Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Οι Green Day από τον Σεπτέμβρη μέχρι και τον ερχόμενο Ιανουάριο θα μας απασχολούν συνεχώς με τα καινούρια τους τραγούδια, τα οποία παρουσιάζουν σε τρεις διαφορετικούς δίσκους. Ο πρώτος κυκλοφόρησε στα τέλη του Σεπτεμβρίου με τον τίτλο “Uno!” ενώ τώρα ήρθε η στιγμή για το δεύτερο πόνημα με το όνομα “Dos!”. Το “Uno!” δεν εντυπωσίασε πολύ αν και περιελάμβανε ορισμένα καλά (εμπορικά) κομμάτια. Το punk τρίο από την Αμερική φαίνεται να είχε μεγάλο οίστρο τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να ηχογραφήσει αυτά τα τρία άλμπουμ.
Και σε αυτό τον δίσκο οι Green Day δεν παρουσιάζουν κάτι αρκετά διαφορετικό. Οι μελωδίες είναι οι συνηθισμένες που έχουμε ακούσει εδώ και χρόνια από το συγκρότημα, όπως και οι στίχοι που επαναλαμβάνονται. Με άλλα λόγια, κλασικός ήχος Green Day με τραγούδια να τα σπάνε από ενέργεια και μπαλάντες με μοναχική ηλεκτρική κιθάρα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι το άλμπουμ δεν ακούγεται. Ακούγεται και μάλιστα πολύ εύκολα. Θα ξεκινήσεις να ακούς τον δίσκο και δεν θα καταλάβεις πώς έφυγε ένα 40λεπτο. Στην ουσία, έφυγε γεμάτο με pop punk μελωδίες, με κάποιες ξεσηκωτικές στιγμές και κάποιες άλλες ήρεμες στιγμές. Επίσης, η φωνή του Armstrong φαίνεται ίδια από εκείνη του 2004 χωρίς να έχει αλλάξει πολύ. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εγχείρημα που αποφάσισαν να κάνουν οι Green Day θα μπορούσε να πάει απευθείας στα σκουπίδια και να στείλει το συγκρότημα υπερβολικά κάτω στις προτιμήσεις των οπαδών του. Όμως στην πλειοψηφία, τα τραγούδια μπορούν να σταθούν κάπως σε έναν δίσκο του βεληνεκούς των Green Day.
Εποχές “American Idiot” είναι μάλλον απίθανο να ξαναέρθουν για την αμερικανική μπάντα. Ακόμη και το “21st Century Breakdown” βρίσκεται κάποια σκαλιά πιο πάνω από τις φετινές δουλειές. Το “Dos!” δεν ενδείκνυται για πολλές ακροάσεις γιατί πολύ απλά θα το βαρεθείς πολύ γρήγορα. Συγκριτικά με το προηγούμενο “Uno!”, το πρώτο άλμπουμ είναι καλύτερο από το δεύτερο και πιστεύω πως θα είναι καλύτερο και από το τρίτο που έρχεται σε δύο μήνες.
Ένα από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα της αμερικανικής punk pop-rock σκηνής επιστρέφει στην δισκογραφική επικαιρότητα, με αφορμή την κυκλοφορία του ένατου στούντιο άλμπουμ του. Οι Green Day είναι αγαπητοί σε παγκόσμιο επίπεδο και λογικό, αφού κάθε δίσκος τους περιλαμβάνει αρκετές επιτυχίες με τις οποίες το τρίο από την Καλιφόρνια έχει χτίσει μια πλατινένια καριέρα. Μπορεί η δημοσιότητά τους να εκτοξεύθηκε το 2004 με το “American Idiot”, ωστόσο η μπάντα ηχογραφεί δίσκους από το 1990 ενώ τελευταία φορά που μας απασχόλησε δισκογραφικά ήταν το 2009. Φέτος, λοιπόν, οι Green Day είπαν να δώσουν το στίγμα τους στους τελευταίους μήνες του χρόνου και να κυκλοφορήσουν μια μουσική τριλογία μέσα σε πέντε μήνες. Ο πρώτος δίσκος με τον τίτλο “Uno!” κυκλοφόρησε και περιλαμβάνει 12 τραγούδια.
Για πολλούς μπορεί οι Green Day να ανήκουν στα εμπορικά συγκροτήματα και οι συνθέσεις τους να μην αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο μουσικά. Όπως και να έχει, οι κυκλοφορίες τους είναι υψηλής παραγωγής, όπως και το συγκεκριμένο άλμπουμ που δεν περνάει απαρατήρητο. Η δυναμική των τραγουδιών δεν λείπει και σε αυτό τον δίσκο με αρκετά κομμάτια να σου μένουν αμέσως στο μυαλό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως και εδώ τα singles δεν θα είναι λίγα την στιγμή που ήδη πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος ολοκληρωμένος, έχουν ξεπηδήσει τρία singles. Από το άλμπουμ τα σημεία που ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση είναι η αρχή και το τέλος. Δηλαδή, το εναρκτήριο “Nuclear Family” και το “Oh Love” όπου αποτελεί και το πρώτο single. Από κει και πέρα, το “Let Yourself Go” θυμίζει κάτι από παλιούς Green Day ενώ με το “Kill The Dj” η μπάντα περνάει και από άλλους μουσικούς δρόμους που δεν μας είχε συνηθίσει και πολύ. Όλα αυτά, όμως, δεν κάνουν τον δίσκο πολύ καλό. Απεναντίας, μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο κομμάτι περνάμε κάποια βαρεμάρα καθώς η ηλεκτρική κιθάρα φαίνεται ίδια σε πολλά τραγούδια.
Οι Billie Joe Armstrong, Tre Cool και Mike Dirnt επιστρέφουν για τα καλά με τον ένατο δίσκο τους και δεν μένουν εκεί. Στις 12 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το “Dos!” και η τριλογία θα κλείσει στις 14 Ιανουαρίου του 2013 με το “Tre!”. Κατά πόσο θα πετύχει αυτό το εγχείρημα δεν είμαι σίγουρος. Απλώς δεν πιστεύω πως τα επόμενα δύο άλμπουμ θα μπορούν να εντυπωσιάσουν αλλά μέχρι τότε μπορούμε να ακούσουμε το “Uno!” και να αποφασίσουμε αν είναι ένας όμορφος δίσκος, διότι δεν είναι εύκολο να βγάλεις αυτό το συμπέρασμα ακούγοντας τα καινούρια τραγούδια, τα οποία δεν αποτελούν κάτι το τρομερό.
