Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 13 Ιουλίου 2013

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης. Το “The Brothel” ήταν το δεύτερο άλμπουμ της και κυκλοφόρησε το 2010 με το οποίο απέκτησε διεθνή φήμη και πήγε την Νορβηγίδα ένα επίπεδο παραπάνω. Πριν λίγους μήνες επέστρεψε με τον καινούριο της δίσκο, “The Silicone Veil”, και μια επιτυχημένη guest εμφάνιση στο soundtrack που έφτιαξαν οι Μ83 για την ταινία “Oblivion”. Η Susanne Sundfor μπορεί πλέον να θεωρείται μια κλασική αξία για ένα διαφορετικό είδος της σκηνής της Νορβηγίας.
Ο δίσκος περιλαμβάνει «εύκολα» και «δύσκολα» τραγούδια. Τα πρώτα είναι συνήθως τα singles τα οποία δε αγγίζουν πιο γρήγορα και σου μένουν πιο εύκολα. Τα δεύτερα είναι τα (ακόμα πιο) «μυστήρια» κομμάτια του άλμπουμ. Και στις δυο περιπτώσεις, όμως, παραδέχεσαι την στιχουργική και την ενορχήστρωση της Susanne Sundfor ενώ το μόνο πράγμα που γίνεται είναι να ακολουθούμε πιστά τη Νορβηγίδα σε όσα μας παρουσιάζει. Η pop που συνθέτει έχει πολλά παρακλάδια. Dream pop, alternative pop είναι μερικά από τα «σίγουρα» πράγματα που θα ακούσεις. Ωστόσο, η 27χρονη τραγουδοποιός προσθέτει στα τραγούδια της και μια σειρά από έγχορδα, όπως βιολιά και βιόλες, τα οποία σε συνδυασμό με τα ηλεκτρονικά που χρησιμοποιεί δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που κατά κύριο λόγο θα συναντήσεις στις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Η Susanne Sundfor έφτασε με το “The Silicone Veil” στο Νο1 της χώρας της και δείχνει να ανεβαίνει θέσεις γενικότερα στην Ευρώπη και δικαίως καθώς με τον δίσκο της θα ενθουσιαστείς.

Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας. Από την άλλη, η Charlotte είναι χωρισμένη μητέρα τριών παιδιών ενώ ζει από τα χρήματα του πρώην άντρα της, ο οποίος είναι διευθυντής διαφημιστής εταιρείας. Η ζωή έπαιξε το παιχνίδι της με αποτέλεσμα αυτοί οι δυο άνθρωποι να συναντηθούν και να ερωτευθούν αμέσως παρόλο που οι μέχρι τότε δρόμοι τους και οι απόψεις τους για την ζωή είναι εντελώς διαφορετικοί.
Κλασική γαλλικούρα κομεντί που σίγουρα στην μέχρι τώρα ζωή σου έχεις δει μια παρόμοια. Ήρθε το καλοκαίρι, άνοιξαν οι θερινοί κινηματογράφοι και μαζί με όλα αυτά ήρθαν και ταινίες όπως το “Happiness Never Comes Alone” να μας γλυκάνουν τα βράδια. Η ταινία πραγματικά δεν σου αφήνει κάτι μετά το τέλος της. Υπάρχουν κάποιες σκηνές που προκαλούν γέλιο και γενικότερα η ώρα περνάει εύκολα και ευχάριστα. Ωστόσο, όσο και να θες να πεις καλή κουβέντα για το γαλλικό φιλμ που μόλις είδες δεν μπορείς. Κρεμιέσαι μόνο από τα ευτράπελα που συμβαίνουν και όχι από το κλασικό πλέον σενάριο ή την απλή σκηνοθεσία.
Gad Elmaleh (Le Capital) και Sophie Marceau δεν ενθουσιάζουν και δεν απογοητεύουν ως πρωταγωνιστικό δίδυμο. Μάλλον περνούν και οι δυο απαρατήρητοι όπως και το “Happiness Never Comes Alone”, το οποίο δεν παρουσιάζει απολύτως τίποτα το ξεχωριστό και απλώς βρίσκεσαι εσύ να παρακολουθείς μια γαλλική κομεντί που δεν προσφέρει κάτι.

Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013

The Black Angels – Indigo Meadow

Ολοένα και περισσότερες μπάντες ξεφυτρώνουν και παίζουν μουσικές των 60’s και 70’s. Εν έτει 2013 έχουμε γυρίσει για τα καλά σε εκείνες τις εποχές όπου η ψυχεδελική ροκ μεσουρανούσε. Την ίδια δουλειά κάνουν και οι Black Angels από το Τέξας οι οποίοι φέτος κυκλοφορούν τον τέταρτο δίσκο τους. Από το 2006 μέχρι και πρόπερσυ είχαν στην πλάτη τους τρία άλμπουμ και κάποια ΕΡs. Το “Indigo Meadow”, όπως ονομάζεται το καινούριο πόνημα της αμερικανικής μπάντας, παρουσιάζει όλη την καλή διάθεση να σε γυρίσει κάμποσες δεκαετίες πίσω, τότε που το garage και τα «παιδιά των λουλουδιών» βρίσκονταν στην επικαιρότητα.
Οι Black Angels με το νέο τους δίσκο μπαίνουν ακόμα περισσότερο στα μουσικά μονοπάτια εκείνων των εποχών καθώς ακολουθούν μια πιο κιθαριστική πορεία. Υπάρχουν, βεβαίως, και τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα πλήκτρα αλλά σε μικρότερη συχνότητα. Το “Indigo Meadow” πάντως μας τα μπερδεύει κάπως. Δείχνει να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ατμόσφαιρα της τότε εποχής και αυτό ίσως κουράζει. Υπάρχουν τραγούδια που σε υπνωτίζουν και σε κάνουν να χάνεσαι στις παραμορφωμένες μελωδίες. Από την άλλη, θα ακούσεις και κομμάτια τα οποία είναι αξιόλογα και η επανάληψή τους είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, τα 13 τραγούδια που απαρτίζουν τον δίσκο δημιουργούν ένα συνοθύλευμα «βρώμικων» ήχων που κουράζει με εξαίρεση το τελευταίο “Black Isn’t Black” που διαφέρει κατά πολύ από τα υπόλοιπα. Οι Black Angels δεν είναι φυσικά για χαντάκωμα διότι η συνολική δισκογραφία τους έχει αποδείξει πως δεν πρόκειται για μια τυχαία ή πρόχειρη μπάντα ασχέτως που το “Indigo Meadow” ζητάει αρκετές υποχωρήσεις σου.

Τετάρτη 10 Ιουλίου 2013

Twice Born

H Gemma αφήνει για λίγες μέρες την Ρώμη και τον σύζυγό της και επισκέπτεται το Σαράγεβο μαζί με τον 16χρονο γιο της, Pietro. Ο λόγος του ταξιδιού είναι ένα απρόσμενο τηλεφώνημα που δέχθηκε η μητέρα από έναν παλιό φίλο. Με το πρώτο πάτημα στην πρωτεύουσα της Βοσνίας ξετυλίγεται μια μεγάλη ιστορία και ένα παρελθόν για την Gemma τα οποία θα την φέρουν αντιμέτωπη με αναμνήσεις αλλά και νέα στοιχεία που έχουν να κάνουν με την ζωή της. Εμφύλιος πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, έρωτες, άκαρπες προσπάθειες για γέννα και επιπλέον αποκαλύψεις θα συνθέσουν ένα περίπλοκο παζλ για την μεσήλικη πλέον Gemma.
Το μυθιστόρημα της Margaret Mazzantini, “Venuto al Mundo”, στάθηκε αφορμή για να σκηνοθετήσει την καινούρια του ταινία ο Sergio Castellito. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, η ταινία είναι αφιερωμένη στην μητρότητα. Το “Twice Born”, όπως είναι ο αγγλικός τίτλος, ένα πολύ γλυκό και συγκινητικό φιλμ με μια ιστορία πολύπλοκη με συνεχείς ανατροπές. Τα διαρκή περάσματα από το παρόν στο μέλλον και αντιστρόφως είναι εξαιρετικά και δεν σου αφήνουν κανένα κενό. Το μοναδικό μελανό σημείο που ίσως υπάρχει είναι ο εκβιασμός πολύ περίπλοκων και ανακατεμένων ιστοριών που μπλέκουν πολύ περισσότερο την ιστορία.
Η ιστορία εκτυλίσσεται λίγο πριν ξεκινήσου οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες το 1984. Ωστόσο, όλα ανατρέπονται όταν ξεσπάει ο εμφύλιος πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία. Η ταινία δεν στέκεται σε ιστορικά γεγονότα και γενικότερα στο θέμα του πολέμου αλλά προχωράει στην προσωπική ιστορία της πρωταγωνίστριας, η οποία ζει το δικό της δράμα υπό την στέγη του εμφυλίου. Η πλοκή του “Twice Born” θα μπορούσε να είναι πιο απλή διότι σε αρκετά σημεία υπάρχουν κάποιες σεναριακές υπερβολές με σκοπό να γίνει ακόμα μεγαλύτερο το ήδη μεγάλο δράμα. Αυτό, όμως, δεν είναι ικανό να χαλάσει την συνολική εικόνα της ταινίας που καταφέρνει να συγκινήσει.
Φαίνεται πλέον πως η Penelope Cruz (To Rome With Love) είναι για μεγάλες ταινίες και στέκεται επάξια στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εξαιρετικός είναι ο Emile Hirsch στον ρόλο του αγοριού της Gemma με τον απελευθερωτικό χαρακτήρα και το ασυμβίβαστο. Επίσης, βλέπουμε και τον ίδιο τον σκηνοθέτη ως ο τωρινός σύζυγος της Cruz να εμφανίζεται σε ορισμένες σκηνές ενώ και το υπόλοιπο cast που απαρτίζεται από τον Adhan Haskovic και την Saadet Aksoy είναι αρκετά καλό. Μπορεί βέβαια σε κάποιες στιγμές να νιώσεις πως σου εκβιάζουν την συγκίνηση αλλά οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι τουλάχιστον πολύ καλές.
Με το ήδη υπάρχον σενάριο στα χέρια του, ο Sergio Castellito παρουσιάζει μια εξαιρετική ταινία που θα σε κρατήσει καθηλωμένο και τις δυο ώρες. Η ιστορία του “Twice Born” είναι πολύ καλά στημένη, σε κρατάει, σε βάζει σε σκέψεις, σε συγκινεί.

Τρίτη 9 Ιουλίου 2013

Haim – Forever

Τρεις αδερφές από το Los Angeles έχουν εντυπωσιάσει με τις μουσικές τους τα τελευταία δυο χρόνια. Πέρσυ κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους δίσκο, ένα ΕΡ ενθουσιάζοντας όλους τους οπαδούς της indie pop σκηνής. Οι Haim, όπως ονομάζεται το σχήμα των τριών γυναικών, συνθέτουν κάτι μεταξύ pop και r&b προσθέτοντας indie και folk στοιχεία τα οποία θεωρούνται πλέον απαραίτητα για να αρέσει ένα τραγούδι τώρα. Η πρώτη, μικρή δισκογραφική δουλειά τους είχε τον τίτλο “Forever” ενώ φέτος οι Αμερικανίδες επιστρέφουν με ένα καινούριο single το οποίο κυκλοφορούν στην μορφή ενός ακόμα ΕΡ.
Συνολικά, λοιπόν, οι Haim έχουν βγάλει 6 τραγούδια χωρίς να έχουν ακόμα έναν ολοκληρωμένο δίσκο. Η μουσική τους δεν είναι εντυπωσιακή, δεν είναι ξεχωριστή. Έχει, όμως, κάτι που μπορείς να το πεις κολλητικό. Αυτό το indie που θα σε κρατήσει, θα σε κάνει να θέλεις να ακούσεις και παρακάτω, να δεις που το πάνε αυτές οι τρεις αδερφές. Ακούγοντας τα δυο ΕΡ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το πού θέλουν οι τύπισσες να το πάνε το θέμα. Οι συνεχείς λούπες των beats δεν ηχούν και πολύ ευχάριστα αν και κάποιες στιγμές κάνουν την εισαγωγή τους όμορφοι ήχοι από συνθεσάϊζερ και κάπως γλυκαίνει το όλο πράγμα. Στην Αμερική οι Haim θεωρούνται το “next big thing” και πιστεύω πως όχι αδίκως διότι οι μουσικές αυτού του γυναικείου συγκροτήματος παραπέμπουν σε εκείνες των 80’s που όπως φαίνεται αρχίζουν να γίνονται πάλι της μόδας.

Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013

The Lone Ranger

Η συμμορία του Butch Cavendish σπέρνει τον τρόμο και τον φόβο και γι’ αυτό το λόγο πέντε αστυνομικοί προσπαθούν να την πιάσουν. Ωστόσο, αντί για αυτό η ομάδα των αστυνομικών σκοτώνεται από την «παρέα» του αρχιληστή εκτός από έναν μονάχα, τον John Reid, εξαιτίας του Tonto ενός Ινδιάνου που τον σώζει. Έκτοτε, ο επιζώντας θα βάλει ως στόχο την σύλληψη και την τιμωρία της συμμορίας παρέα με το άσπρο άλογό του, την μαύρη μάσκα του πάντα στο πρόσωπό του και φυσικά τον Ινδιάνο.
Ο Silver, το άλογο του «μοναχικού καβαλάρη», πηδάει γκρεμούς, τρέχει πάνω σε τρένα, πηδάει ανάμεσα σε βαγόνια. Αυτά θα παρακολουθήσεις στο πολυαναμενόμενο “Lone Ranger”. Όχι, όμως, μόνο αυτά καθώς η ταινία έχει περιπέτεια και το κυριότερο γέλιο. Από εκείνα τα γέλια που δεν εκβιάζουν το χαμόγελο από το πρόσωπό σου αλλά είναι υπεύθυνα για να σωθεί μια φαινομενικά (χαμένη) παρτίδα. Και αυτό, διότι το “Lone Ranger” πλατιάζει, κουράζει, το τραβάει από τα μαλλιά. Βέβαια το χιούμορ και ο τύπος κινούμενου σχεδίου που έχει το φιλμ σε κρατάνε αν και οι δυομιση ώρες είναι υπερβολή.
Για τον «μοναχικό καβαλάρη» δεν θα μπορούσαν άλλοι να βρίσκονταν από πίσω. Η τριάδα των Ted Elliott, Terry Rossio και Gore Verbinski είναι η καταλληλότερη, πράγμα που φυσικά έχει αποδειχθεί πολλάκις λόγω των «Πειρατών της Καραϊβικής». Πίσω αυτοί οι άνθρωποι και μπροστά στον φακό ο Johnny Depp (Dark Shadows, The Rum Diary) που για μια ακόμη φορά είναι καταπληκτικός, φοβερός, κάνει την διαφορά και συνέχισε εσύ τα υπόλοιπα κοσμικά επίθετα. Ο Armie Hammer στον πρωταγωνιστικό ρόλο του τελευταίου ranger είναι άκυρος και δεν κολλάει με το υπόλοιπο cast, το οποίο απαρτίζεται από τον πολύ καλό William Fichtner (Drive Angry), την «κινούμαι σε ρηχά νερά» Ruth Wilson και την απλώς καλή Helena Bonham Carter (Dark Shadows).
Από το “Lone Ranger” κρατάμε την εκπληκτική φωτογραφία και το γέλιο που προσφέρει, αν και η αλήθεια είναι πως σε αρκετές σκηνές είναι πλεονασμός οι αστείες ατάκες. Θα δεις ένα καλό γουέστερν με όλα εκείνα τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα γουέστερν. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις τελευταίες σκηνές της περιπέτειας οι οποίες είναι ντυμένες με το μουσικό θέμα του lone ranger από τον Gioachino Rossini. Σε γενικές γραμμές, ο «μονχαικός καβαλάρης» δεν ενθουσιάζει με δυομιση ώρες να περνούν κάπως αργά.

Σάββατο 6 Ιουλίου 2013

M83 – Oblivion Soundtrack

Στις 18 Απριλίου βγήκε στους κινηματογράφους η πολυαναμενόμενη ταινία “Oblivion” η οποία εκτυλίσσεται το 2073 και στην οποία πρωταγωνιστεί ο Tom Cruise. Το φιλμ δεν γνώρισε και τις καλύτερες κριτικές αφού για πολλούς ήταν μια sci fi βαρεμάρα. Όμως, η ταινία έχει ένα καλό και αυτό είναι η μουσική επιμέλειά της. Υπεύθυνος για αυτό είναι ο Anthony Gonzalez ή αλλιώς Μ83, όπως ονομάζεται το μουσικό project που έχει στήσει. Οι Μ83 ήθελαν μια γεμάτη δεκαετία για να αποκτήσουν μια κάποια διασημότητα και αυτό συνέβη με το τελευταίο τους άλμπουμ, “Hurry Up, We’re Dreaming”, το οποίο ήταν πολύ καλό και σκαρφάλωσε στις υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών.
Αν είσαι γνώστης της μουσικής των Μ83 τότε γνωρίζεις πολύ καλά πως μόνο εκείνοι είναι ικανοί για να «ντύσουν» μια ταινία όπως το “Oblivion”. Χρησιμοποιώντας περισσότερο τα ηλεκτρονικά που έχουν στην διάθεσή τους, οι Μ83 παρουσιάζουν μια άκρως ατμοσφαιρικό περιβάλλον με αρκετά ξεσπάσματα από ηλεκτρικές κιθάρες και κρουστά. Χαρακτηριστικό του soundtrack είναι πως ο Anthony Gonzalez και η παρέα του σου δημιουργούν μια προσμονή καθώς ακούς τα τραγούδια. Είναι σα να παρακολουθείς την ταινία και να περιμένεις πως κάτι θα συμβεί. Μπορεί η αρχή του δίσκου να είναι κάπως νωχελική, ωστόσο στην συνέχεια η ένταση ανεβαίνει. Τα περισσότερα κομμάτια παρουσιάζουν έναν «ήρεμο» πρόλογο ενώ προς το τέλος τους γίνεται πάντα μια μουσική έκρηξη. Όλα τα τραγούδια είναι ορχηστρικά εκτός του τελευταίου στο οποίο τραγουδάει η Susanne Sundfor και πραγματικά είναι ένα κολλητικό κομμάτι. Το soundtrack του “Oblivion” είναι αρκετά καλό με τους ηλεκτρονικούς ήχους να μπλέκονται με ψυχεδελικές πινελιές και τους Μ83 να δείχνουν πως είναι ένα πολύ μεγάλο ηλεκτρονικό συγκρότημα.

Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

Flight

Ο Whip Whitaker είναι ένας πιλότος επιβατικών αεροπλάνων με σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού. Σε μία πτήση αναγκάζεται να εκτελέσει μία μοναδική προσγείωση που θα σώσει τις ζωές των επιβατών του αλλά και κατοίκων της γύρω περιοχής. Η κίνησή του αυτή τον αναγάγει σε ήρωα και ρίχνει όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, πράγμα που δεν θα αργήσει φέρει στην επιφάνεια το καλά κρυμμένο πρόβλημά του που μπορεί να τον καταστρέψει.
Τελευταία live action ταινία του οσκαρικού σκηνοθέτη Robert Zemekis ήταν πριν από 12 χρόνια το Cast Away, αφού από τότε έχει ασχοληθεί μόνο με animation. Η επιστροφή του στο live action γίνεται με το Flight, ένα δράμα γύρω από έναν άνθρωπο που παλεύει με τις αδυναμίες του εαυτού του. Το σενάριο είναι γραμμένο από τον John Gatins (Real Steel), η δουλειά του οποίου είναι πολύ καλή. Σημαντικότερο στοιχείο της ταινίας όμως είναι η μοναδική ερμηνεία που καταθέτει ο Denzel Washington (Safe House) στον ρόλο του Whitaker. Από την στιγμή που η αφήγηση της ταινίας είναι ξεκάθαρα προσωποκεντρική με μοναδική εστίαση τον χαρακτήρα του Whitaker, η επιλογή του κατάλληλου ηθοποιού θα έκρινε την ποιότητα του αποτελέσματος. Τελικά, η επιλογή του Denzel βγάζει απόλυτα επιτυχημένο το casting καθώς είναι μοναδικός και απίστευτα εκφραστικός. Δίπλα του, σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε την Kelly Reilly (Sherlock Holmes: A Game of Shadows), τον πάντα απολαυστικό John Goodman (Argo) και τον Don Cheadle (Iron Man 3).
Το Flight είναι μια δυνατή ταινία που πραγματικά ανεβαίνει επίπεδο λόγο του πρωταγωνιστή της, η ερμηνεία του οποίου αποτελεί από μόνη της λόγο για να την δει κανείς. Αυτό αποτυπώθηκε και στα φετινά βραβεία Όσκαρ, στα οποία προτάθηκαν στις αντίστοιχες κατηγορίες τόσο ο Denzel Washington όσο και ο σεναριογράφος John Gatins.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More