Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012

Katzenjammer – A Kiss Before You Go

Ακορντεόν, μελόντικα, μπαλαλάϊκα και πάνω από 20 διαφορετικά μουσικά όργανα μπλέκονται, αναμιγνύονται και στο τέλος δημιουργούν μια τρελή πανδαισία μελωδιων, μελωδίες επηρεασμένες από τον Bregovic και τα Βαλκάνια. Κι όμως, αυτά τα τραγούδια δεν προέρχονται από κάποια νοτιοκεντρική χώρα της Ευρώπης, αλλά από την Σκανδιναβία. Συγκεκριμένα, οι Katzenjammer έρχονται από τη Νορβηγία και είναι 4 κοπέλες που ενώνουν την βαλκανική μουσική με ποπ και ροκ πινελιές, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η πρώτη αίσθηση που προκλήθηκε από την γυναικεία μπάντα σημειώνεται, 3 χρόνια μετά την σχημάτιση του γκρουπ, στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο τους “Le Pop” ενώ πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησαν και την δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο “ A Kiss Before You Go ”.
Αν και Νορβηγίδες ο στίχος είναι αγγλικός, πράγμα που φυσικά κάνει πιο προσιτά τα κομμάτια τους. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου κάνει την μικρή εισαγωγή του 1,5 λεπτού και σε συνδυασμό με το δεύτερο τραγούδι, “I Will Dance (When I Walk Away)”, μας βάζει αμέσως στον γεμάτο τρέλα και χορευτικό κόσμο των τεσσάρων γυναικών. Η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη με το “Land of Confusion” να αποτελεί ίσως το πιο εξωστρεφές κομμάτι του άλμπουμ, καθώς αμέσως μετά το τέμπο πέφτει για λίγο με το μπαλαντοειδές “Lady Merlene”. Και έρχεται η κορυφαία στιγμή του δίσκου που ονομάζεται “Rock – Paper Scissors”. Ένα εξ ολοκλήρου χορευτικό τραγούδι που σε προσελκύει αμέσως και με το οποίο δεν γίνεται να μην κουνήσεις ρυθμικά το σώμα σου στο τέμπο που κανονίζει.
Μετά το ηρεμιστικό του “Soviet Trumpeter” έρχεται το πολύ γρήγορο “Loathsome M” να μας απογειώσει με τα δυνατά κρουστά και τα πολυπληθή φωνητικά να μπλέκονται δημιουργώντας μια τρομακτικά όμορφη πανδαισία. Στο ίδιο, περίπου, μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Shepherd’s Song” με τα πλήκτρα να παίρνουν και να δίνουν και η κιθάρα να έχει πάρει φωτιά από το γρήγορο τέμπο. Προς το κλείσιμο του δίσκου συναντάμε το “Gypsey Flee” που ακούγοντάς το καταλαβαίνεις ότι δημιουργήθηκε κάπου στο δρόμο από Νορβηγία για Βαλκάνια, ενώ το “God’s Great Dust Storm” κλείνει τον κύκλο των 12 κομματιών με ένα πιο χαλαρό τρόπο, δίνοντάς μας ραντεβού για την επόμενη – και επομένως τρομερή – δισκογραφική δουλειά της Νορβηγικής μπάντας.
Οι Anne Bergheim, Marianne Sveen, Solveig Heilo και Turid Jorgensen αν συνεχίσουν με αυτό τον όμορφο μουσικό τρόπο θα γίνουν θαυμαστές σε παγκόσμιο επίπεδο (αν δεν έχει συμβεί δηλαδή μέχρι στιγμής). Η μουσική τους εκπλήσσει με τις δυνατές και χορευτικές μελωδίες, με τα γλυκά από τη μία και άγρια από την άλλη φωνητικά και γενικά με αυτή την τρελή πανδαισία που δημιουργούν. Ξεκάθαρο πως το μέλλον ανήκει στις Katzenjammer, τις οποίες θα απολαύσουμε και ζωντανά φέτος στο Ejekt Festival μαζί με τους Kasabian.

Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012

The girl with the dragon tattoo

Ο Mikael Blomkvist, ένας πολύ γνωστός δημοσιογράφος της Σουηδίας, βλέπει την καριέρα του να καταστρέφεται μετά από μία χαμένη δίκη που είχε. Εκείνη την στιγμή, θα τον προσεγγίσει ο Henrik Vanger, ένας πλούσιος βιομήχανος, και θα τον προσλάβει για να τον βοηθήσει να εξιχνιάσει την εξαφάνιση της αγαπημένης του ανηψιάς, η οποία χάθηκε πριν από 40 χρόνια. Σύμμαχο στην αναζήτηση της αλήθειας θα βρει την νεαρή και εκκεντρική Lisbeth Salander, ενώ στην πορεία θα ανακαλύψει πως η οικογένεια Vagner κρύβει πάρα πολλά μυστικά.
Ο David Fincher επιστρέφει μετά το περσινό The Social Network με το remake του Σουηδικού ομότιτλου έργου, που βασίζεται σε μία από τις πιο δημοφιλείς σειρές βιβλίων των τελευταίων ετών. Ο Fincher δεν χαρίζεται και καταγράφει στην ταινία του όλη την βία και την σκληρότητα του έργου, ειδικά σε κάποιες σοκαριστηκές σκηνές που πολλοί θα τις βρουν υπερβολικές. Η δομή της ταινίας θυμίζει στο μεγαλύτερο (κυρίως στο δεύτερο) μέρος της το Zodiac, με τον ερευνητή να παθιάζεται για να λύσει το μυστήριο. Η ταινία πατάει πάνω στο πολύ καλό αυθεντικό, με τις αναφορές στα λαθεμένα κοινωνικά ταμπού και στις ναζιστικές ρίζες της Σουηδίας, και ο Fincher αποφεύγει να αποκλίνει από αυτήν έστω και στο ελάχιστο, πράγμα που αναπόφευκτα δεν θα αρέσει σε όσους έχουν δει το Σουηδικό.
Η Αμερικάνικη εκδοχή του έργου υπερτερεί λόγω παραγωγής, καθώς από την φωτογραφία μέχρι την μουσική επένδυση, και φυσικά και στο καταπληκτικό intro της ταινίας, η ποιότητα δουλειάς είναι εξαιρετική. Πολύ σωστές επιλογές έγιναν και στο casting, όπου ο Daniel Craig (Dream House, Casino Royale) ερμηνεύει τον δημοσιογράφο Mikael ενώ, ευτυχώς, θυμίζει μόνο σε ελάχιστες στιγμές των James Bond. Η αποκάλυψη της ταινίας όμως ήταν η τρομερή Rooney Mara (The Social Network, Youth in Revolt) στον ρόλο της, μακριά από κάθε κοινωνικού στάνταρτ, Lisbeth Salander. Αν και ο χαρακτήρας της ήταν ελαφρώς υπερβολικός (σε σχέση με το πρωτότυπο πάντα), η ίδια τον απογειώνει και κερδίζει επάξια την υποψηφιότητα για Όσκαρ. Η ταινία από ένα σημείο και μετά βασίζεται περισσότερο πάνω τις και ίσως ήταν λάθος ότι καθυστερεί τόσο πολύ η πλήρης ένταξη της στην πλοκή. Σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε τους Stellan Skarsgård (Melancholia, King of Devil's Island) και Robin Wright (Moneyball, State of Play).
Το The Girl with the Dragon Tattoo, φαινομενικά μπορεί να πει κάποιος πως δεν έχει λόγο ύπαρξης, καθώς δεν φέρνει κάτι καινούριο στην ήδη ειπωμένη ιστορία, αλλά το έργο του Fincher σε καθηλώνει πότε με τις τρομερές του ερμηνείες πότε με την καταπληκτική του φωτογραφία και πότε με το τρομερό του σενάριο. Αν κάποιος περιμένει μια νέα ματιά ή μια διασκευή του μύθου, τότε θα απογοητευτεί, αλλά αν κάποιος δεν έχει δει το αυθεντικό ή δεν το πειράζει να δει μια δεύτερη φορά την ίδια ιστορία, τότε το έργο σίγουρα θα τον κερδίσει.

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

Tindersticks – The Something Rain

Μία από τις πιο λατρεμένες μπάντες του πλανήτη – και ιδιαίτερα στην χώρα μας – επιστρέφει δισκογραφικά με ολοκαίνουριο άλμπουμ και νέες, ψαγμένες, τρομερές μελωδίες. Οι Tindersticks φτάνουν αισίως στον ένατο δίσκο τους, μετά από 2 χρόνια από το “Falling Down a Mountain”, όπου σημείωσε τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα. Το 3μελές συγκρότημα από το Nottingham σε κάθε δισκογραφικό του βήμα καταφέρνει να εντυπωσιάσει με τις μουσικές του δημιουργίες και όπως είναι αναμενόμενο, έτσι και τώρα μας προσφέρει μια ολοκληρωμένη και καλοδουλεμένη δισκογραφική δουλειά.
Το “The Something Rain”, λοιπόν, ανοίγει με το “Chocolate”, που θεωρείται η συνέχεια του κομματιού “My Sister” από το άλμπουμ του 1995 “This Way Up”. Πανέμορφο άνοιγμα για τον δίσκο με μια απαγγελία στην ουσία να συνοδεύεται από ένα εξαίσιο τέμπο κορυστών και να αναδύεται σταδιακά προς το τέλος η τρομπέτα. Αμέσως οι ήχοι των Tindersticks σε κατακλύζουν ενώ προχωράς στο “Show Me Everything” και εκεί συνειδητοποιείς την ευτυχία που ακόμα υπάρχουν τέτοιες μπάντες να ηχογραφούν τέτοια τραγούδια. Στη συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει λίγο με το “This Fire of Autumn” ενώ η μελαγχολία σε συνδυασμό με την ήρεμη δύναμη που δίνει η φωνή του Stuart Staples είναι το κάτι άλλο. Περίπου στα μέσα του άλμπουμ συναντάμε το πρώτο single και video clip με τίτλο “Medicine”. Προς το κλείσιμο βρίσκεται το “Goodbye Joe”, το οποίο είναι ορχηστρικό και φαντάζει έναν εξαιρετικό πρόλογο για τον επόμενο δίσκο του συγκροτήματος.
Ήχοι με ωριμότητα, τρομερές συνθέσεις και ερωτικά κομμάτια συνθέτουν το παζλ του “The Something Rain”, ενός δίσκου αντάξιου των προσδοκιών των φαν των Tindersticks. Αξίζει πολλών ακροάσεων ενώ το κόλλημα μετά από λίγο ειναι αναπόφευκτο. 

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

My Week With Marilyn

Το καλοκαίρι του 1956 η Marilyn Monroe ταξιδεύει σε μια επαρχία του Λονδίνου για να ξεκινήσει την σειρά των γυρισμάτων για την ταινία “The Prince and The Showgirl”. Με την ευκαιρία αυτού του επαγγελματικού ταξιδιού, η ξανθιά περσόνα θα συνδυάσει και τον μήνα του μέλιτος, καθώς μόλις έχει παντρευτεί για τρίτη φορά, τον Arthur Miller. Στην αρχή των γυρισμάτων, η Monroe θα συναντήσει αρκετά προβλήματα προσαρμογής με αποτέλεσμα να παλεύει να υποδυθεί τον ρόλο της, γεγονός που την εξουθενώνει σωματικά και ψυχολογικά. Η πίεση που δέχεται από τον σκηνοθέτη της ταινίας προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ένταση, με την 30χρονη τότε ηθοποιό να βρίσκεται σε αδιέξοδο.
Εκεί που όλα φαίνονται να καταρρέουν για την Marilyn, εμφανίζεται στο δρόμο της ο νεαρός Colin Clark, ο τρίτος βοηθός του σκηνοθέτη. Συμπονετικός και με τον αέρα του αθώου και του πρωτάρη, ο Colin καταφέρνει να προσεγγίσει την γνωστή ηθοποιό – σε συνδυασμό και με την χειροτέρεψη της συζυγικής της σχέσης – και εκείνη να τον αγαπήσει. Για 7 μέρες το ζευγάρι περνάει τον έρωτά του, ο οποίος αποτελει ως ένα αντίδοτο στην ψυχολογική πίεση που τρώει το εσωτερικό της ξανθιάς καλλονής. Ένας έρωτας που από την αρχή είναι γνωστό και από τους δύο πως έχει ημερομηνία λήξης και ότι δεν θα οδηγήσει πραγματικά πουθενά. Ωστόσο, η φανταχτερή περσόνα και ο άσημος βοηθός σκηνοθέτη ζουν την κάθε στιγμή με έρωτα και ανεμελιά.
Ο Simon Curtis στο ντεμπούτο του αναβιώνει στην μεγάλη οθόνη την συγκεκριμένη εβδομάδα του Colin Clark με την Marilyn Monroe, έτσι όπως μονάχα ο τότε βοηθός σκηνοθέτη έζησε. Ταινίες για την εκρηκτική ξανθιά γυναίκα έχουν γυριστεί αρκετές. Και πάντα η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ποιό θηλυκό είναι ικανό να ταυτιστεί με την Monroe, με τις αξέχαστες κινήσεις της, με το «θανατηφόρο» χαμόγελό της. Η επιλογή της Michelle Williams, προσωπικά πιστεύω πως είναι η καλύτερη. Από την πρώτη στιγμή σε κάνει να καρφώσεις τα μάτια σου πάνω της ενώ αποφεύγονται και οι υπερβολές σε εκφράσεις και κινήσεις. Μετά το εξαιρετικό “Blue Valentine”, με το οποίο η 31χρονη ηθοποιός το λιγότερο που προκάλεσε ήταν ενθουσιασμό, έρχεται τώρα να αφήσει με χρυσά γράμματα την υπογραφή της στον κινηματογράφο.
Ωστόσο, το σενάριο του “My Week With Marilyn” δεν αποτελεί κάτι το γεμάτο και δυνατό. Η υπόθεση δεν προχωρά, ή αν προχωρά αυτό γίνεται με απίστευτα αργό τρόπο, ενώ στο τέλος δεν μένει κάτι από το φιλμ. Λογικό, αφού τα ίδια τα γεγονότα εκείνης της εβδομάδας δεν αφήνουν δρόμο για μια καθηλωτική ανάπτυξη του σεναρίου.

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012

Transistor – Resting in the Shade of the Family Tree

Ένα χαρμόσυνο μήνυμα έρχεται από την εγχώρια indie σκηνή, καθώς ένα από τα συγκροτήματα με τρομερό ντεμπούτο δίσκο επιστρέφει ξανά με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Ο λόγος για τους Transistor που το λιγότερο που κατάφεραν ήταν να εντυπωσίασουν με το πρώτο άλμπουμ, “Things You Miss When You Blink”, αλλά και στην συνέχεια με το single “Divine”. Σημειωτέον, πως το γκρουπ συνεργάστηκε με τον Craig Walker των Archive. Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή να ξανααπολάυσουμε την 5μελή μπάντα σε καινούρια κομμάτια.
Το “Resting in the Shade of the Family Tree” αποτελεί ανεξάρτητη παραγωγή ενώ από το ξεκίνημά του είναι έτοιμο να σε κατασπαράξει με τις μελωδικές post rock μουσικές του. Ο δίσκος ανοίγει με την πανέμορφη μπαλάντα “Mosquito Tribute” και τα κρουστά πυο ανεβαίνουν σταδιακά. Στη συνέχεια το τέμπο αρχίζει να ανεβαίνει. Συγκεκριμένα, το “Family Tree” έρχεται για να τα σπάσει πραγματικά με την καταπληκτική του ενορχήστρωση και τις μεγάλες κρουστικές δυνάμεις να περικλείονται από όμορφα ηλεκτρονικά στοιχεία. Το πρώτο single του δίσκου είναι το “Baby Douglas” με το πανέμορφο riffάκι και το ρεφραίν να σου καρφώνεται στο μυαλό από την πρώτη κιόλας ακρόαση.
 Η Νίκη Καραγεώργου κάνει τα δικά της μαγικά στα πλήκτρα, δίνοντας έναν διαφορετικό τόνο στα τραγούδια , σαφώς πιο «γλυκό». Κατά την προσωπική μου άποψη, η φωνάρα της Μαρίας Κουρμούλη εξακολουθούν να απογειώνουν τα κομμάτια, με αποτέλεσμα να ξεχωρίζεις αμέσως τραγούδια των Transistor μόνο και μόνο από τα φωνητικά. Στη συνέχεια του δίσκου, ξεχωρίζει “Just Before You Left” με τα κάποια ψήγματα μεταλικής άποψης. Τρομερό συναίσθημα στο “Touch Wood” που προκαλεί το μίγμα του πιάνου και της ηλεκτρικής κιθάρας και των δυνατών κρουστών ενώ το “The Man In Charge/Wanted” πρέπει να έρχεται από τα βάθη της αμερικανικής ροκ.
Μετά τον εξαιρετικό ντεμπούτο δίσκο τους, οι Transistor επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος με τον εξίσου καταπληκτικό δεύτερο δίσκο τους. Αν δεν διαβάσεις τα ονόματα των μελών, τότε θα πειστείς πως τα τραγούδια πορέρχονται από το εξωτερικό, από ένα συγκρότημα που τώρα αρχίζει να αναδύεται. Διπλή χαρά, επομένως, για ένα συγκρότημα που είναι της εγχώριας μουσικής σκηνής και φαίνεται να περνά τα σύνορα, θέλοντας να κάνει κάτι όμορφο. Το “Resting in the Shade of the Family Tree” είναι ένας πανέμορφος δίσκος με κομμάτια που θα μείνουν, αποδεικνύοντας πως οι Transistor ήρθαν για να μείνουν. Τέλος, Δημήτρη Καλαντζή και Duru μην ξεχνάτε και τους φανατικους των Tsopana Rave…

Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012

#Blogoscars 2012 / TOP 20 Καλύτερη Ταινία (θέσεις 10-1)


Ο Almodovar επιστρέφει χωρίς την Penelope Cruz αλλά με την Elena Anaya και τον αναγεννημένο Antonio Banderas, σε μια ταινία με σενάριο που σοκάρει.

10) The Skin I Live In
Z
Τρίτη ταινία στην ίδια χρονιά για τον Ryan Gosling, μέσα σε ένα cast γεμάτο από καλές ερμηνείες. Η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια από τον George Clooney κρίνετε τουλάχιστον επιτυχημένη.

9) The Ides of March
Alter Ego
Αν δεν ήταν τόσο υπερβολικό, το We need to talk about Kevin θα ήταν ακόμα ψηλότερα στη λίστα. Η Tilda Swinton είναι τρομερή ενώ η σκηνοθεσία της Lynne Ramsay αξιοσημείωτη.

8) We need to talk about Kevin
Tilda's baby
Από τις εκπλήξεις της χρονιάς. Με ένα δυνατό σενάριο, ισχυρή σκηνοθεσία και πρωταγωνιστή που έχει κάνει μεγάλη αίσθηση με τον ρόλο του.

7) Take Shelter
Των φρονίμων τα παιδιά...
Ένα πολύ καλό κατασκοπικό θρίλερ, βασισμένο σε ένα πολύ καλό βιβλίο, μαζί με ένα δυνατό cast από το οποίο ξεχωρίζει ο Gary Oldman.

6) Tinker Tailor Soldier Spy
Τζόκερ, κίνο , λόττο κτλ
Μια ταινία που πρέπει όλοι να δουν, άλλοι για να θυμηθούν και άλλοι για να μάθουν πως μια ταινία μπορεί μιλήσει στο κοινό χωρίς να χρειάζεται τα έξτρα εφέ.

5) The Artist
Ασπρόμαυρη μαγεία
Ο γνωστός Lars von Trier, ποιο συγκαταβατικός απότι στον Αντίχριστο, βρίσκει κάτι διαφορετικό στην Kirsten Dunst και μαζί με την Charlotte Gainsbourg φτιάχνουν ένα πολύ σύνολο που ξεχώρισε.

4) Melancholia
Το τέλος έρχεται
Ένα κρυφό δράμα που στέλνει δύο παιδιά να μάθουν την πραγματική ιστορία της οικογένειάς τους. Φανταστικό σενάριο με εξελίξεις και τέλος που σοκάρει.

3) Incendies
Οικογενειακές Ιστορίες
Ο ορισμός του love it or hate it της χρονιάς. Ο Terrence Malick ζωγραφίζει πάνω στο κινηματογραφικό πανί, σε καλεί σε ένα ταξίδι συναισθημάτων το οποίο δεν πρέπει να χάσεις.

2) The Tree of Life
Έγχρωμη μαγεία
Το Grand Theft Auto σε ταινία, με μοναδική σκηνοθεσία, ηθοποιούς σε ρόλους που θα τους χαρακτηρίσουν και ίσως το καλύτερο soundtrack της χρονιάς. Όλα μαζί δεν γίνετε παρά να φτιάξουν την συνθέσουν ταινία της χρονιάς.

1) Drive
A Real Hero

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012

#Blogoscars 2012 / TOP 20 Καλύτερη Ταινία (θέσεις 20-11)

Από την συνεργασία των πρωτοπόρων, στο είδος τους, Angels & Airwaves με τον William Eubank βγήκε το LOVE, μια ταινία γυρισμένη στο μεγαλύτερο μέρος της στην αυλή του σκηνοθέτη. Το αποτέλεσμα…μαγικό!
20) Love
Art film
Κριτική χωρίς φόβους και ενδοιασμούς στην ίδια του την χώρα από τον σκηνοθέτη Asghar Farhadi στο A Separation. Μια ιστορία πολυπρόσωπη, σφιχτά δεμένη με προβλήματα που μπορούμε να βρούμε παντού.
19) A separation
Γιατί πάντα χωρίζουν ΑΦΟΥ κάνουν παιδί?
Σε μια περίοδο που τα καλά θρίλερ έχουν εκλείψει, ο James Wan μας δίνει το Insidious. Ο γνωστός από τα Saw και Death Sentence σκηνοθέτης μετριάζει την ποσότητα βίας στην τελευταία του ταινία και εφαρμόζει κλασικές ασιατικές τεχνικές τρόμου.
18) Insidious
Darth Maul is back
Το Moneyball μπορεί να μην έκανε κανέναν να ασχοληθεί με το baseball, αλλά η σύγχρονη ιστορία του για την μάχη Δαυίδ και Γολιάθ, καθώς και η πολύ καλή ερμηνεία του Brad Pitt, το μετατρέπουν σε μια πολύ καλή ταινία.
17) Moneyball
Ίσως το πιο ανούσιο άθλημα
Το Warrior είναι μια πολύ γερή ταινία, που ξεφεύγει από τις κλασσικές ταινίες του είδους, έχει ουσία, συναίσθημα και 3 φοβερούς ηθοποιούς.
16) Warrior
Πόσοι θα γυρίσουν πια από αυτό το Ιράκ....
Μια όμορφη αλλά και τρομακτική πιθανότητα, που ενώνει το sci-fi με το υπαρξιακό δράμα. Το Another Earth θα μπορούσε να γίνει παράδειγμα για πολλά sci-fi films.
15) Another Earth
Γι' αυτό τα μάτια στο δρόμο
Μια σειρά βιβλίων που έχει γίνει παγκοσμίως αγαπητή, με δυνατούς χαρακτήρες αλλά και έντονα βίαιες σκηνές. Ο David Fincher δεν χαρίζεται για κανέναν χαρακτηρισμό και δείχνει στην οθόνη ότι χρειάζεται.
14) The girl with the dragon tattoo
Νάταν μόνο το tattoo...
Ύστερα από οχτώ ταινίες, η ιστορία του Harry Potter φτάνει στο τέλος της. Η όγδοη ταινία της σειράς είχε όλα τα κομμάτια που χρειάζεται ένα μεγαλοπρεπές φινάλε.
13) Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
10 χρόνια μετά!
Λίγο μετά το Β’ Παγκόσμιο, Ισραηλινοί κατάσκοποι κυνηγάνε Ναζιστή γιατρό. Σενάριο αρκετά ωραίο που μαζί με την πολύ καλή σκηνοθεσία και το δυνατό cast δημιουργούν ένα εκρηκτικό σύνολο.
12) The Debt
Με τα ψέματα χτίζονται χρέοι που πρέπει να πληρώσεις...Τι μου θυμίζει....
Σύγχρονα προβλήματα από χαρακτήρες διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων, σε ένα μουντό, Αγγλικό τοπίο. Ο Paddy Considine καταφέρνει σίγουρα ένα από τα καλύτερα ξεκινήματα σκηνοθετικής καριέρας.
11) Tyrannosaur
Λίγα κιλάκια παραπάνω και έγινε τίτλος...

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012

#Blogoscars 2012 / TOP 10 Σκηνοθεσίας


Ο David Fincher πήρε το ήδη αρκετά καλό πρωτότυπο, και χωρίς να ξεφύγει στο ελάχιστο, κατάφερε να σε κάνει να δεις ξανά την ίδια ταινία χωρίς να βαρεθείς στιγμή. Του αξίζουν πολλοί πόντοι για τους καταπληκτικούς, για άλλη μια φορά σε ταινία του, τίτλους αρχής.

10) David Fincher – The Girl with the Dragon Tattoo
Γίνεται κάθε ταινία του να έχει δύο τίτλους αρχής?
Ο Jeff Nichols στο Take Shelter κρύβει διαρκώς νοήματα πίσω από τα πλάνα του και, όπως και στο τέλος του, αφήνει τον θεατή να διαλέξει πια πλευρά του Donnie προτιμά.

9) Jeff Nichols – Take Shelter
Ένα αστέρι γεννιέται
Πολλά κομμάτια φαινομενικά ξεχωριστά μεταξύ τους αλλά μαεστρικά συνδεδεμένα από τον Steven Soderbergh στο Contagion. Αν είχε τολμήσει να δώσει περισσότερο νεύρο στα πλάνα του τότε θα μιλάγαμε για πολύ καλύτερη ταινία.

8) Steven Soderbergh – Contagion
Ο υποχόνδριος
Με το γνωστό, από το Let the Right One In, αργό ύφος του ο Tomas Alfredson μας βάζει μέσα στον κόσμο της κατασκοπίας στο Tinker Tailor Soldier Spy.


7) Tomas Alfredson – Tinker Tailor Soldier Spy
Ταλέντο στην αφάνεια
Με βοήθεια το πολύ καλό ομότιτλο βιβλίο, η Lynne Ramsay κόβοντας και ράβοντας τα χρονικά κομμάτια της ζωής της Eva, δημιουργεί μια τρομερή αντιπαράθεση και ερωτήματα με τελικό δέκτη τον θεατή.


6) Lynne Ramsay – We need to talk about Kevin
Picasso wannabe
Σε μια ιστορία με πολλά και μπερδεμένα μυστήρια, ο Denis Villeneuve αριστουργηματικά ξεδιπλώνει αργά το παρελθόν μέχρι την τελική κάθαρση.


5) Dennis Villeneuve – Incendies
Αντί για 700 επεισόδια, μια ολοκληρωμένη ταινία
Θέλει πολλά κότσια για να αποφασίσεις να γυρίσεις ασπρόμαυρη και βουβή ταινία στην εποχή των εφέ και του 3D. Ο Michel Hazanavicius δημιουργεί μια ταινία που για διάφορους λόγους δεν σε αφήνει στιγμή χωρίς το χαμόγελο στα χείλη.

4) Michel Hazanavicius – The Artist
Νοσταλγός
Όταν μπορείς να βγάλεις το καλύτερο από τους ηθοποιούς σου, όταν ασχολείσαι με ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του πλανήτη αλλά και δικό σου, όταν οι σκηνές σου έχουν με ανεξίτηλη στάμπα το όνομά σου και σε λατρεύουν φανατικά οι θαυμαστές σου, τότε με το να δημιουργείς επιτηδευμένα σκάνδαλα μόνο κακό στον εαυτό σου κάνεις.

3) Lars Von Trier – Melancholia
Μυαλό αλλιώς Dachau γρήγορα
Είναι μακράν ο πιο αδικημένος σκηνοθέτης της φετινής χρονιάς. Η δουλειά του στο Tree of Life είναι μαγευτική, από τα πλάνα του super nova μέχρι τους συναισθηματικούς δεσμούς του γιού με τον πατέρα, καταλαβαίνεις ότι η ταινία είναι μοναδική.

2) Terrence Malick – The Tree of Life
Ποιητής!
Το Drive θα μπορούσε πολύ εύκολα, με κάποιες λάθος επιλογές να χαρακτηριστεί τουλάχιστον υπερβολικό. Ο Nicolas Winding Refn όμως κρατάει τις τέλειες ισορροπίες, και με σκηνές όπως του αρχικού κυνηγητού και του ασανσέρ, δημιουργεί ίσως την καλύτερη ταινία της χρονιάς.

1) Nicolas Winding Refn – Drive
You Rock!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More