Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2011

TrollHunter / 17ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Thomas, η Johanna και ο Kalle είναι μια ομάδα φοιτητών που προσπαθούν να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ στην Νορβηγία, με θέμα διάφορες ξαφνικές καταστροφές που γίνονται στην περιοχή και που οι αρχές ρίχνουν τις ευθύνες στις άγριες αρκούδες. Στην προσπάθειά τους αυτή θα γνωρίσουν τον Hans, έναν μυστηριώδη τύπο που στην αρχή θα πιστέψουν πως είναι παράνομος κυνηγός. Ο Hans όμως, θα τους αποκαλύψει πως οι Σκανδιναβικοί θρύλοι για τα Troll κρύβουν μεγάλες αλήθειες που η Νορβηγική κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να τις κρύβει από τον λαό.
Τα Troll σύμφωνα με την ταινία είναι τεράστια, χαζά τέρατα που ζουν περιορισμένα από την κυβέρνηση. Έχουν δικές τους κατηγορίες σύμφωνα π.χ. με το πόσο εχθρικά είναι και πετρώνουν, ή εκρήγνυνται μερικές φορές, στο φως του ήλιου. Ο σκηνοθέτης Andre Ovredal με την δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά καταφέρνει να αποκομίσει πολλούς φανατικούς για την δουλειά του, ενώ πολλοί χαρακτηρίζουν το Troll Hunter μία μείξη των The Blair Witch Project και Cloverfield. Η αλήθεια είναι πως το Troll Hunter είναι ένα mockumentary που βασίζετε πολύ στην αληθοφάνεια των πραγμάτων αλλά υστερεί, παρόλη την χαρακτηριστική τακτική με την κάμερα στο χέρι, στην δημιουργία αγωνίας στον θεατή και στο δέσιμο του με τους χαρακτήρες του έργου.
Ο Andre Ovredal ήθελε να συνδυάσει την αληθοφάνεια με κάποιες μικρές δόσεις χιούμορ, γιαυτό και στον πρωταγωνιστικό ρόλο βλέπουμε τον Otto Jespersen, γνωστό κωμικό της χώρας του. το οποίο όμως δεν βγήκε στην οθόνη όπως θα ήθελε. Οι σκηνές με τα τοπία της Νορβηγίας είναι καταπληκτικές ενώ τα Troll, που κάνουν την εμφάνισή τους από πολύ νωρίς στην ταινία, σε κάποιους μπορεί να φανούν αστεία καθώς μόνο τρόμο δεν μπορούν να προκαλέσουν, αλλά εξαρχής η προοπτική του Ovredal ήταν αυτά τα “τέρατα” να μοιάζουν περισσότερο με χαζά ζώα που σε κάποιο σημείο σε κάνουν να τα λυπάσαι κιόλας.
Το TrollHunter έχει ήδη κερδίσει τόσους φανατικούς σε όλο τον κόσμο που το Hollywood έτρεξε να αγοράσει τα δικαιώματα για remake. Παρά κάποια ερασιτεχνικά λάθη, η ταινία έχει κάποιες ωραίες ιδέες και πολύ πειστική απεικόνιση.

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Submarine / 17ες Νύχτες Πρεμιέρας

Βρισκόμαστε στο Σουόνσι της Ουαλίας και διανύουμε τη δεκαετία του ’90. Ο 15χρονος Όλιβερ Τέϊτ (Craig Roberts) ζει με τους γονείς του ήσυχα και καλά, μέχρι που έρχεται να εγκατασταθεί στη διπλανή μονοκατοικία ένας παλιός φίλος της μητέρας του (Sally Hawkins). Τότε, αρχίζει η σχέση μεταξύ της μητέρας του και του παλιού της φίλυο να αναζοπυρώνεται. Βγαίνουν βόλτες μαζί, τον παρακολουθεί στις παραστάσεις που δίνει, καθώς είναι δάσκαλος χορού. Ο πατέρας (Noah Taylor) μένει απαθής σε αυτό που συμβαίνει, μια και τον ενδιαφέρουν μόνο οι διαλέξεις του περί του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Ωστόσο, ο Όλιβερ δεν το αφήνει έτσι και κάνει τα πάντα για να σώσει το γάμο των γονιών του.
 Κάπου εκεί, όμως, έρχεται ο έρωτας για τον 15χρονο, ο οποίος έρωτας ονομάζεται Τζορντάνα (Yasmin Paige). Θέλει πριν τα επόμενα γενέθλιά του, να χάσει την παρθενιά του, και για αυτό η μόνη που «αξίζει» για τον ίδιο τον Όλιβερ είναι η Τζορντάνα. Ενώ ζει τον μεγάλο – και πρώτο – έρωτα της ζωής του, έρχεται στο δίλημμα, να αφήσει πίσω τη σχέση του με την συμμαθήτριά του και να ασχοληθεί με την κρίση που έχει ξεσπάσει στο γάμο των γονιών του ή το αντίθετο; Επιλέγει το πρώτο και έτσι αναπόφευκτα η Τζορντάνα απογοητευμένη από τον Όλιβερ που δεν της στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της, απομακρύνεται από κείνον. Από την άλλη, καταφέρνει, όμως, να σταθεί κοντά στους γονείς του και τελικά να σώσει την οικογένειά του από την κρίση που υπήρχε στο γάμο. 
 Με πολλά στοιχεία κωμωδίας, ο Richard Ayoade - στο ντεμπούτο του στον κινηματογράφο – μας παρουσιάζει μια γλύκιά δραματική ιστορία, από το ομώνυμο βιβλίο του Joe Dunthorn. Όμορφη σκηνοθεσία και φωτογραφία, με τρομερά τοπία να συνθέτουν το κολάζ της ταινίας. Η μουσική δεν γινόταν να είναι κακή, μια και την έχει επιμεληθεί ο Alex Turner των Arctic Monkeys, και προσδίδει τόνο συγκίνησης στις «δυνατές» στιγμές του φιλμ. Δικαίως πρέπει να θεωρείται από τις καλές ταινίες του 2011 και μια ταινία που αξίζει να δείτε. 

Matching Jack / 17ες Νύχτες Πρεμιέρας

Στην αρχή του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας συναντάμε στις πρώτες προβολες (από τις 175 συνολικά) το “Matching Jack”. Μια ταινία για την αγάπη, την ελπίδα και τη ζωή, η οποία ποτέ δεν μας τα φέρνει όπως θα θέλαμε. Η Marissa (Jacinda Barrett) μαθαίνει πως ο γιος της, Finn (Kodi Smit McPhee), χτυπήθηκε από την ανίατη ασθένεια, τον καρκίνο. Εκεί που προσπαθεί να ορθοποθήσει στα πόδια της, μετά το σοκ που υπέστη, συνηδητοποιεί ότι ο άντρας της David (Richard Roxburgh) την απατά, και μάλιστα πολλά χρόνια. Χάνει τη γη μέσα από τα πόδια της και δεν μπορεί να κάνει απολύτως τιποτα. Δίνοντας βάρος στο παιδί της, χωρίζει και προσπαθεί να αντιμετώπισει το σκόπελος που ονομάζεται καρκίνος.
 Έτσι, πηγαίνει το γιο της στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύονται παιδιά με την ίδια ασθένεια. Εκεί θα συναντήσει τον Connor (James Nesbitt), ο οποίος βρίσκεται και αυτός για τον ίδιο λόγο εκεί, ο γιος του πάσχει από τη νόσο. Θα βρεθούμε μπροστά, τότε, σε καθημερινές δραστηριότητες των παιδιών που έχουν γίνει φίλοι, αλλά και σε συνεχείς μάχες που δίνουν κατά καιρό, όταν ταλαιπωρούνται από την ασθένεια. Ο Connor πολύ πιο ψύχραιμος από τη Marissa, προσπαθεί να κάνει το παιδί του να γελάσει και να ξεχαστεί από αυτό τον λαβύρινθο. Έτσι, πατέρας και μητέρα έρχονται πιο κοντά, αποκτούν μια πιο οικεία σχέση, δίνοντας ο ένας στον άλλον δύναμη για το μέλλον. Μέσα από αυτή τη σχέση θα δούμε τη ψυχολογική δύναμη που μπορεί να αντλήσει ο άνθρωπος, την αγάπη αλλά και την ελπίδα.
Η ζωή αποτελείται από χαρούμενες στιγμές αλλά και από άσχημες, επίπονες φάσεις. Η ελληνο-αυστραλέζα Nadia Tass μας δείχνει το ταξίδι προς την αγάπη και το ταξίδι προς τον θάνατο. Ωστόσο, μας παρουσιάζει πως τις κακουχίες της ζωής μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε με την ελπίδα που έχουμε. Το “Matching Jack” θα σε κάνει να κλάψεις και να αναθεωρήσεις για το πως πρέπει να βλέπουμε τη ζωή.

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011

Melancholia

Η Justine παντρεύεται τον αγαπημένο της σε μια μεγαλοπρεπή γαμήλια δεξίωση στην έπαυλη της αδερφής της, Claire. Η Claire έχει στήσει μια καταπληκτική και πανάκριβη βραδιά για την αγαπημένη της αδερφή αλλά γρήγορα, τα ψυχολογικά προβλήματα της Justine θα καταστρέψουν την βραδιά και τον γάμο. Η κατάσταση της Justine χειροτερεύει αλλά μαζί εμφανίζετε και μια απειλή για όλη την ανθρωπότητα, ο πλανήτης Melancholia, ο οποίος κατευθύνετε προς την Γη με τους “αληθινούς” επιστήμονες να καθησυχάζουν τον κόσμο πως θα μας προσπεράσει αλλά την Claire να πιστεύει πως ο κίνδυνος είναι πραγματικός.
Ο Lars Von Trier έχει παραδεχτεί πως έχει υποφέρει στο παρελθόν και ο ίδιος από μελαγχολία, μια μάστιγα του σύγχρονου κόσμου. Στη νέα του ταινία η μελαγχολία και τα ψυχολογικά προβλήματα καταστρέφουν την ζωή της Justine ενώ η Melancholia κατασπαράζει όλον τον πλανήτη. Η ταινία χωρίζετε σε δύο μέρη, το πρώτο με τίτλο το όνομα της Justine έχει να κάνει με τα γεγονότα κατά την διάρκεια του γάμου της και την σταδιακή κατάρρευση της ίδιας και τις υγιούς εικόνας που είχε προς τα έξω, αλλά και της δεξίωσης που με πολύ κόπο, και χρήμα, έχει οργανώσει η αδερφή της Claire. Στο δεύτερο μέρος με τίτλο το όνομα της Clair,η “φυσιολογική” αδερφή προσπαθεί να κάνει το καλύτερο για την Justine αλλά και να παλέψει με τους φόβους της για την επικίνδυνη προσέγγιση του πλανήτη Melancholia, παρόλη την σιγουριά που δείχνει ο πλούσιος και μελετητής άντρας της.
Η Melancholia είναι η πιο εμπορική ταινία του Trier χωρίς όμως να κάνει συμβιβασμούς στην τεχνοτροπία του, με τον αργό ρυθμό του έργου να δίνει έμφαση στους χαρακτήρες του και την τόσο επιτυχημένα διαλεγμένη μουσική του Wagner να βγάζει έναν τρομερό ρομαντισμό από μια, καταπληκτικά φωτογραφημένη, σκηνή απόλυτης καταστροφής. Στους δύο εξίσου πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε την Kirsten Dunst (Spider-Man,Eternal Sunshine of the Spotless Mind) στον ρόλο της προβληματικής Justine και την Charlotte Gainsbourg (The Tree, Antichrist) στον ρόλο της Clair. Το cast ακόμα περιλαμβάνει τον Kiefer Sutherland (24, Dark City), την Charlotte Rampling (Never Let Me Go, The Duchess) , τον John Hurt(The Elephant Man, V for Vendetta ) και τους πατέρα Stellan (Good Will Hunting, Pirates of the Caribbean, Thor ) και γιό Alexander Skarsgård (True Blood).
Η νέα ταινία του Lars Von Trier ακολουθεί τα ψυχολογικά μονοπάτια των προηγούμενων δουλειών του, έχοντας αφήσει πίσω όμως την πρόκληση που έβγαζε με το Antichrist, ίσως γιατί πήρε πιο σοβαρά το πρόβλημα της κατάθλιψης και των ψυχολογικών ασθενειών. Όση προκλητικότητα όμως άφησε έξω από την ταινία του, τόση αποφάσισε να επιδείξει ο ίδιος στην διάρκεια του φεστιβάλ των Καννών όπου και παιζόταν η ταινία του. Το Melancholia είναι ένα ρομαντικό αλλά και πεσιμιστικό έπος που θα το λατρέψουν κάποιοι και θα μισήσουν κάποιοι άλλοι, όπως ακριβώς γίνετε και με τον εκκεντρικό σκηνοθέτη του άλλωστε.

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011

R.E.M. – Collapse Into Now


Έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές ακούγοντας τραγούδια τους. Τρεις ολόκληρες δεκαετίες βρίσκονται στο μουσικό στερέωμα της ροκ σκηνης και συνεχίζουν απτόητοι και για την τέταρτη δεκαετία. Πολλά χρόνια με αμέτρητους δίσκους, πάρα πολλές επιτυχίες και τραγούδια που έχουν αφήσει ιστορία. Οι R.E.M. βρίσκονται εδώ και μας παρουσιάζουν το 15ο άλμπουμ τους, με τίτλο “Collapse Into Now”. Οι Peter Buck, Mike Mills και Michael Stipe γνωρίζουν πολύ καλά τι εστί ροκ, μια και το εχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, και φέτος δείχνουν πως δεν ξέχασαν να κυκλοφορούν όμορφα τραγούδια. Πολλοί θα πίστευαν οτι το αμερικανικο συγκρότημα που δημιουργήθηκε στην Γεωργία δεν θα αντέξει να κυκλοφορεί άλλους δίσκους, πόσω μάλλον όμορφους δίσκους. Το τρίο, όμως, κυκλοφόρησε στα μέσα του 2011 ένα ακόμη άλμπουμ.
Το “Collapse Into Now” είναι ένας από τους ομορφότερους δίσκους που έχουν βγει φέτος. Και αυτό γιατί καταλαβαίνεις αμέσως τον ώριμο ήχο του συγκροτήματος, χωρίς κάτι εξιζητημένο στις μελωδίες. Ο δίσκος ανοίγει με ένα ωραίο τραγούδι, το “Discoverer”, όπου ξεχωρίζει αμέσως γιατί τα ηλεκτρικά στοιχεία του. Ένα δυνατό κομμάτι για έναν δυαντό δίσκο. 
 Ο ρυθμός γίνεται ακόμη «πορωτικός» με το “All The Best”, ενώ το “Uberlin” έρχεται να απογειώσει το άνοιγμα του άλμπουμ. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί και το πρώτο single του “Collapse Into Now”, και όχι άδικα, καθώς ξεχωρίζει με την πρώτη ακρόαση. Το “Oh My Heart” είναι η ήρεμη στιγμή με τα πνευστά να παίρνουν την σκυτάλη και τα δεύτερα φωνητικά να του δίνουν άλλη διάσταση. Στα μέσα του δίσκου συναντούμε τη μπαλάντα “Walk It Back”, ενώ αμέσως μετά μας ξαναγυρνούν στις ηλεκτρικές κιθάρες και τα δυνατά κρουστά με το “Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter”. Το κλείσιμο του άλμπουμ δεν χάνει καθόλου από το ρυθμό των προηγούμενων κομματιών, όπως θα παρατηρήσουμε στο “That Someone Is You”.
Χαίρεσαι να βλέπεις και προπαντός να ακούς τους R.E.M. γιατί ξέρεις ότι δεν κυκλοφορούν κάτι χωρίς να είναι πραγαμτικά έτοιμο, απλώς για να έχουν ένα παραπάνω δίσκο στο ενεργητικό τους. Και να σταματήσουν στη παρούσα χρονική περίοδο, το «καθήκον» τους το έχουν πράξει και με το παραπάνω. Γιατί πολύ απλά έχουν βγάλει τραγούδια που τραγουδήθηκαν, τραγουδιούνται, θα τραγουδιούνται και έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους στη μουσική ιστορία της ροκ.


Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011

Biutiful

Ο Uxbal έχει δύο παιδιά και μια σύζυγο που τον απατάει με τον αδερφό του. Μαθαίνει ότι έχει καρκίνο και πως του μένουν δύο μήνες ζωής. Σε αυτούς τους δύο μήνες θα προσπαθήσει να βάλει την ζωή του σε τάξη, γιατί ξέρει πως τα παιδιά του μετά τον θάνατό του θα είναι απροστάτευτα. Τα προβλήματα όμως αντί να μειωθούν θα πολλαπλασιαστούν στη ζωή του Uxbal, καθώς στην ζωή του οι δύο μήνες δεν είναι αρκετοί για να διορθώσει όλους τους προηγούμενους.
Η νέα ταινία του Alejandro Gonzalez Inarritu (Amores Perros, 21 Grams, Babel) δεν ξεφεύγει καθόλου από το γνωστό καταθλιπτικό, καταστροφικό ύφος τους σκηνοθέτη, αντιθέτως στο Biutiful ο σκηνοθέτης αναδεικνύει την ανορθόγραφη “ομορφιά” της δυστυχίας περισσότερο από κάθε άλλη του ταινία. Ο Uxbal, ως κλασικός ήρωας του σκηνοθέτη, θα βιώσει ένα τραγικό δράμα με απανωτές συμφορές που φαίνονται υπερβολικές αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Μέσα από το προσωπικό δράμα του Uxbal όμως, ο Inarritu μας εμφανίζει μια άλλη Βαρκελώνη, πολύ διαφορετική, πιο σκοτεινή από αυτή που βλέπουμε στους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Τα προβλήματα της λαθρομετανάστευσης, της διάλυσης του θεσμού της οικογένειας και την προβληματικής παιδικής ζωής είναι μερικά μόνο από αυτά που ο Uxbal θα υποστεί και ο θεατής θα κληθεί να αναγνωρίσει γύρω του.
Ανατριχιαστικός στο ρόλο του Uxbal είναι ο Javier Bardem (No Country for Old Men, Vicky Cristina Barcelona), στην καλύτερη ίσως δουλειά της καριέρας του. Η ταινία βασίζετε πολύ στην εκφραστικότητα και τον πόνο που εμφανίζει στο πρόσωπό του ο Javier Bardem και γιαυτό μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας της ταινίας ανήκει στον ηθοποιό. Πολύ επιτυχημένη επιλογή κρίνεται και η Maricel Álvarez στον ρόλο της αυτοκαταστροφικής Marambra, συζύγου του Uxbal.
Τα 148 λεπτά ασταμάτητου δράματος, πολλοί μπορεί να τα θεωρήσουν υπερβολικά, ίσως σε κάποια σημεία και ανούσια, καθώς η τελευταία δουλεία του Inarritou κρίθηκε από πολλούς ως υπερβολική. Αν όμως ξέρεις τι να περιμένεις από την δουλειά αυτού του καταπληκτικού σκηνοθέτη, τότε το Biutiful δεν θα σε απογοητεύσει.

Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2011

Beirut – The Rip Tide


Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του “The Flying Club Cup”, οι Beirut επιστρέφουν με το τρίτο κατά σειρά στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “The Rip Tide”. Ένα “The Flying Club Cup” που έκανε το συγκρότημα από τις Ηνωμένες Πολιτείες γνωστό σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι Beirut χαρακτηρίζονται για την πολυπολιτισμικότητα στη μουσική τους και ιδιαίτερα για τα πνευστά τους. Έτσι, ο τρίτος δίσκος, όπου αν και αναμενόταν με ανυπομονεσία από τους φαν της μπάντας, ήρθε εντελώς ξαφνικά στα μέσα του καλοκαιριού.
Το “The Rip Tide” δεν ξεφεύγει πολύ από το μουσικό φάσμα που μας είχε συνηθίσει το 6μελές γκρουπ. Τα 9 τραγούδια του δίσκου δένουν όμορφα μεταξύ τους, ωστόσο δεν σε κουράζουν, αφού η συνολική διάρκεια είναι μονάχα μισή ώρα. Για τη συγκεκριμένη μουσική, τέτοια διάρκεια δεν είναι άσχημη διότι υπάρχει ο κίνδυνος κούρασης και βαρεμάρας. Πρέπει να είσαι μεγάλος φαν της Balkan και folk μουσικής για να μην κουραστείς να ακούς συνεχώς ένα χαλαρό τέμπο, όπως και αυτό που παρουσιάζουν οι Beirut. 
 Ελάχιστα κομμάτια σου μένουν, με τα υπόλοιπα να υποστηρίζουν τον δίσκο μεν, αλλά να μην μπορούν να ξεχωρίσουν δε. Πρώτη στάση στο άλμπουμ είναι το “East Harlem”, ένα όμορφο κομμάτι το οποίο, φυσικά, απογειώνεται με την απαλή φωνή του Zach Condon. Στη συνέχεια, ακούμε το “Goshen”, όπου ξεκινάει ήρεμα και συνεχίζει με το όμορφο τέμπο που δίνουν τα κρουστά. Ίσως, το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι, που ειναι και το μεγαλύτερης διάρκειας. Συνεχείς εναλλαγές με τα πνευστά να μπαίνουν, να βγαίνουν και να ξαναμπαίνουν, ενώ τα κρουστά κράτανε τον όμορφο ρυθμό που είχαν από το “East Harlem”. Το “Vagabond” είναι το πιο ευχάριστο τραγούδι και είναι ένα από τα λίγα κομμάτια που ξεχωρίζουν.

Οι Beirut ειναι παντός καιρού. Τους ακούς μες στο κατακαλόκαιρο και τη ζέστη. Τους ακούς, όμως, και τον χειμώνα, με τη μουσική τους να σε παρασέρνει. Το “The Rip Tide” δεν είναι ο δίσκος που θα μείνει στην ιστορία της μουσικής για το 2011, ωστόσο δεν είναι κακός. Είναι ένα ευχάριστο μισάωρο όμορφης και ατμοσφαιρικής μουσικής. Και μελωδίες σαν αυτές των Beirut δεν βρίσκουμε συνέχεια.

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011

Les Petits Mouchoirs – Μικρά αθώα ψέματα

Πότε μια παρέα βρίσκεται χαρούμενη και δεμένη; Όταν όλοι είναι βολεμένοι στα ψέματά τους και φοβούνται να εκφράσουν ό,τι αισθάνονται ή όταν υπάρχει ειλικρίνεια μεταξύ των ανθρώπων; Μια παρέα Γάλλων μαζεύεται για τις καθιερωμένες διακοπές σε ένα εξοχικό για να γιορτάσουν τα γενέθλια του φίλου τους Αντουάν. Όμως, φέτος ξεκινούν από το Παρίσι για το Μπορντώ με μια απώλεια. Ο Λούντο τρακάρει με το μηχανάκι με αποτέλεσμα να νοσηλεύεται στην εντατική, σε κρίσιμη κατάσταση.
Παρά το αναπάντεχο ατύχημα, η παρέα μαζεύεται στο εξοχικό, όπως κάνει κάθε χρόνο. Οι τύψεις αρχίζουν να «τρώνε» τις ψυχές των φίλων του Λούντο,μιας και περνούν ξέγνοιαστα την ώρα που εκείνος δίνει μάχη με τη ζωή. Έτσι, αρχίζει κάθε μέλος της παρέας να τον απασχολεί κάτι μέσα του και να θέλει να το εξωτερικεύσει. Οι διακοπές συνεχίζουν φυσιολογικά, όμως δεν λείπουν οι μπιχτές και οι μικροκαυγάδες μεταξύ των φίλων. Μέχρι που τα συναισθήματα φορτίζονται και οι μάσκες πέφτουν. Ολόκληρη η παρέα φτάνει στο σημείο να μην μιλιέται.
 Ο σκηνοθέτης Γκιγιόμ Κανέ καταφέρνει να εστιάσει στο καθένα πρόσωπο της παρέας και τα προβλήματα που τον απασχολουν. Επί 2.5 ώρες σε βάζει στον ρόλο των φίλων,να σε κάνει να σκεφτείς και τις δικές σου συναναστροφές. Πολύ δυνατή ταινία δεν την λες, ωστόσο έχει αυτή την ανθρώπινη πλευρά που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο. Είναι καιρός να απεγκλωβιστούμε από τα ψέματα και από όλα αυτά που μας πιέζουν και να κοιτάξουμε λίγο πιο δίπλα μας,στην πραγματική φιλία.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More