Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011

Paul

Δύο Βρετανοί, ο Graeme Willy και ο Clive Gollings, ταξιδεύουν στην Αμερική για να επισκεφτούν την Comic on και να περάσουν από όλες τις τοποθεσίες που έχουν σχέση με εξωγήινους, όπως Area51 και Roswell. Στο ταξίδι τους όμως, θα συναντήσουν τον Paul, έναν εξωγήινο που φοράει κοντά παντελόνια, καπνίζει χόρτο και βρίζει μανιωδώς. Ο Paul όμως καταζητείτε από την Αμερικανική κυβέρνηση και έτσι ο Clive και ο Graeme θα τον βοηθήσουν να γυρίσει σπίτι του.
Το Paul είναι η τρίτη ταινία του αχτύπητου δίδυμου των Simon Pegg και Nick Frost (Shaun of the Dead , Hot Fuzz). Οι τρομεροί κωμικοί από την Αγγλία προσπαθούν να ακολουθήσουν τον δρόμο που οι ίδιοι χάραξαν με τις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά η απουσία του τρίτου της ομάδας, του σκηνοθέτη Edgar Wright, και η αντικατάστασή του με τον Αμερικανό Greg Mottola, είναι ιδιαίτερα εμφανής και μάλλον όχι επιτυχημένη, καθώς στο Paul έχει μειωθεί το υπερβολικά καμένο χιούμορ που χαρακτήριζε τους Simon Pegg και Nick Frost και έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους δεύτερους χαρακτήρες, όπως τον αθυρόστομο Paul και την υπερβολικά θρησκευόμενη Ruth. Πέρα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των Simon Pegg και Nick Frost, στην ταινία βλέπουμε και την Kristen Wiig (Bridesmaids), τον John Carroll Lynch (Shutter Island, Gran Torino, Zodiac) αλλά και την Sigourney Weaver (Avatar, The Village, Alien).
Το Paul προσπαθεί να συνεχίσει την πετυχημένη συνταγή των ταινιών των Simon Pegg και Nick Frost, αλλά ταυτόχρονα θέλει να γίνει και ταινία για όλη την οικογένεια, πράγμα που δεν γίνεται και γιαυτό επέρχονται συγκαταβάσεις. Παρόλαυτα, η τρομερή ενέργεια που βγάζει το δίδυμο των πρωταγωνιστών είναι αρκετή για να περάσει κανείς καλά βλέποντας το Paul.

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011

The Raveonettes - Raven In The Grave

Σε λίγο καιρό κλείνουν μια 20-ετία στο μουσικό στερέωμα και αποτελούν από τα λίγα σχήματα που εξακολοθούν να δημιουργούν μέχρι και σήμερα φοβερές μουσικές. Φυσικά μιλάμε για το ντουέτο από τη Δανία, τους Raveonettes. Πιστοί στο ραντεβού τους ανά δύο χρόνια, οι Sune Rose Wagner και Sharin Foo κυκλοφορούν το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο “Raven In The Grave”. Αλλαγή πλεύσης για το γκρουπ, καθώς στο συγκεκριμένο δίσκο αφήνουν τις ηλεκτρικές κιθάρες και μπαίνουν σε πιο σκοτεινά μονοπάτια.
Αρχή με το “Recharge & Revolt”, ένα όμορφο κομμάτι και γρήγορο, με την κιθάρα και τα ντραμςνα δίνουν το δυναμικό τέμπο. Η συνέχεια γίνεται πιο σκοτεινή. Το “War In Heaven” σε καθοδηγεί αμέσως σε πιο dark μελωδίες, οι οποίες μαζί με τα φωνητικά της Sharin σου προκαλούν και μια γεύση μελαγχολίας. Όλος ο δίσκος κυμαίνεται στο ίδιο ύφος. Αξίζει προσοχή το “Apparitions” και το “Ignite”, τα οποία μόνο άσχημα τραγούδια δεν είναι. Γενικά το άλμπουμ είναι μικρής διάρκειας με τα 9 τραγούδια να μην ξεπερνούν τα 40 λεπτά. Βέβαια ένα τόσο σκοτεινό δίσκο δεν θα μπορούσες να τον ακούσεις επί μια ώρα.

Ίσως το “Raven In The Grace” να μην μείνει χαραγμένο στην καρδιά των φαν του ντουέτου,  ωστόσο το μόνο που μπορείς να πεις στους Raveonettes είναι συγχαρητήρια, γιατί δεν ακολουθούν τα σίγουρα μονοπάτια. Σίγουρα δεν θα ακούσεις δίσκο όπως το αριστουργηματικό “Pretty In Black” αλλά γνωρίζεις πως οι Δανοί ξέρουν να σου προσφέρουν όμορφες μελωδίες που θα σε ταξιδέψουν.

Τρίτη 16 Αυγούστου 2011

RED

Ο Frank Moses είναι συνταξιούχος εκτελεστής της CIA και ζει ήρεμα πια, καλώντας καθημερινά την Sarah, τηλεφωνήτρια στο γραφείο συνταξιοδότησής του. Μια μέρα θα δεχθεί επίθεση στο σπίτι του από μια ομάδα εκτελεστών, και αφού απαγάγει, για το δικό της καλό, την Sarah, θα προσπαθήσει να βρει ξανά τα μέλη της παλιάς του ομάδας, για να ανακαλύψει ότι κάποιος τους θέλει όλους νεκρούς. Τα μέλη της ομάδας όμως, είναι συνταξιοδοτημένοι και πολύ επικίνδυνοι.
Το RED (Retired, Extremely Dangerous) βασίζετε στο ομότιτλο graphic novel αλλά το δίδυμο Jon Hoeber και Erich Hoeber έχουν αλλάξει αρκετά την ιστορία και από την σκοτεινή σοβαρή ιστορία του novel φτιάξανε μια καταπληκτική action κωμωδία. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Robert Schwentke (The Time Traveler's Wife, Flightplan) ο οποίος με ένα τρομερά δυνατό cast στα χέρια του δημιούργησε ένα νέο Ocean’s που ίσως και να το ξεπέρασε στο κωμικό στοιχείο τουλάχιστον. Η ταινία προφανώς βασίζετε πάνω στην καταπληκτική δουλεία που έχει γίνει στο casting και στην τρομερή χημεία που έχουν μεταξύ τους οι επίλεκτοι ηθοποιοί. Ο Bruce Willis (Surrogates, Planet Terror, Sin City) υποδύεται τον Frank Moses, έναν χαρακτήρα που ταιριάζει απόλυτα στον πολύ σκληρό για να πεθάνει Bruce, με απίστευτες πολεμικές ικανότητες αλλά και αστείες ποζεράδικες ατάκες. Ο Morgan Freeman (The Dark Knight, The Shawshank Redemption, Se7en) δεν θα πάψει ποτέ να βγάζει σοβαρότητα και σοφία την ίδια ώρα που θα χαμογελάει χαρακτηριστικά και θα αδειάζει γεμιστήρες, στον ρόλο του Joe Matheson, ενώ ο John Malkovich (Being John Malkovich, Burn After Reading, Changeling), είναι ο John Malkovich, καθώς σε κάθε σκηνή του παρανοϊκού Marvin Boggs κλέβει την παράσταση.
Το RED είναι η απόλυτη action comedy ταινία, αφού κρατάει αρκετά καλά την ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την δράση, ενώ η ομάδα των ηθοποιών δίνει ρεσιτάλ. Η ταινία αυτή δημιουργήθηκε για να προσφέρει καθαρή διασκέδαση και το καταφέρνει πανηγυρικά.

Κυριακή 14 Αυγούστου 2011

Ελελεύ – Ελελεύ

Επίθεση χωρίς εχθρικά συναισθήματα ενάντια σε ότι μας «χαλάει». Αυτή την ερμηνεία έχουν δώσει οι Ελελεύ για το όνομά τους. Όλα ξεκίνησαν από τον Βαγγέλη Βέκιο, μέλος των Μουσικών Ταξιαρχών, όπου μαζί με τους Αλέκο Αράπη, Χρήστο Καψαλάκη και Μαρία Πανοσιάν σχημάτισαν το εν λόγω μουσικό συγκρότημα. Το ομώνυμο άλμπουμ του αθηναϊκού γκρουπ έκανε αίσθηση, χωρίς την μεγάλη προώθηση. Οι καλοί δίσκοι δεν είναι δύσκολο να γίνουν και γνωστοί. Έτσι, η τετραμελής μπάντα δημιούργησε την πρώτη της ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της.

Καθαρό ροκ με δυνατές τις παρουσίες της ηλεκτρικής κιθάρας και των ντραμς αλλά και το πάντρεμα με την παραδοσιακή ελληνική μουσική θα βρούμε στον δίσκο. Σε αρκετά σημεία συναντούμε μπουζούκι και μπαγλαμά,με το αποτέλεσμα να είναι πολύ όμορφο. Φυσικά, με την πρώτη ακρόαση θα σου μείνει η καταπληκτική φωνή της Μαρίας Πανοσιάν.
Στο ίδιο ύφος κυλάει ολόκληρο το άλμπουμ με ξεκίνημα με το «Ο κόσμος που έσπαγε». Συνέχεια με το «Έλα» και το «Μη βιαστείς», αλλά και την «Κοκκινοσκουφίτσα», ένα τραγούδι με πολύ έξυπνους στίχους. Το «Δεμένοι» ξεχωρίζει από τον δίσκο,όπως και το «11 Σεπτέμβρη» προς το κλείσιμο του «Ελελεύ».
Ένας δίσκος που αξίζει να κάτσεις να τον ακούσεις. Οι στίχοι που έχουν να σου πουν πράγματα, σε συνδυασμό με την όμορφη και απλή ροκ σχηματίζουν ίσως το καλύτερο ντεμπούτο άλμπουμ για ένα συγκρότημα.

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

Larry Crowne –Η περίπτωση Λάρι Κράουν


Ο Λάρι Κράουν (Τομ Χανκς) είναι ένας 50αρης υπάλληλος ενός καταστήματος, όταν κάποια μέρα εντελώς ξαφνικά του ανακοινώνουν ότι απολύεται. Έχοντας στην πλάτη του πολλά χρέη και μη γνωρίζοντας τι να κάνει, πιστεύει πως ήρθε η κατάλληλη στιγμή για μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή του. Έτσι, αποφασίζει να επιστρέψει στα θρανία και στο πανεπιστήμιο.
Στο πανεπιστήμιο θα κάνει καινούριες παρέες, θα θυμηθεί τα νιάτα του και θα κάνει βόλτες με τη βέσπα. Μέχρι να δει την καθηγήτρια του (Τζούλια Ρόμπερτς), μια σνομπ γυναίκα με μερσεντες, συνεχείς ημικρανίες και έναν κατεστραμένο γάμο. Ο Λάρι Κράουν αρχίζει σιγά σιγά να νιώθει μια έλξη για την καθηγήτρια του, η οποία όμως δεν του δίνει καμία απολύτως σημασία. Ταυτόχρονα, αναγκάζεται να πιάσει δουλειά για να τα βγάλει πέρα. Μέχρι που οι σχέσεις μεταξύ φοιτητή και καθηγητριας γίνονται όλο και πιο καλές και στο τελος καταλήγουν να βρίσκονται μαζί.
Μια ρηχή και απλή ταινία που ούτε για ένα ήσυχο καλοκαιρινό βράδυ δεν είναι. Από την αρχή γνωρίζεις ακριβώς τι θα γίνει. Ωστόσο, το κακό είναι ότι ενώ μπορεί να ξέρεις τι θα συμβεί, η ταινία δεν κάνει αυτό το μιαμισάωρο όμορφο, κάνοντας τον θεατή να πεθάνει από τη βαρεμάρα του. Ο Τομ Χανκς βρίσκεται και στην θέση του σκηνοθέτη,ενώ στο σενάριο το χεράκι της έχει βάλει και η Νία Βαρδάλος (αυτο δεν ξέρω αν είναι καλο...). Τώρα, βέβαια, κάποιος μπορεί να δει μέσα από τη συγκεκριμένη ταινία τη διάθεση για αλληλεγγύη προς το συνάνθρωπο και τον αντικαταναλωτισμό. Και πάλι,δεν πιστεύω πως είναι ταινία που πρέπει να τρέξεις να την δεις.

Τετάρτη 10 Αυγούστου 2011

Lolek – Αχινός



Αλλάζοντας άρδην την μουσική πορεία που άρχισε να χαράζει πέρσι με το αγγλόφωνο  “Alone”, ο Lolek (Γιάννης Αναγνωστάτος) παρουσιάζει τον δεύτερο δίσκο του, με τίτλο «Αχινός». Τα βαλς του πρώτου άλμπουμ δίνουν τη θέση τους στον ηλεκτρισμό και τους λιγότερο αθώους στίχους. Εμπνευσμένος απο μεγάλους  Έλληνες ποιητές, αφήνει τα ξενόγλωσσα στιχάκια και πηγαίνει στα ελληνικά.
 Ο «Αχινός» είναι ένα δεμένο άλμπουμ, από το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο στο «Μείνε Ατάραχος». Με φανταστικές μουσικές και απλούς στίχους, ο Λόλεκ έχει το χάρισμα να κάνει ένα καλό τραγούδι, τρομερά φανταστικό. Η συνέχεια ανήκει στον «Καλλιτέχνη» και στο «Δεν αρκεί». Ηλεκτρικά στοιχεία άψογα δεμένα με ηλεκτρονικές  μελωδίες ενώνονται με την βαριά φωνή του καλλιτέχνη, χαρίζοντας τραγούδια υψηλού επιπέδου. Προς το κλείσιμο του «Αχινού» το ατμοσφαρικό «Κανενός» προετοιμάζει το έδαφος για το φινάλε με τα «Κεριά» του Καβάφη. Πιστεύω πως δεν γινόταν να μην «βουτήξει» ο Λόλεκ σε στίχους του συγκεκριμένου ποιητή.
Βιωματικοί στίχοι, εσωστρεφής μελωδία. Αυτά ολοκληρώνουν το πορτρέτο του «Αχινού». Ένας δίσκος που θα τον λατρέψεις ή θα τον μισήσεις. Θα τον ακούς συνεχώς ή θα τον βαρεθείς απο τη πρώτη στιγμή. Ωστόσο, οι στίχοι δεν πιστεύω να μην σε κάνουν να κολλήσεις. Ελπίζω η έμπνευση το Λόλεκ να συνεχίσει αμείωτα να κάνει τη δουλειά της.

Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011

Priest

Οι βρικόλακες είναι σε έναν ατέλειωτο πόλεμο με τους ανθρώπους εδώ και αιώνες. Η Εκκλησία όμως αποκτά ένα νέο τάγμα, τους Ιερείς, μια ομάδα ειδικά εκπαιδευμένων δολοφόνων βρικολάκων, και με αυτούς η ανθρωπότητα νικάει τους βρικόλακες. Οι άνθρωποι ζουν μέσα σε πόλεις-φρούρια ενώ οι εναπομείναντες βρικόλακες μένουν σε καταφύγια μακριά από τις πόλεις. Οι Ιερείς όμως αδυνατούν να ενταχθούν στην κοινωνία και παραγκωνίζονται. Μια οικογένεια που έχει αποφασίσει να ζει έξω από την πόλη, μακριά από την απολυταρχική εξουσία της εκκλησίας, πέφτει θύμα μιας ομάδας βρικολάκων και η κόρη της οικογένειας απαγάγετε. Τότε, ο Ιερέας θείος της μικρής θα αποφασίσει να πάει ενάντια στην εκκλησία και να κυνηγήσει τους απαγωγείς για να σώσει την μικρή.
Το Priest είναι η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Scott Charles Stewart, μετά το πολύ κακό Legion. Δυστυχώς, η αλήθεια είναι, πως το Priest δεν ξεφεύγει και πάρα πολύ από την μετριότητα της προηγούμενης δουλειάς του σκηνοθέτη, που είχε παρόμοιο σενάριο, ίδια σκηνοθεσία και ίδιο πρωταγωνιστή. Η προϊστορία της ταινίας αναλύετε μέσα από ένα ωραίο τρίλεπτο animation, όπως επιβάλετε αφού η ταινία βασίζετε στο ομότιτλό comic και χτίζει σχετικά επιτυχημένα έναν φουτουριστικό κόσμο με μια πόλη φυλακή και την εκκλησία για δυνάστη. Η εισαγωγή της ταινίας μπορεί να θεωρηθεί μέχρι και επιτυχημένη, αλλά από την στιγμή που ο Ιερέας ξεκινήσει το ταξίδι του για εύρεση της μικρής ανιψιάς του, ξεκινάνε και τα προβλήματα της ταινίας. Το Priest ως action ταινία πρέπει να κριθεί από τις σκηνές δράσης του, και εκεί η ταινία αποτυγχάνει παταγωδώς, αφού τα πολύ φθηνά cgi στους βρικόλακες φαίνονται πολύ άσχημα και κάποιες επιλογές στις μάχες φαντάζουν τουλάχιστον αστείες. Το cast, πέρα από τον Paul Bettany που βλέπουμε στον ρόλο του πρωταγωνιστή Ιερέα, περιλαμβάνει αρκετούς σχετικώς αναγνωρίσιμους ηθοποιούς, όπως τον Karl Urban (Red, The Chronicles of Riddick, The Lord of the Rings) στον ρόλο του κακού πρώην Ιερέα, την Maggie Q (Mission: Impossible III, Live Free or Die Hard) στον ρόλο της Ιέρειας που θα βοηθήσει τον πρωταγωνιστή, και τον Cam Gigandet (Burlesque, Easy A, The Unborn) στον ρόλο του φίλου της απαχθείσας κοπέλας. Οι επιλογές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν επιτυχημένες, ειδικά του Cam Gigandet ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν προσπάθησε να πείσει για τον χαρακτήρα του.
Το Priest κανονικά ανήκει στις ταινίες που σου προσφέρουν μια κάποια απόλαυση μέσα από τις σκηνές μάχης και δράσης που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της διάρκειάς τους. Δυστυχώς, το Priest αποτυγχάνει παταγωδώς σε αυτό και όποιος την δει, πολύ λίγο μετά τα 87 της λεπτά θα την έχει ήδη ξεχάσει.

Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Μωρά Στη Φωτιά – Cougar Baby-Smoking Rabbit

1985 και τρεις φίλοι από τη Βέροια αποφασίζουν να ενώσουν τις μουσικές δυνάμεις τους και να ηχογραφίσουν κάποια τραγούδια. Αποτέλεσμα αυτών των ηχογραφήσεων είναι το «Μωρά στη φωτιά» που κυκλοφορεί το 1987. Έκτοτε, εξαφανίστηκαν και επανέρχονται στο προσκήνιο 12 χρόνια αργότερα με το «Θεατρίνοι». Στίχοι για πολλούς σκληροπυρηνικούς και με πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο. Τα Μωρά στη Φωτιά ίσως αποτελούν το μοναδικό συγκρότημα που τα τραγούδια του έχουν γίνει γνωστά με 3 μονάχα δίσκους και χωρίς την mediaκή προώθηση που ακολουθούν άλλοι καλλιτέχνες. Φέτος κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ τους, με τίτλο «Cougar baby-Smoking rabbit».
Ο δίσκος κυμαίνεται στο ίδιο ύφος του γκρουπ, που κρατάει εδώ και χρόνια, αν και το άνοιγμα με το «Μοιραίο Καραβάνι» δεν σε παραπέμπει στα «Μωρά» που έχουμε συνηθίσει να ακούμε. Συναντούμε πνευστά που ποτέ δεν υπήρχαν στα προηγούμενα άλμπουμ, ωστόσο τα ηλεκτρικά και δυνατά σημεία επικρατούν και έτσι, δεν «ξενερώνει» ένας φανατικός ακροατής του συγκροτημάτος. «Το τελευταίο SOS» ξεχωρίζει για το κιθαριστικό του μέρος, ενώ στη «Χλωμή Φωτιά» ο Στέλιος Σαλβαδόρ Παπαϊωάννου με τα φωνητικά του σε κάνει να επιστρέφεις σε παλιές εποχές («Μανιφέστο», «Βαβυλωνία»). Στη συνέχεια, έρχεται η μπαλάντα με τον ομώνυμο τίτλο, μια πολύ όμορφη στιγμή του άλμπουμ. Τα πνευστά θα τα συνατήσουμε και στη συνέχεια, στα «Βρώμικα Λεφτά».
Αν τον συγκεκριμένο δίσκο, τον κυκλοφορούσε συγκρότημα με όνομα πλην του «Μωρά στη Φωτιά», θα μιλάγαμε για έναν ανέλπιστα όμορφο δίσκο. Ωστόσο, αν περιμένεις κάτι απο το γκρουπ που ονομάζεται «Μωρά στη Φωτιά», αυτα τα 8 τραγούδια δεν είναι και το καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν πέρασε η εποχή των «Μωρών». Γνωρίζω, όμως, ότι πάντα θα ακούω τα καταπληκτικά τους τραγούδια από τη χρυσή εποχή τους.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More