Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

The Perks of Being a Wallflower

Ο Charlie ετοιμάζεται για την πρώτη μέρα του στο λύκειο φτάνοντας το άγχος του στα ύψη. Είναι απόμακρος από τους άλλους, ποτέ του δεν είχε μια σοβαρή φιλία ενώ ολόκληρο το καλοκαίρι οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους συναναστράφηκε ήταν οι γονείς του. Πραγματοποιεί, έτσι, το ξεκίνημά του στο λύκειο νιώθοντας πολύ άβολα. Ωστόσο, δύο ετεροθαλή αδέρφια, ο Patrick και η Sam, όπου είναι τελειόφοιτοι θα τον εντάξουν στην παρέα τους. Από την μία ο πλακατζής Patrick και από την άλλη η ομορφιά της Sam, σε συνδυασμό με την ευαισθησία και των δύο, θα ανοίξουν νέους δρόμους στην κοινωνικότητα του Charlie.
Ο Stephen Chbosky παρουσιάζει το “The Perks of Being a Wallflower”, μία από τις πιο γλυκές ταινίες της χρονιάς. Εφηβικά διλήμματα, παιδικοί έρωτες και πλάκες σε μια ηλικία που προσπαθείς να δεις την ζωή διαφορετικά και όσο περισσότερο μπορείς ώριμα. Το σενάριο της ταινίας δεν αποτελεί κάτι το πρωτότυπο, ωστόσο η διαφορά που έγκειται στην ιστορία του πρωταγωνιστή, κάνει το φιλμ πολύ ενδιαφέρον. Με μια γερή δόση ευαισθησίας, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει ρεαλιστικά την αθωότητα εκείνης της ηλικίας. Αξίζει να σημειωθεί πως και το soundtrack που ντύνει την ταινία καθ’ όλη την διάρκειά της είναι εξαιρετικό με τραγούδια από Smiths, Sonic Youth, David Bowie.
Μεγάλη παρτίδα από το παιχνίδι σώζει το πρωταγωνιστικό cast, το οποίο αποτελείται από τη νεαρή τριάδα των Logan Lerman, Emma Watson και Ezra Miller (We Need to Talk About Kevin). Και οι τρεις τους είναι εκπληκτικοί, δίνοντας την απαραίτητη εφηβική – «τρελαμένη» νότα που χρειάζονται οι χαρακτήρες. Η Emma Watson φαίνεται να εξελίσσεται, από την εποχή του “Harry Potter” που ήταν μικρό κοριτσάκι, σε μια σοβαρή και «συγκροτημένη» ηθοποιό. Ωστόσο, την διαφορά πιστεύω πως κάνει ο Ezra Miller, ο οποίος δείχνει άνετος σε οποιοδήποτε ρόλο και να πάρει ενώ αξιοσημείωτη είναι η φυσικότητα που βγάζει.
Το “The Perks of Being a Wallflower” θα σε κάνει να σκεφτείς εκείνη την ηλικία που πέρασες και εσύ με ανησυχία και φυσικά θα σε συγκινήσει με την «αθωότητα» που παρουσιάζει την συγκεκριμένη ηλικία. Μπορεί το σενάριο να μην είναι πρωτότυπο αλλά η ταινία καταφέρνει να σε απορροφήσει.

Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013

Alabama Shakes – Boys & Girls

6 μήνες αργότερα έχει προκληθεί ένας κάποιος μουσικός πανικός γύρω από το όνομα Alabama Shakes. Βάζεις τον δίσκο τους να τον ακούσεις και συμβαίνει ένα μοναδικό πράγμα. Ήδη από τις πρώτες μελωδίες έχεις κολλήσει και διαπιστώνεις πως η μπάντα που ακούς δείχνει πολύ δεμένη και στέκεται αρκετά καλά στα πόδια της. Έλα μου, όμως, που το συγκρότημα πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στην δισκογραφία και όλα αυτά που ακούς αποτελούν μέρη από την πρώτη δουλειά των Alabama Shakes. Όπως καταλαβαίνουμε και από το όνομα, το 4μελές γκρουπ προέρχεται από την Alabama των Ηνωμένων Πολιτειών και μέσα σε λίγους μήνες έχει κατακτήσει την soul, funk rock σκηνή.
Το “Boys & Girls” έχει ήδη δεχθεί διθυραμβικές κριτικές, με αποτέλεσμα μια υποψηφιότητα για τα βραβεία Grammy, και φυσικά το αξίζει και με το παραπάνω. Όλα τα κομμάτια του είναι συνθέσεις δημιουργημένες από τα χεράκια των ίδιων των Alabama Shakes. Το “Hold On” ανοίγει τον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Η αμερικανική μπάντα δίνει μια φρεσκάδα σε μια παλιά και κάπως «παραγκωνισμένη» μουσική, την οποία οι 4 Αθηναίοι της Alabama παρουσιάζουν στο άλμπουμ τους με απίστευτο τρόπο. Η εκρηκτική και συνάμα μελαγχολική φωνή της Brittany Howard ανατριχιάζει με το συναίσθημά της. Ωστόσο, και η υπόλοιπη τριάδα του συγκροτήματος, Zac Cockrell, Steve Johnson, Heath Fogg, δίνει την δική της μαεστρία στα 11 τραγούδια του άλμπουμ. Η εναλλαγή στην διάθεση είναι πλήρως επιτυχημένη, καθώς μέχρι την μέση του δίσκου περίπου οι Alabama Shakes μας ανεβάζουν υπερβολικά την διάθεση και μας πωρώνουν.
Εξαιρετικές στιγμές αποτελούν τα “I Found You”, “Hang Loose και “I Ain’t The Same” ενώ το ομώνυμο κομμάτι αποδεικνύει πως η μπάντα μπορεί να συνθέσει και πιο χαμηλών τόνων κομμάτια που ανατριχιάζουν. Ο δίσκος κάνει το εξής θαυμαστό πράγμα. Και οπαδός της blues – soul να μην είσαι πολύ, θα σε κάνει να λατρέψεις τέτοιου είδους μελωδίες. Όσο γραφικοί κι αν γινόμαστε δεν γίνεται να μην αναφέρουμε ξανά και ξανά πως το “Boys & Girls” αποτελεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά για ένα συγκρότημα που πλέον ανήκει στα αγαπημένα μου και που θα απασχολήσουν αρκετά στο μέλλον, τους τρομερούς Alabama Shakes.

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

Frankenweenie

Οι γονείς του μικρού Victor προσπαθούν να τον «κοινωνικοποιήσουν», καθώς ο νεαρός δεν έχει φίλους και ασχολείται φανατικά με επιστημονικές εργασίες. Ωστόσο, έχει έναν μοναδικό φίλο, τον Σπάρκυ, όπου είναι ο σκύλος του. Περνάει ατέλειωτες ώρες μαζί με το κατοικίδιό του, το οποίο είναι κάτι παραπάνω από καλός φίλος. Όμως, μια μέρα ο Σπάρκυ σκοτώνεται στον δρόμο από ένα αυτοκίνητο. Ο Victor συγκλονίζεται πολύ από την απουσία του αγαπημένου του φίλου και προσπαθεί να επαναφέρει τον σκύλο του μέσω του ηλεκτρισμού, πράγμα που θα προκαλέσει άσχημα αποτελέσματα στην τοπική κοινωνία της Νέας Ολλανδίας.
Ένας μεγάλος σκηνοθέτης πραγματοποιεί μια μεγάλη επιστροφή. Όχι ότι έχει λείψει από τα κινηματογραφικά δρώμενα – αφού κάθε χρόνο σχεδόν κάνει την εμφάνισή του με μια ταινία του – αλλά δεδομένου αυτά που παρουσίασε τα τελευταία χρόνια, η φετινή επιστροφή μπορεί να θεωρηθεί καλή. Και αυτό διότι, το “Frankenweenie” αποτελεί ένα από τα ωραιότερα animations του πολύ καλού Tim Burton. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης είχε να παρουσιάσει ένα αξιόλογο έργο στην ουσία από το 2007 και το εκπληκτικό μιούζικαλ “Sweeney Todd:The Demon Barber of Fleet Street”. Από τότε αναλώθηκε σε ιστορίες κλασικές με την επανάληψη να πέφτει σύννεφο και τον Burton να γίνεται αφόρητα βαρετός. Ούτε τα υψηλής παραγωγής “Alice in Wonderland” και “Dark Shadows” κατάφεραν να εντυπωσιάσουν, παρόλα τα βαριά ονόματα των Johnny Depp (The Rum Diary), Mia Kasikawska (Lawless, Jane Eyre, Restless) και Michelle Pfeifer.
Το “Frankenweenie” είναι ένα πολύ καλά στημένο animation ενώ η παρομοίωση με την ιστορία του γνωστού Frankenstein είναι αρκετά καλή. Η ταινία αγγίζει άνετα το επίπεδο των φανταστικών “The Nightmare Before Christmas” και “Corpse Bride”, έχοντας δράση και συνεχή εξέλιξη της ιστορίας, ο Tim Burton παίρνει επάξια τον τίτλο του παραμυθά της μεγάλης οθόνης. Το ασπρόμαυρο φόντο της ταινίας δεν παραπέμπει σε μια παλιά εποχή ενώ η ατμόσφαιρα που βγάζει το φιλμ σε συνεπάρει. Το “Frankenweenie” είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός dark animation και γλυκιάς ιστορίας.
Ωστόσο, η άλλη όψη του νομίσματος δείχνει τον Tim Burton «αλλαγμένο» ως προς τα συναισθήματα που βγάζει στις ταινίες του. Και σε αυτό ίσως έχει βάλει το χεράκι της η Disney, η οποία μάλλον είναι υπεύθυνη για την γλυκύτητα του φιλμ. Αλλιώς δεν πιστεύω πως ο μετρ των μακάβριων animations θα παρουσίαζε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά που μας έχει συνηθίσει.

Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2013

Deftones – Koi No Yokan

Έχεις συμπληρώσει τα 16 σου χρόνια και το μοναδικό νόημα της ζωής σου είναι η αγορά ενός εξαιρετικού metal δίσκου που θα τον λιώσεις στις ακροάσεις και φυσικά θα σε πάει ένα βήμα παραπέρα στο συγκεκριμένο είδος μουσικής που τόσο αγαπάς και λατρεύεις. Τυχαίνει και ακούς ένα άλμπουμ ονόματι “White Pony” και συνειδητοποιείς ότι κάτι συμβαίνει εδώ χάμω. Σου αρέσουν τα δυνατά ντραμς, οι φωτισμένες από ενέργεια και πώρωση κιθάρες και τα φωνητικά που δεν παραπέμπουν στο πιο «σκληρό» και «σκοτεινό» metal, με το οποίο δεν τα πας και πολύ καλά. Αρχίζεις και ψάχνεις για το συγκρότημα που σε ενθουσίασε και μαθαίνεις πως βραβεύτηκε το 2001 με Grammy – στην κατηγορία metal – για το τραγούδι “Elite” που συμπεριλαμβάνεται σε αυτό τον δίσκο. Μέχρι να γίνεις 23 έχεις ακούσει όλες τις δισκογραφικές δουλειές τους που σε τρελαίνουν όπως σε τρέλαιναν μικρό. Με μια διαφορά, όμως, ότι τώρα σκέφτεσαι πολύ σοβαρά να ακούσεις ένα καινούριο πόνημά τους διότι πολύ απλά έχεις μεγαλώσει και όλα αυτά δεν ηχούν με ευκολία στα αυτιά σου.
Οι Deftones όμως δεν έχουν κοινό με συγκεκριμένη ηλικία. Οι Deftones παίζουν για τον 16χρονο, για τον φοιτητή, για τον 25αρη που παλεύει να κρατηθεί στην metal ζωή, για τον ξεχασμένο 30αρη ροκά. Οι Deftones επιστρέφουν για να αποδείξουν ότι είναι ένα μεγάλο alternative metal συγκρότημα, το οποίο από το 1995 κυκλοφορεί με συχνότητα 3 χρόνων περίπου το στούντιο άλμπουμ του. Το 2012, λοιπόν, η καλιφορνέζικη μπάντα κυκλοφόρησε τον έβδομο δίσκο της με τον τίτλο “Koi No Yokan”, όπου σημαίνει στα ιαπωνικά «κεραυνοβόλος έρωτας». Κατά την πρώτη ακρόαση ακούς αυτό που θέλεις (και πρέπει) να ακούσεις από τους Deftones, δηλαδή δυνατές μελωδίες και συναίσθημα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το εναρκτήριο “Swerve City”, το συναισθηματικά φορτισμένο “Leathers” και το “What Happened to You?” που κλείνει τον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή έναν επίλογο – μουσικό ξέσπασμα.
Το “Koi No Yokan” θα σου έρθει σαν «κεραυνοβόλος έρωτας» και θα λατρεύεις να το ακούς. Σε αυτό, φυσικά βοηθάει και το προηγούμενο άλμπουμ, “Diamonds Eyes”, το οποίο δεν αποτέλεσε και τομή στην πορεία του συγκροτήματος. Η αμερικανική μπάντα επέστρεψε, λοιπόν, με τον καλύτερο τρόπο και καταφέρνει πολύ καλά να μας πωρώσει με τις alternative metal μελωδίες της.

Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013

Argo

Το 1979 οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Αμερικής έχουν οξυνθεί υπερβολικά και οδηγούν στην κατάληψη της Αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη. Οι 52 υπάλληλοι της πρεσβείας κρατούνται αιχμάλωτοι και διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο για την ζωή τους, καθώς ο λαός είναι εξαγριωμένος και δεν διστάζει να εκτελεί ανθρώπους στον δρόμο που ήταν πιστοί στον δυνάστη του Ιράν, ο οποίος έχει βρει άσυλο στην Αμερική. Έξι υπάλληλοι της πρεσβείας κατάφεραν να εκμεταλλευτούν τον πανικό και να αποδράσουν από το κτήριό τους και να βρουν ένα άτυπο άσυλο στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Στην Αμερική μια ομάδα προσπαθεί να βρει τρόπο να τους βγάλει από την χώρα, αλλά το καλύτερο πλάνο που μπορούν να βρουν, είναι να στήσουν μια ψεύτικη κινηματογραφική παραγωγή στην οποία θα ενταχθούν οι έξι.
Η νέα ταινία του Ben Affleck, η οποία είναι η τρίτη σκηνοθετική του προσπάθεια, έχει δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες σε σημείο που ακόμα και πριν την προβολή της πολλοί μιλάνε για την ταινία που θα σαρώσει στα Oscar. Η πλοκή της και τα trailer της προϊδεάζουν για ένα κατασκοπευτικό, ιστορικό θρίλερ με γερές δόσεις αγωνίας. Η ταινία τελικά απέχει αρκετά από το hype το οποίο είχε δημιουργηθεί γύρω της. Συγκεκριμένα, το έργο έχει σοβαρό πρόβλημα στο σενάριό του, το οποίο δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να δημιουργήσει κάποια ένταση ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι οι καλύτερες (και ιδιαιτέρως πολλές) σκηνές αυτού του θρίλερ είναι αυτές με τα κωμικά στοιχεία, πράγμα τουλάχιστον οξύμωρο. Τα προβλήματα στο σενάριο συνεχίζονται από την παντελή έλλειψη βάθους των χαρακτήρων, ίσως εκτός του Tony Mendez, του χαρακτήρα του Ben Affleck, και την μεγαλύτερη προβολή των δευτερευόντων ηρώων στην Αμερική, οι οποίοι μοιάζουν βγαλμένοι από ένα soft Συμμορία των 11, παρά στους πραγματικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, δηλαδή τους έξι που προσπαθούν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.
Εκεί που η ταινία τα καταφέρνει καλύτερα είναι στην δημιουργία της αισθητικής της εποχής όπως και στο όμορφο soundtrack της. Από τους ηθοποιούς, εκτός του ίδιου του Ben Affleck ο οποίος είναι πολύ καλός, ξεχωρίζουν οι John Goodman και Alan Arkin, οι οποίοι φωτίζουν απροσδόκητα την ταινία. Δίπλα τους εμφανίζονται αρκετοί ακόμα ηθοποιοί, οι οποίοι όμως εύκολα ξεχνιούνται, κυρίως λόγω των κακογραμμένων ρόλων τους, όπως ο Victor Garber, η Clea DuVall και ο Bryan Cranston. Η κατάληξη της αληθινής ιστορίας είναι είτε γνωστή είτε εύκολα προσβάσιμη, αλλά το τελευταίο μισάωρο της ταινίας, στο οποίο εξελίσσεται τελικά αυτό που έπρεπε να βλέπουμε εξαρχής, είναι αρκετά ενδιαφέρον.
Ο Ben Affleck αποδεικνύει πως έχει να δώσει πράγματα ως σκηνοθέτης και με το Argo μοιάζει πως θα κερδίσει τουλάχιστον άλλη μια υποψηφιότητα για Oscar, όσο περίεργο και αν είναι αυτό. Το Argo είναι από τις ταινίες που η προώθησή τους τις ανεβάζει πολύ παραπάνω απόσο αξίζουν. Δεν είναι κακή ταινία, αλλά σίγουρα απέχει από το αριστούργημα της χρονιάς όπως διαφημίζεται.

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Τοξικά Απόβλητα – Ήρθε η Ώρα

Λίγα ελληνικά συγκροτήματα συνθέτουν μουσική με ανιδιοτέλεια και χωρίς να ενδιαφέρονται για το προσωπικό και το οικονομικό συμφέρον. Ένα τρανταχτό παράδειγμα από την εγχώρια μουσική σκηνή είναι οι Ωχρά Σπειροχαίτη, οι οποίοι πλέον δεν υφίστανται ως μπάντα. Πέρα τούτου, όμως, υπάρχουν και άλλα γκρουπ – συνήθως πιο “underground” – όπου παλεύουν ενάντια στην άδικη «μεταχείριση» της μουσικής από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες. Τα Τοξικά Απόβλητα – που ανήκουν σε τέτοιου είδους μπάντες – σχηματίστηκαν κάπου στις αρχές της νέας χιλιετίας και από τότε έχουν κυκλοφορήσει 2 δίσκους, ο πρώτος το 2001 και ο δεύτερος το 2006. Φέτος, ήρθε η στιγμή για το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον τίτλο «Ήρθε η Ώρα».
Τα Τοξικά Απόβλητα συνθέτουν τραγούδια άκρως πολιτικά και κοινωνικά, τα οποία αναφέρονται στους αγώνες κατά του καπιταλισμού και των φασιστικών ιδεών. Ο στίχος είναι ελληνικός πολύ απλά επειδή οι 6 του συγκροτήματος προσπαθούν να γυρίσουν την πλάτη τους στην παγκοσμιοποίηση. Όσον αφορά το μουσικό μέρος, η αθηναϊκή μπάντα παίζει punk και ska αλλά όταν λέμε punk – ska εννοούμε καθαρόαιμες punk μελωδίες. Οι έξυπνοι αλλά και αστείοι στίχοι που αναφέρονται στα χρόνια προβλήματα της κοινωνίας μας σε συνδυασμό με τις δυνατές μουσικές και τα πολύ καλά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας συνθέτουν έναν αρκετά καλό δίσκο. Οι τόνοι δεν πέφτουν καθόλου, μιας και από την αρχή μέχρι το τέλος σε τραβάνε χωρίς να προλάβεις να πάρεις ανάσα τα 11 κομμάτια του άλμπουμ. Να σημειωθεί πως το “I Want to Break Free” είναι κομμάτι των Queen.
Τα Τοξικά Απόβλητα σε βάζουν να σκεφτείς, να αναλογιστείς τις πράξεις του συνόλου αλλά και τις δικές σου. Φυσικά, καταφέρνουν και να σε πωρώσουν με τις μελωδίες τους και τον ξεσηκωτικό ρυθμό που «επιβάλλουν». Το «Ήρθε η Ώρα» αποτελεί έναν μουσικό τυφώνα και αποδεικνύει πως υπάρχουν ελληνικά συγκροτήματα που σέβονται τον εαυτό τους, τον ακροατή αλλά και την σωστή δισκογραφία.

Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013

The Hobbit: An Unexpected Journey

Ο Bilbo ζει μια ήρεμη φυσιολογική ζωή, για Hobbit, στο χωριό του, το Shire. Μια μέρα, ένας παλιός του φίλος, ο μάγος Gandalf, εμφανίζεται στο σπίτι του και μαζί του φέρνει δεκατρείς νάνους. Οι ομάδα των νάνων έχουν βάλει σκοπό την επανάκτηση του παλιού τους βασιλείου, του Erebor, το οποίο έχει καταληφθεί από έναν δράκο αρκετά χρόνια πριν. Ο Gandalf πιστεύει πως η ομάδα δεν είναι πλήρης και πως, ο Bilbo είναι ο κρίκος που της λείπει. Αφού τον πείθουν να κάνει κάτι που ξεφεύγει πολύ από την κουλτούρα των συνηθισμένων Hobbit, να αφήσει την ηρεμία του σπιτιού του, ξεκινάνε όλοι μαζί για ένα ταξίδι που περιλαμβάνει πολλούς κινδύνους αλλά και αναπάντεχες συναντήσεις.
Μετά την κυκλοφορία του τελευταίου μέρους της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών το 2003, όλοι περιμέναμε πότε θα μας δοθεί η ευκαιρία να ξαναταξιδέψουμε στον μαγικό κόσμο της Middle Earth. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά και ύστερα από πολλά προβλήματα και συνεχείς αναποδιές, ο Peter Jackson μας ξανασυστήνει την μυθολογία του J.R.R. Tolkien, αυτή τη φορά με το Hobbit, ένα βιβλίο που εξιστορεί την ζωή του νεαρού Bilbo Baggins και την εύρεση του δαχτυλιδιού, την ιστορία του οποίου βλέπουμε στην τριλογία του Άρχοντα. Η πλοκή και η αισθητική αυτού του prequel είναι ελαφρώς ποιο παιδική από αυτή του Άρχοντα, αλλά αυτό ισχύει κυρίως για το βιβλίο. Η δουλειά του Peter Jackson ξεχωρίζει για την απαράμιλλη ποιότητα και εμμονή στην λεπτομέρεια, αποτέλεσμα της οποίας είναι η δημιουργία μερικών θεαματικών πλάνων και σκηνικών που ξεπερνάνε κάθε φαντασία, φτάνοντας το επίπεδο παραγωγής στα όρια του. Αυτό όμως ο Jackson το έχει ξανακάνει και γι' αυτό αυτή τη φορά βάζει στόχο την κατάρριψη ενός κινηματογραφικού καθεστώτος που κρατάει πάρα πολλά χρόνια, και αυτό είναι ο ρυθμός με τον οποίο εμφανίζονται μπροστά στα μάτια του θεατή οι εικόνες που αποτελούν το κινούμενο βίντεο. Τα συνηθισμένα 24fps γίνονται για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη 48fps, μια τεχνική που επαναπροσδιορίζει το 3D και βάζει τον θεατή κυριολεκτικά μέσα στον κόσμο της ταινίας, κάνοντας την θέαση της πολύ πιο φυσιολογική.
Η ταινία όμως δεν περιορίζεται στα τεχνικά της χαρακτηριστικά, καθώς η τρομερή δουλειά επεκτείνεται και στο cast των ηθοποιών, το οποίο περιλαμβάνει κάποιους παλιούς γνώριμους και κάποιους νέους. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Ian McKellen να επιστρέφει στον ρόλο του Gandalf, τον Richard Armitage στον ρόλο του Thorin και τον μοναδικό και, τώρα πια, ιδεατό για τον ρόλο, Martin Freeman ως Bilbo, με την ερμηνεία του τελευταίου να ξεπερνάει κάθε προσδοκία. Φυσικά το cast περιλαμβάνει ακόμα μια πλειάδα ηθοποιών, μερικοί από τους οποίους είναι ο Hugo Weaving, η Cate Blanchett και ο Andy Serkis. Φυσικά, δεν γίνετε να παραβλέψουμε την μουσική επένδυση της ταινίας, με τον Howard Shore να υπογράφει άλλη μια δουλειά που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως αριστούργημα.
Το Hobbit όμως, δυστυχώς, έχει και ελαττώματα τα οποία προέρχονται από την υπερπροσπάθεια του Peter Jackson να φέρει στην μεγάλη οθόνη όσο περισσότερο από το μεγαλείο της Μέσης Γης μπορεί. Στην προσπάθειά του αυτή, ξεχειλώνει μια ιστορία που δεν είναι το ίδιο επική με αυτή του Άρχοντα και προσθέτει κομμάτια από παράλληλες ιστορίες που δημιουργούν ένα αποτέλεσμα με αρκετά σημεία που θα φανούν αδιάφορα και διάρκεια που σίγουρα θα κουράσει τους λιγότερο φανατικούς. Σίγουρα η σύγκριση με την προηγούμενη τριλογία είναι άδικη, αλλά ταυτοχρόνως είναι και αναπόφευκτη, ειδικά μετά την επιλογή του Peter Jackson να γυρίσει και το Hobbit, χωρίς τελικά να χρειάζεται, σε τρία μέρη. Τα προβλήματα συνεχίζονται, αυτή τη φορά σχεδόν δικαιολογημένα, καθώς μεγάλη μερίδα του κοινού δεν έμεινε απόλυτα ευχαριστημένο από την νέα τεχνολογία του 48FPS, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο μετά από μια τόσο νέα, επαναστατική τεχνική.
Η δουλειά του Peter Jackson αντιστοιχεί σε αυτή ενός πραγματικού φανατικού του μύθου και της φαντασίας των έργων του Tolkien, και αυτό αποτυπώνεται στο τελικό αποτέλεσμα. Μπορεί αυτό να απέχει πολύ από την ταινία που κέρδισε 11 Oscar πριν από σχεδόν μια δεκαετία, αλλά δεν γίνεται να μην μείνεις έκθαμβος από την ποιότητα της παραγωγής και της εμμονής στην πιστότητα και τελειότητα. Το Hobbit μπορεί να μην είναι το αριστούργημα που αναζητούσαμε, αλλά σίγουρα, μαζί με τις 2 επόμενες συνέχειές του, θα καλύψει την ανάγκη, των fans τουλάχιστον, για περισσότερη Μέση Γη.

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2012

Φανταστικοί Ήχοι – Φανταστικοί Ήχοι

Το όνομα του καλλιτέχνη ταιριάζει γάντι για την μουσική που συνθέτει διότι πολύ απλά οι ήχοι που βγάζει είναι φανταστικοί. Ο Άγγελος Μπαλτάς μας έχει συστηθεί εδώ και 7 χρόνια έχοντας κυκλοφορήσει έναν δίσκο, το “Masters of The Universe” to 2006. Προτιμά να «κρύβεται» πίσω από το όνομα Φανταστικοί Ήχοι και να δημιουργεί τις μουσικές του πανδαισίες φέροντας τον συγκεκριμένο τίτλο. Λίγο πριν το φύγει το 2012, κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική δουλειά του με το ομώνυμο όνομα.
Ορχηστρικές συνθέσεις, προερχόμενες από την pop παλιών δεκαετιών και συγκεκριμένα εκείνων των 60’s και 70’s. Ωστόσο, το θέμα έγκειται στο γεγονός πως η pop, που διαλέγει να «πειράξει» ο Άγγελος Μπαλτάς, έχει βάση τις ελληνικές pop μελωδίες που κυριαρχούσαν εκείνα τα χρόνια. Μελωδίες που θυμίζουν αρκετά τον παλιό ελληνικό κινηματόγραφο και τις οποίες οι Φανταστικοί Ήχοι μετατρέπουν σε σύγχρονη μουσική πανδαισία. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 instrumental κομμάτια έτοιμα να σε παρασύρουν σε ένα μακρινό ταξίδι. Το άλμπουμ μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος αναλαμβάνει δράση η pop προ δεκαετιών με στοιχεία και beats που κάνουν τα τραγούδια τρομερά. Στο δεύτερο μέρος, την σκυτάλη παίρνει μια πιο «βρώμικη» μουσική, καθώς εισέρχονται πιο «πειραγμένα» ηλεκτρονικά στοιχεία και κρουστά.
Οι «Φανταστικοί Ήχοι» όντως ειναι φανταστικοί και καταφέρνουν να σε κολλήσουν. Από μια καθαρή pop ως μια ψυχεδελική προσέγγιση, ο δίσκος σε εκπλήσσει θετικά ενώ ο Άγγελος Μπαλτάς δείχνει να κατέχει την σύνθεση από το μηδέν.
Φωτογραφία: Πάνος Μιχαήλ - www.ozonweb.com

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More