-pop μουσικής με (κλασικό) είδωλο τον John Lennon. Ίδιο σινάφι με εκείνο των Oasis και γενικότερα της ηλεκτρικής κιθαριστικής μελωδίας που βασιλεύει στην Μεγάλη Βρετανία. Τον γνωρίσαμε από τους Last Shadow Puppets. Ο Miles Kane έδειχνε, από την εποχή που συνεργαζόταν με τον Alex Turner των Arctic Monkeys (Suck It And See), πως διαθέτει την έμπνευση και το μεράκι. Πριν δυο χρόνια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του προσωπικό άλμπουμ με τον τίτλο “Colour of the Trap”, το οποίο ήταν αρκετά καλό. Φέτος, επιστρέφει με δεύτερο δίσκο και 11 καινούρια τραγούδια.
Το “Don’t Forget Who You Are” αναμενόταν πολύ από τους οπαδούς της αγγλικής σχολής. Εξ αρχής γνωρίζεις πως αυτό που θα ακούσεις είναι ένας αμιγώς βρετανικός rock-pop ήχος. Ο δίσκος ανοίγει με πολύ γρήγορο ρυθμό και την κιθάρα του Kane να παίρνει αμέσως φωτιά στο εναρκτήριο “Taking Over”. Η συνέχεια όχι μόνο παραμένει ίδια αλλά το τέμπο ανεβαίνει ολοένα και συνεχώς. Το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ θα σου μείνει αμέσως με το πιασάρικο ρεφρέν του ενώ ο 27χρονος Βρετανός συνεχίζει να κυμαίνεται στους κλασικούς δρόμους που τον έχουμε συνηθίσει. Δηλαδή, το “Out of Control” δείχνει περίτρανα την επιρροή που έχει ο Miles Kane από τις μπαλάντες των Oasis ή των Arctic Monkeys.

Ο δίσκος στο σύνολό του ακούγεται ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να συμπαθείς την εν λόγω μουσική σκηνή θα ζοριστείς να αγαπήσεις ολόκληρο το άλμπουμ. Υπάρχουν τα κομμάτια που θα σε τραβήξουν από το πρώτο άκουσμα αλλά ο Miles Kane δεν κάνει το επόμενο βήμα με την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του. Παραμένει επαναπαυμενος στα ίδια επίπεδα του προηγούμενου "Colour of the Trap".  Συμπαθητικά riffακια και τραγούδια που έχουν τα φόντα να γίνουν μικρές επιτυχίες αλλά μέχρι εκεί. Το “Don’t Forget Who You Are” είναι πιασάρικο, έχει κομμάτια που θα ακούσεις αρκετές φορές αλλά δεν είναι κάτι το διαφορετικό. Καλύτερα Last Shadow Puppets παρά solo καριέρα για έναν Miles Kane, όμως, που κινείται σε καλά και ενδιαφέρουσα μουσικά μονοπάτια.

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

Sightseers

Οι Chris και Tina διατηρούν εδώ και τρεις μήνες σχέση και αποφασίζουν να πάνε διακοπές με τροχόσπιτο για μια εβδομάδα. Και οι δυο τους δεν είναι συνηθισμένα άτομα. Από την μια, ο Chris αρχίζει να φανερώνει σταδιακά κρυφές πτυχές της ζωής του με αποκορύφωμα την μανιακή δολοφονική τάση που έχει. Από την άλλη, η Tina ζει στον απόλυτο βαθμό την «ελευθερία» της από την πίεση που της ασκεί σε όλη της την ζωή η μητέρα της. Το tour που κάνει το ζευγάρι στις επαρχίες της Αγγλίας είναι ένα τεστ για τον έρωτά τους και μια αντιμετώπιση των δυσκολιών που συναντούν.
Το “Sightseers” είναι μια κλασική μαύρη κωμωδία που – δυστυχώς – το χιούμορ είναι βρετανικής προέλευσης. Πιστεύω πως αν η ταινία ερχόταν από οποιαδήποτε άλλη χώρα τότε θα μιλούσαμε για μια πραγματικά καλή μαύρη κωμωδία. Ωστόσο, υπάρχουν οι σκηνές που θα σε κάνουν να γελάσεις με όλα τα ευτράπελα που συμβαίνουν και που το ζευγάρι αναγκάζεται να «δολοφονήσει» ώστε να νιώσει καλύτερα και να συνεχίσει ήρεμα και καλά τις διακοπές του. Επίσης, η φωτογραφία της ταινίας είανι φανταστική ενώ τα μέρη της Αγγλίας που επιλέχτηκαν για τα εξωτερικά γυρίσματα είναι πανέμορφα.
Alice Lowe και Steve Oram ενσαρκώνουν με πολύ καλό τρόπο αυτούς τους ιδιαίτερους χαρακτήρες. Η ταινία παρουσιάζει, ακόμα, κάποια κοινωνικά προβλήματα που υπάρχουν ενώ ο σκηνοθέτης μας πασάρει το ζευγάρι ως δυο επαρχιώτες που προσπαθούν για το καλό της κοινωνίας και ως εκ τούτου δεν μπορείς να μην πας με το μέρος τους. Το φιλμ έχει μια πολύ γερή δόση αγγλικού, μαύρου χιούμορ και αν είσαι από εκείνους που γουστάρεις μια τέτοια φάση, τότε το “Sightseers” είναι σίγουρα η ταινία σου.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More