Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012

Rust and Bone / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Alain καλείται ξαφνικά να προσέχει και να μεγαλώσει τον 5χρονο γιο του, τον Sam, τον οποίο τον ξέρει ελάχιστα. Μοναδική του βοήθεια, η αδερφή του, που αν και έχει να την δει πολλά χρόνια, τον δέχεται στο σπίτι της και προσπαθεί να τον βοηθήσει να ξαναφτιάξει την ζωή του. Ο Alain προσλαμβάνεται ως μπράβος σε ένα μπαρ, και μια νύχτα, εντελώς αναπάντεχα, θα γνωρίσει την Stephanie, μια κοπέλα πολύ διαφορετική από αυτόν. Θα τις αφήσει το νούμερο του χωρίς να περιμένει πολλά. Ένα ατύχημα στην δουλειά της Stephanie θα την καθηλώσει σε αναπηρική καρέκλα και η ζωή της θα αλλάξει εντελώς. Ένα τηλεφώνημα θα ξαναενώσει τον Alain και την Stephanie, δύο ανθρώπους που πρέπει να μάθουν να ζουν από την αρχή.
Ο Jacques Audiard επιστρέφει μετά το Un prophète του 2009, το οποίο τον είχε στείλει μέχρι τα Oscar. Η νέα του ταινία μιλάει για μια ιστορία αγάπης, που όμως δημιουργείται μέσα από τις τραγωδίες των δύο ανθρώπων. Ο Audiard δεν φοβάται να αντιμετωπίσει ένα σκληρό θέμα με απόλυτο και ωμό ρεαλισμό, και αυτό κρατάει τον θεατή συγκλονισμένο συνεχώς. Κρατώντας γερές ισορροπίες, ο Audiard αναμιγνύει αριστουργηματικά το τραγικό στοιχείο, με το μελό, το δράμα αλλά και το αναγκαίο χιούμορ. Πρωταγωνιστική ιδέα στο σενάριο της ταινίας, το οποίο βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Craig Davidson, είναι η αισιοδοξία και η ελπίδα και πως μέσα από την αγάπη, μπορούν να λυθούν πολύ δύσκολα προβλήματα. Η παραγωγή της ταινίας είναι πολύ υψηλού επιπέδου, ενώ ξεχωρίζει και το soundtrack της.
Πραγματικά συγκλονιστικές είναι οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών της ταινίας, καθώς και οι δύο κλέβουν την παράσταση με το βλέμμα τους και την χημεία τους. Η Marion Cotillard (The Dark Knight Rises, Contagion, Midnight in Paris), στον καλύτερο φετινό της ρόλο, είναι μοναδική και συναρπάζει τόσο στις σκληρές σκηνές όσο και στις μελό. Ο Matthias Schoenaerts, σε έναν ρόλο που μοιάζει λίγο με αυτόν που τον έκανε ευρέως γνωστό στο Bullhead, κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή με την πραγματικά ωμή φυσιογνωμία του που ταιριάζει απίστευτα στο προφίλ του χαρακτήρα.
Οι δύο ήρωες είναι, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, ανάπηροι, και πρέπει να βρουν έναν τρόπο να το ξεπεράσουν. Μαζί θα προσπαθήσουν να αλλάξουν τις ζωές τους. Το Rust and Bones είναι ένα μελόδραμα με μία feel-good κεντρική ιδέα αλλά με ρεαλισμό που σπάει κόκκαλα. Ο Audiard κάνει εξαίσια δουλειά στην σκηνοθεσία και μαζί με τις τρομερές ερμηνείες, φτιάχνουν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα που δεν γίνεται να αφήσει ασυγκίνητο τον θεατή.

Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012

Nervisequin – Astronauts

Τρεις τύποι από την Θεσσαλονίκη συναντήθηκαν κάπου στα μέσα του 2008 και αποφάσισαν να σχηματίσουν μια μπάντα. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησαν ένα demo ΕΡ με τέσσερα τραγούδια, το οποίο δέχθηκε καλές κριτικές με αποτέλεσμα να ανοίγουν δρόμοι σιγά σιγά για το συγκρότημα. Έτσι, οι Nervisequin προχωρούν με τέρμα τα γκάζια και ηχογραφούν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο με τον τίτλο “Astronauts”.
Οι πρώτες μελωδίες δεν σου φέρνουν κάτι το ελληνικό καθώς πιστεύεις ότι αυτό που ακούς προέρχεται από κάποιο συγκρότημα της αμερικανικής δύσης. Alternative metal, με πορωτικά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας και αρκετές διακυμάνσεις στα φωνητικά. Όταν ακούσεις όλα αυτά θα σου έρθει στο μυαλό η μουσική ενός μεγάλου συγκρότηματος που πλέον δεν υφίσταται (μακάρι, βέβαια, να κυκλοφορήσουν κάποτε κάτι καινούριο πάλι). Το “Astronauts” ακούγεται με μεγάλη ευχαρίστηση ενώ δεν μπορείς να βρεις κάποια μεγάλη κοιλιά να γίνεται κατά την διάρκειά του. Επίσης, οι στίχοι είναι πολύ έξυπνοι και δείχνουν πως οι Nervisequin γνωρίζουν πολύ καλά το τί παίζουν και ηχογραφούν.
Στον δίσκο θα βρεις αρκετά διαμαντάκια, τα οποία δεν δύσκολα θα βαρεθείς να ακούς. Συγκεκριμένα στέκομαι στο εναρκτήριο “Tender”, το απίστευτα κιθαριστικό “Clint” και το δυνατό ομώνυμο κομμάτι. Φυσικά, η μπάντα από την Θεσσαλονίκη κουβαλάει αρκετή τρέλα και θα το καταλάβεις στο παλαβό – πλην όμως φοβερό – “Geraldo”. Αν το όνειρο τους είναι να γίνουν αστροναύτες, τότε οι Nervisequin μπορούν να το πετύχουν (μουσικά πάντα) αν συνεχίσουν με αυτό τον τρόπο. Ναι, με τους System of a Down τους παρομοίωσα.

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012

Cloud Atlas

Στο πλοίο ενός νεαρού δικηγόρου, τον 19ο αιώνα, εμφανίζεται ένας λαθρεπιβάτης ενώ μια φουρτούνα φέρνει προβλήματα στο ταξίδι τους. Δεκαετίες μετά, ένας μουσικός παλεύει να αποδείξει την αξία του μετά την κατακραυγή από την οικογένειά του και την φυγή του από το πανεπιστήμιο. Κάπου στα 70’s μια δημοσιογράφος προσπαθεί να ξεσκεπάσει μία πολύ καλά στημένη πλεκτάνη. Ένας εκδότης στην σημερινή εποχή αποκτά απρόσμενα κέρδη αλλά μπλέκεται και σε μία κωμικοτραγική κατάσταση. Λίγα χρόνια μετά, στη φουτουριστική Κορέα, μια κοπέλα ξεκινά να αψηφά όσα γνωρίζει. Πολλούς αιώνες μετά το τέλος του πολιτισμού, ένας βοσκός προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και τους φόβους του.
Το μυθιστόρημα του David Mitchell κυκλοφόρησε το 2004 και αμέσως απέκτησε τεράστιο κοινό ενώ, διακρίθηκε αποκτώντας ή όντας στις επιλογές για σημαντικά βραβεία λογοτεχνίας. Από τότε, το θέμα και η δομή του βιβλίου είχανε δημιουργήσει πως η μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη θα ήταν σχεδόν αδύνατη. Οι έξι πολύ διαφορετικές ιστορίες που λαμβάνουν χώρα σε εντελώς διαφορετικές περιόδους συνδυάζονται με έναν μαγικό τρόπο που δείχνει πως οι πράξεις του κάθε ανθρώπου επηρεάζουν με μοναδικό τρόπο το σύμπαν και ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι άρρηκτα δεμένα. Για το δύσκολο αυτό έργο επιστρατεύτηκαν τρεις(!) σκηνοθέτες, γνωστοί για την out-of-the-box οπτική τους. Ο Tom Tykwer ( Run Lola Run , Perfume : The story of a Murdered ) και τα αδέρφια, Andy και Lana Wachowski ( Matrix , V for Vendetta ) βρίσκονται πίσω τόσο από την σκηνοθεσία όσο και από την μεταφορά του βιβλίου σε σενάριο.
Το σκηνοθετικό τρίο μετέτρεψε την δομή του βιβλίου, όπου η κάθε ιστορία είναι κομμένη σε δύο κομμάτια, σε μια πιο συναρπαστική, κινηματογραφική φόρμα, όπου η κάθε ιστορία κατακερματίζεται και κάθε μικρό της κομμάτι αποτελεί από μία σκηνή της ταινίας. Έτσι, κάθε αλλαγή σκηνής επιφέρει και αλλαγή στην ιστορία που παρακολουθεί ο θεατής, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, βοηθώντας όμως έτσι την κατανόηση της μεγαλύτερης, ολοκληρωμένης ιστορίας, και τις επιπτώσεις που έχουν οι πράξεις των ηρώων στο μέλλον. Αυτή η ιδιαιτερότητα ζητάει λίγη υπομονή στην αρχή από το κοινό, μέχρι να καταλάβει τον τρόπο λειτουργίας της ταινίας, αλλά παρόλη την τεράστια διάρκεια του φιλμ, συντηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος, με την βοήθεια των συνεχών εναλλαγών ανάμεσα σε ερωτικό δράμα, περιπέτεια, κωμωδία, μυστήριο και επιστημονική φαντασία.
Η υψηλής ποιότητας δουλειά που έχει γίνει στην ταινία φαίνεται και στην τρομερή φωτογραφία, ειδικά στις δύο τελευταίες χρονικά ιστορίες, και στο καταπληκτικό μοντάζ, τόσο εικόνας όσο και ήχου, ο οποίος λειτουργεί ως σύνδεσμος ανάμεσα στις ιστορίες. Ανάμεσα στις ιστορίες υπάρχει άλλος ένας συνδετικός κρίκος, και αυτός είναι το cast της ταινίας, καθώς κάθε ηθοποιός αναλαμβάνει παραπάνω από έναν ρόλο, βοηθώντας έτσι και την κατανόηση της εξέλιξης της ιστορίας. Μερικοί από αυτούς είναι ο Tom Hanks (Extremely Loud & Incredibly Close ), η Halle Berry, ο Jim Broadbent (Another Year ), ο Hugo Weaving ( Matrix, Lord of the Rings ), o Jim Sturgess ( The Way Back ), o Ben Whishaw ( Skyfall ) και η Doona Bae. Φανταστική δουλειά έχει γίνει και στο μακιγιάζ, καθώς οι μεταμορφώσεις των ηθοποιών είναι τόσο τρομερές που μερικές φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτοί.
Το Cloud Atlas, παρά τον χαρακτηρισμό του unfilmable, χάρη στην ευφυΐα των σκηνοθετών του, όχι μόνο μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη αλλά συγκαταλέγεται και στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Η επιστροφή των Wachowski στον κινηματογράφο έρχεται με μια ταινία αντίστοιχη των προηγούμενων δουλειών τους. Ακόμα και αν κάποιος δεν ενστερνίζεται την φιλοσοφία που προωθεί η ταινία, το Cloud Atlas είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, τόσο λόγω της σκηνοθετικής πρωτοπορίας της όσο και του φοβερού οπτικοακουστικού θεάματος.

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Nalyssa Green – The Seed

Θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα και να είχε το ονοματεπώνυμο Nalyssa Green. Όμως, η Βιολέτα είναι θρέμα των δυτικών προαστίων του λεκανοπεδίου ενώ το Nalyssa είναι το πολλών χρόνων ψευδώνυμό της και το Green απλώς προέρχεται από το αγαπημένο χρώμα της που δεν είναι άλλο από το πράσινο. Έκανε την έπληξη με το δισκογραφικό ντεμπούτο της, “Barock”, το οποίο ενθουσίασε και έκανε πολλούς να γίνουν φανατικοί φαν της Green. Έτσι, η Nalyssa ορμόμενη από την αγάπη που της δείχνει ο κόσμος και φυσικά την έμπνευσή της, κυκλοφορεί φέτος τον πλέον πολυαναμενόμενο δεύτερο δίσκο της με τον τίτλο “The Seed”.
Από τους πρώτους στίχους καταλαβαίνεις ότι η Nalyssa νιώθει πολύ καλά αυτό που κάνει και πως αυτά που λέει βγαίνουν από το κατώτερο στρώμα της εσωτερικότηττάς της. Το κόλλημα έρχεται από το εναρκτήριο “The Island” με τις folk μελωδίες της Ελληνίδας τραγουδοποιού ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Με το “A Seed” κάνουν την είσοδό τους τα ηλεκτρικά στοιχεία με την κιθάρα και τα κρουστά να δίνουν ένα δυνατό ρεφρέν. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Windy” που θα μπορούσε κάλλιστα να προέρχεται από άλμπουμ της PJ Harvey (Let England Shake, A Woman A Man Walked By). Στην συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει πολύ με το γρήγορο “Eat Me Up” ενώ αργότερα πέφτουμε ξανά σε «ψυχεδελικό ύπνο».
Αναμφισβήτητα η Nalyssa Green με τον δεύτερο δίσκο της εδραιώνεται στην indie μουσική σκηνή της Ελλάδας. Το “Barock” ήταν ευχάριστη έκπληξη, το “The Seed” είναι απλώς ένας εξαιρετικός δίσκος και ναι, προέρχεται από Ελληνίδα καλλιτέχνιδα.

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2012

Hope Springs

Ο Arnold και η Kay είναι παντρεμένοι 30 χρόνια, ωστόσο μετά από τόσα χρόνια ο γάμος τους έχει ρουτινιάσει. Η καθημερινότητα του ζευγαριού είναι κάτι περισσότερο από βαρετή ενώ πολλές φορές αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ζευγάρι να καυγαδίζει. Γι’ αυτό το λόγο, η Kay παίρνει την απόφαση να επισκεφθεί για μια εβδομάδα έναν ψυχολόγο για να αναθερμάνει την συζυγική αλλά και την ερωτική σχέση του ζεύγους. Στις συνεδρείες θα την ακολουθήσει και ο σύζυγός της, ο οποίος παρά τις προσπάθειές του, δεν μπορεί να ανακτήσει την ερωτική επιθυμία του για την γυναίκα του.
Το “Hope Springs” διαρκεί κάτι λιγότερο από δύο ώρες αλλά στην ουσία για σένα έχει διάρκεια ενός 20λεπτου. Πολύ προβλέψιμη ταινία, με σενάριο που μπορεί να πατάει πάνω στα προβλήματα της τρίτης ηλικίας, αν και αμφιβάλλω πως το πρόβλημα ενός ηλικιωμένου ζεύγους είναι το σεξ. Το φιλμ αποτελεί άλλη μια κλασική αμερικανική ταινία που θέλει να θίξει ένα κοινωνικό πρόβλημα αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να σε κάνει να βαρεθείς.
Το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι το cast. Η, όπως πάντα, φοβερή Meryl Streep προσφέρει μια εξαιρετική ερμηνεία ενώ στο πλευρό της βρίσκεται ένας άλλος μεγάλος ηθοποιός, ο Tommy Lee Jones (Men in Black 3). Όλη η ταινία είναι αυτοί οι δύο ηθοποιοί και πιστεύω πως χωρίς αυτούς, το 2ωρο θα ήταν απελπιστικά βαρετό. Ο τρίτος της παρέας, Steve Carell, εμφανίζεται κάπως βαριεστημένος στον ρόλο του ψυχολόγου, χωρίς να έχει να δώσει κάτι στην ταινία.
Ένα από τα προβλήματα μιας μακροχρόνιας σχέσης μπορεί να είναι ο έρωτας και το σεξ, ωστόσο το “Hope Springs” θα σε κάνει να βαρεθείς πάρα πολύ. Αν δεν θες να κλαις τα χρήματά σου, τότε απέφυγέ να την δεις σεκινηματογράφο.

Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

The Boy – Before

Ατέλειωτη μηχανή παραγωγής που δεν σταματάει στιγμή να «λειτουργεί». Κάπως έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω τον Αλέξανδρο Βούλγαρη – δηλαδή τον γνωστό και ως The Boy – ο οποίος δημιουργεί συνεχώς καινούρια τραγούδια ενώ η νέα μεγάλου μήκους ταινία του, «Χιγκίτα», είναι ολοκληρωμένη και ήδη έχει κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο The Boy εμπνέεται από τον κοινωνικό ιστό, τα σημερινά γεγονότα και συνθέτει μελωδίες που πολλές φορές είναι «δύσπεπτες» αλλά που οι στίχοι αγγίζουν αμέσως την πραγματικότητα.
Πέρσυ είχε κυκλοφορήσει την «Ηλιοθεραπεία», έναν δίσκο από τους καλύτερους της περσινής χρονιάς, με μουσικές που δύσκολα θα ακούσεις σε άλλο άλμπουμ και στίχους τρομερά δυνατούς. Λίγους μήνες αργότερα, τον ίδιο χρόνο έρχεται ένας δεύτερος δίσκος για τον Βούλγαρη,το “When You Grow Up Your Heart Dies”, με το οποίο ο νεαρός δημιουργός στρέφεται σε πιο ηλεκτρονικές καταστάσεις και στον αγγλικό στίχο. Ένα χρόνο αργότερα, ο The Boy επιστρέφει με ολοκαίνουριο δίσκο που κυκλοφόρησε τώρα στο ίντερνετ για δωρεάν download. Ενώ ο δίσκος θα βγει σε λίγο καιρό σε κανονική μορφή, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης φαίνεται να γνωρίζει από ανιδιοτέλεια και να μην τον ενδιαφέρει μονάχα η οικονομική πλευρά του συγκεκριμένου εγχειρήματος.
Το “Before” είναι εμπνευσμένο από την ταινία “Before Sunrise” του Richard Linklater, η οποία αποτελεί μία από τις καλύτερες ρομαντικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Στην ουσία, ο The Boy συνθέτει δέκα τραγούδια δημιουργώντας ένα soundtrack για το αγαπημένο του αυτό φιλμ. Οι στίχοι των κομματιών είναι δημιούργημα λέξεων του Βούλγαρη και λέξεων παρμένες από το σενάριο της ταινίας ενώ μουσικά στρέφεται αρκετά προς το πιάνο. Πλέον και η φωνή του The Boy είναι χαρακτηριστική από το πρώτο άκουσμά της. Το “Listening Booth” είναι διασκευή στο κομμάτι “Come Here” της Kath Bloom, σπουδαίας folk φωνής την δεκαετία του ’70. Το “Before” είναι πολύ καλός δίσκος, το repeat είναι μονόδρομος ενώ πρέπει να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε εγχώριους καλλιτέχνες σαν τον Boy.

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

L

Ένας άντρας μεταφέρει μέλι στο αφεντικό του με το αυτοκίνητό του, το οποίο αποτελεί και σπίτι για εκείνον. Βλέπει την γυναίκα του και τα παιδιά του συγκεκριμένες μέρες και ώρες όπου τον επισκέπτονται στο αμάξι. Μια μέρα το αφεντικό του θα του ανακοινώσει την απόλυσή του και πως στην θέση του θα πάρει έναν άλλο οδηγό, ικανότερο και γρηγορότερο. Τότε ο άνδρας μη μπορώντας να αποδεχτεί ότι χάνει την δουλειά από κάποιον άλλον, θα αρχίσει να παίρνει αποφάσεις για την ζωή του.
Ο Μπάμπης Μακρίδης σκηνοθετεί το L και ταυτόχρονα την σημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Η ταινία πραγματεύεται τον σύγχρονο τρόπο ζωής και την κοινωνική μοναξιά του ανθρώπου, ο οποίος όταν βρεθεί σε αδιέξοδο παίρνει αποφάσεις που μπορεί να του επιφέρουν ριζικές αλλαγές. Το «κύμα» του Λάνθιμου (Άλπεις, Κυνόδοντας) που διατηρήθηκε από την Τσαγγάρη (Attenberg) συνεχίζεται και από τον Μακρίδη. Μεγάλης διάρκειας πλάνα, «αυτιστικοί» διάλογοι και το αφηρημένο συνθέτουν την ταινία. Αν και η σύγκριση με τους προαναφερθέντες σκηνοθέτες είναι αναπόφευκτη, εντούτοις προφανώς δεν έχει κάποια αξία.
Δυνατό χαρτί στο cast είναι ο Άρης Σερβετάλης, του οποίου το όνομα μπορεί να θεωρηθεί έστω και λίγο βαρύ. Αρκετά καλός στο παίξιμό του και απλός, όπως προστάζει και η σκηνοθεσία του Μακρίδη. Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου στον ρόλο του αφεντικού που θέλει το μέλι, είναι κάπως «άχαρος» λόγω ίσως του ότι δεν τον έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες ηθοποιίες.
Το “L” είναι από τις ταινίες που χρειάζονται να αποκρυπτογραφήσεις πολλές έννοιες και σημεία. Αν σου αρέσει η «σχολή» του Λάνθιμου, τότε θα σου αρέσει και η συγκεκριμένη ταινία, αν και της λείπει η σχετική δράση. Αν πάλι ανήκεις στην αντίθετη πλευρά και βαριέσαι τέτοιου είδους ταινίες, το “L” θα σου φανεί τουλάχιστον ανιαρό.

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012

Μέντα – ΜΕΝΤΑ

Ένα από τα γνωστότερα ελληνικά pop συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας είναι οι Μέντα. Ίσως η φήμη της μπάντας να έχει γίνει μεγαλύτερη σε χώρες του εξωτερικού παρά στο εγχώριο κοινό. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως το συγκρότημα δεν έχει τους Έλληνες οπαδούς του, πράγμα που φαίνεται κιόλας από την ανταπόκριση που έχει κάθε καινούριος δίσκος και συναυλία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους Μέντα διότι είναι από τις ελάχιστες ελληνόφωνες μπάντες που είναι συνεπείς στην καθαρόαιμη, κιθαριστική pop των 90’s. Το 2010 είχαν επιστρέψει με το «Ποπ» ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορούν τον πέμπτο δίσκο τους με τον τίτλο «ΜΕΝΤΑ».
Το ομώνυμο άλμπουμ των Μέντα καταφέρνει να εκπλήξει (όπως συνήθως γίνεται σε κάθε δισκογραφική δουλειά). Ηλεκτρισμένη κιθάρα περασμένη από το κόσκινο της παραμόρφωσης, γρήγορο τέμπο από τα δυνατά κρουστά και φυσικά ένα συνθεσάϊζερ σε φωτιά. Τα πλήκτρα είναι σήμα κατατεθέν για την μουσική που παίζουν οι Μέντα εδώ και χρόνια, κάνοντας τα τραγούδια πολύ πορωτικά. Επίσης, ο συνδυασμός των φωνητικών του πληκτρά Δημήτρη Λαϊνά και του κιθαρίστα Κώστα Βλάχα δίνει έναν «ερωτικό» τόνο στα κομμάτια. Το ομώνυμο άλμπουμ, λοιπόν, είναι ένας ατέλειωτος χορός σε ένα ξέφρενο πάρτυ που καλούν όλους οι Μέντα.

Ο δίσκος ανοίγει καταπληκτικά με το «Δεν Είμαι Εδώ», ένα πολύ δυνατό και γρήγορο τραγούδι ενώ αμέσως μετά έρχεται με την ίδια φόρα το «Με Μισό Εαυτό» που ξεχωρίζει για τα λίγα πνευστά που πετάει αλλά και τον «ανώμαλο» ρυθμό που έχει. Ο ξέφρενος ρυθμός δεν χάνεται σε κανένα απολύτως σημείο του δίσκου και οι Μέντα δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν σε αυτό το δίχως τελειωμό πάρτυ. Στην συνέχεια, ξεχωρίζει το «Η φθορά» που και αυτό αποτελεί έναν ύμνο στην παλιά pop με τα ηλεκτρονικά στοιχεία να δίνουν και να παίρνουν. Αν θέλεις να ξεσηκωθείς οι Μέντα είναι εδώ και παρουσιάζουν έναν άκρως χορευτικό δίσκο και αποδεικνύουν γιατί είναι μία από τις καλύτερες ελληνόφωνες pop μπάντες εδώ και πολλά χρόνια.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More