Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

House at the End of the Street

Μία μητέρα με την κόρη της αγοράζει ένα σπίτι σε μια κοινότητα σε μια επαρχιακή πόλη. Γρήγορα μαθαίνουν πως στο γειτονικό τους σπίτι, μια νύχτα πριν μερικά χρόνια, ένα ψυχικά διαταραγμένο κορίτσι είχε δολοφονήσει τον πατέρα και την μητέρα του. Τώρα πια στο σπίτι κατοικεί ο γιος της οικογένειας, ο οποίος είναι κλεισμένος στον εαυτό του και δεν έχει σχέσεις με τους υπόλοιπους γείτονες, ενώ η αδερφή του δεν βρέθηκε ποτέ μετά από την νύχτα του φονικού. Ο ερχομός των δύο γυναικών θα φέρει ξανά την υπόθεση στην επιφάνεια, καθώς τα πραγματικά γεγονότα εκείνης την νύχτας μένουν μέχρι σήμερα σχεδόν άγνωστα.
Το horror τα τελευταία χρόνια έχει ξεπέσει πολύ και η πλειοψηφία των νέων έργων του είδους δυστυχώς είναι καθαρό χάσιμο χρόνου. Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Mark Tonderai ξεκινάει στο κλασικό σκηνικό της επαρχίας την Αμερικής με την προβληματική οικογένεια με μερικές υποψίες ψυχολογικού θρίλερ, οι οποίες άμεσα διαψεύδονται. Μετά το έργο ακολουθεί έναν πολύ αργό ρυθμό με επιλογές-ευκολίες από τους πρωταγωνιστές που μετατρέπουν την ταινία σχεδόν σε δράμα, μέχρι να έρθει το τελευταίο μισάωρο με μια σχετικά έξυπνη ανατροπή, στο ύφος του Dream House, με το οποίο η ταινία έχει κοινό σεναριογράφο, που δεν θα είναι απίθανο όμως αν την έχει καταλάβει κάποιος από αρκετά νωρίτερα. Η ταινία το μόνο που καταφέρνει να προσφέρει στα 100 λεπτά της για να κρατήσει την προσοχή του θεατή, είναι τα ιδιαιτέρως πολλά σκηνοθετικά και σεναριακά λάθη που προσφέρουν γέλιο. Προφανώς από αυτό το κακό αποτέλεσμα δεν γλιτώνουν ούτε οι ηθοποιοί που μοιραία δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω, με την Jennifer Lawrence (The Hunger Games) να ξεχνάει γρήγορα αυτή τη συμμετοχή και τους Max Thieriot και Elisabeth Shue να περνάνε αφόρητα απαρατήρητοι.
Το House at the End of the Street εκμεταλλεύεται το γνωστό πρόσωπο της πρωταγωνίστριάς του με την ελπίδα να μπερδέψει κάποιον και ώστε να κάτσει να το δει. Είναι από τις ταινίες που σίγουρα δεν θα έλειπαν σε κανέναν αν δεν γυριζόντουσαν ποτέ ενώ αρκετοί θα γλιτώνανε και το χάσιμο μιάμισης ώρας από την ζωή τους.

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

New Order – Lost Sirens

Έπρεπε να περάσουν επτά ολόκληρα χρόνια για να βγουν στην επιφάνεια κάποια ηχογραφημένα τραγούδια που τα είχε σκεπάσει η σκόνη. Το 2005 οι New Order κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, “Waiting for the Sirens’ Call”, με το αρχικό σχήμα, δηλαδή με τον μπασίστα Peter Hook στην σύνθεσή τους. Γνωστό το θέμα με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις εκατέρωθεν, ωστόσο οι New Order – χωρίς τον γνωστό μπασίστα πλέον – συνεχίζουν τις ζωντανές εμφανίσεις τους ενώ φέτος πραγματοποιούν την κίνηση να κυκλοφορήσουν αυτές τις συνθέσεις που δημιουργήθηκαν την περίοδο των ηχογραφήσεων για το τελευταίο άλμπουμ. Έτσι, αρχές του 2013 η βρετανική μπάντα αποφάσισε να βγάλει το – παρόλα αυτά - ολοκαίνουριο “Lost Sirens”.
Ο δίσκος αποτελείται από οκτώ τραγούδια και η συνολική διάρκειά του δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά. Το ότι τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν με την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος σε κάνουν, αφενός πριν την ακρόαση, ανυπόμονο να ακούσεις κάτι «νέο» από τους New Order και αφετέρου, μετά την ακρόαση, να βλαστημάς την ώρα και την στιγμή που τα «χάλασαν» Peter Hook και Bernard Sumner. Και αυτό διότι το μπάσο του Hook δίνει την ζωντάνια που χρειάζονται τα τραγούδια και σε συνδυασμό με τα τότε φωνητικά του Sumner δίνουν ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η χορευτική διάθεση υπάρχει ενώ η ηλεκτρική κιθάρα προσδίδει στο pop φόντο την απαραίτητη δυναμική που πρέπει να υπάρχει.
Σε όλη την διάρκειά του, το “Lost Sirens” διατηρεί μεγάλη ταχύτητα και ανεβαστικό τέμπο. Κυμαίνεται στο κλασικό ύφος των New Order χωρίς να ήθελαν τότε τα μέλη της μπάντας να αλλάξουν ρότα στην μουσική τους και διατηρώντας την συνηθισμένη, επιτυχημένη συνταγή των μελωδιών τους. Από το εναρκτήριο “I’ll Stay With You” μέχρι και το τελευταίο “I Told You So” ο ρυθμός μένει σταθερά ψηλά ενώ από τα οκτώ κομμάτια του άλμπουμ, αίσθηση προκαλεί το πολύ χορευτικό “Shake It Up”. Φυσικά, μην ξεχνάμε πως τα συγκεκριμένα κομμάτια ηχογραφήθηκαν πριν 7 χρόνια περίπου, οπότε και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ότι οι New Order είναι σε θέση τώρα να συνθέσουν κάτι παρόμοιο και ισάξιο των τραγουδιών του παρελθόντος. Όπως και να έχει, η, σε πολλούς, αγαπημένη μπάντα από την Αγγλία βγάζει από το χρονοντούλαπο μια σειρά τραγουδιών που αντιπροσωπεύουν επάξια το πολύ καλό μουσικό παρελθόν της.

Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2013

Django Unchained

Δύο χρόνια πριν από τον αμερικανικό εμφύλιο, ο Django, ένας μαύρος σκλάβος, συναντάει έναν Γερμανό πρώην οδοντίατρο και νυν κυνηγό επικηρυγμένων, τον Dr. Schultz, ο οποίος χρειάζεται την βοήθειά του για να βρει και να σκοτώσει τους στόχους του. Στην αποστολή αυτή ο εντελώς ανορθόδοξος, για την εποχή, Schultz θα συμπαθήσει τον Django και θα του ζητήσει να μείνει μαζί του ως συνεργάτης για τις επόμενες αποστολές του, ενώ του υπόσχεται πως θα τον βοηθήσει να βρει και να σώσει την Broomhilda, την γυναίκα του η οποία έχει πουληθεί από τον προηγούμενο αφεντικό τους σε κάποιον άγνωστο.
Ο Tarantino είναι ένας σκηνοθέτης που καταφέρνει με κάθε νέα του ταινία να βρίσκει ένα τρόπο να προκαλέσει περισσότερο από την προηγούμενη, αλλά και να τρελαίνει τους πολλούς θαυμαστές του. Αυτή τη φορά όμως, πατώντας στο μοτίβο που έχτισε με το Inglourious Basterds, η ταινία του προκαλεί όχι μόνο από το χαρακτηριστικό γραφικό ύφος των εικόνων του Tarantino, αλλά και επειδή ασχολείται με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα. Η δουλεία και τα σκλαβοπάζαρα στην Αμερική είναι ένα ταμπού που μέχρι και τώρα δεν έχει ξεπεραστεί ούτε γίνετε εύκολα συζητήσιμο. Σε αυτή, την όγδοη του ταινία, ο Tarantino δημιουργεί ένα, τόσο δικό του, western με πολύ βία και χιούμορ, αναμειγνύοντάς τα όπως μόνο αυτός ξέρει. Ο Django είναι ένας μαύρος Lucky Luke, ένας ήρωας-τιμωρός που προσπαθεί να βγει νικητής σε μια εποχή που δεν τον “σηκώνει”, ο Calvin Candie αντιπροσωπεύει την τραγική αριστοκρατία της εποχής, ενώ ο King Schultz είναι ο μοναδικός που ανήκει στο ρεύμα της αλλαγής που θα έρθει μερικά χρόνια μετά.
Η σκηνοθεσία του Tarantino δεν χρειάζεται περιγραφή, καθώς είναι γνωστός ο τρόπος που χειρίζεται την κάμερα του, τους ηθοποιούς του και φυσικά, της άπειρες και τραβηγμένες σκηνές βίας, ενώ ξεχωρίζει και το σενάριο του που είναι γεμάτο από τους χαρακτηριστικούς ευφάνταστους διαλόγους με τις μοναδικές ατάκες. Το cast περιλαμβάνει τον αγνώριστο Jamie Foxx στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, τον τρομερό Christoph Waltz, ο οποίος κέρδισε ήδη την Χρυσή Σφαίρα φέτος ενώ έχει προταθεί και για το αντίστοιχο Όσκαρ και τους Leonardo DiCaprio και Samuel L. Jackson. Τέλος, εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στο soundtrack της ταινίας, το οποίο δένει απίστευτα με την ταινία, βοηθάει στην εξέλιξή της και ξαφνιάζει με την ποικιλία του.
Το Django Unchained δίχασε το κοινό, έχοντας πολλούς υποστηρικτές αλλά και αρκετούς που πιστεύουν πως ο Tarantino αυτή την φορά ξεπέρασε τα όρια. Με τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, αλλά περιέργως όχι αυτή για τον καλύτερο σκηνοθέτη, η ιστορία του Django μπαίνει στις καλύτερες του Tarantino και σίγουρα θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του έργου αυτού του ιδιαίτερου σκηνοθέτη.

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Swans – The Seer

Για μιάμιση δεκαετία έκαναν θραύση με ό,τι κυκλοφορούσαν, οι μουσικές τους φάνταζαν εξωπραγματικές ενώ η έμπνευση του frontman τους ήταν κάτι παραπάνω από εξωγήϊνη. Οι Swans από το 1982 έως και το 1997 έβαζαν φωτιές με τις post-punk μελωδίες τους μέχρι που αποφάσισαν να διαλυθούν και να αφήσουν σύξυλους όλους τους φανατικούς οπαδούς τους, που πολλοί από τους οποίους μεγάλωσαν με τα τραγούδια τους. Ωστόσο, το 2010 πραγματοποιείται το μεγάλο comeback με την κυκλοφορία του “My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky”, το 11ο στούντιο άλμπουμ για λογαριασμό της αμερικανικής μπάντας. Εξαιρετικός o δίσκος της επιστροφής ενώ οι Swans δεν γύρισαν για τον ντόρο, αλλά γύρισαν για να μείνουν και να ηχογραφήσουν και άλλες εκπληκτικές συνθέσεις. Έτσι, πριν λίγους μήνες έφτασε και το “The Seer” για να αποδείξει, όχι το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι οι Swans, αλλά το πόσο έχουν ανάγκη την δημιουργία και δε την συγκροτημένη και αρκετά σκεπτόμενη δημιουργία.
Το “The Seer” αποτελείται από δύο δίσκους των επτά και τεσσάρων τραγουδιών αντίστοιχα. Η διάρκεια του πρώτου ξεπερνά την μία ώρα και αυτό γιατί το ορχηστρικό ομώνυμο κομμάτι διαρκεί (μόλις) 34 λεπτά. Ο δίσκος είναι για απαιτητικά αυτιά καθώς οι μελωδίες που ακούς δεν είναι "εύπεπτες". Ωστόσο, αυτό δεν σε κάνει να βαρεθείς και μένεις αποσβολωμένος ακούγοντας τις ψυχεδελικές νότες των Swans. Όπως ο πρώτος δίσκος, έτσι και ο δεύτερος έχει διάρκεια κάτι παραπάνω από μία ώρα με τα μόλις τέσσερα τραγούδια του. Έτσι, περνάς δύο ώρες παρέα με τους Swans και στο τέλος όχι μονάχα είσαι δικαιωμένος αλλά νιώθεις ευτυχής που έκατσες και άκουσες μια rock διαφορετική, εμπλουτισμένη με ποικίλα μουσικά στοιχεία και φυσικά πάρα πολύ συναίσθημα.
Όλα τα προηγούμενα χρόνια οι Swans αποτελούσαν μια εξαιρετική διέξοδο στην μουσική βιομηχανία. Το 2010 έφερε την επιστροφή τους και μαζί έναν πολύ καλό δίσκο, με τον οποίο η μπάντα πραγματοποιήσε κίνηση ματ. Πλέον με το “The Seer” οι Swans απλώς ανήκουν στα συγκροτήματα με ιστορικό παρελθόν και απίστευτο μουσικό παρόν και σε εκείνα που αποτελούν πηγή επηρεασμού για άλλες μπάντες.

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

The Perks of Being a Wallflower

Ο Charlie ετοιμάζεται για την πρώτη μέρα του στο λύκειο φτάνοντας το άγχος του στα ύψη. Είναι απόμακρος από τους άλλους, ποτέ του δεν είχε μια σοβαρή φιλία ενώ ολόκληρο το καλοκαίρι οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους συναναστράφηκε ήταν οι γονείς του. Πραγματοποιεί, έτσι, το ξεκίνημά του στο λύκειο νιώθοντας πολύ άβολα. Ωστόσο, δύο ετεροθαλή αδέρφια, ο Patrick και η Sam, όπου είναι τελειόφοιτοι θα τον εντάξουν στην παρέα τους. Από την μία ο πλακατζής Patrick και από την άλλη η ομορφιά της Sam, σε συνδυασμό με την ευαισθησία και των δύο, θα ανοίξουν νέους δρόμους στην κοινωνικότητα του Charlie.
Ο Stephen Chbosky παρουσιάζει το “The Perks of Being a Wallflower”, μία από τις πιο γλυκές ταινίες της χρονιάς. Εφηβικά διλήμματα, παιδικοί έρωτες και πλάκες σε μια ηλικία που προσπαθείς να δεις την ζωή διαφορετικά και όσο περισσότερο μπορείς ώριμα. Το σενάριο της ταινίας δεν αποτελεί κάτι το πρωτότυπο, ωστόσο η διαφορά που έγκειται στην ιστορία του πρωταγωνιστή, κάνει το φιλμ πολύ ενδιαφέρον. Με μια γερή δόση ευαισθησίας, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει ρεαλιστικά την αθωότητα εκείνης της ηλικίας. Αξίζει να σημειωθεί πως και το soundtrack που ντύνει την ταινία καθ’ όλη την διάρκειά της είναι εξαιρετικό με τραγούδια από Smiths, Sonic Youth, David Bowie.
Μεγάλη παρτίδα από το παιχνίδι σώζει το πρωταγωνιστικό cast, το οποίο αποτελείται από τη νεαρή τριάδα των Logan Lerman, Emma Watson και Ezra Miller (We Need to Talk About Kevin). Και οι τρεις τους είναι εκπληκτικοί, δίνοντας την απαραίτητη εφηβική – «τρελαμένη» νότα που χρειάζονται οι χαρακτήρες. Η Emma Watson φαίνεται να εξελίσσεται, από την εποχή του “Harry Potter” που ήταν μικρό κοριτσάκι, σε μια σοβαρή και «συγκροτημένη» ηθοποιό. Ωστόσο, την διαφορά πιστεύω πως κάνει ο Ezra Miller, ο οποίος δείχνει άνετος σε οποιοδήποτε ρόλο και να πάρει ενώ αξιοσημείωτη είναι η φυσικότητα που βγάζει.
Το “The Perks of Being a Wallflower” θα σε κάνει να σκεφτείς εκείνη την ηλικία που πέρασες και εσύ με ανησυχία και φυσικά θα σε συγκινήσει με την «αθωότητα» που παρουσιάζει την συγκεκριμένη ηλικία. Μπορεί το σενάριο να μην είναι πρωτότυπο αλλά η ταινία καταφέρνει να σε απορροφήσει.

Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013

Alabama Shakes – Boys & Girls

6 μήνες αργότερα έχει προκληθεί ένας κάποιος μουσικός πανικός γύρω από το όνομα Alabama Shakes. Βάζεις τον δίσκο τους να τον ακούσεις και συμβαίνει ένα μοναδικό πράγμα. Ήδη από τις πρώτες μελωδίες έχεις κολλήσει και διαπιστώνεις πως η μπάντα που ακούς δείχνει πολύ δεμένη και στέκεται αρκετά καλά στα πόδια της. Έλα μου, όμως, που το συγκρότημα πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στην δισκογραφία και όλα αυτά που ακούς αποτελούν μέρη από την πρώτη δουλειά των Alabama Shakes. Όπως καταλαβαίνουμε και από το όνομα, το 4μελές γκρουπ προέρχεται από την Alabama των Ηνωμένων Πολιτειών και μέσα σε λίγους μήνες έχει κατακτήσει την soul, funk rock σκηνή.
Το “Boys & Girls” έχει ήδη δεχθεί διθυραμβικές κριτικές, με αποτέλεσμα μια υποψηφιότητα για τα βραβεία Grammy, και φυσικά το αξίζει και με το παραπάνω. Όλα τα κομμάτια του είναι συνθέσεις δημιουργημένες από τα χεράκια των ίδιων των Alabama Shakes. Το “Hold On” ανοίγει τον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Η αμερικανική μπάντα δίνει μια φρεσκάδα σε μια παλιά και κάπως «παραγκωνισμένη» μουσική, την οποία οι 4 Αθηναίοι της Alabama παρουσιάζουν στο άλμπουμ τους με απίστευτο τρόπο. Η εκρηκτική και συνάμα μελαγχολική φωνή της Brittany Howard ανατριχιάζει με το συναίσθημά της. Ωστόσο, και η υπόλοιπη τριάδα του συγκροτήματος, Zac Cockrell, Steve Johnson, Heath Fogg, δίνει την δική της μαεστρία στα 11 τραγούδια του άλμπουμ. Η εναλλαγή στην διάθεση είναι πλήρως επιτυχημένη, καθώς μέχρι την μέση του δίσκου περίπου οι Alabama Shakes μας ανεβάζουν υπερβολικά την διάθεση και μας πωρώνουν.
Εξαιρετικές στιγμές αποτελούν τα “I Found You”, “Hang Loose και “I Ain’t The Same” ενώ το ομώνυμο κομμάτι αποδεικνύει πως η μπάντα μπορεί να συνθέσει και πιο χαμηλών τόνων κομμάτια που ανατριχιάζουν. Ο δίσκος κάνει το εξής θαυμαστό πράγμα. Και οπαδός της blues – soul να μην είσαι πολύ, θα σε κάνει να λατρέψεις τέτοιου είδους μελωδίες. Όσο γραφικοί κι αν γινόμαστε δεν γίνεται να μην αναφέρουμε ξανά και ξανά πως το “Boys & Girls” αποτελεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά για ένα συγκρότημα που πλέον ανήκει στα αγαπημένα μου και που θα απασχολήσουν αρκετά στο μέλλον, τους τρομερούς Alabama Shakes.

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

Frankenweenie

Οι γονείς του μικρού Victor προσπαθούν να τον «κοινωνικοποιήσουν», καθώς ο νεαρός δεν έχει φίλους και ασχολείται φανατικά με επιστημονικές εργασίες. Ωστόσο, έχει έναν μοναδικό φίλο, τον Σπάρκυ, όπου είναι ο σκύλος του. Περνάει ατέλειωτες ώρες μαζί με το κατοικίδιό του, το οποίο είναι κάτι παραπάνω από καλός φίλος. Όμως, μια μέρα ο Σπάρκυ σκοτώνεται στον δρόμο από ένα αυτοκίνητο. Ο Victor συγκλονίζεται πολύ από την απουσία του αγαπημένου του φίλου και προσπαθεί να επαναφέρει τον σκύλο του μέσω του ηλεκτρισμού, πράγμα που θα προκαλέσει άσχημα αποτελέσματα στην τοπική κοινωνία της Νέας Ολλανδίας.
Ένας μεγάλος σκηνοθέτης πραγματοποιεί μια μεγάλη επιστροφή. Όχι ότι έχει λείψει από τα κινηματογραφικά δρώμενα – αφού κάθε χρόνο σχεδόν κάνει την εμφάνισή του με μια ταινία του – αλλά δεδομένου αυτά που παρουσίασε τα τελευταία χρόνια, η φετινή επιστροφή μπορεί να θεωρηθεί καλή. Και αυτό διότι, το “Frankenweenie” αποτελεί ένα από τα ωραιότερα animations του πολύ καλού Tim Burton. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης είχε να παρουσιάσει ένα αξιόλογο έργο στην ουσία από το 2007 και το εκπληκτικό μιούζικαλ “Sweeney Todd:The Demon Barber of Fleet Street”. Από τότε αναλώθηκε σε ιστορίες κλασικές με την επανάληψη να πέφτει σύννεφο και τον Burton να γίνεται αφόρητα βαρετός. Ούτε τα υψηλής παραγωγής “Alice in Wonderland” και “Dark Shadows” κατάφεραν να εντυπωσιάσουν, παρόλα τα βαριά ονόματα των Johnny Depp (The Rum Diary), Mia Kasikawska (Lawless, Jane Eyre, Restless) και Michelle Pfeifer.
Το “Frankenweenie” είναι ένα πολύ καλά στημένο animation ενώ η παρομοίωση με την ιστορία του γνωστού Frankenstein είναι αρκετά καλή. Η ταινία αγγίζει άνετα το επίπεδο των φανταστικών “The Nightmare Before Christmas” και “Corpse Bride”, έχοντας δράση και συνεχή εξέλιξη της ιστορίας, ο Tim Burton παίρνει επάξια τον τίτλο του παραμυθά της μεγάλης οθόνης. Το ασπρόμαυρο φόντο της ταινίας δεν παραπέμπει σε μια παλιά εποχή ενώ η ατμόσφαιρα που βγάζει το φιλμ σε συνεπάρει. Το “Frankenweenie” είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός dark animation και γλυκιάς ιστορίας.
Ωστόσο, η άλλη όψη του νομίσματος δείχνει τον Tim Burton «αλλαγμένο» ως προς τα συναισθήματα που βγάζει στις ταινίες του. Και σε αυτό ίσως έχει βάλει το χεράκι της η Disney, η οποία μάλλον είναι υπεύθυνη για την γλυκύτητα του φιλμ. Αλλιώς δεν πιστεύω πως ο μετρ των μακάβριων animations θα παρουσίαζε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά που μας έχει συνηθίσει.

Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2013

Deftones – Koi No Yokan

Έχεις συμπληρώσει τα 16 σου χρόνια και το μοναδικό νόημα της ζωής σου είναι η αγορά ενός εξαιρετικού metal δίσκου που θα τον λιώσεις στις ακροάσεις και φυσικά θα σε πάει ένα βήμα παραπέρα στο συγκεκριμένο είδος μουσικής που τόσο αγαπάς και λατρεύεις. Τυχαίνει και ακούς ένα άλμπουμ ονόματι “White Pony” και συνειδητοποιείς ότι κάτι συμβαίνει εδώ χάμω. Σου αρέσουν τα δυνατά ντραμς, οι φωτισμένες από ενέργεια και πώρωση κιθάρες και τα φωνητικά που δεν παραπέμπουν στο πιο «σκληρό» και «σκοτεινό» metal, με το οποίο δεν τα πας και πολύ καλά. Αρχίζεις και ψάχνεις για το συγκρότημα που σε ενθουσίασε και μαθαίνεις πως βραβεύτηκε το 2001 με Grammy – στην κατηγορία metal – για το τραγούδι “Elite” που συμπεριλαμβάνεται σε αυτό τον δίσκο. Μέχρι να γίνεις 23 έχεις ακούσει όλες τις δισκογραφικές δουλειές τους που σε τρελαίνουν όπως σε τρέλαιναν μικρό. Με μια διαφορά, όμως, ότι τώρα σκέφτεσαι πολύ σοβαρά να ακούσεις ένα καινούριο πόνημά τους διότι πολύ απλά έχεις μεγαλώσει και όλα αυτά δεν ηχούν με ευκολία στα αυτιά σου.
Οι Deftones όμως δεν έχουν κοινό με συγκεκριμένη ηλικία. Οι Deftones παίζουν για τον 16χρονο, για τον φοιτητή, για τον 25αρη που παλεύει να κρατηθεί στην metal ζωή, για τον ξεχασμένο 30αρη ροκά. Οι Deftones επιστρέφουν για να αποδείξουν ότι είναι ένα μεγάλο alternative metal συγκρότημα, το οποίο από το 1995 κυκλοφορεί με συχνότητα 3 χρόνων περίπου το στούντιο άλμπουμ του. Το 2012, λοιπόν, η καλιφορνέζικη μπάντα κυκλοφόρησε τον έβδομο δίσκο της με τον τίτλο “Koi No Yokan”, όπου σημαίνει στα ιαπωνικά «κεραυνοβόλος έρωτας». Κατά την πρώτη ακρόαση ακούς αυτό που θέλεις (και πρέπει) να ακούσεις από τους Deftones, δηλαδή δυνατές μελωδίες και συναίσθημα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το εναρκτήριο “Swerve City”, το συναισθηματικά φορτισμένο “Leathers” και το “What Happened to You?” που κλείνει τον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή έναν επίλογο – μουσικό ξέσπασμα.
Το “Koi No Yokan” θα σου έρθει σαν «κεραυνοβόλος έρωτας» και θα λατρεύεις να το ακούς. Σε αυτό, φυσικά βοηθάει και το προηγούμενο άλμπουμ, “Diamonds Eyes”, το οποίο δεν αποτέλεσε και τομή στην πορεία του συγκροτήματος. Η αμερικανική μπάντα επέστρεψε, λοιπόν, με τον καλύτερο τρόπο και καταφέρνει πολύ καλά να μας πωρώσει με τις alternative metal μελωδίες της.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More