Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2011

Superheavy – Superheavy

Τι καλύτερο από το να ενώνονται μεγάλοι καλλιτέχνες και να ηχογραφούν όλοι μαζί ένα δίσκο. Ο ανήσυχος πάντα μουσικά Mick Jagger, παρά τα πολλά του χρόνια, δεν λέει να καθίσει και δημιουργεί ένα προτζεκτ, το οποίο ονομάζεται Superheavy. Σε αυτό το εγχείρημα τον πλαισιώνουν άλλοι τέσσερις καταξιωμένοι καλλιτέχνες. Η Joss Stone με την βελούδινη και soul φωνή της, ο Allah Rakha Rahman, ο Ινδός με αμέτρητες συμμετοχές σε soundtracks, ο κιθαρίστας David Stewart και ο Damian Marley, ο νεότερος γιος του θρυλου της reggae, Bob Marley. Αυτοί οι πέντε καλλιτέχνες, λοιπόν, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να κυκλοφορήσει φέτος το ομώνυμο άλμπουμ του σχήματος.
 Το “Superheavy” που ανοίγει τον δίσκο σε προετοιμάζει για κάτι αξιόλογο στη συνέχεια. Βέβαια, αυτό μην το δένεις και κόμπο. Το πρώτο single είναι το “Miracle Worker” όπου κινείται σε reggae μονοπάτια και με την Stone να το απογειώνει, με τα φωνητικά της. Δυνατή στιγμή αποτελεί το “Energy”, με το ρεφρέν να τα δίνει όλα. Στη συνέχεια, μεταφερόμαστε προς την ανατολίτικη μεριά με το “Satyameva Jayathe”. Κάπου στη μέση του δίσκου συναντούμε και μια μπαλάντα, η οποία ίσως να πήγαινε άπατη αν δενείχε τα φωνητικά του Jagger. Ωστόσο, δεν αποτελεί κάτι τρομερό. Γενικά, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κάτι το τρομερό, με τραγούδια μετριότητας και συνθέσεις, μάλλον πρόχειρες. Δε γνωρίζω πόσο χρειάστηκε για να δημιουργηθεί ο συγκεκριμένος δίσκος, αλλά αυτό που ακούγεται από την πρώτη ακρόαση δείχνει να είναι ετοιματζίδικο.
Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ο κανόνας, πως όταν συναντιούνται τεράστια ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος, κάτι δεν θα πάει καλά. Γνωστό ότι οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες έχουν γράψει την δική τους ιστορία με χρυσά γράμματα στη μουσική βιομηχανία, αλλά στο σύνολό τους μάλλον γίνεται το αντίθετο. Το “Superheavy” μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχία, ενώ βαδίζει ίσως προς τη λίστα με τις αδιάφορες δισκογραφικές δουλειές του 2011.

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011

We Need to Talk About Kevin – Πρέπει να Μιλήσουμε Για τον Κέβιν

Το πολυδιαβασμένο, παγκοσμίως, μυθιστόρημα του Lionel Shriver περνάει φέτος στην μεγάλη οθόνη δια χειρός Lynne Ramsay, προκαλώντας διθυραμβικές κριτικές. Η Eva (Tilda Swinton) παίρνει την απόφαση να κρατήσει το μωρό που κυοφορεί και να αφήσει στην άκρη την ανεξαρτησία της, την επαγγελματική της καριέρα αλλά και το Παρίσι, όπου ήθελε να πάει. Από την αρχή η σχέση μητέρας και γιου είναι πολύπλοκη. Ο πατέρας, Franklin (John Reilly), δεν αγχώνεται, δεν δίνει σημασία σε τίποτα ή με άλλα λογια είναι σε έναν άλλο κόσμο, στον δικό του.
 Ο Κέβιν μεγαλώνει και φτάνει στα 15 χρόνια του. Σε όλα αυτα τα χρόνια η σχέση της Eva με τον ιδιόρυθμο γιο της, κλονίζει τον εσωτερικό της κόσμο. Χωρίς να το θέλει ερχόταν στη θέση του ένοχου, με αποτέλεσμα να παλεύει να βρει σε ποιό πράγμα κάνει λάθος, όσον αφορά τη συμπεριφορά της προς το παιδί της. Ο Κέβιν, 3 μέρες πριν μπει στα 16, διαπράττει ένα απάνθρωπο και τρομερό έγκλημα στο σχολείο του. Θύματά του οι ίδιοι του οι συμμαθητές του, τους οποίους σκοτώνει με το τόξο που του είχε πάρει ο πατέρας του τα Χριστούγεννα. Η Eva επιστρέφει στο παρελθόν με το μυαλό της, συνεχίζοντας να βρει τί έκανε στραβά.
 Η Lynne Ramsay παρουσιάζει ένα εξαιρετικό φιλμ, γεμάτο δυνατές σκηνές. Η καταπληκτική, για άλλη μια φορά, Tilda Swinton κατορθώνει να μας αφήσει άφωνους με την ερμηνεία της. Ο ρόλος της πρωταγωνίστριας Eva είναι κομμένος και ραμμένος στην Swinton που απογειώνει μοναχή της αυτόματα την ταινία. Επιπλέον, η σκηνοθεσία της Lynne Ramsay είναι το λιγότερο φοβερή, με τα πανέμορφα περάσματα από το παρόν στο μέλλον. Μόνη εξαίρεση στην, κατά τ’ άλλα εξαιρετική ταινία, αποτελεί η σεναριακή τρύπα, όσον αφορά τον σκοπό του εγκλήματος του Κέβιν.

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011

St. Vincent – Strange Mercy

Η St. Vincent έκανε το ντεμπούτο της στη δισκογραφία το 2007 με τη πρώτη της δισκογραφική δουλειά “Marry Me” και έκανε αισθητή τη παρουσία της στο αμερικανικό μουσικό στερέωμα. Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο “Actor”, όπου την έφτασε στη κορυφή με τρομερές κριτικές. Φέτος ήρθε η σειρά του τρίτου άλμπουμ της που τιτλοφορείται με το όνομα “Strange Mercy”. Οι προσδοκίες μεγάλες, καθώς ο πήχης με το αριστουργηματικό “Actor” είναι ηδη ψηλά για την Αμερικανίδα τραγουδοποιό. Όλα αυτά αφορούν τη solo πορεία που διαγράφει τα τελευταία χρόνια. Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος The Polyphonic Spree από το 2000, μέχρι που αποφάσισε να πορευθεί μόνη της μουσικά.
 Ένας εξαιρετικός δίσκος, το “Strange Mercy”, ανοίγει όμορφα με το “Cloe in The Afternoon” και ταυτόχρονα, η ηλεκτρική κιθάρα να κάνει την εμφάνισή της. Τα όμορφα beat στολίζουν τα τραγούδια της 29χρονης καλλιτέχνιδος, με τη συνέχεια να είναι ακόμη καλύτερη. Ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του άλμπουμ είναι το “Cruel”, με τον υπέροχο ρυθμό που δίνει η κιθάρα. Να σημειωθεί πως ηλεκτρική κιθαρα παίζει η ίδια η St. Vincent, όπως και στις ζωντανές της εμφανίσεις. Σε ορισμένα σημεία θυμίζει λίγο PJ Harvey, όπως στο “Cheerleader”. Ένα από τα ομροφότερα σημεία του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι. «Δανείζεται» λίγο από τα συνηθισμένα beat της Bjork και δημιουργεί το “Hysterical Strength”. Ένας αρκετά όμορφος δίσκος από την Annie Erin Clark, όπως είναι το πραγματικό της όνομα. Υπέροχη φωνή, όμορφα ηλεκτρικά στοιχεία με τη κιθάρα και ρυθμικά beat συνθέτουν το πανέμορφο πορτρέτο του άλμπουμ. Ένα μουσικό διαμάντι από εκείνα που δεν διαφημίζονται πολύ, και όμως είναι εξαίρετα.

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

Potiche

Τέλη της δεκαετίας του ’70 στη Γαλλία, όπου ένας εργοστασιάρχης διοικεί ένα εργοστάσιο ομπρελών. Δουλειά στρωμένη από τον πατέρα του, ο Ρομπέρ (Fabrice Luchini) δεν χάνει μέρα που να μην παέι στο εργοστάσιο, ενώ είναι παντρεμένος με την Σουζάν (Catherine Deneuve) έχοντας 2 παιδιά, τη Τζοέλ (Judith Godreche) και τον Λορέντ (Jeremie Renier). Ο Ρομπέρ κατατάσσεται υπέρ του καπιταλισμού και το δείχνει όσο καλύτερα γίνεται. Η συμπεριφορά του ως αφεντικό είναι κάκιστη, ενδιαφέροντάς τον μονάχα τα κέρδη που θα βγάλει, χωρίς να έχει κανένα ενδιαφέρον για τους υπαλλήλους του. Όμως, τον ίδιο τρόπο σκέψης έχει και όσον αφορά την οικογένειά του. Δε δίνει σημασία στη καλοκάγαθη γυναίκα του, η οποία τον φροντίζει, όπως και στα δύο του παιδιά. Επιπλέον, διατηρεί παράνομη σχέση με τη γραμματέα του, Ναντέζ (Karin Viard).
 Θα έρθει, ωστόσο, η στιγμή που οι εργαζόμενοι του εργοστασίου θα ξεκινήσουν μια μακροχρόνια απεργία, απαιτώντας τα δικαιώματά τους. Ο Ρομπέρ εξοργισμένος από την κατάσταση πηγαίνει να ξεκαθαρίσει με τον δικό του τρόπο. Το αποτέλεσμα είναι να έρθει στα χέρια με έναν εργαζόμενο και να υποστεί τραύματα. Ανήμπορος να σηκωθεί και να διοικήσεις και ενώ η απεργία συνεχίζεται, βρίσκεται σε αδιέξοδο. Τότε, η Σουζάν θα συναντήσει τον δήμαρχο της πόλης, Μορίς (Gerard Depardieu), ο οποίος είναι κομμουνιστής και πρώην φλερτ της και ο οποίος θα την πείσει να πάρει τη θέση του άντρα της, αυτή του αφεντικού. Από κει και πέρα η Σουζάν προσπαθεί να διοικήσει το εργοστάσιο αλλά και να τα βρει με τους εργαζόμενους.
Γαλλικό φιλμ που παρουσιάζει τη Γαλλία του ’70 και πώς οι γυναίκες αρχίζουν να ανεβαίνουν κοινωνικά και ταυτόχρονα πολιτικά. Χωρίς ιδιαίτερες στιγμές και χαρακτήρες που δεν μένουν, η ταινία μάλλον περνάει και δεν ακουμπάει. Πασάρεται για κωμωδία αλλά και στον τομέα του χιούμορ καταλαβαίνεις πως υπάρχει έλλειμα. Τη παρτίδα σώζουν οι μεγάλοι Gerard Depardieu και Catherine Deneuve που δείχνουν για μια ακόμη φορά την αμεσότητα που εκφράζουν με΄σα από το φακό. Το “Potiche” συνιστάται για dvd στο σπίτι και ένα μιαμισάωρο χαλαρό.

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

Florence and the Machine – Ceremonials

Λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να γίνουν πασίγνωστοι και να κατακτήσουν τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ του κόσμου από τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Σε αυτούς τους λίγους ανήκει η τραγουδοποιός Florence Welch μαζί με το «μηχανισμό» της. Δύο χρόνια μετά το αριστουργηματικό ντεμπούτο “Lungs” και τις πολλές επιτυχίες που άφησε πίσω του, η 6μελής μπάντα από το Λονδίνο επιστρέφει ακόμη καλύτερη με το “Ceremonials”. Με τη πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά με πολύ καλά τραγούδια.
Το “Ceremonials” ανοίγει τις πόρτες του με το “Only If For A Night”, μια όμορφη εισαγωγή για την ακόμα ομορφότερη συνέχεια. Το “Shake It Out” έρχεται για να σου αποδείξει γιατί το συγκεκριμένο συγκρότημα είναι ένα από τα καλύτερα που υπάρχουν τώρα και γιατί η Florence Welch εμπνέεται τρομερά. Αποτελεί το πρώτο single του δίσκου και δικαίως βάζει υποψηφιότητα για το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς. Μπορεί να αποτελεί το πρώτο single, ωστόσο το πρώτο κομμάτι που κυκλοφόρησε επισήμως είναι το αμέσως επόμενο, “What The Water Gave Me”. Ό,τι αναφέρθηκε πάνω για το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ, ισχύει και για αυτό, δηλάδή καταπληκτικό. Δε γίνεται να μην υποκληθείς στους στίχους, στη μουσική και στα φωνητικά της κοκκινομάλλας τραγουδοποιού, με τα οποία το τραγούδι γίνεται «βασιλικό» και να σε απογειώνει. Προσωπικά, δε πιστεύω πως μπορούσαν να υπάρχουν ομορφότερα singles για τη προώθηση του δίσκου. Στη συνέχεια, υπάρχει η εξαιρετική μπαλάντα “Never Let Me Go”, όπου δεν περνάει απαρατήρητη. Το “No Light, No Light”, επίσης, είναι εξαιρετικό τραγούδι, πολύ δυνατό. Η επόμενη στάση που θα κάνεις ονομάζεται “Heartlines” και θα μείνεις αρκετή ώρα, αφού δε γίνεται να μη το ξανακούσεις και αυτό. Ο δίσκος κλείνει με τα “Spectrum”, “All This And Heaven Too” και “Leave My Body”. Διαλέξτε και πάρτε το καλύτερο, αν και αναγκαστικά θα διαλέξετε και τα τρία. Υπάρχει και η deluxe edition του “Ceremonials”, στην οποία εμπεριέχονται και άλλα τέσσερα τραγούδια και τρεις, αρκετά όμορφες ακουστικές διασκευές των “Shake It Out”, “Breaking Down”, “Heartlines”. Επιπλέον, ακούμε το “What The Water Gave Me” σε μια demo εκτέλεση.

Τα συνεχή δυνατά φωνητικά από πίσω που υπάρχουν σε κάθε κομμάτι, από τη μία μπορεί να απογειώνουν το τραγούδι αλλά από την άλλη μπορεί να κουράσουν μετά από αρκετές ακροάσεις. Οι Florence and the Machine αρχίζουν να αποκτούν εμπορικότητα , ωστόσο αυτό δε πιστεύω πως φαίνεται. Δύο μήνες πριν φύγει το 2011, κατά πάσα πιθανότητα γνωρίζουμε τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. Το “Ceremonials” έχει όλα αυτά που πρέπει να έχει ένα άλμπουμ για να βρίσκεται στη κορυφή. Πλην ελαχίστων τραγουδιών, το άλμπουμ μπορεί να χαρακτηριστεί πως αποτελείται μόνο από πανέμορφα singles. Με δυο δίσκους μονάχα, το βρετανικό συγκρότημα έχει καταφέρει να εδραιωθεί στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, προσφέροντας τρομερή μουσική και φοβερούς στίχους. Το θέμα είναι, βέβαια, μέχρι πότε θα αντέξει η Florence Welch να γράφει τέτοια τραγούδια. Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε τις τρομερές και φοβερές συνθέσεις της.

Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011

Mary and Max

Πολλές φορές οι φιλίες γίνονται πολύ δυνατές χωρίς καν να γνωριστούν οι άνθρωποι μεταξύ τους από κοντά. Δύο άνθρωποι γνωρίζονται μέσω αλληλογραφίας, ο ένας στην Αυστραλία και ο άλλος στη Νέα Υόρκη. Ο λόγος για την 8χρονη Μαίρη που μεγαλώνει στην έγχρωμη μεγαλόνησο και τον 44χρονο Μαξ που ζει στην ασπρόμαυρη αμερικανική μεγαλούπολη. Δεν εχουν τίποτα κοινό αυτόι οι δύο άνθρωποι, εκτός από ένα, βρίσκονται στο περιθώριο και στα πρόθυρα βαριάς κατάθλιψης. Το κοριτσάκι μεγαλώνει με τους γονείς της, οι οποίοι όμως δεν της δίνουν καμία σημασία. Η αλκοολική μητέρα δεν ενδιαφέρεται ούτε για το φαγητό του παιδιού, ενώ ο πατέρας προτιμάει να περνάει τη μέρα του στο υπόγειο παρέα με τα βαλσαμωμένα πουλιά του. Από την άλλη, ο Μαξ που πηγαίνει στο σύλλογο «Ανώνυμοι Παχύσαρκοι» αποφεύγει να αναπτύξει φιλίες και να κάνει γνωριμίες. Έχει μονάχα έναν φίλο, ο οποίος είναι αόρατος.
 Αρχίζουν, λοιπόν, να στέλνει γράμματα ο ένας στον άλλον, με αποτέλεσμα να χτιστεί σταδιακά μια φιλία. Ανταλλάσουν απόψεις, μοιράζονται μέσω των φακέλων γλυκά, φτάνοντας στο σημείο να περιμένει ο ένας με μεγάλη ανυπομονεσία το γράμμα του άλλου. Αυτή η διαδικασία κρατάει χρόνια και εμείς παρακολουθούμε πώς η Μαίρη περνάει στην εφηβεία και ο Μαξ στα γεράματα. Η φιλία περνάει από αρκετά κύματα, ο καθένας δοκιμάζεται και προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις φοβείες του. Και ενώ στην αρχή οι δύο χαρακτήρες μας φαίνονται αλλόκοτοι, στη συνέχεια της ταινίας θα καταλάβουμε πως αυτοί είναι οι φυσιολογικοί. Και αυτό, διότι βλέπουμε πως ο Μαξ φωνάζει στους συνπολίτες του να μην πετάνε τα σκουπίδια, πράγμα «αλλόκοτο» στις μέρες μας.
 Η ταινία σε κρατάει σε όλη της διάρκεια, με το χιούμορ που παρουσιάζει σε αρκετές περιπτώσεις. Στο τέλος δε γίνεται να μην συγκινηθείς και να μην σε αγγίξει το φιλμ. Ο Adam Elliot καταφέρνει να μας βάλει στο κόσμο του, ένα κόσμο που είναι πραγματικός και μας κάνει να σκεφτούμε περισσότερο ανθρώπινα, πράγμα που μας λείπει. Πρωτότυπο animation που επεξεργάζεται τη φιλία, μόνο αυτό αξίζει να τη δει καποιος την ταινία.

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011

Tom Waits – Bad As Me

Ναι, είναι γεγονός! Ένας από τους σημαντικοτέρους μουσικούς των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, επιστρέφει με ολοκαίνουριο μουσικό υλικό. Ο Tom Waits μετά από επτά χρόνια κυκλοφορεί το 17ο άλμπουμ του, με τίτλο “Bad As Me”. Η έμπνευση του συγκεκριμένου κυρίου μάλλον δεν τελειώνει ποτέ και εκεί που αρχίζαμε να πιστεύουμε πως θα απομακρυνθεί από τη δισκογραφία, με τελευταίο δίσκο το “Real Gone” το 2004, μας δίνει τη δυνατότητα να ακούσουμε φρέσκα του τραγούδια.
 Σε αυτές τις ηχογραφήσεις ο αειθαλής καλλιτέχνης από την Καλιφόρνια συνεργάζεται με πληθώρα μουσικών, όπως ο Keith Richards αλλά και ο Flea των Red Hot Chili Peppers. Από την αρχή ο Waits μας επιστρέφει στις παλιές εποχές των καλών, αυθεντικών blues και με το “Chicago” αρχίζει η περιπλάνηση στα μονοπάτια του καλλιτέχνη. Η φωνή του σε ενθουσιάζει στο “Raised Right Men”, στο οποίο κυριαρχούν τα τρομερά πλήκτρα μιας άλλης εποχής. Ηρεμία με το “Talking at The Same Time” και ξέφρενος χορός στο αμέσως επόμενο “Get Lost”. Δυνατές στιγμές του δίσκου αποτελούν το “Back in The Crowd” και το ομώνυμο τραγούδι. Αίσθηση προκαλεί το “Satisfied” με την ηλεκτρική κιθάρα να κατακτιέται από τον γερόλυκο της ροκ και των Rolling Stones, Keith Richards. Το “Bad As Me” θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί δίσκο μιας προηγούμενης δεκαετίας, και μάλιστα πολύ επιτυχημένο.
Δε χρειάζεται να μιλήσουμε για κάτι παραπάνω, όσον αφορά δισκογραφική δουλειά του Tom Waits. Απλά ο καλλιτέχνης είναι πολύ μεγάλος μουσικός και εμείς τυχεροί που απολαμβάνουμε καινούρια κομμάτια. Συνεχίζει να το αποδεικνύει εν έτει 2011 με το “Bad As Me”, το οποίο αποτελεί ένα ακόμη λιθαράκι στη μουσική από τον 61χρονο τραγουδοποιό, όπως τόσα άλλα που έχει βάλει κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας πορείας του.

Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011

Alps - Άλπεις

Οι Άλπεις είναι μια ομάδα η οποία αποτελείται από μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής, τον προπονητή της, μια νοσοκόμα και έναν τραυματιοφορέα. Η ομάδα αυτή αντικαθιστά νεκρούς ανθρώπους για να βοηθήσει τις οικογένειές τους να αντιμετωπίσουν τον χαμό του ανθρώπου τους. Τα μέλη πρέπει σύμφωνα με τον αρχηγό της ομάδας, τον τραυματιοφορέα, να ονομάζονται σύμφωνα με κάποιο από τα βουνά των Άλπεων, γι' αυτό και ο ίδιος λέγεται Mont Blanc. Πέρα από τα ονόματα, ο αρχηγός της ομάδας επιβάλλει διάφορους άλλους κανόνες που όλοι υπακούν, εκτός από την νοσοκόμα.
Ο Γιώργος Λάνθιμος με τον Κυνόδοντα πριν δύο χρόνια έγινε γνωστός αρχικά σε όλη την Ελλάδα με τους φανατικούς υποστηρικτές αλλά και επικριτές που απέκτησε, και μετά παγκοσμίως με την αναγνώριση της δουλειάς του από την επιτροπή των Oscar και τη συμμετοχή του σε αυτά. Τώρα, ο Λάνθιμος καλείται να κερδίσει το στοίχημα της επόμενης ταινίας, μετά τις προσδοκίες που έχτισε με τον Κυνόδοντα. Οι Άλπεις απέδειξαν με την πορεία τους στα μέχρι τώρα φεστιβάλ της Ευρώπης πως το ταλέντο του Λάνθιμου, αλλά και του Ευθύμη Φιλίππου, συνσεναριογράφου της ταινίας, είναι πέρα για πέρα αυθεντικό και άξιο της προσοχής όλων.
Η ανάγκη ενός ψεύτικου κόσμου είναι το βασικό θέμα των Άλπεων, το οποίο εκφράζεται είτε μέσω μαύρης κωμωδίας είτε μέσα από κοινωνικά δράματα. Στον Κυνόδοντα, η πρωταγωνίστρια ζούσε μέσα σε ένα παράλογο σύνολο και προσπαθούσε να αποδράσει, ενώ στις Άλπεις η αρρώστια είναι η μοναδική πραγματικότητα για την ηρωίδα και προσπαθεί να μην την χάσει. Ο Λάνθιμος επιμένει αφενός σε ερασιτέχνες αφετέρου στα πρόσωπα που έχει χρησιμοποιήσει ξανά σε παλιότερες δουλειές του. Η Αγγελική Παπούλια, ο Άρης Σερβετάλης, ο Τζόνι Βεκρής και η Ariane Labed είναι το βασικό cast και τα μέλη των Άλπεων.
Η νέα ταινία του Λάνθιμου ακολουθεί από κοντά τον Κυνόδοντα και θα αποκτήσει εξίσου γρήγορα φανατικούς εχθρούς και φίλους. Οι Άλπεις είναι η ταινία που εδώ και κάποιους μήνες έχει αφήσει τρομερές εντυπώσεις όπου έχει παιχτεί και που κατά πάσα πιθανότητα, αν και πολύ νωρίς ακόμα, θα μας εκπροσωπήσει στα Oscar του επόμενου χρόνου είναι εδώ, συνεχίζει επάξια το νέο κύμα του ελληνικού κινηματογράφου.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More