Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Beli, Beli Svet – Άσπρος, Άσπρος Κόσμος

Άλλο ένα μικρό διαμάντι του ευρωπαϊκού κινηματογράφου κάνει την εμφάνισή του στην μεγάλη οθόνη. Αυτή τη φορά έρχεται από την Σερβία, και ο λόγος για το δράμα “Beli, Beli Svet”. Παρακολουθούμε την προσπάθεια των ανθρώπων να βρεθούν στον δικό τους κόσμο, στον «άσπρο κόσμο». Μέσα από το δικό τους δράμα, αντιμετωπίζουν τη ζωή με το δικό τους τρόπο, άλλες φορές σωστό, άλλες όχι.
 Στην μικρή πόλη Μπορ, το μεγαλύτερο ποσοστό των εργατών είναι ανθρακωρύχοι. Υπάρχει και ένα μπαρ που το έχει ο λεγόμενος «Βασιλιάς», Kralj (Uliks Fehmiu), ο οποίος διατηρούσε παράνομη σχέση με την Ruzica (Jasna Djuricic). Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης σχέσης ήταν, η Ruzica να «τυφλωθεί» από τον έρωτα και να δολοφονήσει τον σύζυγό της. Έτσι, περνάει τα επόμενα χρόνια στη φυλακή, αφήνοντας πίσω την μικρή κόρη της και τον πατέρα της. Τα χρόνια πέρασαν και η Ruzica βγαίνει από τις γυναικείες φυλακές. Όμως, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, καθώς ο Kralj έχει σχέση με την κόρη της, Rosa (Hana Selimovic). Τότε οι δραματικές ανατροπές αρχίζουν να δίνουν και να παίρνουν, με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να βρει αέρα να αναπνεύσει. Από τη μία, το παιχνίδι της μοίρας που του έπαιξε η ζωή (αν και τα ήθελε και αυτός) και από την άλλη η Rosa που πίστεψε στον έρωτα και δεν μπορεί να είναι μακριά του.
 Η δραματική εξέλιξη των πραγμάτων και οι ερμηνείες (ειδικά της πρωταγωνίστριας Selimovic) κάνει το φιλμ ακόμα πιο ζωντανό και σκληρό. Ο Oleg Novkovic παρουσιάζει ένα μουσικοχορευτικό δράμα βγαλμένο από τη ζωή. Και μουσικοχορευτικό, διότι παρακολουθούμε τους πρωταγωνιστές, ανά διαστήματα, να αφηγούνται το δράμα τους μελωδικά. Το “Beli, Beli Svet” αποτελεί σαφώς όμορφη ταινία, από αυτές που σκάνε χαμηλόφωνα αλλά προκαλούν αίσθηση σε όποιον τις δει.

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011

Marina and the Diamonds – The Family Jewels

Κατάφερε με το πρώτο της άλμπουμ να ανέβει στη 5η θέση των UK charts και να εντυπωσιάσει τους πάντες με τη μουσική της.Το θέμα είναι πως μιλάμε για την Ελληνίδα Μαρίνα Διαμάντη η οποία πλέον έχει καταξιωθεί στο μουσικό στερέωμα της ποπ. Μισή από Ελλάδα, μισή από Ουαλία, όπου στην οποία έχει γεννηθεί, η 26χρονη τραγουδοποιός μαζί με τα «διαμάντια» της, δημιουργεί όμορφες μελωδίες. Όπως δηλώνει η ίδια, το όνομα της μπάντας προέρχεται από το επίθετό της και δεν αναφέρεται στους μουσικούς που την ακολουθούν, αλλά στους φαν της. Όπως και να έχει, οι Marina and the Diamonds δημιούργησαν ένα πολύ καλό ντεμπούτο δίσκο, με τίτλο “The Family Jewels”.
 13 τραγούδια απαρτίζουν το “The Family Jewels”, χωρίς να γίνεται μεγάλη κοιλιά κάπου. Πολύ καλό ξεκίνημα με το “Are You Satisfied?”, βάζοντάς σε στο κλίμα της Μαρίνας. Δευτέρο τραγούδι και ένα από το ομορφότερα του άλμπουμ, είναι το “Shampain”, το οποίο έχει την ικανότητα να σε ξεσηκώσει όμορφα. Επόμενη στάση στο δίσκο ονομάζεται “Mowgli’s Road”. Υπέροχο κομμάτι και πρώτο single. Κάπου στη μέση του “The Family Jewels” υπάρχει το “Hollywood”, πολύ καλή στιγμή, ενώ προς το τέλος συναντούμε το “Oh No!” που χρήζει πολλαπλής ακρόασης. Ίσως τα τρία τελευταία τραγούδια, που δεν θα σου μείνουν, θα μπορούσαν να παραλειφθούν, αν και δεν χαλάνε το δίσκο.Φαίνεται πως η Μαρίνα έχει το κόλπο για να εντυπωσιάσει (μουσικά πάντα).

Όμορφη ποπ, στιγμές που θυμίζουν ντίσκο και ένας εξαιρετικός δίσκος, πόσω μάλλον όταν είναι και πρώτος. Εκπλήσσεσαι με τις στιχουργικές και μουσικές ικανότητες της κοπέλας, ενώ δεν είναι παράξενο που 5 τραγούδια έχουν γίνει singles. Ήδη έχει ηχογραφηθεί ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο “Electra Heart”, και το πρώτο single, “Radioactive” ακούγεται αρκετά. Το μόνο που έχουμε, είναι να περιμένουμε μεχρι το Φεβρουάριο να τον ακούσουμε.

Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα

Το ελληνικό δημόσιο δε χρειάζεται να μας συστηθεί. Όλοι γνωρίζουμε πώς είναι αυτή η πραγματικότητα στις μέρες μας και πώς κυλάει μέσω των Ελλήνων. Ο Γιώργος Σπυράτος (Αργύρης Ξάφης) είναι ειδικευόμενος γιατρός και ξεκινάει την καριέρα του από το δημόσιο νοσοκομείο «Άγιοι Πάντες». Από τη πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στο νοσκομείο, θα αντικρύσει μια κατάσταση μπάχαλο. Γιατροί, νοσοκόμες, νοσηλευτές, ακόμα και ασθενείς «συνεργάζονται» για να περνάνε όλοι τους καλά. Ο Γιώργος προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτές τις κωμικοτραγικές συνθήκες και να μαζέψει τα ασυμάζευτα.
 Πόσο, όμως, θα αντέξει σε αυτό τον αγώνα δρόμου; Προσπαθεί να είναι όσο περισσότερο έντιμος γίνεται,ωστόσο οι καταστάσεις που υπάρχουν στους «Άγιους Πάντες» δεν τον αφήνουν. Με τη πάροδο του χρόνου και έχοντας προσαρμοστεί, αρχίζει και δένεται με τον συνάδελφό του (Δημήτρης Ήμελλος), δημιουργώντας φιλία. Μελανά σημεία στη πορεία του αποτελούν οι συνεχείς, άσκοπες παρατηρήσεις του κύριου χειρούργου, λόγω εμπάθειας. Μέσα από τα ατυχήματα που συμβαίνουν στο νοσοκομείο, δεν θα αγαπήσει το ελληνικό δημόσιο, αλλά τους ανθρώπους του.
 Ο Σωτήρης Γκορίτσας παρουσιάζει το ελληνικό δημόσιο, την εποχή της δραχμής. Ο ήρωάς του, ξεκινά την επαγγελματική του καριέρα με όνειρα και φτάνει να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα στη δημόσια υγεία. Με αρκετά σημεία χιούμορ, η ταινία κυλάει όμορφα. Ωστόσο, η τρύπα στο σενάριο δεν καλύπτεται. Από τις πρώτες σκηνές παρακολουθούμε το δράμα του νοσοκομειακού δημοσίου, ενώ αυτό ανακυκλώνεται συνεχώς σε όλη τη διάρκεια, χωρίς να οδηγεί κάπου. Σωσίβιο για το σώσιμο της ταινίας, οι ηθοποιοί που απογειώνουν τους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν (Βαγγέλης Μουρίκης, Κώστας Μπερικόπουλος, Μπέσυ Μάλφα, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης).

Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2011

Superheavy – Superheavy

Τι καλύτερο από το να ενώνονται μεγάλοι καλλιτέχνες και να ηχογραφούν όλοι μαζί ένα δίσκο. Ο ανήσυχος πάντα μουσικά Mick Jagger, παρά τα πολλά του χρόνια, δεν λέει να καθίσει και δημιουργεί ένα προτζεκτ, το οποίο ονομάζεται Superheavy. Σε αυτό το εγχείρημα τον πλαισιώνουν άλλοι τέσσερις καταξιωμένοι καλλιτέχνες. Η Joss Stone με την βελούδινη και soul φωνή της, ο Allah Rakha Rahman, ο Ινδός με αμέτρητες συμμετοχές σε soundtracks, ο κιθαρίστας David Stewart και ο Damian Marley, ο νεότερος γιος του θρυλου της reggae, Bob Marley. Αυτοί οι πέντε καλλιτέχνες, λοιπόν, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να κυκλοφορήσει φέτος το ομώνυμο άλμπουμ του σχήματος.
 Το “Superheavy” που ανοίγει τον δίσκο σε προετοιμάζει για κάτι αξιόλογο στη συνέχεια. Βέβαια, αυτό μην το δένεις και κόμπο. Το πρώτο single είναι το “Miracle Worker” όπου κινείται σε reggae μονοπάτια και με την Stone να το απογειώνει, με τα φωνητικά της. Δυνατή στιγμή αποτελεί το “Energy”, με το ρεφρέν να τα δίνει όλα. Στη συνέχεια, μεταφερόμαστε προς την ανατολίτικη μεριά με το “Satyameva Jayathe”. Κάπου στη μέση του δίσκου συναντούμε και μια μπαλάντα, η οποία ίσως να πήγαινε άπατη αν δενείχε τα φωνητικά του Jagger. Ωστόσο, δεν αποτελεί κάτι τρομερό. Γενικά, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κάτι το τρομερό, με τραγούδια μετριότητας και συνθέσεις, μάλλον πρόχειρες. Δε γνωρίζω πόσο χρειάστηκε για να δημιουργηθεί ο συγκεκριμένος δίσκος, αλλά αυτό που ακούγεται από την πρώτη ακρόαση δείχνει να είναι ετοιματζίδικο.
Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ο κανόνας, πως όταν συναντιούνται τεράστια ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος, κάτι δεν θα πάει καλά. Γνωστό ότι οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες έχουν γράψει την δική τους ιστορία με χρυσά γράμματα στη μουσική βιομηχανία, αλλά στο σύνολό τους μάλλον γίνεται το αντίθετο. Το “Superheavy” μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχία, ενώ βαδίζει ίσως προς τη λίστα με τις αδιάφορες δισκογραφικές δουλειές του 2011.

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011

We Need to Talk About Kevin – Πρέπει να Μιλήσουμε Για τον Κέβιν

Το πολυδιαβασμένο, παγκοσμίως, μυθιστόρημα του Lionel Shriver περνάει φέτος στην μεγάλη οθόνη δια χειρός Lynne Ramsay, προκαλώντας διθυραμβικές κριτικές. Η Eva (Tilda Swinton) παίρνει την απόφαση να κρατήσει το μωρό που κυοφορεί και να αφήσει στην άκρη την ανεξαρτησία της, την επαγγελματική της καριέρα αλλά και το Παρίσι, όπου ήθελε να πάει. Από την αρχή η σχέση μητέρας και γιου είναι πολύπλοκη. Ο πατέρας, Franklin (John Reilly), δεν αγχώνεται, δεν δίνει σημασία σε τίποτα ή με άλλα λογια είναι σε έναν άλλο κόσμο, στον δικό του.
 Ο Κέβιν μεγαλώνει και φτάνει στα 15 χρόνια του. Σε όλα αυτα τα χρόνια η σχέση της Eva με τον ιδιόρυθμο γιο της, κλονίζει τον εσωτερικό της κόσμο. Χωρίς να το θέλει ερχόταν στη θέση του ένοχου, με αποτέλεσμα να παλεύει να βρει σε ποιό πράγμα κάνει λάθος, όσον αφορά τη συμπεριφορά της προς το παιδί της. Ο Κέβιν, 3 μέρες πριν μπει στα 16, διαπράττει ένα απάνθρωπο και τρομερό έγκλημα στο σχολείο του. Θύματά του οι ίδιοι του οι συμμαθητές του, τους οποίους σκοτώνει με το τόξο που του είχε πάρει ο πατέρας του τα Χριστούγεννα. Η Eva επιστρέφει στο παρελθόν με το μυαλό της, συνεχίζοντας να βρει τί έκανε στραβά.
 Η Lynne Ramsay παρουσιάζει ένα εξαιρετικό φιλμ, γεμάτο δυνατές σκηνές. Η καταπληκτική, για άλλη μια φορά, Tilda Swinton κατορθώνει να μας αφήσει άφωνους με την ερμηνεία της. Ο ρόλος της πρωταγωνίστριας Eva είναι κομμένος και ραμμένος στην Swinton που απογειώνει μοναχή της αυτόματα την ταινία. Επιπλέον, η σκηνοθεσία της Lynne Ramsay είναι το λιγότερο φοβερή, με τα πανέμορφα περάσματα από το παρόν στο μέλλον. Μόνη εξαίρεση στην, κατά τ’ άλλα εξαιρετική ταινία, αποτελεί η σεναριακή τρύπα, όσον αφορά τον σκοπό του εγκλήματος του Κέβιν.

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011

St. Vincent – Strange Mercy

Η St. Vincent έκανε το ντεμπούτο της στη δισκογραφία το 2007 με τη πρώτη της δισκογραφική δουλειά “Marry Me” και έκανε αισθητή τη παρουσία της στο αμερικανικό μουσικό στερέωμα. Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο “Actor”, όπου την έφτασε στη κορυφή με τρομερές κριτικές. Φέτος ήρθε η σειρά του τρίτου άλμπουμ της που τιτλοφορείται με το όνομα “Strange Mercy”. Οι προσδοκίες μεγάλες, καθώς ο πήχης με το αριστουργηματικό “Actor” είναι ηδη ψηλά για την Αμερικανίδα τραγουδοποιό. Όλα αυτά αφορούν τη solo πορεία που διαγράφει τα τελευταία χρόνια. Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος The Polyphonic Spree από το 2000, μέχρι που αποφάσισε να πορευθεί μόνη της μουσικά.
 Ένας εξαιρετικός δίσκος, το “Strange Mercy”, ανοίγει όμορφα με το “Cloe in The Afternoon” και ταυτόχρονα, η ηλεκτρική κιθάρα να κάνει την εμφάνισή της. Τα όμορφα beat στολίζουν τα τραγούδια της 29χρονης καλλιτέχνιδος, με τη συνέχεια να είναι ακόμη καλύτερη. Ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του άλμπουμ είναι το “Cruel”, με τον υπέροχο ρυθμό που δίνει η κιθάρα. Να σημειωθεί πως ηλεκτρική κιθαρα παίζει η ίδια η St. Vincent, όπως και στις ζωντανές της εμφανίσεις. Σε ορισμένα σημεία θυμίζει λίγο PJ Harvey, όπως στο “Cheerleader”. Ένα από τα ομροφότερα σημεία του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι. «Δανείζεται» λίγο από τα συνηθισμένα beat της Bjork και δημιουργεί το “Hysterical Strength”. Ένας αρκετά όμορφος δίσκος από την Annie Erin Clark, όπως είναι το πραγματικό της όνομα. Υπέροχη φωνή, όμορφα ηλεκτρικά στοιχεία με τη κιθάρα και ρυθμικά beat συνθέτουν το πανέμορφο πορτρέτο του άλμπουμ. Ένα μουσικό διαμάντι από εκείνα που δεν διαφημίζονται πολύ, και όμως είναι εξαίρετα.

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

Potiche

Τέλη της δεκαετίας του ’70 στη Γαλλία, όπου ένας εργοστασιάρχης διοικεί ένα εργοστάσιο ομπρελών. Δουλειά στρωμένη από τον πατέρα του, ο Ρομπέρ (Fabrice Luchini) δεν χάνει μέρα που να μην παέι στο εργοστάσιο, ενώ είναι παντρεμένος με την Σουζάν (Catherine Deneuve) έχοντας 2 παιδιά, τη Τζοέλ (Judith Godreche) και τον Λορέντ (Jeremie Renier). Ο Ρομπέρ κατατάσσεται υπέρ του καπιταλισμού και το δείχνει όσο καλύτερα γίνεται. Η συμπεριφορά του ως αφεντικό είναι κάκιστη, ενδιαφέροντάς τον μονάχα τα κέρδη που θα βγάλει, χωρίς να έχει κανένα ενδιαφέρον για τους υπαλλήλους του. Όμως, τον ίδιο τρόπο σκέψης έχει και όσον αφορά την οικογένειά του. Δε δίνει σημασία στη καλοκάγαθη γυναίκα του, η οποία τον φροντίζει, όπως και στα δύο του παιδιά. Επιπλέον, διατηρεί παράνομη σχέση με τη γραμματέα του, Ναντέζ (Karin Viard).
 Θα έρθει, ωστόσο, η στιγμή που οι εργαζόμενοι του εργοστασίου θα ξεκινήσουν μια μακροχρόνια απεργία, απαιτώντας τα δικαιώματά τους. Ο Ρομπέρ εξοργισμένος από την κατάσταση πηγαίνει να ξεκαθαρίσει με τον δικό του τρόπο. Το αποτέλεσμα είναι να έρθει στα χέρια με έναν εργαζόμενο και να υποστεί τραύματα. Ανήμπορος να σηκωθεί και να διοικήσεις και ενώ η απεργία συνεχίζεται, βρίσκεται σε αδιέξοδο. Τότε, η Σουζάν θα συναντήσει τον δήμαρχο της πόλης, Μορίς (Gerard Depardieu), ο οποίος είναι κομμουνιστής και πρώην φλερτ της και ο οποίος θα την πείσει να πάρει τη θέση του άντρα της, αυτή του αφεντικού. Από κει και πέρα η Σουζάν προσπαθεί να διοικήσει το εργοστάσιο αλλά και να τα βρει με τους εργαζόμενους.
Γαλλικό φιλμ που παρουσιάζει τη Γαλλία του ’70 και πώς οι γυναίκες αρχίζουν να ανεβαίνουν κοινωνικά και ταυτόχρονα πολιτικά. Χωρίς ιδιαίτερες στιγμές και χαρακτήρες που δεν μένουν, η ταινία μάλλον περνάει και δεν ακουμπάει. Πασάρεται για κωμωδία αλλά και στον τομέα του χιούμορ καταλαβαίνεις πως υπάρχει έλλειμα. Τη παρτίδα σώζουν οι μεγάλοι Gerard Depardieu και Catherine Deneuve που δείχνουν για μια ακόμη φορά την αμεσότητα που εκφράζουν με΄σα από το φακό. Το “Potiche” συνιστάται για dvd στο σπίτι και ένα μιαμισάωρο χαλαρό.

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

Florence and the Machine – Ceremonials

Λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να γίνουν πασίγνωστοι και να κατακτήσουν τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ του κόσμου από τη πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Σε αυτούς τους λίγους ανήκει η τραγουδοποιός Florence Welch μαζί με το «μηχανισμό» της. Δύο χρόνια μετά το αριστουργηματικό ντεμπούτο “Lungs” και τις πολλές επιτυχίες που άφησε πίσω του, η 6μελής μπάντα από το Λονδίνο επιστρέφει ακόμη καλύτερη με το “Ceremonials”. Με τη πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά με πολύ καλά τραγούδια.
Το “Ceremonials” ανοίγει τις πόρτες του με το “Only If For A Night”, μια όμορφη εισαγωγή για την ακόμα ομορφότερη συνέχεια. Το “Shake It Out” έρχεται για να σου αποδείξει γιατί το συγκεκριμένο συγκρότημα είναι ένα από τα καλύτερα που υπάρχουν τώρα και γιατί η Florence Welch εμπνέεται τρομερά. Αποτελεί το πρώτο single του δίσκου και δικαίως βάζει υποψηφιότητα για το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς. Μπορεί να αποτελεί το πρώτο single, ωστόσο το πρώτο κομμάτι που κυκλοφόρησε επισήμως είναι το αμέσως επόμενο, “What The Water Gave Me”. Ό,τι αναφέρθηκε πάνω για το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ, ισχύει και για αυτό, δηλάδή καταπληκτικό. Δε γίνεται να μην υποκληθείς στους στίχους, στη μουσική και στα φωνητικά της κοκκινομάλλας τραγουδοποιού, με τα οποία το τραγούδι γίνεται «βασιλικό» και να σε απογειώνει. Προσωπικά, δε πιστεύω πως μπορούσαν να υπάρχουν ομορφότερα singles για τη προώθηση του δίσκου. Στη συνέχεια, υπάρχει η εξαιρετική μπαλάντα “Never Let Me Go”, όπου δεν περνάει απαρατήρητη. Το “No Light, No Light”, επίσης, είναι εξαιρετικό τραγούδι, πολύ δυνατό. Η επόμενη στάση που θα κάνεις ονομάζεται “Heartlines” και θα μείνεις αρκετή ώρα, αφού δε γίνεται να μη το ξανακούσεις και αυτό. Ο δίσκος κλείνει με τα “Spectrum”, “All This And Heaven Too” και “Leave My Body”. Διαλέξτε και πάρτε το καλύτερο, αν και αναγκαστικά θα διαλέξετε και τα τρία. Υπάρχει και η deluxe edition του “Ceremonials”, στην οποία εμπεριέχονται και άλλα τέσσερα τραγούδια και τρεις, αρκετά όμορφες ακουστικές διασκευές των “Shake It Out”, “Breaking Down”, “Heartlines”. Επιπλέον, ακούμε το “What The Water Gave Me” σε μια demo εκτέλεση.

Τα συνεχή δυνατά φωνητικά από πίσω που υπάρχουν σε κάθε κομμάτι, από τη μία μπορεί να απογειώνουν το τραγούδι αλλά από την άλλη μπορεί να κουράσουν μετά από αρκετές ακροάσεις. Οι Florence and the Machine αρχίζουν να αποκτούν εμπορικότητα , ωστόσο αυτό δε πιστεύω πως φαίνεται. Δύο μήνες πριν φύγει το 2011, κατά πάσα πιθανότητα γνωρίζουμε τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. Το “Ceremonials” έχει όλα αυτά που πρέπει να έχει ένα άλμπουμ για να βρίσκεται στη κορυφή. Πλην ελαχίστων τραγουδιών, το άλμπουμ μπορεί να χαρακτηριστεί πως αποτελείται μόνο από πανέμορφα singles. Με δυο δίσκους μονάχα, το βρετανικό συγκρότημα έχει καταφέρει να εδραιωθεί στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, προσφέροντας τρομερή μουσική και φοβερούς στίχους. Το θέμα είναι, βέβαια, μέχρι πότε θα αντέξει η Florence Welch να γράφει τέτοια τραγούδια. Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε τις τρομερές και φοβερές συνθέσεις της.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More