Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 11 Μαΐου 2009

Voodoo Circle - Voodoo Circle


Οι Voodoo Circle είναι μια project μπάντα του γνωστού κιθαρίστα Alex Beyrodt από τους Silent Force. Το group όμως απαρτίζετε ακόμα από πολύ αξιόλογους καλλιτέχνες οι οποίοι είναι ο David Readman από τους Pinc Cream 69 και ο Mat Sinner από τους Sinners, ο Mel Gaynor (Gary Moore) και ο λιγότερο γνωστός Jimmy Kresic. Από μόνα τους αυτά τα ονόματα σε προϊδεάζουν για κάτι πολύ καλό. Παρόλαυτα όμως η λίστα με τους καλλιτέχνες δεν τελειώνει εδώ αφού στον δίσκο υπάρχουν και πολλοί guest όπως ο Doogie White των Rainbow.
Όλα αυτά τα ονόματα λογικό είναι να μας φέρουν ζάλη και τεράστια ανυπομονησία για το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας. Ο ομότιτλος, πρώτος δίσκος, αυτού του group ανταποκρίνεται πιστεύω ακριβώς σε αυτό που όλοι περιμέναμε, σύμφωνα με τους συντελεστές του. Από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, Spewing Lies, με ένα τρομερό in-your-face riff που σε καθηλώνει κατευθείαν, μέχρι και το τελευταίο, White Lady Requiem, καταλαβαίνεις ότι ο δίσκος υπηρετεί πιστά το hard rock/melodic metal και χωρίς να κάνει πουθενά “κοιλιά”. Τα 11 (ή 13 στη bonus έκδοση) κομμάτια του δίσκου είναι όλα διαμάντια, από κάθε άποψη αφού κάθε καλλιτέχνης δίνει τον καλύτερο τους εαυτό, με τον Alex Beyrodt να είναι σε μεγάλα κέφια και να μαγεύει με την κιθάρα του ενώ ο David Readman να μας τρελαίνει με την καταπληκτική του φωνή, τα αγαπημένα μου όμως είναι τα Kingdom of the Blind, Heaven Can Wait και το τρομερό Angels Will Cry. Η παραγωγή είναι πραγματικά σε άριστο επίπεδο, υπεύθυνος για την οποία είναι ο Dennis Ward.
Tracklist:
01. Spewing Lies
02. Desperate Heart
03. Kingdom of the Blind
04. Man and Machine
05. Master of Illusion
06. We’ll Never Learn
07. Dream of Eden
08. Heaven Can Wait
09. Angels Will Cry
10. Enter My World of Darkness
11. Wings Of Sorrow (Bonus Track)
12. White Lady Requiem
13. Dream Of Eden (David Readman Version - Bonus Track)
Αν οι Rainbow, Dio ή Yngwie Malmsteen σας αφήνουν κάθε άλλο παρά αδιάφορους τότε είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει πολύ αυτό το άλμπουμ. Μακάρι το ντεμπούτο να μην είναι και το τελευταίο άλμπουμ για αυτή την μπάντα, καθώς η αρχή δείχνει ότι το μέλλον θα είναι λαμπρό.

Κυριακή 10 Μαΐου 2009

Yes Man





Ο Jim Carrey, μετά το The Number 23, επιστρέφει στο είδος που τον ανέδειξε και τον καταξίωσε, την κωμωδία. Ο ήρωας που υποδύεται είναι ο Carl Allen, ένας άνθρωπος που αποφεύγει να ζήσει τη ζωή του έχοντας ως μόνιμη απάντηση σε όλες τις προκλήσεις-ευκαιρίες που του παρουσιάζονται το “Όχι”. Έτσι η καθημερινότητα του χαρακτηρίζεται από ρουτίνα και βαρεμάρα, χωρίς όμως αυτός να κάνει κάτι για να το αλλάξει αυτό. Όλα αυτά θα αλλάξουν όταν μετά από παρότρυνση φίλου του θα παραβρεθεί σε ένα σεμινάριο όπου το “Ναι” είναι κανόνας και που θα του αλλάξει την ζωή.
Πιστεύοντας πως πρέπει να λέει σε όλα Ναι ο Carl θα αρχίσει να κάνει νέα πράγματα για αυτόν όπως το να μάθει κινέζικα ή να πηγαίνει σε άγνωστες συναυλίες. Μέσα από αυτές του τις αποφάσεις και μερικές συμπτώσεις θα γνωρίσει και την Allison, μια κοπέλα που η ζωή της είναι κάθε άλλο παρά μες στη ρουτίνα και βαρετή. Φυσικά το να δέχεσαι τα πάντα αργά η γρήγορα θα σου φέρει προβλήματα και κάπου εκεί θα πρέπει να καταλάβει ο Carl ότι πρέπει να βρει την χρυσή τομή.
Το σενάριο μπορεί να θυμίζει αρκετά το Liar,Liar, στο οποίο τότε ο Jim Carrey δεν μπορούσε να πει ψέματα, αλλά δεν θα ενοχλήσει ιδιαίτερα κανέναν κατά τι διάρκεια της ταινίας. Ο Carrey έχει μειώσει αισθητά τις γκριμάτσες του και το χιούμορ του δεν ξεφεύγει, παραμένοντας στα επίπεδα που τον λατρέψαμε. Δεν είναι η καλύτερη ταινία του αλλά συγκαταλέγετε στις πολύ καλές του και θα σας προσφέρει ένα πολύ ευχάριστο δίωρο και κάποιες στιγμές άφθονου γέλιο.

Σάββατο 9 Μαΐου 2009

Passengers





Μία νεαρά ψυχολόγος, η Clair, αναλαμβάνει την υποστήριξη μιας ομάδας επιζώντων από ένα αεροπορικό δυστύχημα, και κατά τη διάρκεια των συνεδριών τους τα μέλη της ομάδας αρχίζουν να εξαφανίζονται, αφού πρώτα έχουν αρχίσει να θυμούνται πράγματα που αφήνουν αιχμές για ευθύνες της εταιρείας στο δυστύχημα.
Η ταινία μας παρουσιάζεται ως ένα ψυχολογικό ατμοσφαιρικό θρίλερ, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν είναι…
Δυστυχώς το Passengers είναι άλλη μια ταινία από αυτές που αποτυγχάνουν να αποδείξουν ότι η δικιά τους εκδοχή σε ένα χιλιοπαιγμένο σενάριο θα είναι καλύτερη ή τουλάχιστον θα είναι άξια προσοχής. Γι' αυτό σε μεγάλο βαθμό φταίει το ανιαρό σενάριο, που αν και στα πρώτα δέκα λεπτά σου αφήνει κάποια υποψία ενδιαφέροντος, μετά με τα περάσματα από το θρίλερ και το “μυστήριο” στο ρομάντζο και πάλι πίσω δε σε αφήνει να επικεντρωθείς στην, όποια, υπόθεση τους έργου. Σε αυτό μάλλον παίζει ρόλο και η πρωταγωνίστρια Anne Hathaway, που αν και όμορφη παρουσία μέσα στο έργο δεν έπεισε καθόλου ότι κάνει για το είδος αυτό και μάλλον το κατάλαβε και η ίδια και ξαναγύρισε στις παλιές τις επιλογές, αφού σε λίγο βγαίνει και η νέα της ταινία Bride Wars.
Τελικά, στο τέλος έρχεται η υποτιθέμενη ανατροπή, αν και ήταν προφανέστατη από πολύ νωρίτερα, μόνο και μόνο για να μας υπενθυμίσει για πολωστή φορά πως o Shyamalan είναι μόνο ένας και ότι η 6η Αίσθηση έχει επηρεάσει πάρα πολλούς, μόνο που μερικοί δεν έχουν το ταλέντο για να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Κρίμα για τον Ροντρίγκο Γκαρσία, ο οποίος είχε δείξει πολύ καλά σημάδια ταλέντου με την ταινία του 9 Ζωές και δικαίως περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτόν. Προφανώς θα μείνουμε στο περίμενε τουλάχιστον μέχρι την επόμενη ταινία του.

Παρασκευή 8 Μαΐου 2009

Northern Kings - Rethroned


Μετά τους Nightwish και τους Tarot ο Marco Heitela, μαζί με τον Toni Kakko από τους Sonata Arctica και τους Jarkko Ahola και Juha Pekka Leppaluoto δημιούργησαν ένα supergroup από 4 μεγάλες φωνές από τη Φιλανδία, τους Northern Kings.
To Rethroned είναι το 2ο album της μπάντας και κινείται στο ίδιο μοτίβο με το πρώτο δίσκο, Reborn, δηλαδή με διασκευές από κομμάτια των 80’ σε πιο συμφωνικούς και μέταλ ρυθμούς. Ο δίσκος περιέχει 10 διασκευές από γνωστά pop και rock κομμάτια. Η τραχιά φωνή του Marco δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα και διαφορετική όψη σε κομμάτια όπως το Dead or Alive των Bon Jovi ,η φωνή του Toni αλλάζει εντελώς το Nothing Compares 2 U του Sinéad O'Connor ενώ η έκπληξη του δίσκου είναι η προσπάθεια, που στέφθηκε με επιτυχία, να διασκευάσουν το My Way από Sinatra με την φωνή του Ahola.
To tracklist του δίσκου είναι :
01. Training Montage [Vince DiCola cover] / Wanted Dead Or Alive [Bon Jovi cover]
02. Kiss From A Rose [Seal cover]
03. A View To A Kill [Duran Duran cover]
04. Nothing Compares 2 U [Sinead O'Connor cover]
05. My Way [Frank Sinatra cover]
06. Strangelove [Depeche Mode cover]
07. Take On Me [A-Ha cover]
08. I Should Be So Lucky [Kylie Minogue cover]
09. Killer [Adamski cover]
10. Roisin Dubh [Black Rose cover]: A Rock Legend [Thin Lizzy cover]
Νομίζω πως το Kiss From A Rose είναι το κομμάτι που λάμπει περισσότερο από τον δίσκο αφού εκεί φαίνεται περισσότερο από παντού η τρομερή χημεία στις φωνές των τεσσάρων τραγουδιστών παρότι είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους. Πιστεύω πως το δεύτερο άλμπουμ του γκρουπ είναι καλύτερο από το πρώτο και θα κερδίσει σίγουρα το κοινό όπως και το προηγούμενο.

Πέμπτη 7 Μαΐου 2009

RocknRolla



Αγγλία, Λονδίνο, “υπόγειοι” δρόμοι και “υπόγειοι” τύποι, παράλληλες ιστορίες και τρομακτικές συμπτώσεις που τις ενώνουν και, τέλος, ένας τύπος που από το πουθενά θα φέρει τα πάνω κάτω, ένας αληθινός RocknRolla. Ναι, ο Guy Ritchie επέστρεψε. Επέστρεψε μεν, επαναλαμβανόμενος δε, χωρίς αυτό όμως να φτάνει την ταινία σε καταστροφή. Το σκηνικό λίγο πολύ γνωστό. Στους δρόμους του Λονδίνου κάποιοι μικροαπατεώνες πάνε να κάνουν το γερό κόλπο με ένα οικοδόμημα μόνο που τελικά πιάνονται στη παγίδα του μεγάλου μαφιόζου των κατασκευαστικών(και όχι μόνο αφού αυτός κινεί όλα τα νήματα στο Λονδίνο). Στη συνέχεια μπαίνει στην ιστορία και ένας Ρώσος με έναν πανάκριβό πίνακα και μια πονηρή γραμματέα και περιπλέκονται τα πράγματα σε ένα ατέλειωτο κυνηγητό, ώσπου στο τέλος θα δώσει τη λύση ένας “σχεδόν” αστέρας του ροκ.

Από πλευράς ηθοποιών, η επιλογή του cast πιστεύω πως ήταν πολύ πετυχημένη. Με έμφαση στην Αγγλική προφορά όλοι δώσανε το κομμάτι ακριβώς που χρειαζότανε για να γίνει μια τέτοια ταινία. Ο Gerard Butler μπορεί να μην εντυπωσίασε τόσο όσο είχε στους 300 σαν Λεωνίδας αλλά πιστεύω ότι του πάει πολύ το στυλάκι του απατεωνίσκου και μακάρι να τον δούμε πάλι σε κάτι παρόμοιο. Έκπληξη του έργου ο Toby Kebbell ο οποίος μάλλον ξεχώρισε ευχάριστα, και πώς να μην το έκανε ως ο αληθινός RocknRolla.
Ο Guy Ritchie ηθελημένα προφανώς αντέγραψε τον εαυτό του (και πώς να αντισταθεί στον πειρασμό μετά τις Καπνιστές Κάννες) αλλά το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό ώστε να παραβλέπουμε το γεγονός ότι κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά. Άλλωστε η σκηνοθεσία με την τρομερή “λάθος” χρήση της κάμερας και με την ανάπτυξη εξίσου πολλών διαφορετικών χαρακτήρων, αφήνοντας να διαλέξει ο καθένας τον δικό του πρωταγωνιστή, είναι και πάλι εδώ.

Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Body Of Lies


Όταν ένα έργο περιέχει τόσο δυνατά ονόματα τότε κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι σίγουρη και η επιτυχία. Το Body of Lies είναι μια κατασκοπική περιπέτεια που θίγει την υπεροψία της Αμερικής και την θέληση της να μπορεί να ελέγχει άλλους λαού προς δικά της συμφέροντα.

Ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο είναι ένας μυστικός πράκτορας της CIA στην Ιορδανία που δουλειά του είναι στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να πιάσει τον “μεγάλο τρομοκράτη”, ενώ ο αδίστακτος ανώτερός του στην υπηρεσία είναι ο Ράσελ Κρόου, ο οποίος με το πάτημα ενός κουμπιού παρακολουθεί όποιον θέλει σε όποιο σημείο της γης θελήσει, πάντα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Πέρα από τον τομέα της υποκριτικής όπου οι παραπάνω αλλά και το υπόλοιπο cast παίρνουν άριστα, η ταινία αναδεικνύεται και από τον σκηνοθετικό τομέα, όπου ο Riddley Scott έκανε πάλι εξαιρετική δουλειά, αναπτύσσοντας τους χαρακτήρες όπως έπρεπε και τραβώντας τις ακραίες σκηνές μέχρι εκεί που χρειαζόταν. Φυσικά για το σενάριο εγγυάται το όνομα William Monahan, ένας άνθρωπος που απότι φαίνεται στις δουλειές του(το πολύ καλό Kingdom of Heaven(Το Βασίλειο των Ουρανών) και το καταπληκτικό The Departed(Ο Πληροφοριοδότης)) έχει μόνο ανοδική πορεία και η επιτυχία έρχεται φυσικά. Μοναδικό μειονέκτημα της ταινίας, αν και αυτό το έχουν πια σχεδόν όλες οι νέες ταινίες, είναι ότι στο έργο η δράση είναι πιο μετρημένη απότι σε κάνει το τρέιλερ να περιμένεις, χωρίς όμως να σε κάνει να βαρεθείς κατά την διάρκειά της.

Η ταινία δεν ξεφεύγει από αυτά που έχουμε δει ξανά σε άλλες ταινίες και δεν εμβαθύνει όσο θα μπορούσε ούτε στον κεντρικό χαρακτήρα του ΝτιΚάπριο ούτε στις καταστάσεις που επικρατούν σε εκείνες της περιοχές, ώστε να μην χάσει την μαζική προσέλευση του κοινού στις αίθουσες. Αυτό όμως δεν μειώνει το σύνολο αφού έστω και σχετικά “επιφανειακά” όλα έγιναν με εξαιρετικό τρόπο.

Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Doro - Fear No Evil



Το ποια είναι και τι έχει κάνει τα τελευταία χρόνια η Doro στη rock και metal μουσική είναι λίγο πολύ γνωστό. Πολύ πριν η metal σκηνή γεμίσει με symphonic metal συγκροτήματα και με γυναικείες φωνές, όταν ακόμα η rock και η metal σκηνή ήταν κατά κανόνα ανδροκρατούμενη, η Doro, μαζί με τους Warlock στην αρχή και μετά μόνη της, πρόσφερε στη μουσική απίστευτα αριστουργήματα και σωστά θεωρείτε η βασίλισσα της metal σκηνής. Το Fear No Evil είναι ο νέος δίσκος της, η κυκλοφορία του οποίου συμπίπτει με την συμπλήρωση 25 χρόνων προσφοράς της στο χώρο.
Το tracklist είναι :

01. The Night Of The Warlock
02. Running From The Devil
03. Celebrate
04. Caught In A Battle
05. Herzblut
06. On The Run
07. Walking With The Angels
08. I Lay My Head Upon My Sword
09. It Kills Me
10. Long Lost For Love
11. 25 Years
Εμπνευσμένες συνθέσεις που σου κολλάνε στο μυαλό, heavy δυναμικά γυναικεία φωνητικά, επικά κομμάτια αλλά και μπαλάντες καθώς και πολλές συμμετοχές από άλλες γυναίκες του metal όπως η Tarja Turunen των Nightwish και η Liv Kristine από τους Leave’s Eyes αλλά και πολλές άλλες. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Δευτέρα 4 Μαΐου 2009

James Bond Quantum of Solace





Το νέο James Bond, Quantum of Solace, μπορεί να έκανε ρεκόρ εισπράξεων στο πρώτο του Σαββατοκύριακο συγκριτικά με τα προηγούμενα στις αίθουσες αλλά μάλλον αυτό έγινε περισσότερο λόγω της τεράστιας διαφήμισης που φρόντισε η εταιρεία παραγωγής του να έχει.
Δυστυχώς το έργο δεν ήταν αντάξιο του ντόρου που είχε δημιουργηθεί γύρω του. Σε αυτό πάντως δεν φταίει καθόλου ο Daniel Craig ο οποίος μετά το Casino Royale απέδωσε και εδώ πού ωραία τον ρόλο του μυστικού πράκτορα 007, αν και του λείπει (παρότι το προσπαθεί) το αγγλικό στυλ που μόνο ο Sir Son Connery είχε στην ιστορία του James Bond. Δεν φταίει ούτε ο σκηνοθέτης όμως καθώς ο Marc Foster, αν και επέμεινε πολύ στις σκηνές δράσης (πράγμα που τελικά φάνηκε σωστό), βοήθησε να γίνει αρκετά γρήγορη η ταινία με συνεχόμενη αλλαγή πλάνων και δράση. Ο αδύναμος κρίκος της ταινίας ήταν το σενάριο της, αφού στην καλύτερη μπορεί να θεωρηθεί μέτριο. Στην πραγματικότητα, το σενάριο φάνηκε πολύ πρόχειρο και δεν είχε καμία σχέση με το πολύ καλό Casino Royale.
Πέρα από αυτό, η νέα ταινία του James Bond δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί πλήρης αφού της έλειπαν 2 πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά. Από την αρχή του saga των James Bond κύριο ρόλο στις ταινίες έπαιζαν πρώτον τα gadgets και τα αμάξια, όπου στο Quantum of Solace υπήρχανε μόνο για μετρημένες σκηνές, και δεύτερον οι όμορφες παρουσίες, όπου η Kurylenko, έξω από κάθε προσδοκία, δεν έπεισε κανέναν ειδικά με αυτό το έντονο μαύρισμα που τις είχανε κάνει, που χαλούσε την φυσική ομορφιά της.

Η ταινία τελειώνει πολύ απότομα τελειώνοντας το όποιο σενάριο μέσα σε 2 σκηνές και σε αφήνει να σκέφτεσαι αν τελικά αυτό είναι που περίμενες να δεις από την αρχή. Το θέμα με το sequel δεν πήγε καλά στον James Bond και μακάρι να μην ξαναδοκιμαστεί κάτι τέτοιο. Το αυτοτελές σενάριο για κάθε ταινία φαίνεται πως δουλεύει καλύτερα στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More