Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 12 Ιουνίου 2012

Hot Chip – In Our Heads

Οι Hot Chip αποτελούν ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα της ηλεκτρονικής, χορευτικής μουσικής αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Από το 2004 που σχηματίστηκαν έχουν κυκλοφορήσει πολλές επιτυχίες και με τους 4 δίσκους τους να έχουν καθιερωθεί στην ελίτ της dance μουσικής. Όμορφοι συνδυασμοί ποπ μελωδιών με το ηλεκτρονικό στοιχείο και το παραμορφωμένο συνθεσάϊζερ συνθέτουν το ανεβαστικό σκηνικό των Hot Chip. Η βρετανική μπάντα πραγματοποιεί την επιστροφή της φέτος με το πέμπτο της άλμπουμ, με τον τίτλο “In Our Heads”.
Με τον συγκεκριμένο τίτλο δίσκου, το 7μελές συγκρότημα μας προ(σ)καλεί να μπούμε στον κόσμο του ηλεκτρονικού και των beats και να ανακαλύψουμε τις μουσικές που μπορεί να κρύβουν στα κεφάλια τους οι 7 Βρετανοί. Το “How Do You Do”, στην αρχή του δίσκου, προμηνύει το τί πρόκειται να συναντήσουμε στην συνέχεια του άλμπουμ. Δηλαδή, μια πλήρως χορευτική δουλειά, γεμάτη beat-άκια και διαφορετικά είδη dance μουσικής πιάνοντας και μελωδίες δεκαετίας ’80. Καταπληκτικό σημείο αποτελεί το “Look At Where We Are” με το πιασάρικο ρεφρέν ενώ το, μέχρι στιγμής μοναδικό single “Night and Day”, παραπέμπει σε πιο «σκληροπυρηνικό» beat. Στη συνέχεια και προς το κλείσιμο του άλμπουμ το τέμπο χαλαρώνει κάπως με την χορευτική διάθεση, όμως, να μην λείπει.
Πλέον οι Hot Chip δεν πρέπει να έχουν καμία αμφιβολία για την διασημότητά τους. Και αυτό το γεγονός οφείλεται στο ότι κάθε δίσκος που κυκλοφορούν περιέχει και επιτυχίες που μένουν. Τώρα η electropop μουσική σκηνή δεν έχει παράπονο, έχει τους Hot Chip!

Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

Michael

Ο 35χρονος Michael συμβιώνει με τον 10χρονο Wolfgang, τον οποίο έχει απαγάγει εδώ και πέντε μήνες. Ο λόγος της απαγωγής του παιδιού από τον άντρα είναι ότι ο τελευταίος είναι παιδόφιλος και κρατάει φυλακισμένο το μικρό παιδί στο υπόγειο του σπιτιού του για να του ικανοποιεί, όποτε εκείνος θέλει, τις σεξουαλικές του ορέξεις – ανωμαλίες. Ο μικρός Wolfgang δεν έχει επαφή με τον έξω κόσμο ενώ δέχεται πολλά περιοριστικά μέτρα, όπως να παρακολουθεί τηλεόραση για λίγη ώρα και γενικά είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί τις εντολές του 35χρονου.
Το “Michael” είναι ένα αρκετά δραματικό θρίλερ και αυτό οφέιλεται στον πρωταγωνιστή Michael Fuith, ο οποίος φαίνεται ιδανικός για τον συγκεκριμένο ρόλο. Το θέμα που σε κάνει να συγχύζεσαι είναι η φυσιολογική συμπεριφορά και η μεγάλη ευγένεια που παρουσιάζει ο ρόλος του πρωταγωνιστή στις συναναστροφές του με τους γύρω ανθρώπους. Μέσα από τον αρκετά κοινωνικό Michael που διοργανώνει γιορτή με τους συναδέλφους του για την προαγωγή του και την όμορφη σχέση που διατηρεί με τον περίγυρό του στην γειτονιά, κρύβεται η μεγάλη προσπάθειά του να κρατήσει το μυστικό του όπου δεν είναι άλλο από την απαγωγη του Wolfgang και φυσικά την παιδοφιλία του.
Ο Markus Schleinzer, βοηθός του σκηνοθέτη Michael Haneke (The White Ribbon), σκηνοθετεί – για την πρώτη του ολοκληρωμένη ταινία – ένα εξαιρετικό δράμα, με όλα τα στοιχεία που χρειάζονται για να χαρακτηριστεί ένα δράμα-θρίλερ επιτυχημένο. Χωρίς πολλές υπερβολές και με μια σκηνοθεσία, της οποίας τα πλάνα θυμίζουν λίγο τον Γιώργο Λάνθιμο(Κυνόδοντας, Άλπεις), η ταινία σε κρατάει μέχρι το τέλος. Προσωπικά, πιστεύω πως το κλειδί της επιτυχίας του “Michael” έγκειται στο γεγονός πως ο πρωταγωνιστής έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αμφιταλαντεύεσαι μεταξύ της εκδίκησής του από την μία αλλά και να μην μπορείς να κρατήσεις μια σκληρή στάση απέναντί του από την άλλη.

Σάββατο 9 Ιουνίου 2012

Crocodiles – Endless Flowers

Έρχονται από το San Diego για να ταρακουνήσουν για τα καλά τα νερά της indie μουσικής σκηνής. Μάλλον καλύτερα, τα έχουν ήδη ταρακουνήσει με τους δύο προηγούμενους δίσκους τους, με τον δεύτερο ειδικά το 2010 να τους εκτοξεύει στην κορυφή. Οι Crocodiles επιστρέφουν φέτος με το τρίτο τους άλμπουμ για να μας γεμίσουν με τις ψυχεδελικές τους μελωδίες και τις παραμορφωμένες κιθάρες τους, καθώς το “Endless Flowers” απο την αρχή μέχρι το τέλος του αποτελεί έναν δίσκο που παραπέμπει πλήρως σε δεκαετία ’60.
Αμέσως το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου σε βάζει στον κόσμο των Crocodiles με την πιασάρικη μελωδία του. Η «βρωμιά» στις κιθάρες είναι πορωτική, με τα κρουστά να ακολουθούν τον γρήγορο και όμορφο ρυθμό τη στιγμή που η παραμόρφωση περνάει από κόσκινο τα φωνητικά του Brandon Welchez. Το τέμπο παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Έτσι, δεν μπορείς να διακρίνεις κάποιο κομμάτι από τα 10, τα οποία όλα μαζί συνθέτουν μια πανδαισία από 60’s μουσικές. Από τον σύγχρονο κόσμο της indie μουσικής, θα τους έβαζα δίπλα στους Arctic Monkeys (Suck It and See) αλλά στο πιο παραμορφωμένο τους. Το ντουέτο των Αμερικάνων γνωρίζει να συνδυάζει τον pop κόσμο με την πιο noise αλλά απαλή rock.
Το “Endless Flowers” είναι από εκείνους τους δίσκους που τους ακούς για πολύ καιρό με ευχαρίστηση και πόρωση. Μπορεί να είναι της μόδας το «επιστροφή σε παλαιότερες δεκαετίες» με αρκετή «βρώμικη» κιθάρα, ωστόσο υπάρχουν συγκροτήματα που αυτό το κάνουν με εξαιρετικό τρόπο. Ένα από αυτά είναι οι Crocodiles, οι οποίοι έχουν αφήσει πλέον για τα καλά το στίγμα τους στο συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Safe House

Ο Matt Weston είναι ένας πράκτορας της CIA που θέλει να αποδείξει πως αξίζει κάτι καλύτερο από την τωρινή του θέση, δηλαδή φύλακας σε ένα μυστικό φυλάκιο στο Cape Town της Ν. Αφρικής. Η ευκαιρία θα του δοθεί όταν ξαφνικά θα του φέρουν στο φυλάκιο τον διαβόητο Tobin Frost, έναν αποστάτη πράκτορα που τώρα πια πουλάει κρατικά μυστικά σε όποιον δώσει την μεγαλύτερη τιμή. Ο Matt και ο Tobin, αν και φαινομενικά εντελώς διαφορετικοί, θα πρέπει αναγκαστικά να συνεργαστούν καθώς το κρησφύγετο θα δεχθεί σφοδρή επίθεση χωρίς να ξέρουν από ποιους.
Το σενάριο της ταινίας αναπόφευκτα θυμίζει άλλες δουλειές, καθώς η ιστορία δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη. Ο σκηνοθέτης της όμως Daniel Espinosa, μας θυμίζει με τα πλάνα του και την τριλογία του Bourne, με την γρήγορη κοντινή κάμερα και της μάχες σώμα με σώμα. Η δράση είναι αμείωτη στην διάρκεια της ταινίας καθώς οι ήρωες τρέχουν συνεχώς να ξεφύγουν από τους διώκτες τους, ενώ πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας από τον Oliver Wood, ο οποίος έχει δουλέψει και στην τριλογία του Bourne. Φυσικά, όλη η ταινία γυρίζει γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές της και από αυτό κερδίζει πολλούς πόντους. Ο Ryan Reynolds (Buried) υποδύεται πολύ καλά τον πρωτάρη αλλά με όρεξη να ανέβει σε ανώτερα κλιμάκια, πράκτορα Matt Weston ενώ, στον ρόλο του Tobin Frost βλέπουμε τον μοναδικό Denzel Washington (American Gangster, The Book of Eli), ο οποίος για ακόμη μια φορά επιλέγει ποιο action μονοπάτια από αυτά που χαρακτήρισαν την καριέρα του τα προηγούμενα χρόνια.
Το Safe House, αν και αρχικά το μόνο ενδιαφέρον που παρουσιάζει είναι το όνομα του Denzel Washington, τελικά πρόκειται για μια πολύ καλή περιπέτεια καταδίωξης, με πολλές και δυνατές σκηνές δράσης. Χωρίς να κουράσει λεπτό στην διάρκειά της, τον σκοπό της, δηλαδή την διασκέδαση του θεατή, τον πετυχαίνει εύκολα.

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012

Patti Smith – Banga

Η Patti Smith αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της παγκόσμιας ροκ σκηνής, με τραγούδια που έχουν μείνει στην ιστορία, με στίχους αμιγώς πολιτικούς και με μια συνεχή, αυθεντική παρουσία στην δισκογραφία. Φέτος ήρθε η στιγμή του ενδέκατου στούντιο άλμπουμ της και η 65χρονη πλέον Αμερικανίδα δείχνει να έχει ακόμα πολλά να δώσει. Το “Banga”, όπως είναι ο τίτλος του δίσκου, περιλαμβάνει εξαιρετικούς στίχους που μιλάνε για τα συναισθήματα του κόσμου αλλά και την παγκόσμια καταστροφή που έχει βαλθεί το ανθρώπινο είδος να πράξει πάνω στον ίδιο του τον εαυτό.
Ο δίσκος ανοίγει με την Patti Smith να αφηγείται κάτω από την μουσική της, το ταξίδι του Amerigo Vespucci σε ένα νέο κόσμο το 1947. Η συνέχεια ανήκει στο πρώτο single, “April Fool”, το οποίο όμως δεν μπορείς να πεις πως κάνει την διαφορά στο σύνολο του άλμπουμ. Και αυτό διότι, αν είναι να σου μείνει κάτι από τον δίσκο, αυτό θα είναι το ομώνυμο κομμάτι και το τραγούδι “Fuji-san” που είναι αφιερωμένο στον λαό της Ιαπωνίας για τον περσινό, καταστροφικό σεισμό που έζησαν. Στα συγκεκριμένα τραγούδια ακούμε περισσότερο το ηλεκτρικό στοιχείο, με το οποίο μας έχει συνηθίσει η Patti Smith. Στη συνέχεια, με το “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” μπαίνουμε σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια. Αρκετά κομμάτια είναι αφιερωμένα σε πρόσωπα και καταστάσεις, όπως τα “This is The Girl” και “Nine” που αφιερώνονται στην μνήμη της Amy Winehouse και στον Johnny Depp (The Rum Diary) αντίστοιχα. Προς το κλείσιμο του δίσκου, δεσπόζει το “Constantine’s Dream”, ένα υπέροχα ενορχηστρωμένο δεκάλεπτο κομμάτι με την τραγουδοποιό να εναλλάσσεται μεταξύ αφήγησης και ερμηνείας ενώ όργανα και φωνητικά να ξεσπούν σταδιακά.
Το “Banga”είναι ένας μεστός δίσκος, με τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που χρειάζεται ένας δίσκος για να είναι όμορφος. Μπορεί να λείπει το ηλεκτρικό στοιχείο, συγκριτικά με προηγούμενα πονήματα, ωστόσο η δυναμική που χαρακτηρίζει την Patti Smith και τις δισκογραφικές της δουλειές υπάρχει και με το παραπάνω.

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

Prometheus

Μία ομάδα εξερευνητών ανακαλύπτει κάποιες τοιχογραφίες που υποδεικνύουν πως υπάρχει ζωή σε έναν άλλον πλανήτη, από τον οποίο οι κάτοικοί του έχουν έρθει στη Γή σε διάφορες εποχές της εξέλιξής του ανθρωπίνου είδους. Μετά από αυτή την τρομερή ανακάλυψη, μία εταιρεία τους βοηθάει να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι στο διάστημα με στόχο να βρουν αυτόν τον πλανήτη και, όπως οι ίδιοι πιστεύουν, τις απαντήσεις που ψάχνει η ανθρωπότητα για την καταγωγή της. Όταν φτάσουν στον προορισμό τους όμως, αυτό που θα βρουν εκεί θα απέχει πολύ από αυτό που περιμένανε.
Ο Ridley Scott επιστρέφει με το Prometheus σε ένα είδος που ο ίδιος διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό με το τρομερό Alien, του 1979. Αρκετά χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία του Alien, ο Ridley Scott δημιουργεί ένα prequel της αρχικής ταινίας, με σκοπό όμως να φτιάξει ένα ολοκαίνουριο, ανεξάρτητο και πιο φιλοσοφικό σύμπαν το οποίο θα τρέχει παράλληλα με τις παλιές ταινίες. Στο Prometheus ο άνθρωπος αναρωτιέται από πού κατάγεται και ποιος είναι ο πραγματικός δημιουργός του και προσπαθεί να βρει απαντήσεις μέσα στο αχανές διάστημα. Η φρίκη των Alien έχει δώσει την θέση της στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ενώ σημαντικό ρόλο στην ταινία παίζει και η μουσική της επένδυση, δουλειά η οποία είναι του πάγιου συνεργάτη του Ridley Scott, Marc Streitenfeld.
Η τρομερή δουλειά στην παραγωγή συνεχίζεται στην επιλογή και κατασκευή σκηνικών για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, πράγμα που προσδίδει μεγάλο βαθμό ρεαλισμού στα πλάνα του σκηνοθέτη, ενώ και τα special effects είναι τελευταίας τεχνολογίας. Καλή δουλειά έγινε και στην επιλογή του cast, ξεκινώντας από τον, για άλλη μια φορά, φανταστικό Michael Fassbender (Haywire, A Dangerous Method) στον ρόλο του ανδροειδούς David, ως άλλος HAL9000. Πολύ καλή είναι και η Noomi Rapace (Sherlock Holmes: A Game of Shadows) στον ρόλο της επιστήμονος Elizabeth Shaw ενώ αίσθηση προκαλεί η “ρομποτική” εμφάνιση της Charlize Theron. Το cast συμπληρώνουν οι Guy Pearce, Logan Marshall-Green και Idris Elba.
Γυρνώντας σε ένα σύμπαν με το οποίο σημαδεύτηκε τόσο ο ίδιος όσο και ο κινηματογράφος γενικότερα, ο Ridley Scott καταφέρνει να δώσει μια νέα ματιά και να δημιουργήσει έναν νέο, πολύ διαφορετικό αλλά εξίσου ενδιαφέρον κόσμο και να μας μαγέψει με τα μακρινά του πλάνα και την απίστευτη φωτογραφία του. Η φιλοσοφία του Prometheus έθεσε τα θεμέλια για ένα saga που όλοι θα περιμένουμε με αγωνία.

Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες – Ο Μπερντές

Ντραμίστας και ιδρυτικό μέλος των Ενδελέχεια (Σ’ ένα Μεγάλο Αύριο), ο Δημήτρης Μητσοτάκης δραστηριοποιείται πλέον μουσικά σε προσωπικό επίπεδο. Μετά τον επιτυχημένο, πρώτο, ομώνυμο δίσκο επιστρέφει φέτος με φρέσκια δισκογραφική δουλειά, με τον τίλο «Ο Μπερντές». 11 καινούρια τραγούδια σε στίχους και μουσική του Δημήτρη Μητσοτάκη, ο οποίος δεν είναι μόνος του, καθώς από πίσω του ακολουθούν οι Ευδαίμονες, δηλαδή οι Θανάσης Σολούκος (ακορντεόν, πιάνο, πλήκτρα), Αρετή Κοκκίνου (μαντολίνο, κιθάρα), Γιώργος Μητσοτάκης (κρουστά), Σταύρος Αναστασιάδης (κοντραμπάσο) και Εύα Λαύκα (φωνή).
Το ομώνυμο κομμάτι ανοίγει τον χορό των τραγουδιών του δίσκου με τον γρήγορο ρυθμό του και τον αισιόδοξο τόνο του. Στη συνέχεια, συναντάμε τρεις μικρές κυρίες όπως, αναφέρει ο ίδιος ο συνθέτης, όπου ερμηνεύουν το πολύ γλυκό «Καρουζέλ» μαζί με τον Δημήτρη Μητσοτάκη. Μία από τις ομορφότερες στιγμές του Μπερντέ αποτελεί το «Ρώτα», το οποίο ερμηνεύει – όπως μονάχα εκείνη γνωρίζει – η Μάρθα Φριντζήλα (Η Μάρθα Φριντζήλα Τραγουδά Θέμο Σκανδάμη). Επίσης, η γκάϊντα δίνει πολύ στην ενορχήστρωση με το συγκεκριμένο κομμάτι να σου μένει στο μυαλό και για τους ωραίους στίχους του. Επίσης, από την πρώτη ακρόαση σου τραβάει το ενδιαφέρον το «Με της Καρδιάς τον Χτύπο» με την ερμηνεία της Εύας Λαύκας μαζί με τον Δημήτρη Μητσοτάκη. Έξυπνοι είναι οι στίχοι του «Άσε, Ρε» ενώ ο δίσκος κλείνει με την συγκινητική «Πένα».
Ο Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες παρουσιάζουν φέτος ένα αρκετά όμορφο πόνημα. Ο «Μπερντές» μπορεί να μην διαθέτει τα τραγούδια που θα κάνουν την διαφορά σε έναν δίσκο, ωστόσο στο σύνολό του αποτελεί ένα εξαίσιο άλμπουμ. Από τις ηλεκτρικές κιθάρες μέχρι το μαντολίνο και την γκάϊντα, ο δίσκος ακούγεται με ευχαρίστηση και μας θυμίζει πως ο ελληνικός στίχος δεν έχει πεθάνει και ότι ακόμα γράφονται εξαιρετικά τραγούδια.

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Blood Red Shoes – In Time To Voices

Φέτος κυκλοφορούν το τρίτο τους στούντιο άλμπουμ και άλλο συγκρότημα στη θέση τους με τη μουσική που ηχογραφούν θα είχαν αποκτήσει απίστευτη διασημότητα. Πιστοί στο alternative rock, οι Blood Red Shoes συνεχίζουν την πολύ καλή πορεία που άρχισαν να διαγράφουν με τα δύο πρώτα τους άλμπουμ. Ήδη από το 2004 και με τις προηγούμενες δουλειές τους έχουν στο ιστορικό τους πολλά singles, θέτοντάς τους ως το “the next big thing” της Μεγάλης Βρετανίας. Αυθεντική indie rock με πολλά στοιχεία αλτερνατίβας που προέρχεται από την βρετανική ροκ συνθέτει τον ήχο του ντουέτου από το Μπράϊτον που σιγά σιγά αρχίζει να καθιερώνει την δική του μουσική.
Το “In Time To Voices” είναι σκληρός ήχος, είναι τα κιθαριστικά riff-άκια, είναι τα συμπαθητικά κρουστά με τα αλλεπάλληλα crash, είναι τα όμορφα φωνητικά της Laura – Mary Carter αλλά και του Steven Ansell. Ήδη από το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο συνειδητοποιείς ότι έχεις να κάνεις με ένα καθαρόαιμο ποπ – ροκ στοιχείο στην πιο «σκληρή» του εκδοχή. Το τέμπο ανεβαστικό σε κρατάει σε εγρήγορση με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως τα “Two Dead Minutes” και “Night Light”. Εκπληκτική στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το μόλις 1:28 κομμάτι, “Je Me Perds”, που θυμίζει πολύ White Stripes με την δυναμική του.
Φουλ παραμόρφωση στις χορδές της ηλεκτρικής κιθάρας, ντραμς που ακολουθούν κατά πόδας το έγχορδο και εξαιρετική παραγωγή δίσκου. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο. Οι Blood Red Shoes μπορούν άφοβα πλέον να θεωρούνται παράδειγμα για τις υπόλοιπες – μικρότερου βεληνεκούς – βρετανικές μπάντες.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More