Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Headshot

Ο Tul είναι ένας αστυνομικός της Bangkok που προσπαθεί να ξεσκεπάσει ένα μεγάλο κύκλωμα ναρκωτικών, στο οποίο όμως εμπλέκονται και πολιτικοί. Όταν αυτοί θα προσπαθήσουν ανεπιτυχώς να τον δωροδοκήσουν, θα του στήσουν μια πλεκτάνη που θα τον στείλει στην φυλακή. Με την ηθική του κλονισμένη, ο Tul μεταμορφώνεται σε έναν άριστο πληρωμένο δολοφόνο κάτω από την καθοδήγηση του Demon, ενός μυστήριου ανθρώπου του οποίου η φιλοσοφία είναι πως το κακό θα υπάρχει για πάντα μέσα στον άνθρωπο. Σε μία από τις αποστολές του, ο Tul πυροβολείται στο κεφάλι, επιζεί, αλλά μετά από τρεις μήνες σε κωματώδη κατάσταση, ξυπνά και αντιλαμβάνεται πως βλέπει τον κόσμο γύρω του κυριολεκτικά ανάποδα.
Ο Ταϊλανδέζικος κινηματογράφος είναι γνωστός για την απίστευτης ταχύτητας δράση και τις μοναδικές χορογραφίες σκηνών μάχης σώμα με σώμα. Ο Pen-Ek Ratanaruang κάνει την διαφορά, και σκηνοθετεί ένα έργο που αυτοχαρακτηρίζεται ως “crime noir” με πολλές δόσεις θρίλερ. Οπτικά το έργο σε κερδίζει μονομιάς, με τα σκοτεινά χρώματα και τις λήψεις που δίνουν μια έντονη ποιητική νότα στην ταινία. Η αφήγηση του έργου δεν ακολουθεί κάποια χρονική σειρά, καθώς οι σκηνές εναλλάσσονται ανάμεσα στης καταστάσεις που βρίσκεται ο Tul, πότε ως ο νόμιμος αστυνομικός, πότε ως ο εκδικητής αλλά στυγνός δολοφόνος, πότε ως φυγάς και πότε ως μοναχός που αναζητά την ηρεμία του μυαλού. Αυτή η περίπλοκη δομή απαιτεί την αμέριστη προσοχή του θεατή, καθώς είναι εύκολο να χαθεί στην προσπάθεια του Tul να ανακαλύψει την αλήθεια αλλά τελικά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Η ταινία πέρα από αρκετή δράση και σκηνές βίας που μπορούν να σοκάρουν, προσφέρεται και για αλληγορικές αναγνώσεις πάνω σε θέματα όπως η δικαιοσύνη, η ηθική και η αγάπη. Το αποτέλεσμα της δουλειάς του Pen-Ek Ratanaruang σου δίνει την εντύπωση πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αριστούργημα, αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να γίνει τέτοιο! Σε κάποιο σημείο η ταινία μπορεί να κουράσει είτε με την δομή της είτε με την απαίτηση των απαραίτητων συσχετισμών, αλλά συνολικά πρόκειται για μία πολύ καλή δουλειά. Το Headshot επιλέχθηκε για την εκπροσώπηση της Ταϊλάνδης στα φετινά βραβεία Όσκαρ.

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

Love This Giant – David Byrne and St. Vincent

Δύο μουσικές δυνάμεις ενώνονται φέτος και παρουσιάζουν έναν δίσκο με μεγάλες προσδοκίες. Ο ένας έρχεται απο την Μεγάλη Βρετανία με πολύ μεγάλο παρελθόν στην μουσική βιομηχανία. Πρόκειται για τον David Byrne, ο οποίος στα 60 του χρόνια συνεχίζει να μπαίνει στο στούντιο και να ηχογραφεί καινούρια τραγούδια. Το μέλος των θρυλικών Talking Heads και με μια τρομερή προσωπική δισκογραφία επιστρέφει μουσικά για κάτι που γνωρίζει πολύ καλά, να μας εντυπωσιάζει με τις συνθέσεις του. Η άλλη μουσική δύναμη είναι μια σχετικά νέα καλλιτέχνις από την Αμερική, όπου μπορεί να θεωρηθεί πλέον καταξιωμένη στον χώρο της. Η St. Vincent ακριβώς ένα χρόνο μετά το “Mercy”, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς, εμφανίζεται στο πλευρό του David Byrne και μαζί του κυκλοφορεί το “Love This Giant”.
Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με έναν πολύ υψηλής παραγωγής δίσκο. Αυτό φαίνεται και από τον πραγματικά μεγάλο αριθμό μουσικών που έδωσαν το κατιτίς τους στα 12 τραγούδια του άλμπουμ. Η ενορχήστρωση δεν είναι καμία πρόχειρη ενώ τα κομμάτια που τα περισσότερα είναι συνθέσεις του Byrne και της St. Vincent δεν μπορούν να θεωρηθούν «τυχαία». Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αρκετά για να αρέσει ο δίσκος. Στα 50 λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ η βαρεμάρα αναπτύσσεται με απίστευτους ρυθμούς. Το “Who” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί single (μάλλον και το μοναδικό single) αξίζει σε σχέση με τα υπόλοιπα υποτονικά κομμάτια. Τα πολλά πνευστά δίνουν έναν funky τόνο, ο οποίος όμως γίνεται και αυτός βαρετός μετά από λίγο.
Η «εμπειρία» του David Byrne σε συνδυασμό με την φρεσκάδα της St. Vincent θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι το πολύ καλό. Το “Love This Giant”, όμως, δεν δικαιώνει ούτε τους δύο καλλιτέχνες – ο David Byrne καλό θα είναι να αρχίσει να αποσύρεται σιγά σιγά – και δυστυχώς ούτε τους πολλούς ακροατές που περίμεναν αυτή την συνεργασία. Η St. Vincent είμαι σίγουρος πως θα επιστρέψει δριμύτερη στο μέλλον με έναν προσωπικό δίσκο.

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

Kauwboy

Ο Jojo ζει με τον πατέρα του, την στιγμή που η μητέρα του, διάσημη τραγουδίστρια, κάνει περιοδεία μακριά του. Ο πατέρας του είναι απόμακρος, αυστηρός και σχεδόν πάντα νευριασμένος. Ο μικρός Jojo ψάχνει απεγνωσμένα την επαφή και τελικά την βρίσκει σε ένα νεογέννητο πουλί. Η φιλία με το ζωάκι τον φέρνει αντιμέτωπο με τον πατέρα του και τον αναγκάζει να του εναντιωθεί. Η ένταση μεταξύ τους αυξάνεται μέχρι τη στιγμή που ο Jojo θα αναγκαστεί αποδεχθεί την αλήθεια.

Ο Boudewijn Koole σκηνοθετεί μια οικογενειακή ταινία που ασχολείται με το δράμα της ζωής. Η παιδική αθωότητα του Jojo είναι μαγευτική αλλά και συγκινητική. Η σχέση του με το ζώο βρίσκεται σε πρώτο πλάνο αλλά στην πραγματικότητα είναι το μέσο για να μπορέσει ο μικρός να δεχτεί την σκληρότητα της ζωής. Μαζί με τον μικρό φυσικά, αναγκάζεται να αλλάξει και ο πατέρας, ώστε να μπορέσουν να ζήσουν με την γαλήνη που τους αξίζει. Το βλέμμα του μικρού Rick Lens βγάζει όλη την αθωότητα που έχει ένα δεκάχρονο παιδί και ο τρόπος που αυτό βλέπει, ή όχι, τα πράγματα κάνει τον χαρακτήρα του, Jojo αξιολάτρευτο από την αρχή. Η ταινία στοχεύει το παιδικό κοινό, αλλά δεν απευθύνεται αυστηρά μόνο σε αυτό. Μετά από το πέρασμά της από διάφορα φεστιβάλ, η Ολλανδία επέλεξε να την στείλει στα φετινά Όσκαρ.

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

John Frusciante – PBX Funicular Intaglio Zone

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το τέταρτο ΕΡ του με τον τίτλο “Letur Lefr”, το οποίο προξένησε μια δυσαρέσκεια στις τάξεις των οπαδών του. Με τα έξι κομμάτια που κυκλοφόρησε θέλησε να κάνει μια στροφή στην μουσική του, βάζοντας την ηλεκτρονική μουσική και το hip hop περισσότερο στα τραγούδια του σε σύγκριση με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του που χαρακτηρίζονταν από εξαιρετικούς ροκ ήχους. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το εγχείρημά του δεν πέτυχε αφού στην ουσία το ΕΡ ήταν ένα άσχημο συνοθύλευμα μεταξύ ανισόρροπων ηλεκτρονικών μελωδιών και beats. Δύο μήνες αργότερα, ο John Frusciante κυκλοφορεί ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ που τιτλοφορείται “PBX Funicular Intaglio Zone”.
Και σε αυτό τον δίσκο, ο Νεοϋορκέζος καλλιτέχνης χρησιμοποιεί πολύ το συνθεσάϊζερ και αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία εμμένοντας σε αυτή την κίνησή του να στραφεί προς άλλα μουσικά μονοπάτια. Όπως και στο artwork του άλμπουμ, που έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Frusciante, το οποίο και εδώ θυμίζει ζωγραφιά μικρού παιδιού, όπως και στο προηγούμενο δίσκο του. Η πρώτη ακρόαση έχει καλά και κακά αποτελέσματα. Τα καλά είναι ότι ο δίσκος δεν θυμίζει τόσο πολύ το προηγούμενο ΕΡ και οι μελωδίες του είναι αρκετά πιο «εύπεπτες». Τα κακά είναι ότι και πάλι ο συνδυασμός διαφορετικών ήχων δημιουργούν αναπόφευκτα μια κάποια σύγχυση σε αυτόν που το ακούει. Εδώ ο πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers (I’m With You) έβαλε περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και κρουστά, γι’ αυτό ίσως τα 10 τραγούδια του δίσκου ακούγονται με ευχαρίστηση χωρίς να ξενίζουν, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων όπου πραγματικά χάνεις την μπάλα με τις κάπως άστοχες εναλλαγές των πολλών διαφορετικών μελωδιών. Άλλο ένα «πλεονέκτημα» της συγκεκριμένης κυκλοφορίας – πάντα σε σύγκριση με την προηγούμενη δουλειά – είναι ο στίχος που έχουν τα περισσότερα κομμάτια και έτσι δεν κουράζει η πολύπλοκη μουσική.
Το “PBX Funicular Intaglio Zone” είναι σαφώς το καλύτερο δείγμα που έχει να επιδείξει ο John Frusciante από τότε που ξεκίνησε να κάνει την αλλαγή στις μουσικές του. Το ότι ο ίδιος παίζει όλα τα όργανα του άλμπουμ, ο ίδιος έχει επιμεληθεί την συσκευασία του δίσκου, ο ίδιος είναι παραγωγός και φυσικά ο ίδιος έχει γράψει όλα τα τραγούδια σημαίνει πως ο συγκεκριμένος δίσκος μόνο πρόχειρος δεν μπορεί να θεωρηθεί. Με λίγο κόπο και πίεση, ίσως βρεις κάποια σημεία μέσα από το άλμπουμ που θα σε ενθουσιάσουν και θα σε κάνουν να τα ξανακούσεις. Μάλλον πολλοί θα αναπολούν κάποιες προηγούμενες δουλειές του Frusciante, όπως το εξαιρετικό “The Empyrean”.

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Savages / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Chon και ο Ben είναι παιδικοί φίλοι και έχουν μαζί μια πολύ επιτυχημένη επιχείρηση, την καλύτερη παραγωγή χασίς. Η Ophelia είναι άλλο ένα κοινό των δύο αντρών, καθώς οι τρεις τους έχουν βρει έναν μοναδικό τρόπο για να μοιράζονται τα πάντα. Η ζωή στην Laguna Beach μοιάζει ονειρική, μέχρι που εμφανίζεται το πολύ ισχυρό και άγριο καρτέλ ναρκωτικών της Baja. Η αρχηγός του καρτέλ, Elena, θα απαγάγει την Ophelia ώστε να τους έχει υποχείρια της, υποτιμώντας την αγάπη τους και τα όρια που θα περάσουν για να την πάρουν πίσω. Στην ιστορία μπλέκεται και ο διεφθαρμένος αστυνομικός Dennis και το δεξί χέρι της Elena, Lado, και όλοι μαζί φτιάχνουν ένα σύνολο έτοιμο να εκραγεί.
Ο Oliver Stone σκηνοθετεί ένα βρώμικο και βίαιο μίγμα περιπέτειας και θρίλερ, με την ελπίδα να γυρίσει στον παλιό καλό του εαυτό και να διαγράψει τις πρόσφατες αποτυχίες του. Στο Savages ξεφεύγει από την σύντομη εμμονή του με την πολιτική και ασχολείται με ναρκωτικά , σεξ, και όπλα, από την μεριά των εγκληματιών. Ο Chon και ο Ben δεν ακολουθούν το συνηθισμένο στερεότυπο τον εμπόρων ναρκωτικών, αλλά για να πάρουν πίσω τον έρωτα της ζωής τους, θα χρειαστεί να πέσουν στο επίπεδο των αντιπάλων τους και να γίνουν και αυτοί εξίσου άγριοι! Η ταινία περιέχει μερικές πολύ βίαιες, ίσως έως και ενοχλητικές, σκηνές αλλά o Oliver Stone προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες με γερές δόσεις χιούμορ και καταπληκτικές ατάκες από το χαρισματικό της cast. Η ένταση στην ταινία ανεβαίνει σταδιακά καθώς τα βρόμικα παιχνίδια των κακοποιών καταλήγουν στην τελική κάθαρση.
Ο δυνατότερος τομέας του Savages είναι μακράν το cast του. Ο σκληρός πολεμιστής Taylor Kitsch (John Carter , Battleship), η αγνή και όμορφη Blake Lively (Gossip Girl) και ο φιλοσοφημένος Aaron Taylor-Johnson συνθέτουν το πρωταγωνιστικό τρίο, με τον καθένα να δίνει από μια πολύ καλή ερμηνεία. Την παράσταση όμως, απολύτως λογικά, κλέβουν οι δεύτεροι ρόλοι, αφού ο Benicio Del Toro στον ρόλο του ψυχοπαθούς Lado και ο John Travolta στον ρόλο του διεφθαρμένου Dennis, δίνουν με την εμφάνισή τους τις καλύτερες στιγμές της ταινίας, ενώ το cast συμπληρώνει η πάντα γοητευτική Salma Hayek. Εξίσου καλή δουλειά έχει γίνει και στο soundtrack της ταινίας.
Το Savages κερδίζει τον θεατή με την ενέργεια την οποία του μεταφέρει, ακόμα και όταν δεν εξελίσσεται η δράση. Ο Oliver Stone μπορεί να φαίνεται αναποφάσιστος, ως προς τί ταινία ακριβώς ήθελε να φτιάξει, καθώς πολλοί θα θέλανε να είναι πιο σκοτεινή ενώ άλλοι θα ήθελαν ακόμα περισσότερο χιούμορ, αλλά σίγουρα το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο από τις τελευταίες του δουλειές, οπότε μπορούμε να εκλάβουμε το Savages ως μικρό σημάδι επιστροφής του.

Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012

Pink – The Truth About Love

Ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία το 2000 με το πρώτο της άλμπουμ και από τότε έχει κυκλοφορήσει πέντε δίσκους, οι οποίοι όλοι έχουν γίνει πλατινένιοι σε πολλές χώρες και έχουν βγάλει αμέτρητες επιτυχίες για την Alecia Beth Moore (όπως είναι το κανονικό όνομά της). Οι στίχοι της πολλές φορές έχουν προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, όπως το ίδιο συνέβαινε και με την εξωτερική της εμφάνιση καθώς τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει κάνει στροφή προς το «σοβαρό» της πρόσωπο μετά την εγκυμοσύνη της. Η Pink – έτσι όπως είναι γνωστή παγκοσμίως – αποτελεί μία από τις καλύτερες στην pop rock μουσική και φέτος επιστρέφει με την έκτη δισκογραφική δουλειά της για να μας εξηγήσει όλη την αλήθεια γύρω από την αγάπη.
Το “The Truth About Love” περιλαμβάνει 13 τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία έχει γράψει η Pink. Και σε αυτό τον δίσκο, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις δεν ξεφεύγει από το γνωστό μουσικό ύφος της με τα κομμάτια να αποτελούνται από δυνατά beats και ηλεκτρικά στοιχεία. Στη μεγαλύτερη διάρκειά του, το άλμπουμ σε σφυροκοπάει από παντού με ρυθμικές μελωδίες και τεράστια χορευτική διάθεση. Μέχρι το ένατο κομμάτι, το “Beam Me Up” που είναι μπαλάντα, η Pink ξεχνάει να πατήσει φρένο στην ξέφρενη πορεία που έχει βάλει και το τέμπο είναι τουλάχιστον ανεβαστικό. Στιχουργικά, η 33χρονη περιστρέφεται γύρω από αγάπες, χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Επιπλέον, στον δίσκο συναντάμε και τρεις συνεργασίες στα “Just Give Me A Reason”, “True Love” και “Here Comes The Weekend” με τον Nate Ruess (τραγουδιστή των Format και των Fun), την Lily Allen και τον Eminem αντίστοιχα.
Η Pink δεν θα μπορούσε να βγάλει άλμπουμ χωρίς πιασάρικα τραγούδια. Σχεδόν όλα τα κομμάτια σου αφήνουν κάτι. Αυτό το κάτι έιναι σίγουρα ο ρυθμός που μένει μετά το πέρας των τραγουδιών. Το “The Truth About Love” είναι δυνατό, σε αγγίζει, είναι χορευτικό, είναι ένα αρκετά καλό άλμπουμ.

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Placebo – B3

Έχει γίνει πλέον αυστηρό πρόγραμμα για τους Placebo να εμφανίζονται δισκογραφικά ανά τρία χρόνια. Εδώ και καιρό δουλεύουν πάνω στο έβδομο άλμπουμ τους, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2013. Όμως το Λονδρέζικο τρίο δεν μπορούσε να αφήσει τους ανυπόμονους οπαδούς του έτσι και γι’ αυτό το λόγο μόλις έβγαλαν ένα ΕΡ με ολοκαίνουρια τραγούδια. Έτσι, μετά το εξαιρετικό “Battle for the Sun” οι Placebo επιστρέφουν με πέντε κομμάτια υπό τον τίτλο «Β3».
Δεν μπορούμε να πούμε πως το βρετανικό συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει κάποιον άσχημο δίσκο. Πολλοί μιλούν για ίδια ηλεκτρική κιθάρα σε πολλά τραγούδια, πράγμα που προσωπικά δεν το ακούω. Ο Brian Molko είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά αυτά που θέλει να πει και γενικά αυτά που θέλει να βγάλει μέσα σε ένα άλμπουμ. Επίσης, οι Placebo είναι γνωστοί και για τους στίχους τους, οι οποίοι σχεδόν πάντα μιλούν για τον έρωτα (συνήθως ομοφυλοφίλων) και για τα ναρκωτικά. Όσον αφορά το καινούριο τους ΕΡ, δεν αποτελεί κάτι το τρομερό. Η μπάντα κυμαίνεται στο γνωστό της ύφος ενώ λείπουν τα δυνατά κρουστά και γενικά η δυναμική που μας έχουν συνηθίσει οι Placebo στα τραγούδια τους. Τα “B3” και “I Know You Want to Stop” κρατούν κάπως τα προσχήματα με την γνωστή, πορωτική γραμμή κιθάρας και ντραμς.
Μακάρι το «Β3» να μην αποτελεί τον πρόλογο του καινούριου τους δίσκου. Εντάξει, τα πέντε κομμάτια δεν είναι αίσχος αλλά δεν είναι αυτό που περίμενα από τους Placebo. Με εξαίρεση το ομώνυμο τραγούδι, τα υπόλοιπα με κρατούν σε μια ουδέτερη – ή αδιάφορη – στάση. Και ναι... μας έχει λείψει η παρουσία τους στην χώρα μας (μετά από αμέτρητες συναυλίες που έχουν κάνει στην Ελλάδα).

Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

Bat for Lashes – The Haunted Man

Η συγκεκριμένη κυκλοφορία άλμπουμ είναι ίσως η μεγαλύτερη για το μήνα του Οκτωβρίου, καθώς μια αγαπημένη καλλιτέχνις της indie σκηνής επιστρέφει δισκογραφικά. Η Natasha Khan κυκλοφορεί τον τρίτο της δίσκο μετά από απουσία τριών χρόνων. Ωστόσο, το ονοματεπώνυμο της Αγγλίδας είναι παντελώς άγνωστο αφού είναι γνωστή με το (καλλιτεχνικό) ψευδώνυμο Bat for Lashes. Η Bat for Lashes, λοιπόν, έχει προταθεί δις για το βραβείο Mercury Prize, το 2007 για το ντεμπούτο της “Fur and Gold” και δυο χρόνια μετά για το “Two Suns”, πράγμα που έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής μονάχα οι Arctic Monkeys (Suck It and See). Το “The Haunted Man” μόλις κυκλοφόρησε και οι απανταχού indie οπαδοί μπορούν πλέον να χαρούν.
Βασικό χαρακτηριστικό των τραγουδιών της Bat for Lashes είναι ότι πολύ απλά περιλαμβάνουν μελωδίες που θα τραβήξουν μονομιάς το ενδιαφέρον σου. Σίγουρα δεν είναι απλές, σίγουρα δεν είναι συνηθισμένες, σίγουρα δεν είναι βαρετές. Τα κομμάτια της δεν χαρακτηρίζονται από μεγάλο αριθμό οργάνων αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία, διότι αυτό το ξεχνάς αμέσως μόλις ακούσεις τις ανατριχιαστικές εκτελέσεις με μόνο πιάνο, όπως το “Laura”. Από την άλλη, το ”Winter Fields” αποδεικνύει περίτρανα πως η Bat for Lashes μπορεί να θεωρηθεί μια μουσική ιδιοφυϊα. Η έμπνευσή της που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα τραγούδια είναι αστείρευτη. Συνθεσάϊζερ, άρπα, ξυλόφωνο είναι μερικοί από τους συνοδηγούς της 32χρονης συνθέτριας, με τους οποίους δημιουργεί μια φανταστική μουσική, λιτή και ουσιώδη. Επιπλέον, το καθαρά pop στοιχείο δεν λείπει από τον δίσκο, με τα (ήρεμα) beat-άκια να ξεπετάγονται που και που δίνοντας στο γενικό πλαίσιο του άλμπουμ ένα πιο ηλεκτρονικό τόνο.
Πολλοί μουσικόφιλοι μπορεί να μην γνωρίζουν καν την Natasha Khan. Αρκετοί φίλοι της indie σκηνής περίμεναν πως και πως αυτή την κυκλοφορία. Όπως και να έχει, είναι μια μεγάλης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσουν πολλοί την Bat for Lashes γιατί πολύ απλά έκανε το μουσικό της θαύμα. Το “ The Haunted Man” είναι ένας δίσκος αποτελούμενος από ολοκληρωμένες, μεστές και τραβηχτικές μελωδίες. Με τις δύο προηγούμενες δουλειές της είχε ενθουσιάσει πολύ. Με το φετινό της άλμπουμ η Bat for Lashes μπαίνει για τα καλά στον χάρτη της παγκόσμιας indie pop, baroque σκηνής και προφανώς δικαίως.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More