Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011

Foster The People – Torches

Τρεις τύποι, ένα γκρουπ, ένα όμορφο άλμπουμ. Δε χρειάζεται κάτι άλλο για την επιτυχία. Αλλά μόνο την επιτυχία, όχι και την καταξίωση. Οι Foster The People κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους δίσκο φέτος, με τίτλο “Torches”. Το τρίο από την Καλιφόρνια έχει καταφέρει να εντυπωσιάσει με τα pop - rock τραγούδια τους, δείχνοντας πως μπορούν στο μέλλον κάτι πραγματικά καλό.
Ο πρώτος τους δίσκος, λοιπόν, έχει 10 κομμάτια, τα οποία όλα μπορούν να χαρακτηριστούν όμορφα, αλλά όχι για να μείνουν. “Helena Beat” για ξεκίνημα, ένα ωραίο ξεκίνημα για το άλμπουμ που σε προετοιμάζει για την ανάλογη συνέχεια. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει γίνει το δεύτερο single, αφού το πρώτο είναι το αμέσως επόμενο, “Pumped Up Kicks”. Ίσως, το μοναδικό τραγούδι που παίζει λίγο στο ραδιόφωνο και που τους έχει κάνει γνωστούς.
 Λογικό, μια και το κομματάκι είναι ένα αρκετά όμορφο, ρυθμικό κομμάτι, το οποίο δεν θα παραβλέψεις αμέσως. Το ίδιο θα συμβεί και στη συνέχεια, με το “Call It What You Want”, όπου το ρεφρέν θα σου μείνει στο αυτί. Επίσης, ένα από τα καλά σημεία του δίσκου αποτελεί το “Waste”. Αργότερα, πέφτουμε σε μια κοιλιά, και εδώ φαίνεται πως το άλμπουμ γέμισε από κομμάτια, όχι και τόσο ιδιαίτερα, απλά για να υπάρξει ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Έτσι όπως ανοίγει όμορφα ο δίσκος, έτσι και τελειώνει, με το όμορφο “Warrant”.
Το “Torches” μπορεί να χαρακτηριστεί συμπαθητικός δίσκος, αλλά μέχρι εκεί. Κάποια τραγούδια θα τα αγαπήσεις, μέχρι να τα βαρεθείς και να μην τα ξανακούσεις. Ωστόσο, το πρώτο δισκογραφικό βήμα των Foster The People είναι καλό, αναμένοντας τί pop μπορούν να δημιουργήσουν στο μέλλον.

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011

City Island – Οικογένεια σε Παράνοια

Τι συμβαίνει όταν η μυστικοπάθεια επικρατεί μεταξύ των μελών της οικογένειας; Η απάντηση υπάρχει στην ταινία του Raymond de Felitta, “City Island”. Ή μάλλον μια κωμική απάντηση βρίσκεται στο συγκεκριμένο σενάριο. Μια 4μελής οικογένεια «τινάζεται» στον αέρα, εξαιτίας των μυστικών που έχει το κάθε ατομο. Ο Vince Rizzo (Andy Garcia) είναι δεσμοφύλακας και έχει δύο παιδιά με τη γυναίκα του, Joyce (Julianna Margulies), ενώ η καθημερινότητά του μοιάζει κάτι παραπάνω από βαρετή. Μέχρι που μια μέρα, στη λίστα των φυλακισμένων θα βρει ένα γνώριμο όνομα. Πρόκειται για τον Tony (Steven Strait), ο οποίος είναι παιδί του, όπου όμως τον είχε εγκαταλείψει σε μικρή ηλικία. Τότε ο Vince αποφασίζει να τον βάλει στο σπίτι του με μια λεπτομέρεια, να μην πει απολύτως τίποτα στην οικογένεια του για την υπόθεση. Έτσι, ο νεαρός γνωρίζεται με τη γυναίκα και τα δύο παιδιά, με τη πρόφαση ότι βγήκε από τη φυλακή, υπό την επίβλεψη του Vince, για κοινωνική εργασία. Εκτός του συγκεκριμένου θέματος, ο δεσμοφύλακας ζει με ένα ανεκπλήρωτο όνειρο, να γίνει ηθοποιός. Γι’ αυτό, γράφεται σε δραματική σχολή, λέγοντας στην γυναίκα του ότι πηγαίνει σε βραδιά πόκερ.
Ωστόσο, δεν είναι ο μοναδικός που κρατάει μυστικά. Η κόρη (Dominik Garcia-Lorido) χάνει την υποτροφία για τις σπουδές της, αλλά το κρύβει. Για να βγάλει τα έξοδα της φοιτητικής της ζωής, χωρίς να μην καταλάβει κανείς κάτι, εργάζεται ως στριπτιζέρ, ενώ ταυτόχρονα καμαρώνει στους γονείς της για την υποτροφία και για το πόσο καλά πηγαίνει στα μαθήματα της. Από την άλλη, ο γιος (Ezra Miller) περνάει τις περισσότερες ώρες της μέρας του μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του. «Σερφάρει» σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, με αποτέλεσμα να ερωτευθεί τη γειτόνισσά του, η οποία είναι πολλά χρόνια μεγαλύτερη και πολλά κιλά βαρύτερη από εκείνον. Και τελευταία η γυναίκα του Vince, η οποία αρχίζει να έχει ερωτικές περιπτύξεις με τον ξένο φυλακισμένο που ήρθε στο σπίτι. Όλα αυτά τα ψέματα οδηγούν σε μια πολύ περίπλοκη ενδοοικογενειακή κατάσταση, με αποτέλεσμα όλο αυτό να εκραγεί και να υπάρξουν μεγάλες εκπλήξεις και ένα τεράστιο μπέρδεμα.
Ο καταπληκτικός Andy Garcia προπορεύεται και μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια δίνουν ένα ρεσιτάλ ερμηνείας γέλιου. Πολύ καλή κωμωδία χωρίς να κουράζει και με τα μηνύματά της. Και εκεί που όλα δείχνουν να τινάζονται στον αέρα και να διαλύεται η οικογένεια, ο Raymond de Felitta μας παρουσιάζει την αισιόδοξη και αστεία πλευρά της ζωής. Από τη μία η εν λόγω οικογένεια φαίνεται να είναι τουλάχιστον παρανοϊκή, από την άλλη, όμως, πόσες ομοιότητες μπορούμε να βρούμε με τους συγκεκριμένους χαρακτήρες;

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011

Leslie Feist – Metals

Τέσσερις δίσκοι με αποκορύφωμα εκείνο του 2007, “The Reminder”, και η Καναδή Leslie Feist επιστρέφει φέτος με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Ο λόγος για το “Metals” που κάνει πρεμιέρα στην Αμερική στις 4 Οκτωβρίου. Ωστόσο, η 35χρονη τραγουδοποιός προσφέρει για ακρόαση ολόκληρο το άλμπουμ της, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της. Παρά τις εξαιρετικές κριτικές που είχε ο προηγούμενος δίσκος της και την αναγνωρισιμότητα που απόκτησε παγκοσμιως, η Feist δεν επηρεάστηκε από όλα αυτα τα διθυραμβικά λόγια και απομονώθηκε για να δημιουργήσει τα νέα της τραγούδια όπως εκείνη γνωρίζει καλύτερα.
Αίσθηση κάνει αμέσως το “Graveyard” που γίνεται «αρχοντικό» με τα φωνητικά πίσω από τη φωνή της Feist να δίνουν όμορφη τόνα. “How Come You Never Go There?” για τη συνέχεια, ίσως το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου. Λίγο το baroque του τραγουδιού, λίγο τα φωνητικά που ανεβοκατεβαίνουν κάνουν το συγκεκριμένο σημείο το καλύτερο στα 50 λεπτά του “Metals”. Η ποικιλία οργάνων είναι εμφανή σε όλες τις δουλειές της Καναδής, όπως και στο “A Commotion” που ακούμε τα έγχορδα αλλά και τα πνευστά να δίνουν ένα γρήγορο και πιο δυνατό τέμπο. Η συνέχεια παραμένει στα ίδια επίπεδα, με τη Feist να κρατάει μια πιο «ήρεμη» στάση στα τραγούδια της. Προς το κλείσιμο του δίσκου, αίσθηση κάνουν τα “The Undiscovered First” και “Comfort Me”.
Χωρίς πολλές περίπλοκες και «έξυπνες» μελωδίες, αλλά με τη καταπληκτική, βελούδινη φωνή της, η Leslie Feist κυκλοφορεί έναν αρκετά όμορφο δίσκο, δείχνοντας πως δεν σταματάει εκεί που είχε βρεθεί, δηλάδή στη κορυφή. Το “Metals” μπορεί να αποδειχθεί δίσκος διαμάντι για το 2011 της indie pop.

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011

The Lookout - Ο Τσιλιαδόρος

Ο Chris Pratt είναι το αστέρι του σχολείου του και αθλητής με μελλοντική καριέρα επαγγελματία στο χόκεϋ. Όλα στη ζωή του είναι όπως τα θέλει, μέχρι που σε ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα, για το οποίο έφταιγε αυτός, δύο φίλοι του πεθαίνουν και ο ίδιος, από τα σοβαρά τραύματα στο κεφάλι του, αποκτά προβλήματα μνήμης και συνοχής σκέψης. Ανήμπορος πια να κάνει βασικές λειτουργίες, συγκατοικεί με τον Lewis, έναν τυφλό αλλά έξυπνο φίλο του, παρακολουθεί μαθήματα για άτομα με παρόμοια προβλήματα και δουλεύει ως καθαριστής σε μια τοπική τράπεζα. Μια συμμορία ληστών όμως θα εκμεταλλευτεί την κατάσταση του Chris για να ληστέψει την τράπεζα και τότε η ζωή του θα αλλάξει για δεύτερη φορά.
 Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Scott Frank βλέπουμε πως απερισκεψίες μπορούν να διαλύσουν μια ολόκληρη ζωή, όσο πετυχημένη και αν είναι. Το έργο στην αρχή δίνει την εντύπωση πως θα εξελιχθεί σε ένα πιο ελαφρό Memento, αλλά τελικά δεν ξεφεύγει από την κλασσική δομή ενός crime movie. Η σχετική επιτυχία της ταινίας βασίζεται στο πολύ ενδιαφέρον casting της, και ειδικότερα στον ρόλο του Scott, όπου ο Joseph Gordon-Levitt (Inception, (500) Days of Summer) κάνει εμφανέστατο το ταλέντο του. Στον ρόλο του Lewis βλέπουμε τον Jeff Daniels (Dumb & Dumber, Good Night, and Good Luck.) και στον ρόλο του Gary Spargo, αρχηγού της συμμορίας, βλέπουμε τον Matthew Goode (Watchmen, Match Point, A Single Man).
Το The Lookout ξεκινάει και χτίζει δύο ιστορίες παράλληλα, αποφασίζοντας τελικά να δώσει βάρος στην “ευκολότερη” από αυτές. Η διάρκεια της ταινίας είναι οριακή για να μην ενοχλήσει αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη, οπότε το The Lookout παραμένει ένα καλό crime thriller με ωραίες ερμηνείες.

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011

Ωχρά Σπειροχαίτη

Ένα από τα πιο αντισυμβατικά συγκροτήματα της χώρας μας. Ποτέ δεν άλλαξε την αρχική στάση του και τις ιδεολογίες των μελών του. Οι Ωχρά Σπειροχαίτη (λοίμωξη που προκαλεί σύφιλη) δημιουργήθηκαν στην Αθήνα του 1987, όπου έβγαλαν και τις πρώτες τους κασέτες. Ακριβώς 10 χρόνια αργότερα κυκλοφορούν το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ και 2 χρόνια μετά το δεύτερο, με τίτλο «Πρόβα». Το 2002 έρχεται με τη σειρά του και το τρίτο, με το συγκρότημα να διανέμει τους δίσκους χωρίς αντίτιμο. Πέρσι ήρθε η στιγμή για τη κυκλοφορία της τέταρτης δουλειάς του, ενώ λίγο αργότερα ήρθε η ανακοίνωση απο τη μπάντα ότι δεν θα συνεχίζει να υφίσταται.
Το τελευταίο άλμπουμ ήρθε μέσα στο 2010 και με 8 τραγούδια από το γκρουπ. Δε γνωρίζω αν ο δίσκος δημιουργήθηκε με το σκεπτικό πως θα ήταν και ο τελευταίος. Δυνατές μουσικές, στίχοι που σε αφυπνίζουν, ή έστω προσπαθούν να σου πουν ότι με το να κάθεσαι στο σπίτι σου μη κάνοντας κάτι ουσιαστικό, δεν θα καταφέρει ποτέ αυτή η κοινωνία να πάει μροπστά. Καλό ξεκίνημα με τα «Χρώματα» και η συνέχεια εξίσου καλύτερη με τη «Πομπή».
 Και έρχονται τα προσχέδια για τη Μακρόνησο. Πρόκειται για πέντε ποιήματα του μακρονησιωτη Τίτου Πατρίκιου, τα οποία γράφτηκαν το 1953. Οι Ωχρά Σπειροχαίτη τα μελοποιούν τα τρία από τα πέντε, κάνοντάς μας να αφουγκραστούμε τα μαρτύρια των ανθρώπων που βίωσαν εκείνη την εποχή, επειδή μόνο και μόνο είχαν τα δικά τους «πιστεύω». Τελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι το «Του μπαρμπαΓιάννη Τ.». Ο λόγος για έναν πρόσφυγα της Μ.Ασίας, ο οποίος αποτελεί πρωτεργάτη της εξέγερσης στη Θεσσαλονίκη, το 1936. Με αντιεξουσιαστικές αντιλήψεις, εκδιώχνεται από τη τότε κυβέρνηση (τους Γερμανούς δηλαδή) και συνεχώς πάλευε για τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Η ανακοίνωση της διάλυσης του συγκροτήματος μόνο λύπη μπορεί να προξενήσει, αφού η συγκεκριμένη μπάντα αποτελεί μια από τις απειροελάχιστες περιπτώσεις. Δεν θέλουν να μπουν στο σύστημα, δεν θέλουν να έχουν «πάρε δώσε» με την εμπορευματοποίηση και να δίνουν απλώς τους στίχους και τη μουσική τους. Μπορεί να σταμάτησαν από τη δισκογραφία, ωστόσο σε κάποια συναυλία αλληλεγγύης θα τους συναντήσουμε.

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011

Oranges and Sunshine

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 σκάει ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στο Ηνωμένο Βασίλειο. 130.000 παιδιά που δόθηκαν από τους γονείς τους στην Κοινωνική Πρόνοια, στάλθηκαν στην Αυστραλία, χωρίς καμία ενημέρωση. Εκεί τα άπορα παιδιά πέρασαν δραματικές στιγμές σε άθλιες συνθήκες. Η Μάργκαρετ Χάμφρεϊς (Emily Watson) είναι κοινωνική λειτουργός στο Νότιγχαμ και αποφασίζει να ξεσκεπάσει όλο αυτό το σκάνδαλο και να προσπαθήσει να ενώσει τις χαμένες οικογένειες.

Ταξιδεύει, έτσι, στην Αυστραλία για περισσότερες πληροφορίες και να μιλήσει με τους ανθρώπους που έχουν χάσει τους γονείς τους από τη μικρή τους ηλικία. Με τεράστιο θάρρος, η Μάργκαρετ δεν σταματάει σε καμία αντιξοότητα, ενώ έρχεται και σε σύγκρουση με ανθρώπους που την αμφισβητούν. Δέχεται απειλές και φτάνει στο σημείο να κινδυνεύει η ίδια της η ζωή. Ωστόσο, ο άντρας της, Merv (Richard Dillane), τη στηρίζει στην προσπάθειά της, φροντίζοντας και τα δύο παιδιά τους, πίσω στο Νότιγχαμ. Η Μάργκαρετ έχει αφοσιωθεί με όλη της δύναμη στο να ενώσει τους ανθρώπους, όπου από μικρή ηλικία απομακρύνθηκαν από τους δικούς τους. Η κοινωνική λειτουργός οδηγείται στο Bindoon, όπου τα μικρά παιδιά οδηγούνταν εκεί και βασανίζονταν. Από τη μία η οικογένεια και τα δύο μικρά παιδιά που έχει αφήσει πίσω στη πατρίδα και από την άλλη οι σκληρές εξομολογήσεις των ατόμων που πέρασαν όλες αυτές τις κακουχίες. Προσπαθεί να βρει μια ισορροπία μεταξύ αυτών των δύο καταστάσεων, προκειμένου να μην «παραμελήσει» κάποια από τις δύο πλευρές.
 Άλλη μια φορά η Emily Watson δείχνει το τεράστιο ταλέντο της στην ηθοποιία και την αμεσότητα. Ωστόσο, το τέμπο στην ταινία είναι πολύ αργό και ενώ το σενάριο είναι ιδανικό για να σου αγγίξει τη ψυχή, δεν το κάνει. Βέβαια οι συγκλονιστικές ερμηνείες δεν λείπουν, τόσο της πρωταγωνίστριας όσο και του Hugo Weaving που υποδύεται έναν από τους ανθρώπους που δόθηκαν από τους γονείς τους. Ο Jim Loach πιάνει ένα σημαντικό θέμα, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα το έπιαναν όλοι οι σκηνοθέτες.

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011

Thom Yorke – The Eraser

Ο frontman των Radiohead, Thom Yorke, αποφασίζει να κάνει κάτι διαφορετικό όσον αφορά τα μουσικά του σχέδια. Έτσι, στρέφεται για κάποιο χρονικό διάστημα στο solo, μέχρι να επιστρέψει με νέες μουσικές ιδέες στο συγκρότημα και να ηχογραφήσουν τα “In Rainbows” και “The King of Limbs”. Σε αυτό το διάστημα ο 42χρονος τραγουδοποιός ηχογραφεί και κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 2006 το “The Eraser”. Φυσικά, δεν ήταν μοναχός του σε όλη αυτη τη πορεία. Είχε μαζι του τον Flea απο τους Red Hot Chili Peppers στο μπάσο και τη μελόντικα, τον Nigel Godrich, παραγωγό των Radiohead, στη κιθάρα και τα πλήκτρα, τον Mauro Refosco και τον Joey Waronker στα ντραμς. Όλοι αυτοί οι κύριοι με τρεις λέξεις ονομάζονται Atoms For Peace.
 
Ναι, θα μπορούσε να είναι Radiohead ο δίσκος. Οι ήχοι περίεργα φτιαγμένοι. Όπως έχει πει ο ίδιος ο δημιουργός του άλμπουμ, οι στίχοι μιλάνε για την κλιματική αλλαγή. Περίφημο ξεκίνημα με το ομώνυμο τραγούδι και ακόμη καλύτερη η συνέχεια με το “Analyse”. Κορυφή για το “The Eraser” αποτελεί το “Black Swan”, ενώ το “And It Rained All Night” με το γρήγορο τέμπο ξεχωρίζει. Προς το τέλος του δίσκου αρχίζει και γίνεται μονότονο το πράγμα, ωστόσο με τα 9 κομμάτια δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς. Η φωνή του Thom Yorke καταπληκτική, όπως πάντα, και οι μελωδίες του εξερευνημένες πάρα πολύ.
 Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί να κάνει το συγκεκριμένο πρότζεκτ ο τραγουδιστής των Radiohead. Γιατί δεν ηχογράφησε τα ίδια τραγούδια με το γκρουπ που πορεύεται εδώ και χρόνια. Ίσως επειδή πολύ απλά ο Thom Yorke γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ποιά κίνηση είναι σωστή για το καλύτερο μουσικό αποτέλεσμα. 9 τραγούδια που συνθέτουν έναν πολύ όμορφο δίσκο για πολλές ακροάσεις, χωρίς να κουράζει. Εξάλλου, ο Thom Yorke είναι από τους λίγους καλλιτέχνες με απίστευτες μουσικές και στιχουργικές εμπνεύσεις.

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011

Midnight in Paris

Ποιός δεν έχει πιάσει τον εαυτό του να νοσταλγεί μια άλλη εποχή? Μια εποχή που τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η ζωή ευκολότερη και πιο απλή. Οι άνθρωποι εξιδανικεύουμε το παρελθόν και είμαστε πεπεισμένοι πως θα ήταν ιδανικό να είχαμε ζήσει κάπου σ’ αυτό.
Ο Gil (Owen Wilson) και η Inez (Rachel McAdams) έχουν αρραβωνιαστεί και πριν το γάμο τους πηγαίνουν για διακοπές στο Παρίσι. Εκεί θα συναντήσουν ένα φιλικό ζευγάρι που θα τους προτείνει να περάσουν χρόνο όλοι μαζί . Ο Gil, ο οποίος είναι συγγραφέας και έχει ξεκινήσει να γράφει ένα μυθιστόρημα, αποφασίζει να δει την πόλη χωρίς τους υπόλοιπους και αρχίζει τυχαία ένα ταξίδι στο παρελθόν της πόλης και στην καλλιτεχνική ιστορία της. Σε μία νύχτα ερωτεύεται το Παρίσι και η ιδέα να γυρίσει στην Καλιφόρνια ολοένα και απομακρύνεται. Η σύντροφός του όμως έχει άλλα σχέδια και κάπου εκεί οι δρόμοι τους αρχίζουν να χωρίζουν.
 Ο Gil κατ’ ενθουσιασμένος από την γαλλική πρωτεύουσα, τριγυρνάει στα σοκάκια μετά τα μεσάνυχτα, συναντώντας προσωπικότητες από μια άλλη εποχή της Γαλλίας που θα τον συγκλονίσουν. Θα πιει κρασί με τον Salvador Dali, τον Ernest Hemingway και θα ανταλλάξει απόψεις με τον Pablo Picasso. Αδυνατεί να πιστέψει αυτό που του συμβαίνει, και τη μέρα στα μάτια των γύρω του δείχνει να έχει τρελαθεί. Κάπου εκεί θα συναντήσει την Adriana (Marion Cotillard), την οποία θα ερωτευθεί. Κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα πάει στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε όλη αυτό το όνειρο. Ξαναβρίσκεται με όλους αυτούς τους οποίους θαυμάζει και με τη βοήθεια του Hemingway, το συγγραφικό του έργο θα φτάσει στα χέρια της Gertrude Stein για να αξιολογήσει την προσπάθειά του. Ο Gil επηρεασμένος από την γαλλική εποχή του ’20, ζει το παρόν του 21ου αιώνα αλλά ταυτόχρονα και την αίγλη της “Belle Epoque”, η Adriana του μιλάει νοσταλγικά για αυτήν την εποχή και τέλος στο πέρασμα τους απ’ αυτή η ίδια επιλέγει να μείνει εκεί. Αυτό ήταν αρκετό για τον Gil, για να συνειδητοποιήσει ότι κάθε εποχή έχει την αίγλη της αλλά και το σκοτάδι της και είναι σημαντικό να εκτιμάμε αυτά που μας προσφέρει η δική μας, κάνοντας έτσι την επιλογή του. Να ζήσει δηλαδή στο Παρίσι, αλλά του 21ου αιώνα.
 Ο Woody Allen με την 41η ταινία του, μας ταξιδεύει στα σημερινά σοκάκια του Παρισιού αλλά και στο Παρίσι του ’20. Ένα υπέροχο κολάζ από την πόλη του φωτός, υπερισχύοντας την άποψη των περισσοτέρων που την έχουν επισκεφθεί, πως είναι από τις ομορφότερες πρωτεύουσες του κόσμου. Ένας καταπληκτικός Owen Wilson που στις κινήσεις του φανερώνει την πινελιά του Allen και μια Marion Cotillard που οδεύει προς τη θέση της επόμενης μούσας του σκηνοθέτη, μετά την Scarlett Johansson. Ολιγόλεπτη παρουσία της Carla Bruni, ως ξεναγός μουσείου. Μετά το Λονδίνο (Cassandra’s Dream), τη Νέα Υόρκη (Manhattan), τη Βαρκελώνη (Vicky Cristina Barcelona), ο σπουδαίος σκηνοθέτης θα συνεχίσει την «ξενάγησή» μας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με τη Ρώμη.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More